Գերմաներենի անցյալի անորոշ դերբայի դրսևորումները և նրանց համարժեքները հայերենում (զուգադրական վերլուծություն)

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է սոցիալական մանկավարժություն հասկացության փոխարինումը սոցիալական դաստիարակագիտություն հասկացությամբ դիտարկելու տեսական, մեթոդաբանական և գիտակրթական հիմնախնդրին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են երկու հասկացությունների բովանդակային նշանակությունը, դրանց ձևավորման և կիրառության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կրթության և դաստիարակության գիտությունների համակարգում դրանց տեղն ու փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական միջավայրի ազդեցությանը անձի ձևավորման վրա, սոցիալականացման գործընթացին, հասարակության մեջ անհատի լիարժեք ներգրավմանը և սոցիալական դաստիարակության միջոցով անձի արժեքային, բարոյական, հաղորդակցական ու քաղաքացիական որակների զարգացմանը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հասկացությունների տերմինաբանական և բովանդակային վերլուծությունը՝ պարզելու համար, թե որքանով է սոցիալական դաստիարակագիտություն եզրույթը կարողանում առավել ամբողջական արտահայտել ուսումնասիրվող երևույթների շրջանակը և արդյոք դրա կիրառումը կարող է նպաստել տվյալ գիտակարգի տեսական սահմանների առավել հստակեցմանը։ Քննարկվում են նաև սոցիալական դաստիարակության նպատակները, սկզբունքները, մեթոդները և գործառույթները, ինչպես նաև ընտանիքի, դպրոցի, համայնքի, սոցիալական խմբերի և այլ հասարակական ինստիտուտների դերը անձի սոցիալական զարգացման գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ սոցիալական խնդիրներ ունեցող երեխաների և երիտասարդների աջակցության, սոցիալական հարմարվողականության, կանխարգելիչ աշխատանքի և կրթադաստիարակչական միջավայրի բարելավման մեխանիզմներին։ Կարևորվում է նաև սոցիալական դաստիարակության և հարակից գիտությունների՝ ընդհանուր մանկավարժության, հոգեբանության, սոցիոլոգիայի, սոցիալական աշխատանքի և կրթության փիլիսոփայության հետ ունեցած կապերի ուսումնասիրությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել գործող տերմինաբանության առավելություններն ու սահմանափակումները և ներկայացվել այն հիմնավորումները, որոնք կարող են նպաստել նոր հասկացության գիտական կիրառելիության գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի ոչ միայն քննարկել եզրույթի հնարավոր փոփոխության նպատակահարմարությունը, այլև բացահայտել դրա հետևանքները գիտական ուսումնասիրությունների, մասնագիտական պատրաստման և կրթական պրակտիկայի համար՝ ձևավորելով սոցիալական դաստիարակության գործընթացների ուսումնասիրման առավել ամբողջական և համակարգված մոտեցում։

Медицина

Պարենտերալ վիրուսային հեպատիտները հատկապես В և с (HB և НС) դասվում են Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության կարևորագույն խնդիրների շարքին, որովհետև աշխարհի բնակչության 2 մլրդ-ի մոտ հայտնաբերվել են НВ վիրուսի շճաբանական դրոշմներ, ինչը հաստատում է ներկա և անցյալ ինֆեկցիայի առկայությունը: Նրանցից 350-400 մլն-ը համարվում են քրոնիկ վիրուսակիրներ / Изучение различных аспектов инфекций гепатита и с (НВ и НС) у больных с онкологической патологией представляет особую актуальность, так как при лечении основного заболевания возможна реактивация вирусов парентеральных гепатитов, требующая нежелательное изменение тактики лечения Հրատ.՝ ՀՀ ԱՆ ակադեմիկոս Ս. Ք. Ավդալբեկյանի անվան առողջապահության ազգային ինստիտուտ, Երևան, 2010, Սեղմագիր՝ 22 էջ [src=123456789/5751] [dspace.nla.am]

Технология

Աշխատությունը նվիրված է ջրամբարների ջրի մակարդակի փոփոխական ռեժիմի պայմաններում թեքությունների և լանջերի կայունության կանխատեսման խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ջրամբարի մակարդակի տատանումների ազդեցությունը հարակից լանջերի և հողային թեքությունների լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ու կայունության վրա և մշակել դրանց հնարավոր խախտումների կանխատեսման մեթոդներ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են լանջերի երկրաբանական կառուցվածքը, հողերի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները, ստորգետնյա և գրունտային ջրերի ռեժիմը, ինչպես նաև ջրամբարի ջրի մակարդակի փոփոխության արագությունն ու ամպլիտուդը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրի մակարդակի բարձրացման և իջեցման հետևանքով հողային զանգվածում ջրային ճնշման, ծակոտկենային ճնշման և արդյունավետ լարվածությունների փոփոխությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այն մեխանիզմների ուսումնասիրությանը, որոնց միջոցով ջրամբարի մակարդակի պարբերական տատանումները կարող են նպաստել լանջերի դեֆորմացիաների կուտակմանը, սողանքային գործընթացների ակտիվացմանը և ընդհանուր կայունության նվազմանը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել հիդրոդինամիկական և գեոտեխնիկական մոդելներ՝ լանջերի լարվածադեֆորմացիոն վիճակը տարբեր ջրային ռեժիմներում գնահատելու համար։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև լանջերի կայունության գործակիցների փոփոխությունները ջրի մակարդակի տարբեր դիրքերի, հողի խոնավության և ֆիլտրացիոն գործընթացների պայմաններում։ Կանխատեսման մեթոդների մշակման կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել մոնիթորինգի տվյալների կիրառումը՝ լանջերի տեղաշարժերի, նստվածքների, ճաքերի, գրունտային ջրերի մակարդակի և այլ ցուցանիշների փոփոխությունները գնահատելու համար։ Հետազոտության արդյունքները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու առավել վտանգավոր ջրային ռեժիմները և գնահատելու լանջերի կայունության կորստի հավանականությունը։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել ջրամբարների անվտանգ շահագործման, ափամերձ տարածքների ինժեներական պաշտպանության, սողանքային վտանգի նվազեցման և կանխարգելիչ միջոցառումների պլանավորման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ինժեներ-երկրաբաններին, գեոտեխնիկներին, հիդրոտեխնիկներին, ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, շինարարական ինժեներներին, սողանքային գործընթացների հետազոտողներին և համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական կայունության և ազգային անվտանգության փոխկապակցվածության տեսական ու կիրառական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության պետական և հասարակական զարգացման համատեքստում։ Քաղաքական կայունությունը դիտարկվում է որպես պետական ինստիտուտների շարունակական գործունեության, իրավական կարգի պահպանման, հասարակական հարաբերությունների կանխատեսելիության և քաղաքական գործընթացների սահմանված ընթացակարգերով կազմակերպման հետ կապված բազմաբաղադրիչ երևույթ։ Քննվում են դրա հիմնական չափումները՝ պետական կառավարման ինստիտուցիոնալ կայունությունը, իշխանության տարբեր մարմինների փոխգործակցությունը, իրավական մեխանիզմների արդյունավետությունը, հասարակության և պետական կառույցների միջև հաղորդակցությունը, քաղաքական մասնակցության ձևերը և ներքին հակասությունների կարգավորման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե ներքաղաքական գործընթացների կայունությունն ինչպես կարող է առնչվել պետության՝ արտաքին և ներքին անվտանգության մարտահրավերներին արձագանքելու կարողության հետ։ Ազգային անվտանգությունը ներկայացվում է լայն իմաստով՝ ընդգրկելով պետական ինքնիշխանության և տարածքային անվտանգության հետ մեկտեղ տնտեսական, տեղեկատվական, սոցիալական, ժողովրդագրական և ինստիտուցիոնալ բաղադրիչները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել քաղաքական ճգնաժամերի, հասարակական բևեռացման, կառավարման համակարգի խափանումների և ինստիտուտների նկատմամբ վստահության նվազման հնարավոր ազդեցությունները պետական համակարգի դիմակայունության վրա՝ առանց քաղաքական կայունությունը նույնացնելու քաղաքական մրցակցության կամ հասարակական տարաձայնությունների բացակայության հետ։ Կարևորվում է ժողովրդավարական ընթացակարգերի, իրավունքի գերակայության, պետական մարմինների հաշվետվողականության և քաղաքական հակասությունների խաղաղ կարգավորման նշանակությունը երկարաժամկետ ինստիտուցիոնալ կայունության տեսանկյունից։ Առանձին ուղղությամբ դիտարկվում են արտաքին միջավայրի ազդեցությունները և այն պայմանները, որոնց դեպքում տարածաշրջանային լարվածությունը, տնտեսական կախվածությունները, տեղեկատվական ազդեցությունները կամ այլ արտաքին գործոններ կարող են փոխազդել ներքին քաղաքական գործընթացների հետ։ Քննվում է նաև պետական կառավարման համակարգի ճգնաժամային իրավիճակներին արձագանքելու կարողությունը, ռազմավարական որոշումների շարունակականությունը և պետական կառույցների միջև արդյունավետ համակարգման նշանակությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ քաղաքական կայունության գնահատման տարբեր տեսական մոտեցումներին և ցուցանիշներին՝ ընդգծելով, որ դրա գնահատումը պահանջում է քաղաքական, իրավական, սոցիալական և անվտանգային գործոնների համակցված ուսումնասիրություն։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ազգային անվտանգության ապահովումը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին կառույցների գործունեության արդյունք, այլև որպես պետական ինստիտուտների, հասարակական հարաբերությունների և քաղաքական գործընթացների փոխազդեցությամբ պայմանավորված համակարգային խնդիր։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել քաղաքականագիտության, անվտանգության ուսումնասիրությունների, պետական կառավարման և միջազգային հարաբերությունների ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Финансы

Գրքում ուսումնասիրվում են Հայաստանի Հանրապետության գյուղական աղքատության կրճատման ապահովման ֆինանսավորման հիմնախնդիրները՝ ընդգծելով գյուղական համայնքների սոցիալ-տնտեսական զարգացման առանձնահատկությունները և դրանց վրա ազդող կառուցվածքային գործոնները, վերլուծվում են պետական բյուջետային հատկացումների, միջազգային դրամաշնորհների, զարգացման ծրագրերի և սոցիալական աջակցության ֆինանսական մեխանիզմները, դիտարկվում է ֆինանսավորման արդյունավետության, հասցեականության և թափանցիկության մակարդակը, ինչպես նաև ռեսուրսների բաշխման խնդիրները գյուղատնտեսական և ոչ գյուղատնտեսական ոլորտներում, ներկայացվում են աղքատության նվազեցման ծրագրերի ազդեցությունը գյուղական բնակչության եկամուտների, զբաղվածության և կենսամակարդակի վրա, ուսումնասիրվում են ֆինանսական քաղաքականության և տեղական ինքնակառավարման մարմինների համագործակցության հնարավորությունները, առաջարկվում են ֆինանսավորման համակարգի կատարելագործման ուղիներ՝ ուղղված կայուն զարգացման, սոցիալական անհավասարության կրճատման և գյուղական համայնքների տնտեսական ակտիվացման ապահովմանը, աշխատանքը համադրում է տեսական վերլուծությունը, վիճակագրական տվյալները և քաղաքական առաջարկությունները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել արդյունավետ ֆինանսավորման մոդել գյուղական աղքատության հաղթահարման համար ՀՀ-ում։

История

Աշխատությունը նվիրված է խորհրդահայ կինեմատոգրաֆիայի ձևավորման և զարգացման վաղ շրջանի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Հայաստանի մշակութային, հասարակական և քաղաքական կյանքի ընդհանուր փոփոխությունների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ազգային կինոարտադրության ինստիտուցիոնալ կայացման, ստեղծագործական սկզբունքների ձևավորման, կինոստուդիական համակարգի զարգացման և կինոյի՝ որպես զանգվածային մշակույթի կարևոր ոլորտի հաստատման գործընթացների վրա։ Քննության են առնվում կինոարտադրության կազմակերպման պայմանները, պետական մշակութային քաղաքականության ազդեցությունը, տեխնիկական հնարավորությունների ընդլայնումը և մասնագիտական կադրերի պատրաստման նշանակությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում համր կինոյից հնչյունային կինոյին անցման գործընթացին, որը էականորեն փոխեց ֆիլմերի գեղարվեստական լեզուն, դերասանական խաղի առանձնահատկությունները, երաժշտության և խոսքի կիրառումը, ինչպես նաև կինոարտադրության տեխնիկական պահանջները։ Ուսումնասիրվում է կինոռեժիսորների, սցենարիստների, դերասանների, օպերատորների և նկարիչների մասնակցությունը ազգային կինեմատոգրաֆիական դպրոցի ձևավորմանը։ Կարևորվում է Համո Բեկնազարյանի ստեղծագործական գործունեությունը և նրա ներդրումը հայկական գեղարվեստական կինոյի զարգացման գործում։ Դիտարկվում են պատմական, սոցիալական և կենցաղային թեմաների արտացոլման եղանակները, ազգային մշակույթի տարրերի օգտագործումը, գրական ստեղծագործությունների էկրանավորման փորձը և ժամանակաշրջանի հասարակական պատկերացումների արտահայտումը կինոյում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև խորհրդային գաղափարախոսության և մշակութային քաղաքականության ազդեցությանը ֆիլմերի թեմատիկ ընտրության ու կերպարային համակարգի վրա՝ ցույց տալով ստեղծագործական որոնումների և պետական պահանջների միջև գոյություն ունեցող փոխհարաբերությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կինոյի ազգային առանձնահատկությունների ձևավորման ուսումնասիրությունը՝ հայկական պատմության, կենցաղի, ժողովրդական ավանդույթների, երաժշտության և տեսողական մշակույթի տարրերի կիրառման տեսանկյունից։ Միաժամանակ դիտարկվում են խորհրդային մյուս հանրապետությունների կինեմատոգրաֆիական կենտրոնների հետ ստեղծագործական և մասնագիտական կապերը, որոնք նպաստել են փորձի փոխանակմանը և նոր տեխնոլոգիաների յուրացմանը։ Կինեմատոգրաֆիայի զարգացումը ներկայացվում է նաև որպես հասարակության մշակութային արդիականացման գործընթացի մաս, որի ընթացքում կինոն աստիճանաբար ձեռք բերեց կրթական, գաղափարական և գեղարվեստական նշանակություն։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ այն պատմական և ստեղծագործական պայմանները, որոնց հիման վրա հետագայում զարգացավ հայկական ազգային կինոդպրոցը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ կինոյի պատմության, կինոգիտության, մշակութաբանության, խորհրդային շրջանի արվեստի և Հայաստանի XX դարի մշակութային կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։