Համաշխարհային բանկերի խումբը

История

Գիրքը նվիրված է Հայոց ցեղասպանությունից և Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների բռնություններից փրկված հայ փախստականների պատմությանը Անդրկովկասում 1914-1922 թվականներին։ Ուսումնասիրության առանցքում գտնվում են հայ փախստականների տեղաշարժերը, նրանց թվաքանակի փոփոխությունները, բնակության վայրերը, սոցիալ-տնտեսական և կենցաղային պայմանները, ինչպես նաև Անդրկովկասում նրանց տեղավորման և գոյատևման հետ կապված խնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն հսկայական մարդկային տեղաշարժերի մասին, որոնք տեղի ունեցան պատերազմի, զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և ցեղասպանության հետևանքով, երբ հազարավոր հայեր ստիպված էին լքել իրենց բնակավայրերը և ապաստան փնտրել Անդրկովկասի տարբեր շրջաններում։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում փախստականների շարժի ուղղություններին և փուլերին՝ փորձելով վերականգնել նրանց տեղաշարժերի ընդհանուր պատկերը և պարզել, թե ինչպես էին քաղաքական ու ռազմական իրադարձությունները ազդում բնակչության վերաբաշխման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև փախստականների թվակազմի հարցը, որի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս գնահատել տեղի ունեցած ժողովրդագրական փոփոխությունների մասշտաբները և տարբեր ժամանակներում փախստականների թվի աճի կամ նվազման պատճառները։ Աշխատության մյուս կարևոր ուղղությունը նրանց կացության ուսումնասիրությունն է․ անդրադարձ է կատարվում բնակարանային պայմաններին, սննդի և հագուստի ապահովմանը, առողջապահական խնդիրներին, աշխատանքի հնարավորություններին, որբերի և անապաստան մարդկանց վիճակին, ինչպես նաև տեղական իշխանությունների, հասարակական կազմակերպությունների և բարեգործական կառույցների կողմից ցուցաբերված օգնությանը։ Ուսումնասիրությունը նաև ցույց է տալիս, որ փախստականների հիմնախնդիրը միայն մարդասիրական խնդիր չէր, այլ ուներ լուրջ քաղաքական, տնտեսական և ժողովրդագրական նշանակություն՝ կապված Անդրկովկասի տարածաշրջանի ընդհանուր անկայունության, պետական իշխանությունների փոփոխությունների և հետպատերազմյան իրադրության հետ։ 1914-1922 թվականների ժամանակահատվածի ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու գործընթացի զարգացմանը պատերազմի սկզբից մինչև հետպատերազմյան տարիները՝ ներառյալ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ձևավորման և տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունների շրջանը։ Գիրքը կարևոր սկզբնաղբյուրային և գիտական նշանակություն ունի Հայոց ցեղասպանությունից փրկվածների, փախստականության պատմության, հայ ժողովրդի ժողովրդագրական տեղաշարժերի և XX դարի սկզբի Անդրկովկասի սոցիալ-քաղաքական իրականության ուսումնասիրության համար։ Այն հատկապես արժեքավոր է նրանով, որ մարդկային ողբերգությունը դիտարկում է նաև փաստական և ժողովրդագրական տեսանկյունից՝ ներկայացնելով փախստականների շարժի, թվաքանակի և կացության վերաբերյալ տվյալներ ու դրանց հիման վրա վերականգնելով պատմական ժամանակաշրջանի կարևորագույն գործընթացներից մեկը։

Другие предметы

Աշխատությունը ճանապարհորդական բնույթի ստեղծագործություն է, որտեղ ներկայացվում են կնոջ՝ տարբեր երկրներով և աշխարհամասերով կատարած երկարատև ճանապարհորդության ընթացքում ստացած տպավորությունները, դիտարկումներն ու անձնական փորձառությունները։ Պատումը համադրում է ճանապարհորդական օրագրի, հուշագրության, աշխարհագրական նկարագրության և ազգագրական դիտարկումների տարրերը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ծանոթանալու այցելած վայրերի բնությանը, քաղաքներին, բնակավայրերին, կենցաղին և հասարակական կյանքին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր ժողովուրդների սովորույթներին, ավանդույթներին, հագուստին, սննդին, առօրյա հարաբերություններին և մշակութային առանձնահատկություններին։ Ներկայացվում են ճանապարհորդության կազմակերպման դժվարությունները, երկարատև տեղաշարժերի պայմանները, տրանսպորտային միջոցները և անծանոթ միջավայրերում ճանապարհորդի հանդիպած փորձությունները։ Բնության և աշխարհագրական միջավայրի նկարագրությունների միջոցով պատկերվում են տարբեր տարածաշրջանների լանդշաֆտները, կլիմայական պայմանները և բնական առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև հեղինակի անձնական դիտանկյունը, որի շնորհիվ տարբեր հասարակությունների և մշակույթների նկարագրությունները ներկայացվում են անմիջական տպավորությունների ու հանդիպումների միջոցով։ Ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև կանանց ճանապարհորդությունների պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով այն ժամանակաշրջանի հասարակական պայմաններում ինքնուրույն ճանապարհորդելու փորձը և դրա հետ կապված սահմանափակումներն ու հնարավորությունները։ Պատմական, աշխարհագրական և մշակութային տեղեկությունների համադրումը ստեղծագործությանը տալիս է ոչ միայն գրական, այլև ճանաչողական արժեք։ Այն կարող է օգտակար լինել ճանապարհորդական գրականության, մշակութային պատմության, աշխարհագրության, ազգագրության և կանանց պատմության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Литература

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Պարույր Սևակի ստեղծագործության և հայկական ժողովրդական բանահյուսության փոխառնչությունների քննությանը՝ բացահայտելով ժողովրդական բանավոր մշակույթի ազդեցությունը նրա բանաստեղծական մտածողության, թեմատիկ համակարգի, լեզվի և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է բանաստեղծը յուրացրել ժողովրդական ստեղծագործության ավանդույթները և դրանք վերափոխել ժամանակակից գրական խոսքի՝ պահպանելով ազգային մշակութային հիշողության հիմնական շերտերը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել ժողովրդական երգի, առածների, ասացվածքների, հեքիաթների, ավանդությունների, ժողովրդական պատկերների և բանավոր խոսքի այլ տարրերի ներկայությունը նրա ստեղծագործություններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական լեզվամտածողության և Սևակի անհատական բանաստեղծական լեզվի փոխազդեցությանը, քանի որ ժողովրդական խոսքի պարզությունը, պատկերավորությունը, հնչերանգային ճկունությունը և իմաստային խտությունը հաճախ վերածվում են հեղինակի գեղարվեստական համակարգի կարևոր բաղադրիչների։ Կարևոր է նաև բանահյուսական կերպարների, խորհրդանիշների և թեմաների վերաիմաստավորման գործընթացը, որի միջոցով ավանդական նյութը ստանում է նոր գաղափարական և հոգեբանական նշանակություն։ Սևակի ստեղծագործություններում ժողովրդական մշակույթը կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես թեմատիկ աղբյուր, այլև որպես ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և ժողովրդի հավաքական փորձի արտահայտման միջոց։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժողովրդական երգարվեստի և բանաստեղծական ռիթմի փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են բանավոր ավանդույթի հնչերանգային և կառուցվածքային սկզբունքները ներգործում բանաստեղծական խոսքի կազմակերպման վրա։ Առանձին նշանակություն ունի ավանդական և ժամանակակից մտածողության համադրությունը․ Սևակը ժողովրդական մշակույթի նյութը չի կրկնում մեխանիկորեն, այլ այն վերածում է ժամանակակից մարդու խնդիրների, հասարակական փոփոխությունների, սիրո, հայրենիքի, հիշողության և մարդկային արժանապատվության մասին խոսելու միջոցի։ Այս տեսանկյունից բանահյուսությունը նրա ստեղծագործության մեջ դառնում է անցյալի և ներկայի միջև կապ ստեղծող կարևոր օղակ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ինչպես Սևակի պոեզիայի, այնպես էլ հայկական բանահյուսության ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս միաժամանակ դիտարկել գրական և ժողովրդական մշակույթի փոխադարձ ազդեցության մեխանիզմները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժողովրդական բանահյուսությունը Սևակի ստեղծագործական աշխարհի կարևոր հիմքերից է, որի միջոցով նա պահպանել, վերաիմաստավորել և նոր գեղարվեստական ձևով արտահայտել է ազգային մշակույթի հիշողությունն ու արժեքները։

Философия

Ճանաչողության փիլիսոփայական մոտեցումը ուսումնասիրում է, թե ինչպես է մարդը ձեռք բերում գիտելիք, ինչ աղբյուրներից է այն ձևավորվում, որքանով է այն ճշմարիտ և ինչ սահմաններ ունի մարդու ճանաչողական հնարավորությունը։ Այս մոտեցման հիմնական առանձնահատկություններից մեկն այն է, որ այն փորձում է բացահայտել ոչ միայն գիտելիքի բովանդակությունը, այլ նաև դրա ձևավորման մեխանիզմները՝ զգայարանների, մտքի, փորձի և տրամաբանության միջոցով։ Փիլիսոփայության մեջ առանձնացվում են տարբեր ուղղություններ՝ էմպիրիզմ, որը առաջնային է համարում փորձը և զգայական տվյալները, ռացիոնալիզմ, որը կարևորում է բանականությունը և տրամաբանական մտածողությունը, ինչպես նաև սքեպտիցիզմ, որը կասկածի տակ է դնում մարդու գիտելիքի լիարժեք ճշմարտությունը։ Ճանաչողության փիլիսոփայական մոտեցումը նաև զբաղվում է ճշմարտության խնդրով՝ փորձելով պատասխանել, թե ինչ է նշանակում «ճշմարիտ գիտելիք» և ինչպես կարելի է այն տարբերել սխալ կամ անորոշ պատկերացումներից։ Մյուս կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն ուսումնասիրում է սուբյեկտի և օբյեկտի հարաբերությունը, այսինքն՝ ճանաչող մարդու և ճանաչվող իրականության փոխազդեցությունը։ Այս մոտեցման շրջանակում կարևոր է նաև սահմանափակության գաղափարը, ըստ որի մարդը չի կարող ամբողջությամբ և վերջնականապես ճանաչել իրականությունը, քանի որ նրա ճանաչողական հնարավորությունները սահմանափակ են ժամանակով, փորձով և լեզվական մտածողությամբ։ Այսպիսով, ճանաչողության փիլիսոփայական մոտեցումը ոչ միայն գիտելիքի ձեռքբերման տեսություն է, այլ նաև մարդու մտքի հնարավորությունների և սահմանների խորքային ուսումնասիրություն։

Право

Խուլիգանությունը հասարակական կարգը խախտող վարքագծի ձև է, որը դրսևորվում է բացահայտ անհարգալից, ագրեսիվ կամ հասարակության նորմերին հակասող գործողություններով՝ ուղղված հասարակական վայրերում կարգապահության և հանգստի խաթարմանը։ Այն կարող է ներառել վիրավորանքներ, սպառնալիքներ, բռնի գործողություններ, գույքի վնասում կամ այլ վարք, որը առաջացնում է հասարակական անհանգստություն և վտանգում է մարդկանց անվտանգությունը։ Իրավական համակարգերում խուլիգանությունը համարվում է իրավախախտում կամ որոշ դեպքերում՝ քրեական հանցագործություն՝ կախված դրա ծանրությունից, հետևանքներից և դրսևորման ձևից։ Խուլիգանություն-ը հաճախ կապված է նաև սոցիալական գործոնների հետ, ինչպիսիք են դաստիարակությունը, սոցիալական միջավայրը, ալկոհոլի կամ թմրանյութերի ազդեցությունը, ինչպես նաև վարքային վերահսկողության ցածր մակարդակը։ Հասարակական անվտանգության ապահովման համար պետությունները կիրառում են վարչական և քրեական պատասխանատվության միջոցներ՝ նպատակ ունենալով կանխել նման վարքագծի կրկնությունը և պահպանել հասարակական կարգը։

Лингвистика

Գիրքը նվիրված է իրականության լեզվական արտացոլման գործընթացում նմանակման երևույթի դերի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով այն որպես մարդու ճանաչողական գործունեության և լեզվական կաղապարման կարևորագույն սկզբնական փուլերից մեկը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով մարդը ընկալում, վերարտադրում և լեզվական միջոցներով ներկայացնում է շրջակա աշխարհի առարկաները, երևույթներն ու գործընթացները։ Հեղինակը վերլուծում է նմանակման կապը մտածողության, ընկալման, պատկերավորման և լեզվական նշանների ձևավորման հետ՝ բացահայտելով, թե ինչպես են իրականության տարբեր դրսևորումները վերածվում լեզվական կառուցվածքների և իմաստային համակարգերի։ Ուշադրություն է դարձվում ձայնային, պատկերային և իմաստային նմանակումներին, դրանց գործառույթներին խոսքում, ինչպես նաև այն դերին, որը դրանք կատարում են մարդու փորձի փոխանցման և աշխարհի մասին պատկերացումների ձևավորման գործընթացում։ Աշխատությունը ներկայացնում է տեսական մոտեցումներ լեզվի առաջացման, զարգացման և իրականության արտացոլման առանձնահատկությունների վերաբերյալ՝ համադրելով լեզվաբանական, փիլիսոփայական և ճանաչողական ուսումնասիրությունների սկզբունքները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասիրական ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են լեզվի ու մտածողության փոխհարաբերությամբ, նշանային համակարգերի ձևավորմամբ և մարդու կողմից իրականության ընկալման լեզվական եղանակներով։