Ֆաքիր Բայքուրթի արձակը

Политология

Հրատարակությունը ներկայացնում է խաղաղության խորհրդակցությանը կամ երկխոսության ժողովին վերաբերող քսանչորս արձանագրությունների ժողովածու։ Վերնագրում գործածված «մազպաթա» հասկացությունը վերաբերում է պաշտոնական գրավոր արձանագրությանը կամ ժողովի ընթացքում արձանագրված որոշումներին ու քննարկումներին։ Այս հանգամանքը թույլ է տալիս աշխատությունը դիտարկել որպես փաստաթղթային բնույթի նյութ, որն առնչվում է խորհրդակցական գործընթացներին, բանակցություններին և տարբեր կողմերի միջև համաձայնության հասնելու փորձերին։ Արձանագրությունները պատմական ուսումնասիրության համար կարևոր են, քանի որ նման փաստաթղթերը կարող են պահպանել քննարկումների ընթացքը, արտահայտված դիրքորոշումները, ներկայացված առաջարկներն ու ընդունված որոշումները։ Խաղաղության և երկխոսության թեման իր մեջ ներառում է փոխըմբռնման, փոխզիջման, համագործակցության և հակասությունների կարգավորման խնդիրներ։ Ժողովածուի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու հասարակական հարաբերությունների, պաշտոնական հաղորդակցության և որոշումների կայացման մշակույթի ճանաչմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայատառ օսմաներեն գրավոր ժառանգության տեսանկյունից՝ վկայելով այդ լեզվով փաստաթղթային նյութերի ստեղծման, պահպանման և տարածման ավանդույթի մասին։

Лингвистика

Գիտական աշխատանքը նվիրված է «ընտանիք» գերհասկացույթի ուսումնասիրությանը անգլիական, հայկական և իսպանական լեզվամշակույթներում՝ բացահայտելով, թե ինչպես է ընտանիքի գաղափարը արտացոլվում տարբեր ժողովուրդների լեզվի, մշակույթի, մտածողության և արժեքային համակարգի մեջ։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ լեզուն ոչ միայն հաղորդակցության միջոց է, այլև տվյալ հասարակության մշակութային փորձի և աշխարհընկալման արտահայտություն։ Այդ պատճառով նույն համամարդկային հասկացությունը տարբեր լեզվամշակույթներում կարող է ունենալ տարբեր իմաստային շեշտադրումներ, ասոցիացիաներ և պատկերային դրսևորումներ։ Աշխատանքի շրջանակում «ընտանիք» գերհասկացույթը կարող է դիտարկվել որպես փոխկապակցված իմաստային բաղադրիչների լայն համակարգ, որի մեջ ներառվում են ազգակցությունը, ծնող-երեխա հարաբերությունները, ամուսնությունը, սերը, հոգատարությունը, տունը, հարազատությունը, պատկանելությունը, ընտանեկան պարտականությունները և սերունդների միջև կապը։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե այս բաղադրիչներից որոնք են առավել ընդգծված յուրաքանչյուր լեզվամշակույթում և ինչ լեզվական միջոցներով են դրանք արտահայտվում։ Անգլիական լեզվամշակույթի ուսումնասիրության ժամանակ կարող են վերլուծվել family հասկացության հետ կապված բառային միավորները, դարձվածքները, առածները, ասույթները և այլ լեզվական արտահայտություններ, որոնք արտացոլում են ընտանիքի, ազգակցության և անձնական հարաբերությունների վերաբերյալ մշակութային պատկերացումները։ Հայկական լեզվամշակույթում «ընտանիք» հասկացությունը կարող է ուսումնասիրվել ազգակցական լայն բառապաշարի, ընտանեկան ավանդույթների, առածների, դարձվածքների և խոսքային վարքագծի միջոցով՝ հաշվի առնելով ընտանիքի և ընդարձակ ազգակցական կապերի կարևորությունը հայկական մշակութային պատկերացումներում։ Իսպանական լեզվամշակույթի դեպքում նույնպես հնարավոր է ուսումնասիրել familia հասկացության շուրջ ձևավորված բառապաշարը, դարձվածքները, ժողովրդական արտահայտությունները և մշակութային ասոցիացիաները՝ ուշադրություն դարձնելով ընտանեկան կապերի, հարազատության և սոցիալական փոխհարաբերությունների արտահայտմանը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գերհասկացույթի կառուցվածքի համեմատական վերլուծությունը։ Այդ նպատակով կարող են առանձնացվել դրա միջուկային և ծայրամասային բաղադրիչները, ուսումնասիրվել դրանց հաճախականությունը, փոխկապակցվածությունը և մշակութային առանձնահատկությունները։ Այսպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս պարզել, թե որ հատկանիշներն են երեք լեզվամշակույթներում համընդհանուր, իսկ որոնք են պայմանավորված տվյալ ժողովրդի պատմությամբ, ավանդույթներով, սոցիալական կառուցվածքով և ազգային արժեքներով։ Հետազոտության մեջ կարևոր դեր կարող է ունենալ նաև դարձվածաբանական և առածաբանական նյութը, քանի որ ժողովրդական իմաստությունն առավել հստակորեն արտացոլում է հասարակության վերաբերմունքը ընտանիքի, ծնողների, երեխաների, ամուսնության և ազգակցական հարաբերությունների նկատմամբ։ Միաժամանակ ժամանակակից հասարակության փոփոխությունները կարող են հանգեցնել «ընտանիք» հասկացույթի որոշ իմաստային բաղադրիչների վերաիմաստավորմանը։ Գլոբալացումը, միգրացիան, միջմշակութային հաղորդակցությունը և սոցիալական փոփոխությունները նպաստում են ընտանիքի ավանդական պատկերացումների ընդլայնմանը և նոր ընտանեկան մոդելների լեզվական արտացոլմանը։ Այս հանգամանքը համեմատական ուսումնասիրությանը հաղորդում է նաև արդիական բնույթ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու «ընտանիք» գերհասկացույթի ազգային-մշակութային յուրահատկությունները երեք լեզվամշակույթներում և ցույց տալու, թե ինչպես են համընդհանուր մարդկային արժեքները տարբեր լեզուներում ստանում յուրահատուկ իմաստային և լեզվական արտահայտություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել լեզվաբանների, թարգմանիչների, մշակութաբանների, օտար լեզուների մասնագետների և միջմշակութային հաղորդակցությամբ զբաղվող հետազոտողների համար, քանի որ տարբեր լեզվամշակույթների ընտանեկան պատկերացումների համադրությունը նպաստում է ոչ միայն լեզվական տարբերությունների, այլև ժողովուրդների աշխարհընկալման առանձնահատկությունների ավելի խոր ըմբռնմանը։

Другие предметы

Ֆինանսական-տնտեսագիտական ուսումնասիրություն է, որտեղ ներկայացվում է ֆակտորինգի էությունը, կազմակերպման մեխանիզմները և դրա դերը ժամանակակից բիզնեսում։ Գրքում բացատրվում է, որ ֆակտորինգը ֆինանսավորման ձև է, որի ընթացքում ընկերությունը իր դեբիտորական պարտքերը (անվճարած հաշիվները) վաճառում է ֆինանսական միջնորդին՝ ֆակտորինգային ընկերությանը կամ բանկին՝ ստանալով կանխիկ միջոցներ մինչև պարտքի վերջնական վճարումը։ Աշխատության մեջ մանրամասն քննարկվում են ֆակտորինգի տեսակները՝ բաց և փակ, ռեգրեսային և առանց ռեգրեսի, ինչպես նաև դրանց կիրառման պայմաններն ու իրավական առանձնահատկությունները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև ֆակտորինգի առավելություններին՝ իրացվելիության բարձրացում, դրամական հոսքերի արագացում և վարկային ռիսկի նվազեցում, ինչպես նաև հնարավոր ռիսկերին և ծախսերին։ Գրքում ներկայացվում է ֆակտորինգի դերը փոքր և միջին բիզնեսի ֆինանսավորման մեջ և դրա կապը միջազգային առևտրի հետ։ Աշխատությունը կարևոր է ֆինանսական կառավարման և բանկային գործի ուսումնասիրության համար, քանի որ ցույց է տալիս ժամանակակից ոչ բանկային ֆինանսավորման արդյունավետ գործիքներից մեկը։

Технология

Տրանսպորտային ճարտարագիտության և ճանապարհաշինության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է լեռնային ճանապարհների վերելքային հատվածներում լրացուցիչ երթևեկային գոտու կառուցման անհրաժեշտությունը որոշող պարամետրերի ուսումնասիրությանը և հիմնավորմանը։ Քննության են առնվում ճանապարհի երկայնական թեքությունը, վերելքի երկարությունը, տրանսպորտային հոսքի ինտենսիվությունն ու կազմը, ինչպես նաև տարբեր տրանսպորտային միջոցների արագությունների փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծանր և դանդաղընթաց տրանսպորտային միջոցների ազդեցությանը ընդհանուր երթևեկության արագության, ճանապարհի թողունակության և տրանսպորտային հոսքի կայունության վրա։ Վերլուծվում են վերելքային հատվածներում արագության նվազման, տրանսպորտային միջոցների կուտակման, վազանցի պահանջի և երթևեկության պայմանների վատթարացման հետ կապված գործոնները։ Քննարկվում են նաև լրացուցիչ գոտու անհրաժեշտության գնահատման հաշվարկային չափանիշները, դրա սկզբի և ավարտի հատվածների ընտրության ու ճանապարհային պայմաններին համապատասխան նախագծային լուծումների հիմնավորման մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու այն հիմնական տեխնիկական և երթևեկային պարամետրերը, որոնց հիման վրա կարելի է գնահատել լրացուցիչ գոտու կազմակերպման նպատակահարմարությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ճանապարհային նախագծման, երթևեկության կազմակերպման և տրանսպորտային ենթակառուցվածքների ոլորտների մասնագետների համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ավանդական արտադրական կառույցների՝ հնձանների, ձիթհանների և ջրաղացների ճարտարապետական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց ժամանակակից օգտագործման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այդ կառույցների ձևավորման պատմական նախադրյալները, տարածական կազմակերպումը, կառուցվածքային լուծումները, օգտագործվող շինանյութերը, տեղական ճարտարապետական ավանդույթները և բնական միջավայրի հետ դրանց փոխհարաբերությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում յուրաքանչյուր կառույցի գործառնական նշանակությանը և այն բանին, թե ինչպես է արտադրական գործընթացը պայմանավորել շենքի հատակագծային ու ծավալատարածական կառուցվածքը։ Հնձանների ուսումնասիրության դեպքում կարող են դիտարկվել խաղողի վերամշակման և գինու պատրաստման համար նախատեսված տարածքները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկություններն ու ավանդական տեխնոլոգիական լուծումները, իսկ ձիթհանների և ջրաղացների դեպքում՝ համապատասխանաբար ձիթապտղի կամ այլ հումքի վերամշակման և ջրի էներգիայի օգտագործման հետ կապված ճարտարապետական ու ինժեներական համակարգերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ նման կառույցները ոչ միայն արտադրական նշանակություն ունեցող շինություններ են, այլև Հայաստանի գյուղական մշակույթի, տնտեսական կյանքի և տեղական շինարարական ավանդույթների նյութական վկայություններ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է դրանց պահպանության, վերականգնման և վերաօգտագործման հնարավորությունների գնահատումը՝ հաշվի առնելով պատմական արժեքը, շենքերի տեխնիկական վիճակը, տեղական համայնքների կարիքները և ժամանակակից գործառույթների պահանջները։ Կարող են առաջարկվել կառույցների նոր կիրառության տարբերակներ՝ որպես մշակութային, կրթական, զբոսաշրջային, թանգարանային, հանրային կամ փոքրածավալ արտադրական տարածքներ՝ պահպանելով դրանց պատմաճարտարապետական ինքնատիպությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նաև ժառանգության պահպանության և ժամանակակից միջամտությունների հավասարակշռությանը, որպեսզի նոր գործառույթների ներդրումը չվնասի կառույցների ավանդական կերպարին և պատմական արժեքներին։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել Հայաստանի ավանդական արտադրական ճարտարապետության գիտական ուսումնասիրությանը, դրա պահպանության և վերականգնման ռազմավարությունների մշակմանը, ինչպես նաև պատմական շինությունների կայուն և նպատակային վերաօգտագործմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, վերականգնող մասնագետներին, արվեստաբաններին, պատմաբաններին, մշակութային ժառանգության պահպանության ոլորտի մասնագետներին, համայնքային կառույցներին և Հայաստանի ավանդական ճարտարապետությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին ու ուսանողներին։

История

Այս պատմաիրավական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության (1918-1920 թթ.) ժամանակաշրջանում տեղական ինքնակառավարման մարմինների ձևավորման, կառուցվածքի և գործունեության առանձնահատկությունների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են պետականության կայացման բարդ պայմաններում համայնքային կառավարման համակարգի ստեղծման փորձերը, դրանց իրավական հիմքերը և գործնական կիրառումը տարբեր վարչատարածքային միավորներում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է տեղական ինքնակառավարման մարմինների լիազորությունները, ընտրության և ձևավորման կարգերը, ինչպես նաև դրանց հարաբերությունները կենտրոնական իշխանության հետ՝ պետական կառավարման նորաստեղծ համակարգի համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համայնքային կառավարման ֆինանսական և կազմակերպական հնարավորություններին, տեղական ինքնավարության սահմանափակումներին, ինչպես նաև պատերազմի, քաղաքական անկայունության և սոցիալ-տնտեսական դժվարությունների ազդեցությանը տեղական կառավարման արդյունավետության վրա։ Աշխատությունը նաև վերլուծում է այն ժամանակաշրջանի իրավական ակտերը և վարչական փորձը՝ բացահայտելով տեղական ինքնակառավարման ինստիտուտի ձևավորման պատմական հիմքերը և զարգացման միտումները։ Հետազոտությունը կարևոր ներդրում է Հայաստանի վարչական և իրավական պատմության ուսումնասիրության մեջ և կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, իրավաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։