Գործք առաքելոց և առաքելական թղթեր

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է առևտրային բանկի կապիտալի ձևավորման և գնահատման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի նյութերի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում բանկի կապիտալի՝ որպես ֆինանսական կայունության, ռիսկերի կլանման, վարկավորման ընդլայնման և բանկային գործունեության շարունակականության ապահովման հիմնական գործոնի ուսումնասիրությունն է։ Բանկային կապիտալը կարևոր դեր ունի ոչ միայն բանկի սեփական ֆինանսական հնարավորությունների ձևավորման, այլև ավանդատուների և այլ պարտատերերի շահերի պաշտպանության, հնարավոր կորուստների ծածկման և բանկի նկատմամբ վստահության պահպանման գործում։ ՀՀ-ում բանկերի կապիտալի նկատմամբ սահմանվում են կարգավորող պահանջներ, իսկ կապիտալի համարժեքությունը գնահատվում է հիմնական և ընդհանուր կապիտալի ու ռիսկով կշռված ակտիվների հարաբերակցության միջոցով։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել բանկային կապիտալի տնտեսական էությունը, կառուցվածքը և ձևավորման աղբյուրները։ Կապիտալի հիմնական բաղադրիչները կարող են ձևավորվել բաժնետերերի ներդրումներից, թողարկված բաժնետոմսերից, կուտակված շահույթից և այլ կապիտալային տարրերից։ Հետազոտության կարևոր խնդիր է տարբեր աղբյուրների հարաբերակցության գնահատումը և դրանց ազդեցության ուսումնասիրությունը բանկի ֆինանսական կայունության ու շահութաբերության վրա։ Սեփական միջոցների բավարար մակարդակը բանկին հնարավորություն է տալիս ընդլայնել ակտիվային գործառնությունները, ներգրավել նոր հաճախորդներ և մեծացնել վարկավորման ծավալները՝ միաժամանակ պահպանելով ռիսկերի նկատմամբ անհրաժեշտ պաշտպանական բուֆերը։ ՀՀ բանկային համակարգի առանձնահատկությունների ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր է դիտարկել նաև կարգավորող միջավայրը։ ՀՀ Կենտրոնական բանկը բանկերի համար սահմանում է կապիտալի համարժեքության նվազագույն պահանջներ և դրանցից բարձր լրացուցիչ շեմեր, որոնք նպատակ ունեն ուժեղացնելու բանկերի դիմակայունությունը տարբեր տնտեսական և ֆինանսական ցնցումների նկատմամբ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև բանկի կապիտալի գնահատման մեթոդաբանությանը։ Կապիտալի գնահատումը չի սահմանափակվում դրա բացարձակ մեծության որոշմամբ․ անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա հարաբերակցությունը ռիսկով կշռված ակտիվներին, բանկի ակտիվների կառուցվածքին, պարտավորություններին, շահույթին և հնարավոր կորուստներին։ Այս համատեքստում կապիտալի համարժեքության ցուցանիշը կարևոր գործիք է, քանի որ ցույց է տալիս, թե որքանով է բանկի կապիտալը բավարար իր ստանձնած ռիսկերի հնարավոր հետևանքները կլանելու համար։ ՀՀ-ում ընդհանուր կապիտալի նվազագույն չափը ներկայում սահմանված է 30 միլիարդ դրամ, իսկ կապիտալի համարժեքության կարգավորումը ներառում է առաջին մակարդակի հիմնական և ընդհանուր կապիտալի նկատմամբ պահանջներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բանկի կապիտալի և ռիսկերի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Բանկի ակտիվների աճը, հատկապես վարկային պորտֆելի ընդլայնումը, սովորաբար մեծացնում է ռիսկով կշռված ակտիվների ծավալը և համապատասխանաբար պահանջում է կապիտալի համարժեք մակարդակի պահպանում։ Եթե կապիտալի աճը չի համընթաց ակտիվների և ռիսկերի աճին, կարող է նվազել կապիտալի համարժեքության ցուցանիշը և մեծանալ ֆինանսական խոցելիությունը։ Այդ պատճառով կապիտալի կառավարումը պետք է իրականացվի բանկի ռազմավարական պլանավորման և ռիսկերի կառավարման համակարգի հետ սերտ կապի մեջ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև կապիտալի շահութաբերության և բավարարության միջև առկա հակասությունները։ Կապիտալի չափազանց բարձր մակարդակը կարող է բարձրացնել բանկի կայունությունը, սակայն միաժամանակ կարող է նվազեցնել սեփական կապիտալի օգտագործման արդյունավետությունը և սահմանափակել շահութաբերության հնարավոր մակարդակը։ Հակառակ դեպքում՝ չափազանց ցածր կապիտալացումը կարող է բարձրացնել ռիսկայնությունը և սահմանափակել բանկի դիմակայունությունը կորուստների նկատմամբ։ Հետևաբար արդյունավետ կապիտալային քաղաքականության նպատակն է գտնել կայունության, ռիսկերի և շահութաբերության միջև օպտիմալ հարաբերակցություն։ Հետազոտությունը կարող է ներառել ՀՀ առևտրային բանկերի ֆինանսական ցուցանիշների համեմատական վերլուծություն՝ տարբեր ժամանակահատվածներում կապիտալի չափի, կառուցվածքի, կապիտալի համարժեքության և շահութաբերության փոփոխությունները բացահայտելու համար։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու բանկերի կապիտալացման մակարդակի տարբերությունները և բացահայտելու այն գործոնները, որոնք պայմանավորում են դրանց ֆինանսական կայունության առանձնահատկությունները։ ՀՀ առևտրային բանկերի կապիտալի համարժեքության վերաբերյալ ուսումնասիրություններում կիրառվում են նաև սթրես-թեստավորման սցենարներ, որոնց միջոցով գնահատվում է կապիտալի դիմակայունությունը վարկային պորտֆելի հնարավոր վատթարացման պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել շահույթի՝ որպես կապիտալի ձևավորման ներքին աղբյուրի դերին։ Բանկի կողմից ստացված և չբաշխված շահույթը կարող է ուղղվել կապիտալի ավելացմանը՝ դրանով մեծացնելով սեփական ֆինանսական բազան։ Այս մեխանիզմը հատկապես կարևոր է այն պայմաններում, երբ բանկը ցանկանում է ընդլայնել ակտիվային գործառնությունները՝ առանց արտաքին կապիտալի ներգրավման չափազանց մեծ կախվածության։ Միաժամանակ շահույթի բաշխման քաղաքականությունը պետք է հավասարակշռի բաժնետերերի եկամտի ակնկալիքները և բանկի կապիտալի հետագա ամրապնդման անհրաժեշտությունը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև լրացուցիչ կապիտալի ներգրավման խնդիրը։ Բանկը կարող է կապիտալը մեծացնել նոր բաժնետոմսերի թողարկման, սեփականատերերի լրացուցիչ ներդրումների կամ այլ թույլատրելի գործիքների միջոցով։ Սակայն նման քայլերի արդյունավետությունը կախված է շուկայական պայմաններից, ներդրողների հետաքրքրվածությունից, բանկի ֆինանսական վիճակից և կապիտալի ներգրավման արժեքից։ Հետևաբար կապիտալի ձևավորման յուրաքանչյուր աղբյուր պետք է գնահատվի ոչ միայն դրա ծավալի, այլև արժեքի և երկարաժամկետ ազդեցության տեսանկյունից։ Կարևոր է նաև կապիտալի կառավարման հակացիկլիկ մոտեցումը։ Տնտեսական վերելքի ժամանակ բանկերը կարող են ավելի արագ ընդլայնել վարկավորումը, մինչդեռ տնտեսական անկման պայմաններում աճում է վարկային կորուստների և կապիտալի նվազման վտանգը։ ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից կիրառվող կապիտալի լրացուցիչ շեմերի համակարգը հենց այդպիսի համակարգային ռիսկերի նկատմամբ բանկային համակարգի դիմակայունությունը բարձրացնելու նպատակ ունի։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է ՀՀ առևտրային բանկերի կապիտալի ձևավորման և գնահատման արդյունավետ մեխանիզմների բացահայտման մեջ։ Աշխատանքը կարող է առաջարկել կապիտալի կառավարման կատարելագործման ուղղություններ՝ կապիտալի կառուցվածքի օպտիմալացում, շահույթի վերաներդրման արդյունավետ քաղաքականություն, ռիսկերի ավելի ճշգրիտ գնահատում, կապիտալի բավարարության կանխատեսում, սթրես-թեստավորման կիրառում և տնտեսական ցիկլերի նկատմամբ կապիտալային բուֆերների ձևավորում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը բանկի կապիտալը դիտարկում է որպես ոչ միայն հաշվապահական կամ կարգավորող ցուցանիշ, այլև բանկի ռազմավարական կառավարման առանցքային ռեսուրս։ Դրա ճիշտ ձևավորումն ու գնահատումը հնարավորություն են տալիս ապահովելու բանկի ֆինանսական կայունությունը, նվազեցնելու ռիսկերի նկատմամբ խոցելիությունը, ընդլայնելու վարկային գործունեությունը և պահպանելու մրցունակությունը ՀՀ ֆինանսական շուկայում։

Технология

Աշխատանքը նվիրված է օպտիկա-էլեկտրոնային սարքերի և հետազոտական մեթոդների ուսումնասիրությանը, որոնք կիրառվում են մերձգետնյա մթնոլորտի պարամետրերի և ինֆրակարմիր ճառագայթման աղբյուրների բնութագրերի չափման ու վերլուծության համար։ Հետազոտության հիմքում ընկած է օպտիկական ճառագայթման տարածման և մթնոլորտային միջավայրի փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ մթնոլորտի ջերմաստիճանը, խոնավությունը, թափանցիկությունը, աերոզոլային մասնիկների առկայությունը և այլ գործոններ կարող են էապես ազդել ճառագայթման տարածման, կլանման և ցրման գործընթացների վրա։ Աշխատանքը կարևորում է օպտիկական և էլեկտրոնային համակարգերի համատեղ կիրառումը՝ թույլ և հաճախ դժվար անմիջականորեն չափելի ազդանշանները գրանցելու, մշակելու և դրանց հիման վրա ուսումնասիրվող միջավայրի կամ ճառագայթման աղբյուրի պարամետրերը որոշելու նպատակով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինֆրակարմիր տիրույթի ճառագայթմանը, որը կարևոր տեղեկատվություն է պարունակում ինչպես տարբեր նյութերի և օբյեկտների ջերմային վիճակի, այնպես էլ դրանց ֆիզիկական հատկությունների վերաբերյալ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ինֆրակարմիր ճառագայթման աղբյուրների սպեկտրային, էներգետիկ և տարածական բնութագրերը, ինչպես նաև դրանց չափման համար օգտագործվող օպտիկական համակարգերի, դետեկտորների և ազդանշանի մշակման հանգույցների աշխատանքի սկզբունքները։ Մերձգետնյա մթնոլորտի ուսումնասիրության մեթոդները հնարավորություն են տալիս հեռահար եղանակով ստանալ տվյալներ այնպիսի պարամետրերի վերաբերյալ, որոնք կարևոր են օդերևութաբանության, շրջակա միջավայրի մոնիթորինգի, կլիմայական ուսումնասիրությունների և օպտիկական կապի համակարգերի համար։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել չափիչ սարքերի տեխնիկական բնութագրերի, զգայունության, չափման ճշտության, սպեկտրային տիրույթի և արտաքին միջավայրի ազդեցությունների նկատմամբ կայունության գնահատումը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են չափումների ընթացքում առաջացող սխալների աղբյուրները և դրանց նվազեցման հնարավոր եղանակները, քանի որ մթնոլորտային միջավայրում օպտիկական չափումները կարող են զգայուն լինել ինչպես եղանակային պայմանների, այնպես էլ ճառագայթման աղբյուրի և դետեկտորի բնութագրերի փոփոխությունների նկատմամբ։ Օպտիկա-էլեկտրոնային մեթոդների կիրառումը հատկապես արժեքավոր է այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է իրականացնել հեռահար, արագ և բազմակի չափումներ՝ առանց ուսումնասիրվող օբյեկտի կամ մթնոլորտային միջավայրի վրա անմիջական ազդեցության։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել մթնոլորտային օպտիկայի, ինֆրակարմիր տեխնիկայի, հեռահար զոնդավորման, ջերմային չափումների և օպտիկական սարքաշինության ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը միավորում է օպտիկայի, էլեկտրոնիկայի, մթնոլորտային ֆիզիկայի և չափագիտության սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով կատարելագործել մերձգետնյա մթնոլորտի և ինֆրակարմիր ճառագայթման աղբյուրների ուսումնասիրման գործիքներն ու մեթոդները և բարձրացնել ստացվող չափումների տեղեկատվականությունն ու ճշգրտությունը։

Экономика

Միկրոէկոնոմիկա աշխատությունը տնտեսագիտության հիմնարար դասընթացային ձեռնարկ է, որը ուսումնասիրում է առանձին տնտեսական գործակալների՝ տնային տնտեսությունների, ֆիրմաների և շուկաների վարքագիծը, այն բացատրում է պահանջարկի և առաջարկի մեխանիզմները, շուկայի հավասարակշռության ձևավորումը, գների ազդեցությունը ռեսուրսների բաշխման վրա, ինչպես նաև սպառողի ընտրության և արտադրողի վարքագծի տեսությունները, գիրքը ներկայացնում է նաև տարբեր շուկայական կառուցվածքներ՝ կատարյալ մրցակցություն, մոնոպոլիա, օլիգոպոլիա և մոնոպոլիստական մրցակցություն, միաժամանակ անդրադառնում է շուկայի ձախողումներին, արտաքին ազդեցություններին և պետական միջամտության անհրաժեշտությանը, ընդգծելով տնտեսական արդյունավետության և բարեկեցության կապը, ինչը այն դարձնում է կարևոր հիմք տնտեսագիտության ուսանողների և հետազոտողների համար։

Сельское хозяйство

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսության ոլորտում զբաղվածության կազմակերպման, աշխատանքային ռեսուրսների օգտագործման և աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման սոցիալ-տնտեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են գյուղատնտեսական զբաղվածության կառուցվածքը, գյուղական բնակչության աշխատանքային ներուժը, աշխատուժի պահանջարկի և առաջարկի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գյուղատնտեսական արտադրության սեզոնայնության ազդեցությունը զբաղվածության մակարդակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշխատանքի արտադրողականության, գյուղատնտեսական տնտեսությունների կազմակերպական ձևերի, տեխնիկական հագեցվածության և արտադրական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման փոխկապակցվածությանը։ Քննարկվում են գյուղատնտեսության ոլորտում աշխատուժի տեղաբաշխման, մասնագիտական պատրաստվածության, աշխատողների եկամուտների, աշխատանքային պայմանների և սոցիալական ապահովության հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում գյուղական բնակավայրերից աշխատանքային միգրացիայի, երիտասարդների զբաղվածության, գյուղատնտեսական արտադրության մեքենայացման և նոր տեխնոլոգիաների ներդրման հնարավոր ազդեցություններին։ Կարևորվում են պետական աջակցության ծրագրերի, գյուղատնտեսական համագործակցության, մասնագիտական կրթության և ներդրումային քաղաքականության դերը գյուղական զբաղվածության ընդլայնման ու աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման գործում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել գյուղատնտեսության զարգացման տնտեսական քաղաքականության կատարելագործմանը, աշխատանքային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարմանը և գյուղական բնակչության սոցիալ-տնտեսական պայմանների բարելավմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ագրարային ոլորտի մասնագետների, աշխատաշուկայի հետազոտողների, պետական կառավարման աշխատակիցների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Գիրքը վերաբերում է ատամնաբուժությանը՝ ներկայացնելով ատամների խնամքի, բերանի խոռոչի առողջության պահպանման և ատամնաբուժական օգնության վերաբերյալ գիտելիքներ։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի բժշկական գրականության այն ուղղությունը, որի նպատակն էր առողջապահական տեղեկությունները հասանելի դարձնել ավելի լայն ընթերցողական շրջանակի համար։ Ատամնաբուժության վերաբերյալ նման աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել անձնական հիգիենայի և կանխարգելիչ խնամքի մասին պատկերացումների տարածման գործում՝ անդրադառնալով ատամների առողջության պահպանման, բերանի խոռոչի հիվանդությունների ճանաչման և բուժօգնության անհրաժեշտության հարցերին։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև բժշկության պատմության տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ստոմատոլոգիական գիտելիքների ներկայացման ձևերը, բժշկական տերմինաբանության զարգացումը և առողջապահական լուսավորության տարածումը հայերեն տպագիր գրականության միջոցով։ Այն կարող է հետաքրքրել ստոմատոլոգիայի պատմությամբ, 19-րդ դարի բժշկական մտքի զարգացմամբ, առողջապահական կրթությամբ և հայերեն մասնագիտական գրականության ձևավորմամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի գոյականի և ածականի խոսքիմասային տարարժեքության երևույթի ուսումնասիրությանը և դրա ուսուցման մեթոդական հիմնախնդիրներին բուհական համակարգում։ Հետազոտության առանցքում այն լեզվական դեպքերն են, երբ բառը կամ բառաձևը կարող է դրսևորվել տարբեր խոսքի մասերի նշանակությամբ և գործառույթով՝ պայմանավորված համատեքստով, շարահյուսական դիրքով, իմաստային առանձնահատկություններով և խոսքային կիրառությամբ։ Աշխատության մեջ կարևորվում է գոյականի և ածականի սահմանազատման խնդիրը, դրանց փոխադարձ անցումները, խոսքիմասային և խոսքիմաստային հատկանիշների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց միջոցով հնարավոր է որոշել տվյալ միավորի պատկանելությունը համապատասխան խոսքի մասին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տարարժեքության դրսևորման տարբեր ձևերին, դրանց լեզվական պատճառներին և գործածական առանձնահատկություններին՝ ցույց տալով, որ խոսքի մասերի դասակարգումը միշտ չէ, որ կարող է հիմնվել միայն բառի բառարանային նշանակության վրա։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է տեսական նյութի ուսուցման մեթոդաբանությունը։ Քննարկվում են բուհական կրթական գործընթացում գոյականի և ածականի տարարժեքության վերաբերյալ գիտելիքների մատուցման, համակարգման և ամրապնդման արդյունավետ եղանակները, ինչպես նաև ուսանողների լեզվաբանական մտածողության և վերլուծական կարողությունների զարգացման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի տեսությամբ, բառագիտությամբ, քերականությամբ և լեզվի ուսուցման մեթոդիկայով զբաղվող մասնագետների, դասախոսների, հետազոտողների և ուսանողների համար։ Այն համադրում է լեզվաբանական տեսական դիտարկումները և դրանց մանկավարժական կիրառությունը՝ նպատակ ունենալով ավելի հստակ ներկայացնել տարարժեքության էությունը և ձևավորել դրա ճանաչման ու վերլուծության գործնական հմտություններ։ Աշխատանքը 2009 թվականին հրատարակվել է որպես Խ. Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանում պատրաստված թեկնածուական գիտական աշխատանքի սեղմագիր՝ 20 էջ ծավալով։