Երաժշտառիթմական շարժումը որպես կրտսեր դպրոցականների պարային կարողությունների զարգացման միջոց

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է նախադպրոցական տարիքի երեխաների ստեղծագործական կարողությունների ձևավորման և զարգացման գեղարվեստական ու մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են վաղ մանկության շրջանում ստեղծագործական մտածողության, երևակայության, գեղագիտական ընկալման և ինքնարտահայտման զարգացման հոգեբանամանկավարժական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գեղարվեստական գործունեության տարբեր տեսակների՝ նկարչության, ծեփագործության, երաժշտության, թատերական խաղերի և կառուցողական աշխատանքների դերին երեխաների ստեղծագործական ներուժի բացահայտման գործում։ Քննարկվում են զարգացնող կրթական միջավայրի կազմակերպման, ուսուցման խաղային և ինտերակտիվ մեթոդների կիրառման, մանկավարժի ուղղորդող գործունեության և երեխաների անհատական հետաքրքրությունների ու կարողությունների հաշվառման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում գեղարվեստական դաստիարակության միջոցով ինքնուրույնության, նախաձեռնողականության, պատկերավոր մտածողության և հուզական արտահայտչականության զարգացման հնարավորություններին։ Կարևորվում են մանկավարժական գործընթացում ազատ ստեղծագործական մթնոլորտի ապահովումը, երեխաների ինքնատիպ գաղափարների խրախուսումը, տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան առաջադրանքների ընտրությունը և ընտանիքի ու նախադպրոցական հաստատության համագործակցությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նախադպրոցական կրթության մասնագետների, դաստիարակների, մանկավարժների, հոգեբանների, գեղարվեստական դաստիարակության ոլորտի հետազոտողների և ուսանողների համար։

История

Այս թեման վերաբերում է XX դարի սկզբի արևմտահայ մամուլի կարևոր օրինակներից մեկին՝ Զմյուռնիա քաղաքում հրատարակվող «Աշխատանք» պարբերականի էջերում 1910-1915 թվականներին քննարկվող ազգային ինքնության և դիմագծի պահպանման խնդիրներին։ Այդ հրապարակումներում արտացոլվում էին ժամանակի հայ համայնքի մտահոգությունները՝ կապված լեզվի, մշակույթի, կրթության և ազգային ինքնագիտակցության պահպանման հետ այն պայմաններում, երբ արտաքին քաղաքական և սոցիալական ճնշումները մեծ ազդեցություն էին ունենում համայնքային կյանքի վրա։ Պարբերականը կարևորում էր կրթական հաստատությունների դերը, մայրենի լեզվի գործածության ընդլայնումը, ինչպես նաև ազգային արժեքների փոխանցումը երիտասարդ սերնդին՝ դիտարկելով դրանք որպես հիմնական գործիքներ ինքնության պահպանման համար։ Միաժամանակ քննարկվում էին նաև ուծացման վտանգները և դրանց հակազդելու մշակութային ու հասարակական մեխանիզմները, որոնք պետք է ապահովեին ազգային դիմագծի շարունակականությունը սփյուռքյան և տեղական իրականության պայմաններում։

Другие предметы

Այս աշխատանքը ներկայացնում է հայ տպագրության զարգացման պատմական և փաստագրական ամբողջական համակարգված պատկերը՝ ընդգրկելով տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված գրքերի, պարբերականների և տպագրական արտադրանքի վերաբերյալ մատենագիտական տվյալների համադրված ցանկեր։ Հեղինակը նպատակ ունի հավաքագրել, դասակարգել և գիտականորեն մշակել հայ տպագրական ժառանգությանը վերաբերող աղբյուրները՝ ընդգծելով դրանց ստեղծման ժամանակագրական հաջորդականությունը, տպագրական կենտրոնների առանձնահատկությունները և մշակութային ազդեցությունը։ Աշխատությունում ներկայացվում են ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ արտերկրի հայկական համայնքներում իրականացված տպագրական գործունեության արդյունքները՝ ցույց տալով հայ գրքի տարածման աշխարհագրությունը և զարգացման փուլերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական նկարագրության ստանդարտացմանը, աղբյուրների ճշգրտությանը և գիտական կիրառելիությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս օգտագործել նյութը որպես տեղեկատու հիմք հետագա հետազոտությունների համար։ Աշխատությունը կարևորում է նաև հայ գրատպության դերը ազգային մշակույթի պահպանման, լեզվի զարգացման և կրթական գործընթացների ձևավորման մեջ՝ այն դիտարկելով որպես պատմամշակութային ինքնության առանցքային բաղադրիչ։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է անգլալեզու առցանց հաղորդագրություններում հապավումների և համառոտագրությունների լեզվաոճական առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ դիտարկելով դրանք որպես ժամանակակից թվային հաղորդակցության կարևոր բաղադրիչ։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ ինտերնետային միջավայրում ձևավորված հաղորդակցական արագությունը և սահմանափակ նշանային տարածքը նպաստում են տարբեր տիպի կրճատումների լայն կիրառմանը՝ ներառյալ բառային հապավումները, սկզբնատառային ձևերը և խոսակցական սլենգային կրճատումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց ոճական գործառույթներին՝ էմոցիոնալ արտահայտչականության բարձրացում, հաղորդագրության արագացում, խմբային նույնականության ձևավորում և ոչ պաշտոնական հաղորդակցության տոնայնության ստեղծում։ Աշխատությունում վերլուծվում է նաև համատեքստի դերը հապավումների ընկալման գործընթացում, քանի որ դրանց իմաստը հաճախ կախված է սոցիալական միջավայրից, հաղորդակցական իրավիճակից և խոսողների փոխհարաբերություններից։ Միաժամանակ դիտարկվում են տարբեր առցանց հարթակներում՝ սոցիալական ցանցերում, չատերում և ֆորումներում հապավումների կիրառման տարբերությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը լեզվի զարգացման և նորմատիվ համակարգի վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հապավումներն ու համառոտագրությունները ժամանակակից անգլալեզու առցանց հաղորդակցության մեջ ոչ միայն լեզվական տնտեսման միջոց են, այլև կարևոր ոճական և սոցիալ-լեզվական գործիքներ։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է մտավոր զարգացման առանձնահատկություններ ունեցող նախադպրոցական երեխաների շրջանում փոխօգնության կարողությունների ձևավորմանը, դրանց զարգացման համար կիրառվող միջոցներին և մանկավարժական մեթոդներին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում երեխայի սոցիալական վարքի, համագործակցելու ունակության, դիմացինին աջակցելու և ընդհանուր գործունեության մեջ ներգրավվելու հմտությունների զարգացումն է։ Փոխօգնությունը նախադպրոցական տարիքում կարևոր սոցիալական կարողություն է, քանի որ այն նպաստում է երեխաների միջև դրական հարաբերությունների ձևավորմանը, հաղորդակցման զարգացմանը, խմբային գործունեությանը մասնակցելուն և սեփական ու ուրիշների կարիքները հասկանալուն։ Հատուկ կրթական կարիքներ ունեցող երեխաների դեպքում այդ կարողությունների ձևավորումը կարող է պահանջել ավելի նպատակային, հետևողական և երեխայի անհատական հնարավորություններին համապատասխան կազմակերպված աշխատանք։ Աշխատանքում կարող են դիտարկվել խաղային գործունեությունը, համատեղ առաջադրանքները, զույգերով և փոքր խմբերով աշխատանքը, մեծահասակի օրինակով սովորելը, խրախուսումը, իրավիճակային վարժությունները և սոցիալական փոխազդեցությունը զարգացնող տարբեր մանկավարժական միջոցներ։ Կարևոր նշանակություն է տրվում այնպիսի միջավայրի ստեղծմանը, որտեղ երեխան կարող է աստիճանաբար սովորել օգնություն առաջարկել, ընդունել ուրիշի օգնությունը, կիսվել նյութերով, հերթով կատարել գործողություններ, համագործակցել ընդհանուր նպատակի հասնելու համար և արձագանքել ընկերոջ դժվարություններին։ Մեթոդների արդյունավետ կիրառումը ենթադրում է առաջադրանքների աստիճանական բարդացում, կրկնություն, տեսանելի և հասանելի ցուցումներ, դրական ամրապնդում և յուրաքանչյուր երեխայի անհատական առաջընթացի մշտական դիտարկում։ Այս գործընթացում կարևոր է նաև մանկավարժի և ընտանիքի համագործակցությունը, քանի որ փոխօգնության վարքային հմտությունները առավել արդյունավետ են ամրապնդվում այն դեպքում, երբ դրանք կիրառվում են ոչ միայն կրթական միջավայրում, այլև առօրյա իրավիճակներում։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունն այն է, որ ներկայացվող մոտեցումները կարող են նպաստել երեխաների սոցիալական ներառմանը, ինքնուրույնության և հաղորդակցական ակտիվության բարձրացմանը, ինչպես նաև հասակակիցների հետ ավելի դրական և համագործակցային հարաբերությունների ձևավորմանը։ Արդյունքում փոխօգնության կարողությունների նպատակային զարգացումը դիտարկվում է որպես երեխայի սոցիալական և անձնային զարգացման կարևոր բաղադրիչ, որը կարող է ձևավորվել համակարգված մանկավարժական աշխատանքի, համապատասխան խաղերի, վարժությունների և աջակցող միջավայրի միջոցով։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տեղական ինքնակառավարման մարմինների սահմանադրաիրավական կարգավիճակի ուսումնասիրությանը՝ տեղական ժողովրդավարության, հանրային իշխանության կազմակերպման և համայնքային կառավարման իրավական հիմքերի համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում տեղական ինքնակառավարման սահմանադրական սկզբունքներն են, համայնքային իշխանության մարմինների ձևավորման և գործունեության իրավական հիմքերը, նրանց իրավասությունների բնույթը և պետական կառավարման համակարգի հետ փոխհարաբերությունները։ Քննվում է տեղական ինքնակառավարումը որպես հանրային իշխանության իրականացման առանձնահատուկ մակարդակ, որի միջոցով համայնքի բնակչությունը մասնակցում է տեղական նշանակության հարցերի լուծմանը՝ օրենքով նախատեսված ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների շրջանակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում համայնքի ներկայացուցչական և գործադիր մարմինների իրավական կարգավիճակին, դրանց ձևավորման սկզբունքներին, լիազորությունների շրջանակին, փոխադարձ հարաբերություններին և պատասխանատվության մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են համայնքների ինքնուրույնության իրավական երաշխիքները, սեփական լիազորությունների իրականացման պայմանները, համայնքային գույքի ու ֆինանսական միջոցների կառավարման իրավական հիմքերը և տեղական բյուջեի նշանակությունը ինքնակառավարման գործառույթների իրականացման համար։ Կարևորվում է նաև պետական մարմինների և տեղական ինքնակառավարման մարմինների իրավասությունների սահմանազատման խնդիրը՝ դիտարկելով պետական վերահսկողության և համայնքային ինքնուրույնության միջև իրավական հավասարակշռության ապահովման սկզբունքները։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել տեղական ինքնակառավարման վերաբերյալ սահմանադրական դրույթների, օրենսդրական կարգավորումների և իրավական ինստիտուտների զարգացման փուլերի վերլուծություն՝ բացահայտելով համակարգի ձևավորման հիմնական օրինաչափությունները։ Առանձին ուղղություն է համայնքի բնակիչների մասնակցության իրավական ձևերի ուսումնասիրությունը՝ տեղական կառավարման հաշվետվողականության, հրապարակայնության և ժողովրդավարական մասնակցության տեսանկյունից։ Անդրադարձ կարող է կատարվել նաև միջազգային և եվրոպական տեղական ինքնակառավարման սկզբունքների ու ազգային իրավակարգավորման փոխհարաբերությանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սահմանադրական և մունիցիպալ իրավունքի մոտեցումները՝ ներկայացնելով տեղական ինքնակառավարման մարմինների տեղը հանրային իշխանության համակարգում, նրանց իրավական ինքնուրույնության սահմանները և համայնքային կառավարման սահմանադրական երաշխիքների նշանակությունը։