ԴԱՎԻԻԹ ԲԷԿ. ԸՆՏԻՐ ՊԱՏՄՈՒԹԻԻՆ

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է միջնակարգ դպրոցում դերանվան ուսուցման մեթոդական հիմնավորումներին և գործնական կազմակերպման առանձնահատկություններին։ Գրքում քննարկվում են դերանվան՝ որպես լեզվական համակարգի կարևոր բաղադրիչի, քերականական, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց արդյունավետ ուսուցման մանկավարժական ուղիները։ Հեղինակը ներկայացնում է դերանունների դասակարգումը, կիրառության ոլորտները և խոսքում դրանց նշանակությունը՝ միաժամանակ անդրադառնալով այն դժվարություններին, որոնց սովորողները հաճախ բախվում են թեմայի ուսումնասիրման ընթացքում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են դասավանդման ժամանակակից մեթոդները, ուսուցման փուլային կազմակերպումը, լեզվական գիտելիքների ամրապնդման և գործնական հմտությունների ձևավորման եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վարժությունների համակարգին, ուսումնական նյութի մատուցման ձևերին, սովորողների լեզվամտածողության զարգացմանը և քերականական գիտելիքների կիրառմանը բանավոր ու գրավոր խոսքում։ Ներկայացվում են նաև դասի պլանավորման, գնահատման և ուսուցման արդյունավետության բարձրացման վերաբերյալ մեթոդական առաջարկություններ, որոնք կարող են կիրառվել տարբեր կրթական միջավայրերում։ Գիրքը նախատեսված է հայոց լեզվի ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, ուսանողների և լեզվական կրթության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Վավերագրական և արվեստաբանական բնույթի այս հրատարակությունը նվիրված է հայ նշանավոր նկարիչ Մարտիրոս Սարյանի նամակագրական ժառանգության ներկայացմանը և նրա կյանքի, ստեղծագործական գործունեության ու մտավոր աշխարհընկալման բացահայտմանը։ Նամականին կարևոր սկզբնաղբյուր է նկարչի կենսագրության, գեղարվեստական հայացքների, անձնական հարաբերությունների և ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սարյանի ստեղծագործական որոնումներին, արվեստի նշանակության վերաբերյալ նրա պատկերացումներին, հայկական բնաշխարհի ու ազգային մշակույթի նկատմամբ վերաբերմունքին և գեղանկարչության զարգացման հարցերի շուրջ արտահայտած մտքերին։ Նամակագրական նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու նկարչի կապերը ժամանակակից արվեստագետների, գրողների, մտավորականների, մշակութային գործիչների և հարազատների հետ։ Դիտարկվում են նաև ստեղծագործական աշխատանքի կազմակերպման, ցուցահանդեսային գործունեության, գեղարվեստական միջավայրի փոփոխությունների և հասարակական իրադարձությունների վերաբերյալ նամակներում արտահայտված դիտարկումները։ Հրատարակությունը կարող է նպաստել Սարյանի անհատականության, նրա ստեղծագործական սկզբունքների և հայ կերպարվեստի պատմության կարևոր իրադարձությունների առավել ամբողջական ընկալմանը։ Նամակները պատմամշակութային արժեք ունեն նաև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական հարաբերությունները, մտավորականության առօրյան և մշակութային փոխհարաբերություններն արտացոլող վավերագրական աղբյուրներ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, պատմաբանների, մշակութաբանների, կենսագիրների և հայ կերպարվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է շինարարական կազմակերպություններում ներդրումային ռիսկերի կառավարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են շինարարական ոլորտում ներդրումային որոշումների կայացման գործընթացները, հնարավոր ռիսկերի առաջացման հիմնական պատճառները, դրանց գնահատման մեթոդները և նվազեցման արդյունավետ գործիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շինարարական նախագծերի բարձր կապիտալատարությանը, երկարաժամկետ իրականացմանը, ֆինանսավորման աղբյուրների բազմազանությանը, շուկայական պայմանների փոփոխությանը և ծախսերի հնարավոր աճին, որոնք կարող են էական ազդեցություն ունենալ ներդրումային ծրագրերի վերջնական արդյունքների վրա։ Ուսումնասիրությունը ներառում է ֆինանսական, շուկայական, գնաճային, տոկոսադրույքային, արժութային, շինարարական և կազմակերպական ռիսկերի բացահայտում ու դասակարգում, ինչպես նաև դրանց ազդեցության գնահատում ներդրումային նախագծերի շահութաբերության և իրագործելիության վրա։ Կարևորվում է ռիսկերի կառավարման համակարգված մոտեցումը, որը ներառում է ռիսկերի նույնականացում, հավանականության և հնարավոր վնասի գնահատում, կանխարգելիչ միջոցառումների մշակում, ռիսկերի բաշխում և մշտադիտարկում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև շինարարական կազմակերպությունների ներդրումային գործունեության վրա տարածաշրջանային տնտեսական և սոցիալ-քաղաքական պայմանների ազդեցությանը՝ ընդգծելով տեղական միջավայրի առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այնպիսի մեխանիզմների մշակումը, որոնք կազմակերպություններին հնարավորություն կտան նվազեցնել անորոշության ազդեցությունը, ավելի հիմնավորված ընտրել ներդրումային նախագծերը, արդյունավետ կառավարել ֆինանսական ռեսուրսները և բարձրացնել ներդրումների ակնկալվող եկամտաբերությունը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ շինարարական կազմակերպությունների ռազմավարական և ֆինանսական պլանավորման, ներդրումային ծրագրերի գնահատման և ռիսկերի կանխատեսման գործընթացներում՝ նպաստելով ներդրումային գործունեության կայունության և արդյունավետության բարձրացմանը։

Экология

Բնակչության առողջության պահպանման հիմնահարցերը վերաբերում են այն սոցիալական, բժշկական, տնտեսական և բնապահպանական գործոնների համալիրին, որոնք ազդում են հասարակության ընդհանուր առողջական վիճակի վրա և պահանջում են համակարգված մոտեցում դրանց կանխարգելման ու բարելավման համար։ Այս ոլորտը ուսումնասիրում է հիվանդությունների տարածման պատճառները, կանխարգելման մեթոդները, առողջ ապրելակերպի ձևավորման կարևորությունը, ինչպես նաև առողջապահական համակարգերի արդյունավետ կազմակերպումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրոնիկ և վարակիչ հիվանդությունների վերահսկմանը, պատվաստումների իրականացմանը, վաղ ախտորոշմանը և բուժօգնության հասանելիությանը։ Public health-ը կարևոր դեր է խաղում այս գործընթացում՝ նպատակ ունենալով կանխել հիվանդությունները, երկարացնել կյանքի տևողությունը և բարձրացնել կյանքի որակը բնակչության շրջանում։ Բնակչության առողջության վրա մեծ ազդեցություն ունեն նաև շրջակա միջավայրի պայմանները, օդի և ջրի որակը, սննդի անվտանգությունը, սոցիալական անհավասարությունը և կրթական մակարդակը, որոնք միասին ձևավորում են առողջության ռիսկերի ընդհանուր պատկերը։ Այս հիմնահարցերի լուծումը պահանջում է պետական քաղաքականության, առողջապահական կազմակերպությունների և հասարակության համագործակցություն, ինչպես նաև առողջապահական կրթության և կանխարգելիչ միջոցառումների շարունակական զարգացում։

Технология

Այս աշխատանքը նվիրված է միջին և բարձր կրունկով կանացի կոշիկների կրող տարրի կառուցվածքի լավարկմանը և դրա մշակման տեխնոլոգիական ու նախագծային խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել այնպիսի կառուցվածքային լուծումներ, որոնք կբարձրացնեն կոշիկի ամրությունը, կայունությունը, հուսալիությունը և շահագործման հարմարավետությունը՝ միաժամանակ պահպանելով արտադրանքի գեղագիտական և տեխնոլոգիական պահանջները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բարձր և միջին կրունկով կոշիկի վրա գործող մեխանիկական ծանրաբեռնվածությունները, դրանց բաշխման առանձնահատկությունները և կրող տարրի վրա առաջացող լարումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդու ոտնաթաթի և կոշիկի փոխազդեցությանը, քայլքի ընթացքում ծանրության կենտրոնի փոփոխությանը և այն գործոններին, որոնք կարող են ազդել կոշիկի կայունության ու հարմարավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են կրող տարրի կառուցվածքը, երկրաչափական պարամետրերը, օգտագործվող նյութերի հատկությունները և դրանց ազդեցությունը պատրաստի կոշիկի շահագործական բնութագրերի վրա։ Լավարկման մեթոդների կիրառմամբ ուսումնասիրվում են կառուցվածքի տարբեր տարբերակներ՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել ավելորդ նյութածախսը, բարձրացնել ամրությունը և ապահովել ծանրաբեռնվածությունների առավել արդյունավետ բաշխում։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է նաև նոր կամ կատարելագործված կրող տարրի նախագծումն ու տեխնոլոգիական մշակումը, որը կարող է համապատասխանել ժամանակակից կանացի կոշիկի արտադրության պահանջներին։ Դիտարկվում են արտադրության տեխնոլոգիական հնարավորությունները, տարրի պատրաստման և կոշիկի կառուցվածքում դրա ինտեգրման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պատրաստի արտադրանքի որակի գնահատման չափանիշները։ Առաջարկվող լուծումները նպատակ ունեն համատեղելու կոշիկի գեղագիտական գրավչությունը, կառուցվածքային հուսալիությունը և օգտագործման հարմարավետությունը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել կանացի միջին և բարձր կրունկով կոշիկների նախագծման, արտադրության տեխնոլոգիայի կատարելագործման և նոր մոդելների մշակման գործընթացներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել կոշիկի արտադրության մասնագետներին, կոնստրուկտորներին, տեխնոլոգներին, դիզայներներին, թեթև արդյունաբերության ոլորտի հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Политология

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հովսեփ Էմինի՝ Հայաստանի ազատագրության վերաբերյալ քաղաքական և գաղափարական հայեցակարգի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա պատկերացումները Հայաստանի քաղաքական ապագայի, ազգային ազատագրության, զինված պայքարի, արտաքին ուժերի աջակցության և հայ ժողովրդի ինքնակազմակերպման վերաբերյալ։ Հովսեփ Էմինը XVIII դարի հայ ազգային-ազատագրական մտքի նշանավոր ներկայացուցիչներից էր, որի գործունեությունը ձևավորվեց այն ժամանակաշրջանում, երբ Հայաստանը գտնվում էր Օսմանյան կայսրության և Պարսկաստանի տիրապետության ներքո, իսկ հայ քաղաքական ու մտավոր շրջանակներում աստիճանաբար ուժեղանում էր ազգային պետականության վերականգնման գաղափարը։ Նրա հայեցակարգը կարևոր փուլ է ներկայացնում հայ ազատագրական գաղափարների զարգացման պատմության մեջ, քանի որ Էմինը փորձում էր ազգային ազատագրության գաղափարը վերածել գործնական քաղաքական և ռազմական ծրագրի։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է Էմինի աշխարհայացքի և նրա ազատագրական ծրագրի ձևավորման նախադրյալների բացահայտումը։ Նա կրթություն և ռազմական պատրաստություն է ստացել Եվրոպայում, ծանոթացել ժամանակի քաղաքական ու ռազմական մտածողությանը և ձգտել այդ փորձը կիրառել Հայաստանի ազատագրության նպատակով։ Նրա համոզմամբ՝ միայն բարոյական կոչերը կամ արտաքին օգնության սպասումը բավարար չէին․ անհրաժեշտ էր պատրաստել հայ ժողովրդին կազմակերպված պայքարի, ստեղծել ռազմական ուժ և ապահովել այնպիսի քաղաքական պայմաններ, որոնք հնարավորություն կտային վերականգնելու հայկական պետականությունը։ Էմինի հայեցակարգում կարևոր տեղ ուներ զինված պայքարի գաղափարը։ Նա կարծում էր, որ ազատագրությունը հնարավոր չէ իրականացնել առանց ռազմական պատրաստվածության և գործողությունների։ Այդ պատճառով նրա գործունեության մեջ մեծ նշանակություն էին ստանում ռազմական գիտելիքը, զինվորական կարգապահությունը, կազմակերպված ուժի ստեղծումը և տեղական բնակչության ներգրավումը։ Այս մոտեցումը տարբերվում էր այն պատկերացումներից, որոնց համաձայն հայերի ազատագրությունը հիմնականում պետք է իրականացվեր որևէ արտաքին տերության միջամտության կամ հովանավորության միջոցով։ Միաժամանակ Էմինը չէր մերժում արտաքին աջակցության անհրաժեշտությունը։ Նրա ծրագրում կարևոր դեր էին խաղում եվրոպական պետությունների և Ռուսաստանի հետ կապերի հաստատումը, քանի որ XVIII դարի քաղաքական պայմաններում փոքր և բաժանված ուժերով Հայաստանի ազատագրության իրականացումը չափազանց բարդ էր։ Նա ձգտում էր գտնել այնպիսի արտաքին դաշնակիցներ, որոնք կարող էին ռազմական և քաղաքական աջակցություն տրամադրել հայ ազատագրական շարժմանը։ Այդուհանդերձ, նրա մոտեցման առանձնահատկությունն այն էր, որ արտաքին օգնությունը պետք է զուգակցվեր հայերի սեփական ուժերի կազմակերպման հետ։ Էմինի քաղաքական հայեցակարգի կարևոր բաղադրիչ էր հայ ժողովրդի ներքին միավորման գաղափարը։ Հայաստանի ազատագրությունը նրա պատկերացմամբ պահանջում էր հաղթահարել ներքին մասնատվածությունը, համախմբել տարբեր հասարակական խմբերին և ձևավորել միասնական ազգային նպատակ։ Այդ նպատակով նա կարևորում էր հայ հոգևորականության, աշխարհիկ իշխանավորների և ժողովրդի համագործակցությունը։ Նրա գործունեությունը ցույց է տալիս, որ ազատագրական ծրագիրը նրա համար միայն ռազմական խնդիր չէր, այլև հասարակական կազմակերպման և ազգային համախմբման խնդիր։ Էմինի ծրագրերում առանձնահատուկ նշանակություն ուներ Արցախի և Սյունիքի հայկական ուժերի ներուժը։ XVIII դարի հայկական ազատագրական շարժումների շրջանակում այդ շրջանները կարևոր դեր ունեին, քանի որ այստեղ պահպանվել էին տեղական զինված ուժերի և ինքնակազմակերպման որոշ հնարավորություններ։ Էմինը փորձել է կապ հաստատել հայկական իշխանական և հոգևոր շրջանակների հետ և նրանց միջոցով ստեղծել ազատագրական պայքարի համար անհրաժեշտ հենարան։ Այս գործունեությունը վկայում է այն մասին, որ նրա գաղափարները կապված էին ոչ միայն տեսական պատկերացումների, այլև գործնական քաղաքական քայլերի հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Էմինի հարաբերությունների դիտարկումը ժամանակի հայ քաղաքական և հոգևոր գործիչների հետ։ Նրա գործունեությունը կապված էր հատկապես Մովսես Բաղրամյանի և այլ ազգային գործիչների գաղափարական միջավայրի հետ։ XVIII դարի երկրորդ կեսին ձևավորվող հայ ազատագրական մտքի մեջ Էմինի գաղափարները զուգակցվում էին այլ գործիչների ծրագրերի հետ՝ ստեղծելով Հայաստանի ազատագրության ավելի ամբողջական քաղաքական պատկեր։ Այս գործընթացում կարևոր էր նաև հայկական գաղթավայրերի և հատկապես Հնդկաստանի հայկական համայնքի դերը, որտեղ ձևավորվում էին ազգային-քաղաքական նոր գաղափարներ և տարածվում ազատագրական ծրագրեր։ Էմինի հայեցակարգի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև նրա գաղափարների և եվրոպական լուսավորական մտածողության կապը հասկանալու համար։ Նրա պատկերացումներում ազատագրությունը միայն օտար տիրապետությունից ազատվելը չէր․ այն ենթադրում էր հասարակության վերակազմավորում, կրթության զարգացում, ռազմական կարողությունների ամրապնդում և ազգային պետության ստեղծում։ Այս առումով նրա քաղաքական մտածողությունը միավորում էր ազգային-ազատագրական և լուսավորական տարրեր։ Էմինի գործունեության մեջ կարևոր դեր էր խաղում կրթության և գիտելիքի նշանակության գիտակցումը։ Նա համոզված էր, որ ազգային առաջընթացի համար անհրաժեշտ է կրթված և կազմակերպված հասարակություն, իսկ ռազմական ու քաղաքական պայքարը պետք է հիմնված լինի գիտելիքի և ժամանակակից փորձի վրա։ Նրա հայեցակարգի այս կողմը հետագայում կարևոր նշանակություն ստացավ հայ ազգային-քաղաքական մտքի զարգացման համար։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Էմինի ծրագրերը բախվում էին լուրջ խոչընդոտների։ XVIII դարի Հայաստանի քաղաքական մասնատվածությունը, միասնական պետական կենտրոնի բացակայությունը, հայ իշխանական ուժերի սահմանափակ հնարավորությունները, արտաքին քաղաքական բարդությունները և բավարար նյութական ու ռազմական ռեսուրսների պակասը դժվարացնում էին նրա ծրագրերի իրականացումը։ Էմինի մի շարք նախաձեռնություններ չհանգեցրին նախատեսված ռազմական կամ քաղաքական արդյունքին, սակայն դրանց պատմական նշանակությունը պետք է գնահատել ոչ միայն անմիջական հաջողության, այլև հայ քաղաքական մտքի հետագա զարգացման վրա ունեցած ազդեցության տեսանկյունից։ Էմինի հայեցակարգի պատմական նշանակությունն այն է, որ այն հայ ազատագրական գաղափարը տեղափոխեց ավելի կազմակերպված և գործնական քաղաքական ծրագրավորման հարթություն։ Նրա գործունեությունը նախապատրաստեց այն գաղափարական միջավայրը, որի շրջանակում հետագայում զարգացան Հայաստանի ազատագրության վերաբերյալ նոր ծրագրեր և ազգային-քաղաքական կազմակերպման գաղափարներ։ Նրա անունը կապվում է այն ժամանակաշրջանի հետ, երբ հայկական ազատագրական միտքը սկսեց ավելի հստակորեն ձևակերպել ազգային պետականության վերականգնման, զինված ուժի ստեղծման և միջազգային դաշնակիցների որոնման անհրաժեշտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Հովսեփ Էմինի գործունեությունը դիտարկել ոչ միայն որպես XVIII դարի առանձին քաղաքական նախաձեռնությունների պատմություն, այլև որպես հայ ազգային-ազատագրական մտքի զարգացման կարևոր փուլ։ Նրա հայեցակարգում միավորվում են ազգային անկախության ձգտումը, ռազմական կազմակերպվածության գաղափարը, արտաքին քաղաքական դաշնակցությունների որոնումը, ներքին համախմբման անհրաժեշտությունը և կրթության ու հասարակական առաջընթացի կարևորության գիտակցումը։ Այդ պատճառով թեման կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, XVIII դարի հայ քաղաքական մտքով, ազգային-ազատագրական շարժումների պատմությամբ, հայկական սփյուռքի պատմությամբ և Հայաստանի պետականության վերականգնման գաղափարի ձևավորմամբ զբաղվող պատմաբաններին, քաղաքագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։