Դերենիկ Դեմիրճյան. Վարդանանք

История

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններն են, որոնց պայմաններում Հայոց ցեղասպանության հիշողությունը, միջազգային ճանաչման հարցը և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման խնդիրները դարձան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայկական սփյուռքի գործունեության և միջազգային օրակարգի փոխկապակցված ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է ճանաչման գործընթացը ոչ միայն որպես պատմական իրողության միջազգային գնահատման ձգտում, այլև որպես քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթաց, որն ազդել է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքները, Թուրքիայի նկատմամբ ձևավորված դիրքորոշումները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորել են հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում տարբեր պետությունների, միջազգային կազմակերպությունների, խորհրդարանական կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությանը։ Տարբեր երկրների կողմից ճանաչման վերաբերյալ ընդունված բանաձևերը, հայտարարությունները և քաղաքական որոշումները դիտարկվում են որպես միջազգային հանրության վերաբերմունքի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական սփյուռքի գործունեությունը։ Սփյուռքյան կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ կարևոր դեր են ունեցել ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի պահպանման, քաղաքական և հասարակական շրջանակների իրազեկման, պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր երկրների օրենսդիր մարմիններում համապատասխան նախաձեռնությունների առաջմղման գործում։ Այս գործունեությունը որոշակի ազդեցություն է ունեցել միջազգային քաղաքական օրակարգում հարցի պահպանման վրա և, միաժամանակ, առնչվել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Թուրքիայի պետական քաղաքականությանը ցեղասպանության հարցի նկատմամբ։ Թուրքիայի պաշտոնական դիրքորոշումը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման վերաբերյալ մոտեցումները և միջազգային ճանաչման նախաձեռնություններին հակազդելու քաղաքականությունը կարևոր գործոններ են եղել հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև թուրքական արտաքին քաղաքականության այն քայլերը, որոնք ուղղված են եղել միջազգային ճանաչման գործընթացի սահմանափակմանը կամ դրա քաղաքական հետևանքների կանխմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների ընթացքում հարաբերությունների կարգավորման փորձերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հետազոտության մեջ։ Դիվանագիտական կապերի հաստատման բացակայությունը, սահմանների փակ լինելը, տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները և պատմական հարցերի շուրջ հակասությունները ստեղծել են բարդ միջավայր երկկողմ հարաբերությունների համար։ Միաժամանակ առկա են եղել երկխոսության և հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնություններ, որոնք ցույց են տվել, որ պատմական հիշողության և քաղաքական հարաբերությունների հարցերը հնարավոր է դիտարկել նաև բանակցային գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականի հայ-թուրքական արձանագրությունների գործընթացին։ Դրանց նախապատրաստումն ու ստորագրումը դիտարկվում են որպես հարաբերությունների կարգավորման ամենանշանակալի փորձերից մեկը ուսումնասիրվող ժամանակահատվածում։ Արձանագրությունների շուրջ քննարկումները ցույց տվեցին, որ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, սահմանների բացման և պատմական հարցերի շուրջ մոտեցումների միջև գոյություն ունի բարդ փոխկապակցվածություն։ Ցեղասպանության հարցի միջազգային ճանաչման գործընթացը այս փուլում շարունակեց մնալ Հայաստանի, Թուրքիայի և սփյուռքյան կառույցների քաղաքական ու հասարակական քննարկումների կարևոր թեմա։ Ուսումնասիրությունը կարող է վերլուծել նաև այն հարցը, թե որքանով է միջազգային ճանաչման ընդլայնումը նպաստել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդացմանը, և որքանով այն, ընդհակառակը, նպաստել է պատմական խնդրի միջազգային տեսանելիության բարձրացմանը։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային իրավաքաղաքական գնահատականի խնդիրները՝ դրանց ազդեցությունը չնույնացնելով երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունների բոլոր գործոնների հետ։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանային քաղաքական միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հայ-թուրքական հարաբերությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ Հարավային Կովկասի անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հակամարտության, Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության և միջազգային ուժերի շահերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ 2015 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հետ կապված միջազգային միջոցառումները և քաղաքական հայտարարությունները կարող են առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել հետազոտության մեջ։ Այդ ժամանակահատվածում թեման լայնորեն քննարկվեց տարբեր երկրների քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, իսկ Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների պատմական ու քաղաքական խնդիրները կրկին հայտնվեցին միջազգային ուշադրության կենտրոնում։ 2016 թվականը կարող է դիտարկվել որպես ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի ամփոփիչ փուլ, որի ընթացքում արդեն տեսանելի էին նախորդ տարիների գործընթացների արդյունքները և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել միջազգային ճանաչման գործընթացի և երկկողմ հարաբերությունների միջև առկա փոխազդեցությունների ավելի հավասարակշռված գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը եղել է հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա ազդող կարևոր քաղաքական և հասարակական գործոններից մեկը, սակայն այն գործել է տարածաշրջանային, դիվանագիտական, պատմական և աշխարհաքաղաքական բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ փոխկապակցված։ Թեման կարևոր է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության, ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի, սփյուռքի քաղաքական գործունեության և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Математика

Գիրքը նվիրված է կիսահաղորդչային նանոկառուցվածքներում էլեկտրոն–ֆոնոնային փոխազդեցության առանձնահատկությունների տեսական ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով ժամանակակից նանոֆիզիկայի և կիսահաղորդչային ֆիզիկայի հիմնարար խնդիրների խորքային վերլուծություն։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են նանոմասշտաբային համակարգերում էլեկտրոնների և բյուրեղային ցանցի տատանումների փոխազդեցության ֆիզիկական մեխանիզմները, ուսումնասիրվում են դրանց ազդեցությունները էլեկտրոնային, օպտիկական և տրանսպորտային հատկությունների վրա, ինչպես նաև ներկայացվում են համապատասխան մաթեմատիկական մոդելներն ու տեսական հաշվարկների մեթոդները։ Հեղինակը վերլուծում է տարբեր տեսակի նանոկառուցվածքների՝ քվանտային կետերի, քվանտային լարերի և քվանտային շերտերի առանձնահատկությունները՝ գնահատելով էլեկտրոն–ֆոնոնային փոխազդեցության դերը էներգետիկ վիճակների, լիցքակիրների դինամիկայի և ջերմային գործընթացների ձևավորման մեջ։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև ժամանակակից փորձարարական արդյունքների տեսական մեկնաբանությանը և նանոէլեկտրոնիկայի, օպտոէլեկտրոնիկայի ու կիսահաղորդչային սարքաշինության զարգացման համար ստացված արդյունքների կիրառական նշանակությանը։ Աշխատությունը նախատեսված է տեսական և կիրառական ֆիզիկայի մասնագետների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների, մագիստրանտների և նանոտեխնոլոգիաների ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Экономика

Գիրքը՝ «Մաքսային գործի հիմունքներ», հեղինակը Ճուղուրյան Ա.Գ., հանդիսանում է ուսումնական և մասնագիտական ձեռնարկ, որը ներկայացնում է մաքսային գործի տեսական հիմքերը և գործնական կազմակերպման հիմնական սկզբունքները։ Այն ընդգրկում է մաքսային համակարգի կառուցվածքը, գործունեության նպատակներն ու խնդիրները, ինչպես նաև արտաքին տնտեսական գործունեության կարգավորման մեջ մաքսային մարմինների դերը։ Գրքում մանրամասն բացատրվում են մաքսային ռեժիմների տեսակները, ապրանքների ներմուծման և արտահանման կարգը, մաքսային ձևակերպումների փուլերը և համապատասխան փաստաթղթերի լրացման կանոնները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված մաքսային վերահսկողության մեթոդներին, մաքսային արժեքի որոշման սկզբունքներին, մաքսային վճարների հաշվարկման համակարգին և սահմանային վերահսկողության կազմակերպմանը։ Ներառված են նաև միջազգային մաքսային համագործակցության հիմնական ձևերը, մաքսային օրենսդրության կիրառման առանձնահատկությունները և ռիսկերի կառավարման մոտեցումները։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, տնտեսագետների, լոգիստիկայի և արտաքին առևտրի ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով մաքսային գործի հիմնարար գիտելիքների և գործնական հմտությունների ձևավորմանը։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է կենսապոլիմերների կոնֆորմացիոն անցումների ուսումնասիրությանը՝ դրանց տարածական և ժամանակային մասշտաբների տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում կենսապոլիմերների կառուցվածքային վիճակների փոփոխությունն է, որը կարող է պայմանավորված լինել արտաքին միջավայրի, ջերմաստիճանի, լուծույթի հատկությունների, փոխազդեցությունների և այլ ֆիզիկաքիմիական գործոնների ազդեցությամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով կենսապոլիմերային համակարգերը անցնում են տարբեր կոնֆորմացիոն վիճակների, ինչպես նաև այդ գործընթացների արագությունը, կառուցվածքային փոփոխությունների բնույթը և դրանց փոխկապակցվածությունը։ Տարածական մասշտաբների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել մոլեկուլային կառուցվածքի տարբեր մակարդակներում տեղի ունեցող փոփոխությունները՝ առանձին հատվածների շարժումներից մինչև ամբողջական մակրոմոլեկուլային կառուցվածքի վերակազմավորում։ Ժամանակային մասշտաբների ուսումնասիրությունը, իր հերթին, անդրադառնում է արագ և դանդաղ դինամիկ գործընթացներին ու դրանցում առկա միջանկյալ վիճակներին։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել կենսապոլիմերների կառուցվածքային դինամիկայի և ֆունկցիոնալ հատկությունների կապի ուսումնասիրությունը, քանի որ կոնֆորմացիոն փոփոխությունները հաճախ անմիջականորեն կապված են կենսաբանական ակտիվության և մոլեկուլային փոխազդեցությունների հետ։ Հետազոտությունը միավորում է կենսաֆիզիկական, ֆիզիկաքիմիական և մոլեկուլային մոտեցումներ՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալու բարդ մակրոմոլեկուլային համակարգերի դինամիկ վարքը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել կենսաֆիզիկայի, կենսաքիմիայի, մոլեկուլային կենսաբանության և ֆիզիկական քիմիայի մասնագետներին, ինչպես նաև կենսապոլիմերների կառուցվածքադինամիկ գործընթացներն ուսումնասիրող հետազոտողներին ու ուսանողներին։

Математика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կամայական սպին ունեցող Հայզենբերգի մագնետիկ համակարգերի տեսական ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման համար կիրառվող ընդհանրացված Բետեի անսացի մեթոդին։ Գրքում ներկայացվում են քվանտային սպինային ցանցերի մոդելները, դրանց էներգետիկ սպեկտրի կառուցվածքը և փոխազդեցությունների մաթեմատիկական նկարագրությունը՝ հիմնված քվանտային մեխանիկայի և վիճակագրական ֆիզիկայի սկզբունքների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է մեկաչափ և բազմաչափ սպինային համակարգերի լուծման մոտեցումները, անդրադառնում է ինտեգրելիության պայմաններին, ինչպես նաև սպինային ալիքների և քվազիմասնիկների դինամիկային։ Աշխատությունում մանրամասն քննարկվում է Բետեի անսացի ընդհանրացումը կամայական սպին ունեցող համակարգերի համար՝ ցույց տալով դրա կիրառելիությունը տարբեր սահմանային պայմաններում և փոխազդեցության տոպոլոգիաներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քվանտային փուլային անցումներին, կոլեկտիվ երևույթներին և մագնիսական հատկությունների միկրոսկոպիկ բացատրությանը։ Գիրքը կարևոր ներդրում է տեսական ֆիզիկայի ոլորտում և նախատեսված է քվանտային մեխանիկայի, կոնդենսացված միջավայրի ֆիզիկայի և մաթեմատիկական ֆիզիկայի մասնագետների, ասպիրանտների և բարձր կուրսերի ուսանողների համար։

Литература

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Ջիվանու բանաստեղծական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործության թեմատիկ, գաղափարական, գեղարվեստական և լեզվաոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հայ աշուղական և ժողովրդական բանաստեղծության զարգացման մեջ նրա ունեցած նշանակալի դերը։ Ջիվանին՝ Սերովբե Լևոնյան, 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ աշուղական արվեստի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է, որի ստեղծագործությունը միավորում է ժողովրդական բանաստեղծության կենսունակ ավանդույթները, հասարակական մտածողությունը, փիլիսոփայական խորհրդածությունները և ազգային ինքնագիտակցության արտահայտությունները։ Նրա բանաստեղծական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ոչ միայն հեղինակի անհատական ստեղծագործական աշխարհի, այլև իր ժամանակաշրջանի հայ հասարակության հոգևոր, սոցիալական և մշակութային խնդիրների մասին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը Ջիվանու ստեղծագործության թեմատիկ բազմազանության ուսումնասիրությունն է։ Նրա երգերում և բանաստեղծություններում առանձնահատուկ տեղ ունեն հայրենիքի, ժողովրդի, աշխատանքի, արդարության, մարդկային արժանապատվության, բարոյականության, ընկերության և սիրո թեմաները։ Բանաստեղծը հաճախ անդրադառնում է հասարակական անհավասարությանը, աղքատությանը, անարդարությանը և մարդկային արատներին՝ դրանք ներկայացնելով քննադատական ու երբեմն երգիծական տեսանկյունից։ Այդ պատճառով նրա ստեղծագործությունը միայն քնարական ինքնարտահայտություն չէ, այլև հասարակական իրականության նկատմամբ ակտիվ վերաբերմունքի ձև։ Ջիվանու բանաստեղծական աշխարհի առանձնահատկություններից է ժողովրդական իմաստության լայն կիրառությունը։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ հանդիպում են առածանման ձևակերպումներ, խրատական մտքեր, բարոյական եզրահանգումներ և խոսակցական դարձվածքներ, որոնք բանաստեղծական խոսքը մոտեցնում են ժողովրդական բանահյուսությանը։ Այս հատկանիշը նրա ստեղծագործությունները դարձրել է լայնորեն ընկալելի և նպաստել դրանց տարածմանը ժողովրդական միջավայրում։ Միաժամանակ ժողովրդական լեզվի օգտագործումը չի նշանակում պարզունակություն․ Ջիվանին կարողանում է առօրյա խոսքի միջոցով ձևակերպել սոցիալական, բարոյական և փիլիսոփայական բարդ գաղափարներ։ Նրա ստեղծագործության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում երգիծանքը։ Ջիվանին քննադատում է կեղծավորությունը, ագահությունը, տգիտությունը, պաշտոնամոլությունը և սոցիալական անարդարությունը՝ հաճախ օգտագործելով հումոր, հակադրություն, սրամտություն և չափազանցություն։ Երգիծական մոտեցումը նրա ստեղծագործություններում ոչ միայն զվարճանքի միջոց է, այլև հասարակական քննադատության գործիք։ Բանաստեղծը ծիծաղի միջոցով բացահայտում է մարդկային և հասարակական բացասական երևույթները՝ ընթերցողին կամ ունկնդրին մղելով դրանց նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքի։ Ջիվանու ժառանգության կարևոր բաղադրիչ է նաև փիլիսոփայական-խրատական քնարերգությունը։ Կյանքի իմաստի, մարդկային ճակատագրի, բարու և չարի, ժամանակի անցողիկության, գիտելիքի ու բարոյականության մասին նրա մտորումները հաճախ արտահայտվում են պարզ, հիշվող և աֆորիստիկ ձևակերպումներով։ Նրա ստեղծագործություններում մարդը ներկայացվում է որպես բարոյական ընտրության առջև կանգնած էակ, որի արժեքը որոշվում է ոչ թե միայն սոցիալական դիրքով կամ նյութական հարստությամբ, այլև ազնվությամբ, աշխատասիրությամբ, գիտելիքով և մարդկային վերաբերմունքով։ Հայրենասիրական թեման նույնպես կարևոր տեղ ունի Ջիվանու ստեղծագործական ժառանգության մեջ։ Հայրենիքի և ժողովրդի նկատմամբ սերը նրա մոտ հաճախ զուգորդվում է ազգային արժանապատվության, կրթության, ինքնաճանաչման և հասարակական համերաշխության գաղափարների հետ։ Նա ոչ միայն արտահայտում է հայրենասիրական զգացումներ, այլև ձգտում է մատնանշել այն ներքին խնդիրները, որոնք խոչընդոտում են ժողովրդի առաջընթացին։ Այդ պատճառով նրա հայրենասիրությունը հաճախ ունի նաև ինքնաքննադատական բնույթ։ Ջիվանու ստեղծագործական լեզուն և ոճը սերտորեն կապված են աշուղական ավանդույթի հետ։ Նրա բանաստեղծությունները բնորոշվում են երաժշտականությամբ, ռիթմական ճկունությամբ, պարզ և պատկերավոր բառապաշարով, երկխոսական ու պատմողական ձևերի կիրառմամբ։ Բանաստեղծական խոսքում համադրվում են գրական հայերենի և ժողովրդական խոսքի տարրերը, ինչի շնորհիվ ստեղծագործությունները ձեռք են բերում անմիջականություն և կենդանի հնչողություն։ Երաժշտական կատարողականության հետ կապված այս առանձնահատկությունը կարևոր է նաև Ջիվանու ստեղծագործությունների տարածման տեսանկյունից, քանի որ նրա բազմաթիվ գործեր ընկալվել են ոչ միայն որպես գրավոր գրականություն, այլև որպես երգային մշակույթի մաս։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է Ջիվանու ստեղծագործության կապը նախորդ և ժամանակակից աշուղական ավանդույթների հետ։ Նա ժառանգել է աշուղական արվեստի ձևերն ու արտահայտչամիջոցները, սակայն դրանք հարմարեցրել է իր ժամանակի հասարակական և գեղարվեստական պահանջներին։ Այդ պատճառով նրա ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես ավանդական աշուղական մշակույթի և նոր ժամանակների հայ գրական մտածողության միջև կապող օղակ։ Ջիվանու ժառանգության նշանակությունը հատկապես մեծ է այն պատճառով, որ նրա ստեղծագործություններում արտացոլվել են 19-րդ դարի երկրորդ կեսի և 20-րդ դարի սկզբի հայ հասարակության բազմաթիվ խնդիրներ։ Նրա բանաստեղծություններում կարելի է տեսնել ժամանակաշրջանի սոցիալական հարաբերությունների, ժողովրդի կենցաղի, բարոյական պատկերացումների, հասարակական հակասությունների և ազգային ձգտումների գեղարվեստական արտացոլումը։ Այս առումով նրա ժառանգությունը միաժամանակ գրական, բանահյուսական և պատմամշակութային արժեք ունի։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր է Ջիվանու ստեղծագործական անհատականությունը, նրա գեղարվեստական մտածողությունը և հայ աշուղական մշակույթի զարգացման գործում ունեցած դերը բացահայտելու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, աշուղական արվեստով, բանահյուսությամբ և 19-րդ դարի հայ մշակույթով զբաղվող գրականագետներին, մշակութաբաններին, բանահավաքներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։