Դեռահասների սեռական դաստիարակության առանձնահատկություններն ու վարքագծային ռիսկերի նվազեցման ուղիները

Другие предметы

Մարդու էկոլոգիան գիտական միջդիսցիպլինար ուղղություն է, որը ուսումնասիրում է մարդու և շրջակա միջավայրի փոխազդեցությունը՝ ներառելով ինչպես բնական, այնպես էլ սոցիալական, տնտեսական և մշակութային գործոնները։ Այն դիտարկում է, թե ինչպես են մարդիկ հարմարվում իրենց միջավայրին, ինչպես են օգտագործում բնական ռեսուրսները, ինչպես են քաղաքները, գյուղական տարածքները և տեխնոլոգիական զարգացումները ազդում էկոհամակարգերի վրա, և հակադարձաբար՝ ինչպես է բնությունը ազդում մարդու առողջության, վարքագծի և կենսակերպի վրա։ Այս գիտակարգը միավորում է կենսաբանության, էկոլոգիայի, բժշկության, սոցիոլոգիայի և տնտեսագիտության գիտելիքները՝ փորձելով բացատրել մարդ-բնություն հավասարակշռության խախտման պատճառները և առաջարկել կայուն զարգացման լուծումներ։ Մարդու էկոլոգիան նաև ուշադրություն է դարձնում բնապահպանական խնդիրներին, ինչպիսիք են օդի և ջրի աղտոտումը, կլիմայական փոփոխությունները, անտառահատումները և կենսաբազմազանության կորուստը՝ ուսումնասիրելով դրանց ազդեցությունը մարդու կյանքի որակի վրա։ Այս ոլորտը կարևոր է ժամանակակից աշխարհում, քանի որ արագ քաղաքայնացումը և տեխնոլոգիական առաջընթացը նոր մարտահրավերներ են ստեղծում շրջակա միջավայրի պահպանման և մարդկային հասարակության կայուն զարգացման համար։ Այն օգնում է հասկանալ, որ մարդը ոչ թե բնությունից առանձին գոյություն ունեցող էակ է, այլ նրա անբաժանելի մասնիկը, և յուրաքանչյուր գործողություն ունի էկոլոգիական հետևանքներ։

Право

Այս գրականության հանձնարարական ցանկը նվիրված է ԽՍՀՄ քաղաքացիների սահմանադրական իրավունքների և պարտականությունների ուսումնասիրմանը՝ ընդգրկելով թեմային առնչվող հիմնական իրավական, գիտական և ուսումնամեթոդական աղբյուրները։ Այն ներառում է սահմանադրական իրավունքի հիմնարար աշխատություններ, օրենսդրական ակտեր, մեկնաբանություններ և գիտական հրապարակումներ, որոնք լուսաբանում են քաղաքացիների հիմնական իրավունքների, ազատությունների և պարտականությունների բովանդակությունը, դրանց իրավական կարգավորումը և կիրառման առանձնահատկությունները խորհրդային իրավական համակարգում։ Նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել պետական իշխանության և քաղաքացիների փոխհարաբերությունները, հասարակական և քաղաքական կյանքի իրավական հիմքերը, ինչպես նաև խորհրդային սահմանադրական համակարգի սկզբունքներն ու առանձնահատկությունները։ Հանձնարարական ցանկը կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, պատմաբաններին, ուսանողներին, դասախոսներին, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են խորհրդային իրավունքի, սահմանադրական համակարգի և իրավական մտքի պատմության ուսումնասիրությամբ։

Культура

Այս հրատարակությունը մատենագիտական և տեղեկատվական բնույթի ընթացիկ տեղեկատու է, որը համակարգված կերպով ներկայացնում է ՀՍՍՀ-ի մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանում լույս տեսած գրականությունը։ Այն նախատեսված է ընթերցողներին, գիտաշխատողներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, գրադարանավարներին, մատենագետներին, դասախոսներին և ուսանողներին անհրաժեշտ աղբյուրների մասին արագ ու հստակ տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Նյութերի ընդգրկման շրջանակը լայն է և վերաբերում է մշակութային կյանքի տարբեր ոլորտներին՝ մշակույթի պատմությանը, մշակութային շինարարությանը, մշակութալուսավորչական աշխատանքին, թանգարանագիտությանը, պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանությանը, ինչպես նաև արվեստի առանձին ճյուղերին։ Տեղեկատուում կարող են ներկայացված լինել թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, կինոյին, ժողովրդական արվեստին և մշակութային ժառանգությանը վերաբերող գրքեր, գրքույկներ, հոդվածներ, ժողովածուներ, կատալոգներ և այլ հրատարակություններ։ Աղբյուրների նման բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել խորհրդային Հայաստանի մշակութային և արվեստագիտական կյանքի վերաբերյալ ձևավորված գրականության ամբողջության մասին։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկություններից է նյութերի համակարգված դասակարգումը, որը հեշտացնում է որոնումը և թույլ է տալիս ընթերցողին արագ գտնել իրեն հետաքրքրող թեմային կամ բնագավառին վերաբերող հրապարակումները։ Նյութերը դասավորվում են հիմնական թեմատիկ բաժիններով, իսկ բաժինների ներսում գրականությունը կարող է ներկայացվել այբբենական և մատենագիտական սկզբունքներով։ Յուրաքանչյուր գրառման նպատակն է ընթերցողին տրամադրել անհրաժեշտ մատենագիտական տեղեկություն, որպեսզի հնարավոր լինի նույնականացնել համապատասխան հրատարակությունը և անհրաժեշտության դեպքում գտնել այն գրադարանային ֆոնդերում։ Հատկապես արժեքավոր է այն հանգամանքը, որ տեղեկատուն արտացոլում է ոչ միայն առանձին գրքերի առկայությունը, այլև տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գիտական, քննադատական ու տեղեկատվական մտքի ընթացքը։ Այդ պատճառով այն կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես գրականության որոնման գործիք, այլև որպես խորհրդահայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրման օժանդակ փաստագրական աղբյուր։ Մատենագիտական գրառումների ամբողջությունը հնարավորություն է տալիս հետազոտողին հետևելու այն թեմաներին, որոնք տվյալ շրջանում առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվել կամ լուսաբանվել են, բացահայտելու մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառների վերաբերյալ հրատարակությունների շրջանակը և անհրաժեշտության դեպքում կազմելու ավելի նեղ թեմատիկ մատենագիտական ցանկեր։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև գրադարանային-տեղեկատվական աշխատանքի համար, քանի որ ընթացիկ տեղեկատուի բնույթը թույլ է տալիս ժամանակին արձանագրել նոր հրատարակությունները և դրանք հասանելի դարձնել մասնագիտական ու գիտական շրջանառության մեջ։ Այն կարող է օգտակար լինել ինչպես կոնկրետ գրքի կամ հոդվածի որոնման, այնպես էլ ավելի ընդարձակ հետազոտական աշխատանքի նախապատրաստման ժամանակ։ Օրինակ՝ խորհրդահայ թատրոնի, երաժշտական մշակույթի, կերպարվեստի, ճարտարապետության կամ մշակութային ժառանգության պահպանության պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողը կարող է տեղեկատուի միջոցով նախնական պատկերացում կազմել համապատասխան ժամանակաշրջանում հրապարակված գրականության մասին և այնուհետև ընտրել առավել կարևոր աղբյուրները։ Նույն կերպ այն օգտակար է գրադարանավարների և մատենագետների համար՝ որպես մասնագիտական տեղեկատվության կազմակերպման ու տարածման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը արժեքավոր աղբյուր է ՀՍՍՀ-ի մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրական ժառանգության ուսումնասիրության համար․ այն միավորում է տարբեր բնույթի հրատարակությունների մասին տեղեկությունները, հեշտացնում դրանց որոնումը և միաժամանակ պահպանվում է որպես տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային ու գիտական տեղեկատվական միջավայրի յուրօրինակ մատենագիտական վկայություն։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայերենի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրներից մեկի և նույն հեղինակի նամակագրական ժառանգության լեզվական համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր ժանրերի տեքստերում դրսևորվող հնչյունական, բառապաշարային, բառակազմական, ձևաբանական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկություններն են, որոնց քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր հայերենի զարգացման միտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրաբարի, միջին հայերենի, ձևավորվող նոր գրական հայերենի և բարբառային տարրերի փոխհարաբերությանը։ Պատմագրական շարադրանքը հիմնականում հիմնվում է գրաբարյան լեզվական ավանդույթի վրա, մինչդեռ նամակներում առավել նկատելի են ժամանակի կենդանի խոսակցական լեզվին, բարբառներին և նոր ձևավորվող աշխարհաբարին բնորոշ երևույթները։ Այս տարբերությունը կարևոր նյութ է տալիս ժանրի, հաղորդակցական նպատակի և լեզվական միջոցների ընտրության փոխկապակցվածությունը գնահատելու համար։ Բառապաշարի ուսումնասիրության ընթացքում քննվում են տարբեր ժամանակագրական շերտերի բառերը, ժողովրդախոսակցական և բարբառային միավորները, փոխառությունները, դարձվածային արտահայտությունները և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու քաղաքական իրականությունն արտացոլող բառային միջոցները։ Քերականական մակարդակում կարևորվում են հոլովական և խոնարհման ձևերի, դերանունների, կապերի, շաղկապների, բայական կառուցվածքների և նախադասությունների կազմության առանձնահատկությունները՝ դրանք հայերենի նախորդ և հետագա փուլերի հետ համադրելու նպատակով։ Ոճական քննությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու պատմագրական և նամակագրական խոսքի տարբերությունները․ առաջինում գերակշռում են գրավոր պատմագրությանը բնորոշ կառուցվածքներն ու ավանդական ձևերը, իսկ նամակներում խոսքը հաճախ ավելի անմիջական, ազատ և հաղորդակցական բնույթ ունի։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական զարգացման այն շրջանի ուսումնասիրության համար, երբ գրաբարյան ավանդույթին զուգահեռ ավելի ակնհայտ էին դառնում նոր գրական լեզվի ձևավորման գործընթացները։ Տարբեր լեզվական շերտերի համատեղ քննությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու XVIII դարի հայերենի անցումային վիճակի բազմազան պատկերը և գնահատելու ուսումնասիրվող գրավոր ժառանգության արժեքը որպես պատմալեզվաբանական աղբյուր։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պատմական լեզվաբանության, բառագիտության, քերականագիտության և ոճագիտության մոտեցումները՝ տվյալ ժամանակաշրջանի հայերենի զարգացման օրինաչափությունները և հեղինակի լեզվական առանձնահատկությունները համակարգված ներկայացնելու նպատակով։

Экология

Շրջակա միջավայրի մոնիտորինգը ժամանակակից պայմաններում համարվում է բնապահպանական անվտանգության և կայուն զարգացման ապահովման կարևորագույն գործիքներից մեկը։ Այն իրենից ներկայացնում է շրջակա միջավայրի վիճակի համակարգված դիտարկում, չափում, վերլուծություն և գնահատում, որի նպատակն է հայտնաբերել բնական և մարդածին փոփոխությունները և կանխել հնարավոր էկոլոգիական վտանգները։ Մոնիտորինգի միջոցով վերահսկվում են օդի, ջրի և հողի որակը, աղտոտման մակարդակը, կլիմայական փոփոխությունները, ինչպես նաև կենսաբազմազանության վիճակը։ Ժամանակակից տեխնոլոգիաների զարգացման շնորհիվ մոնիտորինգը իրականացվում է ոչ միայն դաշտային չափումների միջոցով, այլ նաև արբանյակային դիտարկումների, ավտոմատ սենսորային համակարգերի և թվային տվյալների վերլուծության միջոցով, ինչը հնարավորություն է տալիս արագ և ճշգրիտ ստանալ տեղեկատվություն շրջակա միջավայրի մասին։ Շրջակա միջավայրի մոնիտորինգը կարևոր դեր ունի նաև հանրային առողջության պահպանման գործում, քանի որ աղտոտվածության բարձր մակարդակը կարող է հանգեցնել տարբեր հիվանդությունների, այդ թվում՝ շնչառական և քաղցկեղային հիվանդությունների։ Այն նաև օգնում է կանխատեսել բնական աղետները, ինչպիսիք են ջրհեղեղները, սողանքները կամ անտառային հրդեհները, և ժամանակին իրականացնել կանխարգելիչ միջոցառումներ։ Մոնիտորինգի տվյալները օգտագործվում են պետական քաղաքականության մշակման, բնապահպանական օրենքների կատարելագործման և տնտեսական գործունեության կարգավորման համար՝ ապահովելով հավասարակշռություն զարգացման և բնության պահպանության միջև։ Բացի այդ, այն կարևոր դեր ունի միջազգային համագործակցության մեջ, քանի որ բնապահպանական խնդիրները հաճախ ունեն գլոբալ բնույթ և պահանջում են համատեղ լուծումներ։ Շրջակա միջավայրի մոնիտորինգը նաև նպաստում է հասարակության իրազեկվածության բարձրացմանը՝ օգնելով մարդկանց ավելի պատասխանատու վերաբերվել բնությանը և հասկանալ իրենց գործունեության ազդեցությունը էկոհամակարգերի վրա։

Другие предметы

Ճարտարապետագիտական, արվեստաբանական և պատմամշակութային բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է հայ ճարտարապետների ստեղծագործական ժառանգության մեջ կոնստրուկտիվիզմի գեղարվեստական սկզբունքների, տարածական կազմակերպման եղանակների և ճարտարապետական հորինվածքի ձևավորման առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է քսաներորդ դարի առաջին տասնամյակներում ձևավորված ճարտարապետական նորարարական շարժումների ազդեցության, հայկական ճարտարապետական մտքի զարգացման և կոնստրուկտիվիստական սկզբունքների տեղական մեկնաբանությունների բացահայտման հետ։ Կոնստրուկտիվիզմը, որպես ճարտարապետության և արվեստի արդիականացման կարևոր ուղղություններից մեկը, առանձնանում է գործառնական նպատակահարմարության, կառուցվածքային տրամաբանության, երկրաչափական ձևերի պարզության, ծավալատարածական հստակ կազմակերպման և շինարարական նոր տեխնոլոգիաների գեղարվեստական հնարավորությունների ընդգծմամբ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է այս ուղղության պատմական նախադրյալները, տեսական հիմքերը, գեղագիտական գաղափարները և դրանց դրսևորումները հայ ճարտարապետների նախագծային գործունեության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի ճարտարապետական հորինվածքի կառուցման սկզբունքները, շենքերի ծավալների փոխհարաբերությունները, հորիզոնական և ուղղահայաց տարրերի համադրությունը, երկրաչափական զանգվածների փոխներթափանցումը, ճակատների ռիթմիկ կազմակերպումը և ներքին ու արտաքին տարածությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ճարտարապետական ձևի և գործառույթի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, քանի որ կոնստրուկտիվիստական մտածողության մեջ շենքի արտաքին կերպարը սերտորեն առնչվում է նրա նշանակությանը, կառուցվածքային համակարգին և տարածական կազմակերպմանը։ Այս համատեքստում հետաքրքրություն են ներկայացնում հասարակական, վարչական, բնակելի, արտադրական և մշակութային նշանակության կառույցների նախագծային լուծումները, որոնցում կարող էին կիրառվել նորարարական ծավալատարածական մոտեցումներ և գործառնական կազմակերպման սկզբունքներ։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է հայկական ճարտարապետության զարգացման պատմական միջավայրի ուսումնասիրությունը, հատկապես այն ժամանակաշրջանի, երբ ավանդական ճարտարապետական պատկերացումները փոխազդում էին արդիականացման, քաղաքաշինական վերափոխումների և միջազգային ճարտարապետական շարժումների գաղափարների հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի խորհրդային շրջանի վաղ տասնամյակների ճարտարապետական գործունեության դիտարկումը, երբ նոր հասարակական պահանջները, շինարարական ծրագրերը և տեխնիկական հնարավորությունները նպաստում էին նոր ձևերի ու նախագծային մոտեցումների տարածմանը։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև Երևանի և Հայաստանի այլ բնակավայրերի քաղաքաշինական զարգացմանը, նոր հասարակական տարածքների ձևավորմանը և ճարտարապետական միջավայրի կերպափոխմանը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել հայ ճարտարապետների անհատական ստեղծագործական ձեռագրերի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են տարբեր հեղինակներ մեկնաբանել կոնստրուկտիվիզմի սկզբունքները և դրանք համադրել տեղական շինարարական ավանդույթների, բնական պայմանների ու քաղաքային միջավայրի պահանջների հետ։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում շենքերի հատակագծային կառուցվածքները, տարածքների գործառնական բաժանումը, հաղորդակցական հանգույցների տեղադրությունը, լուսավորության կազմակերպումը և ներքին տարածությունների ճկուն օգտագործման հնարավորությունները։ Ճարտարապետական հորինվածքի վերլուծության տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն նաև համաչափության և անհամաչափության սկզբունքները, ծավալների հավասարակշռությունը, ճակատների հորիզոնական շեշտադրումները, ժապավենաձև պատուհանները, ապակեպատ մակերեսները, բաց պատշգամբները և աստիճանավանդակների արտահայտիչ լուծումները՝ որպես կոնստրուկտիվիստական ճարտարապետության մեջ հանդիպող բնորոշ միջոցներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է շինարարական նյութերի և կառուցվածքային համակարգերի ազդեցության ուսումնասիրությունը ճարտարապետական ձևի վրա։ Երկաթբետոնի, մետաղի, ապակու և ժամանակաշրջանին բնորոշ այլ նյութերի կիրառման հնարավորությունները նպաստել են նոր տարածական լուծումների, մեծ բացվածքների և արտահայտիչ երկրաչափական ծավալների ձևավորմանը։ Միաժամանակ հայկական ճարտարապետական միջավայրում առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում տեղական քարային շինանյութերի, մասնավորապես տուֆի կիրառության և արդիական ճարտարապետական արտահայտչամիջոցների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Այս տեսանկյունից կարևորվում է ավանդույթի և նորարարության փոխազդեցությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու միջազգային ճարտարապետական գաղափարների տեղայնացման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև կոնստրուկտիվիստական կառույցների գեղարվեստական ամբողջականությունը, դրանց փոխհարաբերությունը շրջակա կառուցապատման հետ, քաղաքային տարածության մեջ ունեցած դերը և ճարտարապետական կերպարի ընկալման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել պատմահամեմատական, արվեստաբանական, տիպաբանական, գրաֆիկական և ծավալատարածական վերլուծության մեթոդներ, ինչպես նաև նախագծային փաստաթղթերի, հատակագծերի, ճակատների, պատմական լուսանկարների և պահպանված կառույցների ուսումնասիրությունը։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս համակարգելու ճարտարապետական հորինվածքի հիմնական առանձնահատկությունները, բացահայտելու հեղինակային նախագծային սկզբունքները և գնահատելու կոնստրուկտիվիզմի տեղը հայկական ճարտարապետության զարգացման պատմության մեջ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նաև ճարտարապետական ժառանգության պահպանության, պատմական կառույցների վերականգնման և դրանց սկզբնական հորինվածքային ամբողջականության պահպանման հիմնախնդիրները։ Ժամանակի ընթացքում բազմաթիվ արդիականիստական կառույցներ կարող են ենթարկվել վերափոխումների, գործառնական փոփոխությունների կամ արտաքին միջամտությունների, ինչի հետևանքով դրանց նախնական գեղարվեստական և կառուցվածքային հատկանիշների ուսումնասիրությունը ձեռք է բերում լրացուցիչ կարևորություն։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ ճարտարապետների ստեղծագործական ժառանգության քիչ ուսումնասիրված կողմերի բացահայտման, ճարտարապետական ոճերի զարգացման օրինաչափությունների վերլուծության և ազգային ու միջազգային ճարտարապետական միտումների փոխազդեցության գնահատման անհրաժեշտությամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է ճարտարապետության պատմության դասավանդման, պատմական կառույցների գիտական արժևորման, ճարտարապետական հուշարձանների պահպանության և ժամանակակից նախագծային մտածողության զարգացման հնարավորությունների հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել ճարտարապետներին, ճարտարապետության պատմաբաններին, արվեստաբաններին, քաղաքաշինարարներին, մշակութային ժառանգության պահպանության մասնագետներին, վերականգնող ճարտարապետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի ճարտարապետագիտական, պատմական, արվեստաբանական և մշակութաբանական նշանակություն՝ նպաստելով հայկական կոնստրուկտիվիստական ճարտարապետության ձևավորման նախադրյալների, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների, հորինվածքային սկզբունքների և հայ ճարտարապետների ստեղծագործական ինքնատիպության առավել խորքային ըմբռնմանը։