Եղիշե Չարենց

Медицина

Աշխատանքը նվիրված է սիբիրախտի հարուցչի՝ Bacillus anthracis-ի կենսաբանական փոփոխականության և դրա առաջացրած ինֆեկցիոն գործընթացի դրսևորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այն հարցը, թե ինչպես կարող են հարուցչի կենսաբանական հատկությունների տարբերությունները և փոփոխությունները պայմանավորել հիվանդության ընթացքի, կլինիկական դրսևորումների և ախտաբանական փոփոխությունների բազմազանությունը։ Սիբիրախտը կենդանիների և մարդկանց համար կարևոր վարակիչ հիվանդություն է, որի հարուցիչը սպոր առաջացնող մանրէ է և բնության մեջ կարող է երկար ժամանակ պահպանվել կայուն ձևով։ Այդ առանձնահատկությունը պայմանավորում է հիվանդության համաճարակաբանական նշանակությունը և շրջակա միջավայրում դրա պահպանման հնարավորությունը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են հարուցչի տարբեր կենսաբանական հատկանիշներ, դրանց կայունությունն ու փոփոխականությունը, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել մանրէի վարքագծի և վարակիչ հատկությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հարուցչի և ընդունող օրգանիզմի փոխազդեցությանը, քանի որ ինֆեկցիայի դրսևորման բնույթը կախված է ոչ միայն միկրոօրգանիզմի հատկություններից, այլև ընդունող օրգանիզմի դիմադրողականությունից, վարակի մուտքի դարպասից և մի շարք արտաքին ու ներքին պայմաններից։ Ուսումնասիրության շրջանակում հիվանդության ընթացքը դիտարկվում է որպես բարդ կենսաբանական գործընթաց, որի ժամանակ հարուցիչի հատկությունները և օրգանիզմի պաշտպանական մեխանիզմները փոխադարձաբար ազդում են միմյանց վրա։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել սիբիրախտի տարբեր դրսևորումների համեմատական բնութագրում՝ հաշվի առնելով հիվանդության ընթացքի արագությունը, ընդհանուր կլինիկական պատկերը, ախտաբանական փոփոխությունները և վարակի տարածման առանձնահատկությունները։ Հարուցչի փոփոխականության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ախտորոշման և համաճարակաբանական վերահսկողության տեսանկյունից, քանի որ մանրէաբանական հատկությունների տարբերությունները կարող են նշանակություն ունենալ հարուցչի նույնականացման և տարբեր մեկուսացումների համեմատական գնահատման ժամանակ։ Աշխատանքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև արտաքին միջավայրի դերը, քանի որ հարուցչի սպորները կարող են պահպանվել հողում և նպաստել վարակի կրկնակի առաջացմանը։ Այդ պատճառով սիբիրախտի համաճարակաբանության ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում հիվանդ կենդանու կամ վարակված օրգանիզմի շրջանակներով, այլ ներառում է նաև հողային և այլ բնական միջավայրերի հետ փոխկապակցված գործընթացները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել սիբիրախտի հարուցչի կենսաբանական հատկությունների փոփոխականության, դրա և ընդունող օրգանիզմի փոխազդեցության, ինչպես նաև ինֆեկցիոն գործընթացի տարբեր դրսևորումների միջև կապերի վերաբերյալ։ Թեման կարևոր նշանակություն ունի մանրէաբանության, վարակաբանության, անասնաբուժության և համաճարակաբանության համար, քանի որ հարուցչի կենսաբանության և հիվանդության դրսևորման օրինաչափությունների ուսումնասիրությունը հիմք է հանդիսանում հիվանդության ճանաչման, կանխարգելման և համաճարակաբանական վերահսկողության արդյունավետ մոտեցումների մշակման համար։

Психология

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է անձի ազգային նույնականացման ձևավորման և փոխակերպման գործընթացները միջազգայնորեն չճանաչված պետականության պայմաններում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով այն սոցիալական, քաղաքական և մշակութային գործոններին, որոնք ազդում են ինքնության կառուցման վրա։ Վերլուծության կենտրոնում է այն, թե ինչպես են պետական ինստիտուտների չճանաչված կարգավիճակը, երկարատև հակամարտային միջավայրը և անորոշ քաղաքական պայմանները ձևավորում անհատի ինքնընկալումը, ազգային պատկանելության զգացումը և հասարակական նույնականացման շերտերը։ Աշխատությունում դիտարկվում են նաև կրթական համակարգի, մեդիայի, համայնքային կառույցների և ընտանիքի դերը ազգային ինքնության պահպանման ու վերափոխման գործընթացներում, ինչպես նաև արտաքին ազդեցությունների և միջազգային մեկուսացման ազդեցությունը ինքնության դինամիկայի վրա։ Շեշտադրվում է, որ նման պայմաններում ազգային նույնականացումը դառնում է բազմաշերտ, երբ միաժամանակ համադրվում են պատմական հիշողությունը, քաղաքական իրականությունը և առօրյա սոցիալական փորձը՝ ձևավորելով ինչպես կայուն, այնպես էլ փոփոխվող ինքնության մոդելներ։

История

Այս աշխատությունը ներկայացնում է 1902 թվականի ապրիլից նոյեմբեր ընկած ժամանակահատվածում կատարված գիտահետազոտական և հնագիտական աշխատանքների նախնական հաշվետվությունը, որոնք իրականացվել են Ի. Ա. Ջավախով-ի հետ համագործակցությամբ Սինայի թերակղզի-ում և Երուսաղեմ-ում։ Հաշվետվության մեջ ամփոփվում են արշավախմբի ընթացքում կատարված դիտարկումները, հնագիտական և պատմամշակութային նյութերի հավաքագրումը, ինչպես նաև տարածաշրջանի հուշարձանների, ձեռագրերի, կրոնական կենտրոնների և պատմական աղբյուրների ուսումնասիրության արդյունքները։ Հետազոտությունները կարևոր նշանակություն ունեն Մերձավոր Արևելքի քրիստոնեական և հնագույն մշակութային ժառանգության ուսումնասիրման տեսանկյունից, քանի որ ներառում են արժեքավոր տեղեկություններ տեղանքների, հուշարձանների պահպանվածության, արձանագրությունների և պատմական ավանդույթների վերաբերյալ։ Աշխատությունն արտացոլում է նաև գիտարշավի կազմակերպչական ընթացքը, կիրառված հետազոտական մեթոդները և հետագա ուսումնասիրությունների համար նախատեսված ուղղությունները՝ հանդիսանալով սկզբնաղբյուրային նշանակության նյութ տարածաշրջանի պատմության, հնագիտության և կրոնական մշակույթի ուսումնասիրողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայերենի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրներից մեկի և նույն հեղինակի նամակագրական ժառանգության լեզվական համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր ժանրերի տեքստերում դրսևորվող հնչյունական, բառապաշարային, բառակազմական, ձևաբանական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկություններն են, որոնց քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր հայերենի զարգացման միտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրաբարի, միջին հայերենի, ձևավորվող նոր գրական հայերենի և բարբառային տարրերի փոխհարաբերությանը։ Պատմագրական շարադրանքը հիմնականում հիմնվում է գրաբարյան լեզվական ավանդույթի վրա, մինչդեռ նամակներում առավել նկատելի են ժամանակի կենդանի խոսակցական լեզվին, բարբառներին և նոր ձևավորվող աշխարհաբարին բնորոշ երևույթները։ Այս տարբերությունը կարևոր նյութ է տալիս ժանրի, հաղորդակցական նպատակի և լեզվական միջոցների ընտրության փոխկապակցվածությունը գնահատելու համար։ Բառապաշարի ուսումնասիրության ընթացքում քննվում են տարբեր ժամանակագրական շերտերի բառերը, ժողովրդախոսակցական և բարբառային միավորները, փոխառությունները, դարձվածային արտահայտությունները և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու քաղաքական իրականությունն արտացոլող բառային միջոցները։ Քերականական մակարդակում կարևորվում են հոլովական և խոնարհման ձևերի, դերանունների, կապերի, շաղկապների, բայական կառուցվածքների և նախադասությունների կազմության առանձնահատկությունները՝ դրանք հայերենի նախորդ և հետագա փուլերի հետ համադրելու նպատակով։ Ոճական քննությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու պատմագրական և նամակագրական խոսքի տարբերությունները․ առաջինում գերակշռում են գրավոր պատմագրությանը բնորոշ կառուցվածքներն ու ավանդական ձևերը, իսկ նամակներում խոսքը հաճախ ավելի անմիջական, ազատ և հաղորդակցական բնույթ ունի։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական զարգացման այն շրջանի ուսումնասիրության համար, երբ գրաբարյան ավանդույթին զուգահեռ ավելի ակնհայտ էին դառնում նոր գրական լեզվի ձևավորման գործընթացները։ Տարբեր լեզվական շերտերի համատեղ քննությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու XVIII դարի հայերենի անցումային վիճակի բազմազան պատկերը և գնահատելու ուսումնասիրվող գրավոր ժառանգության արժեքը որպես պատմալեզվաբանական աղբյուր։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պատմական լեզվաբանության, բառագիտության, քերականագիտության և ոճագիտության մոտեցումները՝ տվյալ ժամանակաշրջանի հայերենի զարգացման օրինաչափությունները և հեղինակի լեզվական առանձնահատկությունները համակարգված ներկայացնելու նպատակով։

Культура

Հայ մշակույթի նշանավոր գործիչները-ը կենսագրական և մշակութաբանական բնույթի աշխատություն է, որը ներկայացնում է հայ մշակույթի զարգացման մեջ մեծ ներդրում ունեցած անհատների կյանքն ու գործունեությունը՝ ընդգրկելով գրականության, արվեստի, երաժշտության, գիտության և հասարակական մտքի տարբեր ոլորտներ, աշխատությունում յուրաքանչյուր գործչի գործունեությունը դիտարկվում է իր պատմական դարաշրջանի համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են նրանք ձևավորել և զարգացրել ազգային մշակութային արժեքները, ինչպես նաև նպաստել հայ ինքնության պահպանմանն ու տարածմանը, ընդգծվում են նրանց ստեղծագործական ժառանգությունը, գաղափարական ազդեցությունը և հասարակական դերը, միաժամանակ ներկայացվում են այն մշակութային շարժումները և դպրոցները, որոնց շրջանակում ձևավորվել են այդ գործիչները, աշխատությունը նպատակ ունի ոչ միայն տեղեկացնել ընթերցողին նշանավոր անձանց մասին, այլ նաև ցույց տալ մշակութային գործընթացների շարունակականությունը և անհատական ներդրումների նշանակությունը ազգային մշակույթի զարգացման մեջ։

Другие предметы

Ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ ճարտարապետ Ջիմ Թորոսյանի ստեղծագործական ժառանգության համակողմանի ներկայացմանն ու մասնագիտական գնահատմանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են ճարտարապետի ստեղծագործական ուղին, նրա նախագծային մտածողության առանձնահատկությունները, գեղարվեստական և մասնագիտական սկզբունքները, ինչպես նաև տարբեր տարիներին իրականացված նախագծերն ու կառույցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գաղափարներին, որոնց միջոցով Թորոսյանը ձգտել է ժամանակակից ճարտարապետությունը կապել հայկական ազգային ճարտարապետական ավանդույթների, պատմական հիշողության և տեղական մշակութային միջավայրի հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նրա աշխատանքներում ձևի, տարածության, նյութի, ծավալի և միջավայրի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ճարտարապետական լուծումների գեղագիտական և խորհրդանշական նշանակությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հասարակական և քաղաքային նշանակության կառույցներին, հուշարձանային և միջավայրային լուծումներին, որոնց միջոցով արտահայտվել են ազգային ինքնության, պատմության և մշակութային ժառանգության նկատմամբ հեղինակի վերաբերմունքը։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն ճարտարապետի առանձին ստեղծագործությունները դիտարկում է ավելի լայն պատմաճարտարապետական համատեքստում՝ ներկայացնելով դրանց տեղը 20-րդ դարի հայկական ճարտարապետության զարգացման գործընթացում։ Հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նրա ներդրումը հայկական ճարտարապետական մտքի և քաղաքային միջավայրի ձևավորման գործում, ինչպես նաև հասկանալու նրա մոտեցումների ազդեցությունն ու նշանակությունը հետագա ճարտարապետական մշակույթի համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, արվեստաբաններին, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, քաղաքաշինության մասնագետներին, ուսանողներին և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։