Ես սեր եմ, ﬓացածը ես չեմ

Математика

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է լույսի ոչ դասական վիճակների և քվանտային բաշխումների վերլուծությանը պարամետրիկ գեներացման գործընթացում՝ կենտրոնանալով ոչ գծային օպտիկայի և քվանտային օպտիկայի սահմանային երևույթների վրա։ Աշխատությունը դիտարկում է, թե ինչպես են ոչ գծային բյուրեղներում առաջացող պարամետրիկ փոխազդեցությունները հանգեցնում ֆոտոնային զույգերի ձևավորմանը և քվանտային խճճված վիճակների առաջացմանը, որոնք չեն կարող նկարագրվել դասական էլեկտրամագնիսական տեսությամբ։ Վերլուծվում են ֆոտոնային վիճակների վիճակագրական հատկությունները, քվանտային համընկնումների բաշխումները, ինչպես նաև գեներացման արդյունավետության կախվածությունը արտաքին պարամետրերից՝ լազերային պոմպի ինտենսիվությունից, փուլային համընկնումից և միջավայրի օպտիկական հատկություններից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քվանտային վիճակների չափման մեթոդներին և դրանց կիրառություններին քվանտային հաղորդակցության, քվանտային կոդավորման և տեղեկատվության մշակման համակարգերում։ Աշխատությունը ընդգծում է պարամետրիկ գեներացման դերը որպես հիմնական աղբյուր ոչ դասական լույսի ստացման համար և դրա նշանակությունը ժամանակակից քվանտային տեխնոլոգիաների զարգացման մեջ։

Математика

Գիրքը նվիրված է բարդ լայնական կտրվածք ունեցող բաղադրյալ ձողերի ոլորման տեսական և հաշվարկային խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են այնպիսի ձողեր, որոնց լայնական պրոֆիլը կազմված է մի քանի ուղղանկյուն հատվածներից, ընդ որում՝ այդ ուղղանկյունները կարող են պատկանել տարբեր կոորդինատային համակարգերի և ունենալ միմյանց նկատմամբ տարբեր կողմնորոշումներ։ Հեղինակը վերլուծում է նման կառուցվածքների ոլորման ժամանակ առաջացող լարումների, դեֆորմացիաների և տեղաշարժերի բաշխման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով լայնական կտրվածքի բարդ երկրաչափությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տարբեր կոորդինատային համակարգերում ներկայացված ուղղանկյուն բաղադրիչների միջև կապերի հաստատմանը և ընդհանուր մեխանիկական համակարգի համար դրանց ազդեցության համադրմանը։ Քննարկվում են ոլորման տեսության հիմնական դրույթները, ոլորման կոշտության և դիմադրության բնութագրերը, ինչպես նաև բաղադրյալ պրոֆիլների հաշվարկման համար անհրաժեշտ երկրաչափական և մեխանիկական պարամետրերի որոշման եղանակները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև այն դեպքերը, երբ պրոֆիլի առանձին տարրերի դիրքը կամ կողմնորոշումը բարդացնում է լարումների և դեֆորմացիաների միասնական նկարագրությունը։ Ներկայացվող մաթեմատիկական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս կառուցել հաշվարկային մոդելներ և որոշել բաղադրյալ ձողերի աշխատանքային վիճակը տարբեր ոլորող բեռնվածությունների պայմաններում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մեքենաշինության, շինարարական մեխանիկայի, նյութերի դիմադրության և ինժեներական կոնստրուկցիաների նախագծման ոլորտներում՝ հատկապես բարդ պրոֆիլներով տարրերի ամրության և կոշտության գնահատման ժամանակ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում մեխանիկների, ինժեներ-կոնստրուկտորների, հետազոտողների, ասպիրանտների և համապատասխան տեխնիկական մասնագիտությունների ուսանողների համար՝ որպես բաղադրյալ լայնական կտրվածքով ձողերի ոլորման խնդիրների տեսական և կիրառական ուսումնասիրության աղբյուր։

История

Այս գիրքը ներկայացնում է «Պատմութիւն համառօտ Աղուանից երկրի» ստեղծագործությունը՝ որպես կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր, որը վերաբերում է Կովկասի Աղվանք (Կովկասյան Ալբանիա) պետության պատմությանը։ Այն համառոտ ձևով նկարագրում է Աղվանից երկրի քաղաքական զարգացումները, տիրակալների գործունեությունը, հարևան պետությունների հետ հարաբերությունները և տարածաշրջանային ուժային փոփոխությունները։ Գրքում արտացոլվում են նաև քրիստոնեության տարածման գործընթացը, եկեղեցական կազմակերպվածությունը և մշակութային կյանքը Աղվանքում։ Հեղինակը/մատենագիրը ներկայացնում է պատմական իրադարձությունները ժամանակի պատկերացումներին համապատասխան՝ համադրելով լեգենդային և փաստագրական տարրերը։ Նյութը կարևոր է Կովկասի հին պատմության և հայ-աղվանական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար՝ որպես արժեքավոր միջնադարյան աղբյուր։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է 1960–2000 թվականների ընթացքում անգլերենի ուսուցման տեսության և մեթոդիկայի զարգացման ընթացքի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով օտար լեզվի դասավանդման նպատակների, սկզբունքների, մեթոդների և ուսուցման կազմակերպման վերաբերյալ պատկերացումների փոփոխությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն մանկավարժական և լեզվաբանական մոտեցումներն են, որոնք տարբեր փուլերում ազդել են բառապաշարի, քերականության, արտասանության, ընթերցանության, գրավոր և բանավոր խոսքի ուսուցման կազմակերպման վրա։ Քննվում է լեզվի ուսուցման աստիճանական անցումը հիմնականում կառուցվածքային և ձևաբանական գիտելիքների յուրացման վրա կենտրոնացած մոտեցումներից դեպի սովորողի հաղորդակցական կարողությունների զարգացումը կարևորող մեթոդական համակարգեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հաղորդակցական մոտեցման ձևավորմանն ու տարածմանը, որի պայմաններում լեզուն դիտարկվում է ոչ միայն որպես քերականական կանոնների և բառային միավորների համակարգ, այլև որպես իրական հաղորդակցության միջոց։ Ուսումնասիրվում են գիտակցականության, մատչելիության, հաջորդականության, ակտիվության, անհատականացման և գործնական ուղղվածության սկզբունքների դրսևորումները տարբեր մեթոդական համակարգերում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սովորողի դերի փոփոխությունը՝ ուսուցչակենտրոն կազմակերպումից դեպի սովորողի ավելի ակտիվ մասնակցություն, ինքնուրույն աշխատանք և լեզվական գիտելիքների գործնական կիրառում խրախուսող ուսուցում։ Դիտարկվում են նաև լսողական ընկալման, խոսելու, ընթերցանության և գրելու փոխկապակցված զարգացման վերաբերյալ մոտեցումները, իսկ լեզվական նյութի ընտրությունը ներկայացվում է հաղորդակցական նպատակների և սովորողների կարիքների հետ կապի տեսանկյունից։ Հետազոտության ժամանակագրական շրջանակը հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև տեխնիկական միջոցների աստիճանական ներգրավմանը լեզվի դասավանդման մեջ՝ ձայնային և տեսողական նյութերից մինչև համակարգչային տեխնոլոգիաների սկզբնական կիրառություններ։ Անդրադարձ է կատարվում կիրառական լեզվաբանության, հոգեբանության և մանկավարժության զարգացման ազդեցությանը օտար լեզուների դասավանդման մեթոդաբանության վրա։ Տարբեր ժամանակաշրջանների մեթոդական սկզբունքների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես փոփոխությունները, այնպես էլ այն գաղափարները, որոնք պահպանել են իրենց նշանակությունը հետագա ուսուցման համակարգերում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի, մանկավարժության, կիրառական լեզվաբանության և լեզվակրթության պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով անգլերենի ուսուցման սկզբունքների քառասնամյա զարգացման հիմնական ուղղությունները։

Литература

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ անդրադառնալով նրա արձակին, դրամատուրգիային, պատմական թեմատիկային, գեղարվեստական մտածողությանը, կերպարակերտման սկզբունքներին և ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական խնդիրներին։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ Զեյթունցյանի գրականությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների մակարդակում, այլև որպես ամբողջական գեղարվեստական համակարգ, որի տարբեր ժանրերում կրկնվող առանցքային հարցերն են մարդը պատմության մեջ, անհատի և հասարակության հարաբերությունը, բարոյական պատասխանատվությունը, ազգային հիշողությունը, իշխանությունը, ազատությունը և ժամանակի ու պատմության ազդեցությունը մարդու ճակատագրի վրա։ Հեղինակի ստեղծագործական ուղին առանձնահատուկ տեղ ունի 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության մեջ․ նա այն սերնդի ներկայացուցիչներից էր, որը 1960-ական թվականներին բերեց գեղարվեստական նոր մտածողություն և ավելի սուր ուշադրություն դարձրեց մարդու ներաշխարհին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հակասություններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը գրողի պատմական արձակի ուսումնասիրությունն է։ Զեյթունցյանը պատմական նյութը օգտագործում է ոչ միայն անցյալի դեպքերը վերարտադրելու, այլև արդիական հարցադրումներ առաջադրելու համար․ պատմական անձանց և իրադարձությունների միջոցով նա անդրադառնում է իշխանության և պատասխանատվության, հայրենիքի ու անհատի, քաղաքական որոշումների և մարդկային ճակատագրերի փոխհարաբերություններին։ Այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի «Արշակ Երկրորդ» վեպը, որի շուրջ գրական քննադատության մեջ քննարկվել են պատմության գեղարվեստականացման, պատմական առասպելի վերաիմաստավորման և ժամանակակից խնդիրների հետ դրա կապի հարցերը։ Պատմական թեմայի հանդեպ այս մոտեցումը թույլ է տալիս անցյալի իրադարձությունները վերածել ժամանակակից մարդու բարոյական ու քաղաքական խնդիրների քննարկման միջոցի։ Զեյթունցյանի ստեղծագործական ժառանգության մյուս առանցքային հատվածը դրամատուրգիան է։ Նրա անցումը դրամատիկական ժանրին գրականագիտական գնահատականներում դիտարկվում է որպես օրինաչափ զարգացում, քանի որ նրա արձակին բնորոշ ներքին դրամատիզմը, լարված երկխոսությունները, մենախոսությունները և սուր խնդրադրումները բնականորեն համապատասխանում էին բեմական խոսքի հնարավորություններին։ Դրամատուրգիական ստեղծագործություններում գրողը հաճախ կենտրոնանում է պատմական կամ հասարակական բախումների մեջ հայտնված մարդու վրա՝ բացահայտելով նրա ներքին հակասությունները, ընտրության դժվարությունը և պատասխանատվության զգացումը։ Այդ պատճառով նրա պիեսները կարող են դիտարկվել ոչ միայն որպես թատերական տեքստեր, այլև որպես բարոյափիլիսոփայական խնդիրների գեղարվեստական ուսումնասիրություններ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Զեյթունցյանի գեղարվեստական հրապարակախոսության խնդիրը։ Նրա ստեղծագործական մտածողության մեջ գրականությունն ու հրապարակախոսությունը հաճախ փոխկապակցված են․ պատմական և ազգային հիշողության, հասարակական պատասխանատվության, մշակութային ինքնության և ժամանակակից կյանքի խնդիրները դառնում են ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ հրապարակախոսական անդրադարձի առարկա։ Գրականագիտական աղբյուրներից մեկում ընդգծվում է, որ նրա գեղարվեստական հրապարակախոսությունը սնվում է ազգային մտածողության տարբեր ակունքներից և միաժամանակ կապված է նրա դրամատիկական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև գրողի լեզվական և ոճական համակարգը։ Զեյթունցյանի ստեղծագործություններում խոսքը հաճախ կառուցվում է սուր երկխոսությունների, ներքին մենախոսությունների, հակադրությունների և ինտենսիվ հոգեբանական լարվածության միջոցով։ Կերպարների խոսքը ոչ միայն առաջ է մղում գործողությունը, այլև բացահայտում է նրանց աշխարհայացքը, բարոյական դիրքորոշումը և ներքին պայքարը։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես արդյունավետ է պատմական և դրամատիկական նյութի դեպքում, որտեղ հերոսների անձնական որոշումները միահյուսվում են հասարակական ու քաղաքական իրադարձություններին։ Ուսումնասիրության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Տ. Ս. Սարգսյանի՝ «Նորագույն շրջանի հայ գրականություն» մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսական ուսումնասիրության սեղմագիրն է, որը պատրաստվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում և հրատարակվել Երևանում 2014 թվականին։ Սեղմագիրն ունի 33 էջ, իսկ մատենագիտական ցանկը ներառում է 23 անուն աղբյուր։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգությունը դիտարկել ամբողջականության մեջ՝ բացահայտելով նրա տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունների միջև եղած գաղափարական և գեղարվեստական կապերը։ Հեղինակի համար պատմությունը պարզապես անցյալի նկարագրություն չէ, իսկ արդիականությունը՝ միայն ներկա իրադարձությունների արտացոլում․ երկուսն անընդհատ փոխազդում են՝ ստեղծելով պատմության միջոցով ներկան հասկանալու և ներկայի միջոցով անցյալը վերաիմաստավորելու մեթոդ։ Այս առանձնահատկությունն է նաև պատճառը, որ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Պերճ Զեյթունցյանի ստեղծագործական անհատականությունը, նրա արձակի և դրամատուրգիայի հիմնական առանձնահատկությունները, պատմական մտածողությունը, կերպարակերտման սկզբունքներն ու գեղարվեստական աշխարհայացքը հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, նորագույն շրջանի հայ արձակով, դրամատուրգիայով, պատմավեպով և 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության գաղափարագեղագիտական զարգացումներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Философия

Գիրքը ուսումնասիրում է քաղաքակրթության և մշակույթի փոխհարաբերությունը՝ ներկայացնելով մարդկության պատմական զարգացման հիմնական փուլերը և դրանցում մշակույթի դերը որպես հասարակության արժեքային, հոգևոր և ստեղծագործական հիմք։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են քաղաքակրթության ձևավորման գործընթացները, նյութական և հոգևոր մշակույթի տարրերը, ինչպես նաև տարբեր դարաշրջաններում հասարակությունների սոցիալական կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը անդրադառնում է համաշխարհային քաղաքակրթությունների զարգացման հիմնական ուղիներին՝ հին արևելյան, անտիկ, միջնադարյան, նոր և ժամանակակից շրջաններին՝ ընդգծելով յուրաքանչյուրի մշակութային ժառանգության առանձնահատկությունները։ Գրքում քննարկվում են նաև մշակույթի և գիտության, արվեստի, կրոնի և փիլիսոփայության փոխազդեցությունները, ինչպես նաև գլոբալացման պայմաններում մշակութային բազմազանության պահպանման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքակրթական արժեքների ձևավորմանը, մշակութային ինքնության պահպանմանը և մարդկային հասարակության առաջընթացի վրա մշակույթի ազդեցությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում քաղաքակրթության և մշակույթի փոխկապակցված զարգացման մասին՝ օգտակար լինելով հումանիտար գիտություններով հետաքրքրվող ուսանողների, հետազոտողների և ընթերցողների համար։