Динамика развития неустойчивостей сильноточных релятивистских электронных пучков

История

Կիպրոսի հիմնախնդիրները վերաբերում են կղզու երկարատև քաղաքական և տարածքային բաժանմանը, որը ձևավորվել է էթնիկ հույների և թուրքերի միջև պատմական լարվածությունների, արտաքին միջամտությունների և տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական շահերի ազդեցությամբ, որի արդյունքում Կիպրոսը փաստացի բաժանված է երկու մասի՝ Կիպրոսի Հանրապետության վերահսկվող հարավային հատվածի և ինքնահռչակ Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության տարածքի, որը ճանաչվում է միայն Թուրքիայի կողմից։ Հիմնախնդրի առանցքային իրադարձություններից է 1974 թվականի թուրքական ռազմական միջամտությունը՝ 1974 Turkish invasion of Cyprus, որը հետևեց Հունաստանի կողմից աջակցվող պետական հեղաշրջման փորձին և հանգեցրեց կղզու փաստացի բաժանմանը, բնակչության զանգվածային տեղաշարժերին և երկարաժամկետ քաղաքական հակամարտության խորացմանը։ Այս իրավիճակում կարևոր դեր ունի նաև ՄԱԿ-ի խաղաղապահ ներկայությունը՝ United Nations Peacekeeping Force in Cyprus, որը վերահսկում է բուֆերային գիծը և փորձում է կանխել զինված բախումները երկու կողմերի միջև։ Կիպրոսի հիմնախնդիրը նաև սերտորեն կապված է Հունաստանի և Թուրքիայի միջև հարաբերությունների լարվածության հետ, որտեղ Turkey-ի և Greece-ի մրցակցային շահերը շարունակում են ազդել բանակցային գործընթացների վրա, իսկ Cyprus-ը որպես պետություն հանդիսանում է Եվրոպական միության անդամ, սակայն չի վերահսկում ամբողջ կղզու տարածքը, ինչը ստեղծում է իրավական, քաղաքական և անվտանգության բարդություններ։ Հիմնախնդրի մեջ ներառված են նաև տարածքային սահմանների չճանաչվածության հարցը, փախստականների և սեփականության իրավունքների խնդիրները, ռազմական ներկայության շարունակականությունը և միավորման բանակցությունների բազմամյա, բայց դեռևս չավարտված գործընթացը, որոնք միասին Կիպրոսի հարցը դարձնում են ժամանակակից միջազգային քաղաքականության ամենաբարդ և երկարատև հակամարտություններից մեկը։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում գտնվող համաշխարհային նշանակության մշակութային ժառանգության հուշարձանների ուսումնասիրությանը՝ դրանց պատմական, ճարտարապետական, մշակութային և քաղաքակրթական արժեքի տեսանկյունից։ Աշխատանքի առանցքում Հայաստանի այն հուշարձաններն ու հուշարձանային համալիրներն են, որոնք ներառված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ Ներկայում Հայաստանի համար այդ ցանկում ընդգրկված է երեք մշակութային օբյեկտ՝ Հաղպատի և Սանահինի վանական համալիրները, Գեղարդի վանքը և Վերին Ազատի հովիտը, ինչպես նաև Էջմիածնի տաճարն ու եկեղեցիները և Զվարթնոցի հնագիտական տարածքը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հայկական միջնադարյան ճարտարապետության առանձնահատկությունների ներկայացումը։ Հաղպատի և Սանահինի վանական համալիրները, որոնք ձևավորվել են հիմնականում 10-13-րդ դարերում, ներկայացնում են հայկական եկեղեցական ճարտարապետության բարձր զարգացման փուլը և առանձնանում են բյուզանդական ճարտարապետական ավանդույթների ու Կովկասի տեղական շինարարական ձևերի համադրությամբ։ Դրանք միջնադարում եղել են ոչ միայն հոգևոր, այլև կրթական ու մշակութային կարևոր կենտրոններ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Գեղարդի վանական համալիրին և Ազատի վերին հովտի մշակութային լանդշաֆտին։ Համալիրը հայտնի է ժայռափոր եկեղեցիներով, դամբարաններով, խաչքարերով և բնական ժայռային միջավայրի հետ սերտորեն միաձուլված ճարտարապետությամբ։ Հուշարձանների հիմնական մասը վերաբերում է 4-13-րդ դարերին, իսկ համալիրի գլխավոր ճարտարապետական ձևավորումը ավարտվել է 13-րդ դարում։ Մյուս կարևոր բաղադրիչը Էջմիածնի տաճարի, Սուրբ Հռիփսիմե, Սուրբ Գայանե և Շողակաթ եկեղեցիների ու Զվարթնոցի հնագիտական տարածքի համախումբն է։ Այս հուշարձանները կարևոր են հայկական քրիստոնեական ճարտարապետության զարգացման և վաղ քրիստոնեական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայկական եկեղեցական ճարտարապետության ձևավորման և հետագա զարգացման ընթացքին՝ վաղ քրիստոնեական շրջանից մինչև միջնադար։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև այն չափանիշների համակարգը, որով մշակութային հուշարձանները ձեռք են բերում համաշխարհային ժառանգության կարգավիճակ։ Այդ համատեքստում կարևոր է ոչ միայն հուշարձանների հնությունը, այլև դրանց ճարտարապետական ինքնատիպությունը, պատմական նշանակությունը, մշակութային ազդեցությունը և մարդկության համընդհանուր ժառանգության համար ունեցած բացառիկ արժեքը։ Հայաստանի երեք օբյեկտներն էլ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ցանկում ընդգրկված են որպես մշակութային ժառանգության օբյեկտներ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հուշարձանների պահպանության խնդիրներին։ Համաշխարհային ժառանգության կարգավիճակը ենթադրում է ոչ միայն միջազգային ճանաչում, այլև պատմական և ճարտարապետական արժեքների պահպանման, վերականգնման, կառավարման և ապագա սերունդներին փոխանցելու պատասխանատվություն։ Այդ տեսանկյունից կարևոր են հուշարձանների ֆիզիկական վիճակի վերահսկումը, շրջակա պատմամշակութային միջավայրի պահպանումը, զբոսաշրջության ազդեցության կառավարումը և գիտականորեն հիմնավորված վերականգնման մեթոդների կիրառումը։ Աշխատությունը կարող է նաև ներկայացնել Հայաստանի համաշխարհային ժառանգության վայրերի նշանակությունը ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մշակութային ինքնատիպության պահպանման գործում։ Այս հուշարձանները միաժամանակ հանդես են գալիս որպես կրոնական, ճարտարապետական, կրթական և պատմական ժառանգության վկայություններ և հնարավորություն են տալիս միջազգային հանրությանը ներկայացնել Հայաստանի բազմադարյա մշակույթը։ Կարևոր է տարբերակել նաև Համաշխարհային ժառանգության ցանկը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի նախնական ցանկից․ Հայաստանի նախնական ցանկում ներկայում ընդգրկված են մի շարք այլ արժեքավոր հուշարձաններ և տարածքներ, սակայն դրանց առկայությունը դեռևս չի նշանակում, որ դրանք ներառված են Համաշխարհային ժառանգության վերջնական ցանկում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, արվեստաբաններին, ճարտարապետներին, մշակութային ժառանգության մասնագետներին, հնագետներին և Հայաստանի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի համաշխարհային նշանակության հուշարձանները որպես երկրի պատմական և մշակութային զարգացման կարևոր վկայություններ՝ ընդգծելով դրանց ճարտարապետական ինքնատիպությունը, պատմական արժեքը, միջազգային նշանակությունը և պահպանության անհրաժեշտությունը։

Культура

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է նախնադարյան արվեստի թեմաների և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ըստ աշխարհագրական տարբեր գոտիների։ Գրքում ներկայացվում են նախնադարյան հասարակությունների գեղարվեստական մտածողության ձևավորման հիմնական փուլերը, դրանց կապը բնական միջավայրի, կենցաղի և հավատալիքային համակարգերի հետ։ Հեղինակը վերլուծում է ժայռապատկերների, քարանձավային գեղանկարչության, քանդակագործական փոքր ձևերի և դեկորատիվ արվեստի օրինակները՝ ընդգծելով դրանց տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Աշխատությունում առանձնացվում են Եվրոպայի, Աֆրիկայի, Ասիայի և Օվկիանոսիայի նախնադարյան արվեստի հիմնական ոճական խմբերը՝ ցույց տալով պատկերագրական մոտիվների բազմազանությունը, խորհրդանշական մտածողության դերը և գեղարվեստական արտահայտման էվոլյուցիան։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արվեստի թեմատիկ կառուցվածքին՝ կենդանական պատկերներ, որսի տեսարաններ, ծիսական գործողություններ և մարդակերպ կերպարներ, ինչպես նաև դրանց իմաստաբանական մեկնաբանություններին։ Գիրքը նախատեսված է արվեստաբանների, հնագետների, մշակութաբանների, պատմաբանների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար՝ առաջարկելով համակողմանի պատկերացում նախնադարյան արվեստի աշխարհագրական բազմազանության վերաբերյալ։

Лингвистика

Այս աշխատությունը նվիրված է Փավստոս Բուզանդին վերագրվող «Պատմութիւն Հայոց» երկի լեզվի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով բառապաշարային և քերականական իրողություններին։ Հետազոտության շրջանակում քննության է առնվում դասական հայերենի պատմական զարգացման կարևոր փուլերից մեկը ներկայացնող այս երկի լեզվական համակարգը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրա բառային կազմի, ձևաբանական կառուցվածքի և շարահյուսական առանձնահատկությունների հիմնական դրսևորումները։ Բառապաշարային ուսումնասիրության ընթացքում կարող են առանձնացվել բնիկ հայերեն բառերը, փոխառությունները, հնաբանությունները, նորաստեղծ կամ սահմանափակ գործածությամբ բառային միավորները, դարձվածային արտահայտությունները և պատմամշակութային իրականությունն արտացոլող հատուկ բառամթերքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն բառերին ու արտահայտություններին, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական, քաղաքական, ռազմական, կրոնական և կենցաղային իրականության մասին։ Քերականական ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են խոսքի մասերի գործածությունը, հոլովական և խոնարհման համակարգի առանձնահատկությունները, բայական ձևերի կիրառությունը, ժամանակային և եղանակային հարաբերությունները, ինչպես նաև բառերի և նախադասությունների կառուցվածքային կապերը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև շարահյուսական այն կառուցվածքներին, որոնք բնորոշ են պատմագրական երկի լեզվին, և բացահայտել դրանց տարբերությունները դասական գրական հայերենի այլ աղբյուրներում հանդիպող համապատասխան երևույթներից։ Կարևոր տեղ է հատկացվում լեզվական իրողությունների պատմահամեմատական մեկնաբանությանը, քանի որ առանձին բառաձևերի և քերականական կառույցների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայերենի պատմական զարգացման օրինաչափությունների ավելի ամբողջական բացահայտմանը։ Երկի լեզվի ուսումնասիրությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս գնահատելու հեղինակի կամ ստեղծագործության լեզվական ինքնատիպությունը, գրական ավանդույթի ազդեցությունը և ժողովրդախոսակցական տարրերի հնարավոր դրսևորումները։ Աշխատության ընթացքում լեզվական նյութի համակարգված վերլուծությունը կարող է նպաստել նաև վաղմիջնադարյան հայերենի բառապաշարի և քերականական կառուցվածքի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների հարստացմանը։ Նյութը արժեքավոր է ոչ միայն հայոց լեզվի պատմության, այլև հայ մատենագրության, պատմագրության, աղբյուրագիտության և միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, պատմաբանների, բանասերների, դասական հայերենի մասնագետների, ձեռագրագետների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Литература

XX դարի ֆրանսիական պոեզիայի ընդհանուր ուղենիշները աշխատությունը գրականագիտության ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է XX դարի ֆրանսիական պոեզիայի հիմնական ուղղություններն ու գեղարվեստական զարգացումները, այն վերլուծում է սիմվոլիզմի ուշ ազդեցությունները, սյուրեալիզմի ձևավորումը, էքզիստենցիալ և մոդեռնիստական հոսանքների զարգացումը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը բանաստեղծական լեզվի և պատկերային մտածողության վրա, գիրքը անդրադառնում է այդ շրջանի կարևոր ֆրանսիացի բանաստեղծների ստեղծագործական առանձնահատկություններին և նորարարություններին՝ ռիթմի, ազատ չափածոյի և լեզվական փորձարարության ոլորտում, միաժամանակ ընդգծելով պատմական իրադարձությունների՝ հատկապես համաշխարհային պատերազմների ազդեցությունը պոեզիայի թեմատիկ և գաղափարական ուղղվածության վրա, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր համաշխարհային գրականության և ֆրանսիական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Экономика

Պետության տնտեսական դերը շուկայական տնտեսությունում արտահայտվում է այն հիմնական գործառույթներով, որոնք ուղղված են շուկայի արդյունավետ աշխատանքի ապահովմանը, սոցիալական հավասարության պահպանմանը և տնտեսական կայունության ամրապնդմանը։ Չնայած շուկայական տնտեսությունը հիմնված է ազատ մրցակցության և մասնավոր սեփականության վրա, պետությունը շարունակում է ունենալ կարևոր կարգավորող և ուղղորդող դեր, քանի որ շուկան ինքնուրույն միշտ չէ, որ կարողանում է ապահովել ռեսուրսների արդյունավետ բաշխում և սոցիալական արդարություն։ Պետությունը միջամտում է տնտեսությանը օրենքների, հարկային քաղաքականության, բյուջետային ծախսերի և դրամավարկային գործիքների միջոցով՝ կարգավորելով տնտեսական գործընթացները և կանխելով շուկայական ձախողումները, ինչպիսիք են մենաշնորհները, գործազրկությունը կամ ինֆլյացիան։ Բացի այդ, պետությունը իրականացնում է հասարակական բարիքների արտադրություն, ինչպիսիք են կրթությունը, առողջապահությունը, պաշտպանությունը և ենթակառուցվածքները, որոնք մասնավոր հատվածը հաճախ չի կարող կամ չի ցանկանում լիարժեք ապահովել։ Այն նաև կարևոր դեր ունի սոցիալական պաշտպանվածության համակարգերի ստեղծման մեջ՝ նվազեցնելով եկամուտների անհավասարությունը և աջակցելով խոցելի խմբերին։ Տնտեսական զարգացման ռազմավարությունների մշակման միջոցով պետությունը նպաստում է երկարաժամկետ աճին, ներդրումային միջավայրի բարելավմանը և արտաքին տնտեսական հարաբերությունների զարգացմանը։ Այսպիսով, պետության տնտեսական դերը շուկայական տնտեսությունում ոչ թե շուկայի փոխարինումն է, այլ դրա լրացումն ու կարգավորումը՝ ապահովելով կայուն, արդար և արդյունավետ տնտեսական համակարգի ձևավորում։