Երկու ճշմարտությունների համառոտ բացատրություն՝ ընդդեմ երկու մոլորությունների

Литература

Այս ստեղծագործությունը պատկանում է հայ գեղարվեստական գրականության այն երկերին, որոնց վերնագրում միավորվում են բնության գեղեցկության, բանաստեղծական ներշնչանքի և դասական մշակութային պատկերացումների խորհրդանիշները։ «Մանուշակներ» պատկերը հանդես է գալիս որպես նրբության, համեստության, գեղեցկության, հոգևոր մաքրության և բանաստեղծական զգացմունքի արտահայտություն, իսկ Հելիկոնի ստորոտի հիշատակությունը ստեղծագործությանը հաղորդում է դիցաբանական ու գրական խորհրդանշական խորք։ Հին հունական դիցաբանության մեջ Հելիկոնը համարվում էր Մուսաների բնակության և բանաստեղծական ներշնչանքի սրբազան լեռը, որը կապված էր արվեստների, գիտությունների և ստեղծագործական երևակայության հովանավորության հետ։ Այսպիսով, վերնագիրը ստեղծում է բնության և արվեստի խորհրդանշական կապ՝ մանուշակների բնական գեղեցկությունը ներկայացնելով որպես բանաստեղծական ներշնչանքի ու գեղարվեստական ստեղծագործության աղբյուր։ Հելիկոնի հիշատակությունը նաև վկայում է եվրոպական դասական գրականության և անտիկ դիցաբանության այն ազդեցության մասին, որը նշանակալի տեղ է զբաղեցրել նոր շրջանի հայ գրական մտածողության մեջ։ Ստեղծագործության վերնագրային պատկերային համակարգում բնության փոքրիկ ու համեստ ծաղիկը հակադրվում է դիցաբանական լեռան վեհությանը՝ ձևավորելով նուրբ գեղարվեստական հակադրություն։ Մանուշակը գրական ավանդության մեջ հաճախ խորհրդանշում է անմիջականություն, քնքշություն, համեստ գեղեցկություն և անաղմուկ հմայք։ Այդ խորհրդանիշի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս բնության ամենահամեստ դրսևորումների մեջ տեսնելու գեղագիտական արժեք և դրանք վերածելու բանաստեղծական խոսքի նյութի։ Հելիկոնը, իր հերթին, ներկայացնում է բարձրագույն արվեստի, ստեղծագործական վեհության և բանաստեղծական ներշնչանքի աշխարհը։ Այս պատկերների համադրությունը ստեղծում է բնության ու մշակույթի, երկրային գեղեցկության ու գեղարվեստական իդեալի փոխկապակցվածության գաղափարական դաշտ։ Ստեղծագործության վերնագիրը թույլ է տալիս այն դիտարկել նաև որպես դասական ներշնչանքի և բանաստեղծական ինքնարտահայտման խորհրդանշական դրսևորում։ Հելիկոնի հետ կապված Մուսաների ավանդույթը հին ժամանակներից ձևավորել է բանաստեղծի՝ որպես ներշնչանքի կրողի և գեղեցկության մեկնաբանի կերպարը։ Այդ ավանդույթը նոր շրջանի գրականության մեջ հաճախ օգտագործվել է արվեստի, պոեզիայի և գիտելիքի արժևորման համար՝ ընդգծելով ստեղծագործական գործունեության կապը համամարդկային մշակութային ժառանգության հետ։ Այս համատեքստում ծաղիկների պատկերը կարող է ընկալվել որպես բանաստեղծական մտքի պտուղ, իսկ Հելիկոնի ստորոտը՝ որպես այն խորհրդանշական տարածքը, որտեղ բնության գեղեցկությունը վերածվում է արվեստի։ Գրական առումով վերնագիրը բնորոշ է քնարական և դասականացված բանաստեղծական մտածողությանը, որտեղ բնապատկերային պատկերները, դիցաբանական հղումները և խորհրդանշական բառապաշարը կարևոր դեր են կատարում գեղարվեստական իմաստի ձևավորման գործում։ Նման ստեղծագործությունների համար բնությունը պարզապես արտաքին միջավայր չէ, այլ մարդու ներաշխարհի, զգացմունքների և մտավոր ապրումների արտահայտման միջոց։ Ծաղկի պատկերը կարող է ծառայել որպես քնարական խորհրդանիշ, որի միջոցով բացահայտվում են գեղեցկության ընկալման, ստեղծագործական ներշնչանքի և հոգևոր զգայունության թեմաները։ Անտիկ դիցաբանության հիշատակությունը ստեղծագործությունը կապում է եվրոպական գրական ավանդույթի հետ և ցույց տալիս դասական մշակույթի ազդեցությունը հայ գրական ճաշակի ու գեղարվեստական լեզվի ձևավորման վրա։ 19-րդ դարի հայ գրական կյանքում հին հունական դիցաբանության, դասական գրականության և եվրոպական գեղագիտական գաղափարների յուրացումը կարևոր նշանակություն ուներ։ Այդ ժամանակաշրջանի հայ մտավորականները ձգտում էին ընդլայնել ազգային գրականության թեմատիկ ու գեղարվեստական շրջանակները՝ այն հաղորդակից դարձնելով համաշխարհային մշակույթի նվաճումներին։ Հատկապես կարևոր էր դասական մշակույթի պատկերային համակարգի ներմուծումը հայերեն գրականություն, քանի որ այն հնարավորություն էր տալիս մշակելու նոր գեղարվեստական ձևեր, հարստացնելու բանաստեղծական լեզուն և ընթերցողին ծանոթացնելու համամարդկային գրական խորհրդանիշներին։ Կալկաթայի հայկական մշակութային միջավայրը նույնպես կարևոր դեր է ունեցել հայ գրական և կրթական կյանքի զարգացման գործում։ Հնդկաստանի հայ համայնքը 18-19-րդ դարերում աչքի էր ընկնում իր կրթական հաստատություններով, տպագրական գործունեությամբ և ազգային մշակույթի պահպանմանն ուղղված նախաձեռնություններով։ Եպիսկոպոսական ճեմարանի տպարանում լույս տեսած այս հրատարակությունը վկայում է Կալկաթայի հայ կրթական հաստատությունների մասնակցության մասին հայերեն գրականության տարածման և ընթերցանության մշակույթի զարգացման գործում։ Այն արժեքավոր է ոչ միայն որպես գեղարվեստական հրատարակություն, այլև որպես հայ մշակութային կյանքի աշխարհագրական տարածվածության և հայկական սփյուռքի գրական գործունեության պատմական վկայություն։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, 19-րդ դարի բանաստեղծական մտածողությամբ, դասական դիցաբանության ազդեցությամբ և Կալկաթայի հայ համայնքի մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև գրականագետներին, հայագետներին, մատենագետներին և սփյուռքահայ տպագրության պատմությունն ուսումնասիրող մասնագետներին։ Ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է բնության և բանաստեղծական արվեստի խորհրդանշական կապի, դասական մշակութային պատկերացումների և հայ գրական մտածողության փոխազդեցության ճանաչման հնարավորությամբ։ Այս հրատարակությունը ներկայացնում է հայ գրականության այն մշակութային շերտը, որտեղ ազգային լեզվով գեղարվեստական արտահայտությունը հաղորդակցվում է համաշխարհային դասական ավանդույթին՝ ընդգծելով բնության գեղեցկության, բանաստեղծական ներշնչանքի և մշակութային ժառանգության անժամանակ նշանակությունը։

Другие предметы

Ստեղծագործությունը հետազոտական բնույթի աշխատանք է, որը վերլուծում է Հայաստանի Հանրապետության դպրոցներում տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների (ՏՀՏ) կիրառության մակարդակը, արդյունավետությունը և զարգացման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են կրթական գործընթացում թվային գործիքների ներմուծման ձևերը՝ ներառյալ էլեկտրոնային դասագրքերի օգտագործումը, ուսուցման կառավարման հարթակները, ինտերակտիվ ուսուցման մեթոդները և ուսուցիչների թվային հմտությունների մակարդակը։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է այն խնդիրներին, որոնք խոչընդոտում են ՏՀՏ-ի լիարժեք կիրառմանը դպրոցներում՝ ինչպես տեխնիկական ենթակառուցվածքների սահմանափակումները, այնպես էլ ուսուցիչների վերապատրաստման և մեթոդական աջակցության պակասը։ Միաժամանակ ներկայացվում են հնարավոր լուծումներ և զարգացման ուղղություններ՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել կրթության որակը և ապահովել ավելի արդյունավետ, ժամանակակից ուսումնական միջավայր։

Культура

Այս մատենագիտական հրատարակությունը ներկայացնում է Հայկական ՍՍՀ-ում լույս տեսած մշակույթի և արվեստի ոլորտին վերաբերող նոր գրականության համակարգված ցանկ՝ նպատակ ունենալով մասնագիտական հանրությանը և ընթերցողներին տրամադրել ամբողջական տեղեկատվություն տվյալ ժամանակաշրջանի հրատարակությունների մասին։ Ցանկում ընդգրկված են գրքեր, հոդվածներ, տեղեկագրքեր և այլ հրատարակություններ, որոնք վերաբերում են մշակութային քաղաքականությանը, արվեստագիտությանը, թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, կինոյին, թանգարանագիտությանը, գրադարանային գործին, մշակութալուսավորչական գործունեությանը և հարակից բնագավառներին։ Նյութերը դասակարգված են թեմատիկ սկզբունքով, ինչը հեշտացնում է անհրաժեշտ գրականության որոնումն ու ընտրությունը գիտահետազոտական, ուսումնական և մասնագիտական նպատակներով։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր՝ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի բնագավառում հրապարակված գրականության շրջանակը և նպաստելով ոլորտի տեղեկատվական ապահովմանը։

История

Հրատարակությունը Հայաստանի հնագույն մշակույթի ուսումնասիրությանը նվիրված բազմահատոր աշխատության երրորդ հատորն է։ Այն ընդգրկում է Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմամշակութային ժառանգության տարբեր կողմեր՝ ներկայացնելով անցյալի հասարակությունների ձևավորման, զարգացման և մշակութային փոխազդեցությունների վերաբերյալ գիտական նյութեր։ Հնագիտական հուշարձանների, պեղումների արդյունքների և նյութական գտածոների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հին բնակչության կենսակերպը, տնտեսական գործունեությունը, արհեստագործական հմտությունները, բնակավայրերի կառուցվածքը և գեղարվեստական պատկերացումները։ Հնագույն մշակույթի ամբողջական ընկալման համար կարևոր են նաև հոգևոր կյանքի, ծիսական սովորույթների, հավատալիքների, թաղման ավանդույթների և հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ տվյալները։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս հետևելու մշակութային երևույթների շարունակականությանը, տեղական ավանդույթների ձևավորմանը և հարևան տարածաշրջանների հետ ունեցած կապերին։ Հատորի նյութերը կարող են նպաստել Հայաստանի հնագույն պատմության առանձին հարցերի լուսաբանմանը և հնագիտական տվյալների գիտական մեկնաբանությանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների և Հայկական լեռնաշխարհի հին քաղաքակրթություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Հայ ժողովրդական հեքիաթներում և վիպապատմական բանահյուսության մեջ խորհրդանշային ցուցիչները կազմում են խորքային իմաստային համակարգ, որի միջոցով կառուցվում է աշխարհի պատկերացման, բարու և չարի հակադրության, հերոսի ճանապարհի և ճակատագրի գաղափարական մոդելը։ Այս խորհրդանիշները հաճախ հանդես են գալիս որպես կայուն գեղարվեստական նշաններ՝ կենդանիներ, առարկաներ, գույներ, թվեր, բնության տարրեր կամ առասպելական կերպարներ, որոնք կրում են բազմաշերտ իմաստներ և փոխանցում են ժողովրդական աշխարհընկալման հիմնական արժեքները։ Հեքիաթային համակարգում տարածված են արևի, լույսի և ջրի խորհրդանիշները, որոնք հաճախ կապված են կյանքի, վերածնության և արդարության գաղափարների հետ, մինչդեռ մութ ուժերի, անապատի կամ խավարի պատկերները սովորաբար մարմնավորում են վտանգ, քաոս կամ բարոյական փորձություն։ Հերոսի կերպարը հաճախ կառուցվում է արքետիպային հիմքերի վրա՝ որպես ընտրյալ կամ փորձություններով անցնող անհատ, որի ճանապարհը նշանավորվում է խորհրդանշական իրադարձություններով՝ կախարդական առարկաների ձեռքբերում, կենդանիների օգնություն կամ հրաշագործ անցումներ։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերում շահույթի ձևավորման, հաշվառման և վերահսկման գործընթացներում աուդիտի նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանկի ֆինանսական արդյունքների արժանահավատության գնահատումն է, քանի որ շահույթի ցուցանիշը կարևոր նշանակություն ունի կազմակերպության գործունեության արդյունավետության, ֆինանսական կայունության և կառավարման արդյունքների գնահատման համար։ Բանկային գործունեության առանձնահատկություններից ելնելով՝ շահույթի ձևավորումը կապված է տոկոսային և ոչ տոկոսային եկամուտների, գործառնական ծախսերի, ֆինանսական գործիքների հետ կապված արդյունքների, ակտիվների արժեզրկման և այլ ֆինանսական գործոնների հետ, ինչի պատճառով դրանց ճիշտ հաշվառումն ու ներկայացումը պահանջում են հետևողական վերահսկողություն։ Աուդիտի շրջանակում կարևորվում է եկամուտների և ծախսերի ճանաչման, դասակարգման և համապատասխան հաշվետու ժամանակաշրջաններին վերագրման հիմնավորվածության ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև ֆինանսական հաշվետվություններում ներկայացված արդյունքների համապատասխանության գնահատումը կիրառելի հաշվապահական սկզբունքներին և պահանջներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն ոլորտներին, որտեղ մասնագիտական գնահատականները և հաշվարկային ենթադրությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ վերջնական ֆինանսական արդյունքի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է ներքին վերահսկողության համակարգի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե բանկում գործող ընթացակարգերն ինչ չափով են նպաստում հաշվապահական տվյալների ամբողջականությանը, սխալների ժամանակին հայտնաբերմանը և ֆինանսական տեղեկատվության արժանահավատության ապահովմանը։ Աուդիտը դիտարկվում է նաև որպես բանկի ղեկավարության, բաժնետերերի, վերահսկող մարմինների և ֆինանսական հաշվետվություններից օգտվող այլ կողմերի համար վստահելի տեղեկատվության ապահովմանը նպաստող գործիք։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են ներքին և արտաքին աուդիտի գործառույթների տարբերություններն ու փոխկապակցվածությունը, աուդիտորական ռիսկերի գնահատումը և ֆինանսական արդյունքների վերաբերյալ բավարար աուդիտորական ապացույցների ձևավորման նշանակությունը։ ՀՀ բանկային համակարգի առանձնահատկությունների համատեքստում խնդիրը կարող է դիտարկվել նաև ֆինանսական վերահսկողության, բանկերի հաշվետվողականության և վերահսկողական միջավայրի զարգացման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է բանկային գործի, հաշվապահական հաշվառման, ֆինանսական վերլուծության և աուդիտի մոտեցումները՝ բացահայտելով շահույթի վերաբերյալ տեղեկատվության արժանահավատության ապահովման և բանկային կառավարման արդյունավետության բարձրացման գործում աուդիտի նշանակությունը։