Հարկեր, հարկային քաղաքականություն

Философия

Սոցիոլոգիական և սոցիալական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանում փախստականների նոր սոցիալական միջավայրին հարմարվելու գործընթացների և դրանց վրա ազդող հիմնական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բնակության պայմաններին, զբաղվածությանը, կրթությանը, սոցիալական ծառայություններից օգտվելուն և հասարակական հարաբերություններին առնչվող խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նոր համայնքում ինտեգրման հնարավորություններին, սոցիալական կապերի ձևավորմանը, հաղորդակցությանը և ընդունող հասարակության հետ փոխհարաբերություններին։ Վերլուծվում են սոցիալ-տնտեսական պայմանների, մշակութային առանձնահատկությունների, իրավական կարգավիճակի և սոցիալական աջակցության մեխանիզմների հնարավոր ազդեցությունները հարմարվողականության գործընթացի վրա։ Քննարկվում են պետական կառույցների, հասարակական կազմակերպությունների և համայնքային հաստատությունների դերակատարումը, ինչպես նաև սոցիալական աջակցության ու ինտեգրման ծրագրերի նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հարմարվողականության ընթացքում առաջացող հիմնական դժվարությունները և գնահատելու սոցիալական ինտեգրմանն աջակցող գործոնները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգիայի, սոցիալական աշխատանքի, միգրացիոն գործընթացների և սոցիալական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Психология

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է ազգային ավանդույթների և սովորույթների ազդեցությունը դեռահասների ազգագիտակցության ձևավորման գործընթացում՝ ընդգծելով մշակութային, կրթական և սոցիալական գործոնների փոխազդեցությունը։ Նշվում է, որ դեռահասության շրջանում ինքնության և արժեքային համակարգի ձևավորումը հատկապես զգայուն է արտաքին սոցիալական ազդեցությունների նկատմամբ, և հենց այդ փուլում ազգային մշակութային միջավայրը կարող է դառնալ կարևոր հիմք պատկանելության զգացման և ազգային ինքնագիտակցության զարգացման համար։ Վերլուծվում է, որ ավանդույթները, ծեսերը, ժողովրդական մշակույթը և ընտանեկան սովորույթները նպաստում են պատմական հիշողության փոխանցմանը, արժեքային կողմնորոշումների կայունացմանը և սոցիալական համախմբվածության զգացման ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի և կրթական հաստատությունների դերին, որտեղ ազգային մշակույթի փոխանցումը իրականացվում է ինչպես ձևական կրթության, այնպես էլ ոչ ֆորմալ սոցիալականացման միջոցով։ Նշվում է նաև, որ դեռահասների մոտ ազգագիտակցության ձևավորման վրա մեծ ազդեցություն ունեն հասակակիցների միջավայրը, մեդիան և գլոբալ մշակութային հոսքերը, որոնք կարող են ինչպես ամրապնդել, այնպես էլ թուլացնել ազգային ինքնության զգացումը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ ազգային ավանդույթներն ու սովորույթները հանդիսանում են կարևոր հոգեբանական և մշակութային ռեսուրս դեռահասների ազգագիտակցության ձևավորման գործընթացում՝ ապահովելով ինքնության կայունություն և սոցիալական պատկանելության զգացում։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է հայկական ձեռագրական և մատենագրական ավանդության մեջ պահպանված պարականոն բնագրերի ուսումնասիրությանը, որոնցում կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում հրեշտակային էակները, աստվածաշնչյան կերպարները և կանոնական գրքերում համեմատաբար համառոտ ներկայացված իրադարձությունների ընդարձակված պատմությունները։ Հետազոտության առանցքում քրիստոնեական պարականոն գրականության հայկական շերտն է՝ դիտարկված որպես աստվածաշնչյան ավանդությունների մեկնաբանման, վերապատմման և նոր սյուժետային մանրամասներով հարստացման կարևոր աղբյուր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հրեշտակների ծագման, դասակարգման, գործառույթների և մարդկանց ու աստվածային աշխարհի միջև նրանց միջնորդական դերի մասին պատկերացումներին։ Քննվում են նաև աստվածաշնչյան նշանավոր կերպարների շուրջ ձևավորված պատմությունները, որոնցում կանոնական պատումներին կարող են ավելացվել նրանց մանկության, փորձությունների, տեսիլքների, երկնային ճանապարհորդությունների կամ հետագա ճակատագրի վերաբերյալ դրվագներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայկական տարբերակների հարաբերությունը հունարեն, ասորերեն, եբրայերեն, վրացերեն և քրիստոնեական արևելքի այլ լեզուներով պահպանված համանման ավանդությունների հետ։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել տեքստերի տարածման ուղիները, թարգմանական շերտերը և այն փոփոխությունները, որոնք առաջացել են հայկական մշակութային միջավայրում դրանց փոխանցման ընթացքում։ Ձեռագրագիտական և տեքստաբանական քննությունը կարևոր է տարբեր ձեռագրերում պահպանված ընթերցումների, խմբագրությունների և տարբերակների փոխհարաբերությունները հասկանալու համար։ Պարականոն նյութերը դիտարկվում են նաև որպես միջնադարյան աշխարհընկալման ուսումնասիրության աղբյուր, քանի որ դրանցում արտացոլվում են բարու և չարի, մեղքի ու փրկության, մահվան, հանդերձյալ աշխարհի և աստվածային արդարության վերաբերյալ պատկերացումներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե ինչպես են նման պատմությունները ներգործել քարոզների, վարքագրության, ժողովրդական հավատալիքների, պատկերագրության և այլ գրական ժանրերի վրա։ Այս նյութերի ուսումնասիրությունը նպաստում է նաև հայկական թարգմանական գրականության և քրիստոնեական արևելքի մշակութային փոխհարաբերությունների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայագիտության, աստվածաշնչագիտության, պարականոն գրականության ուսումնասիրության, ձեռագրագիտության և համեմատական տեքստաբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով հայկական ավանդության կարևոր տեղը վաղ և միջնադարյան քրիստոնեական գրական ժառանգության պահպանման ու փոխանցման գործընթացում։

Литература

Ոսկան Յ.-ի այս ստեղծագործությունը հայերեն տպագիր գրականության այն նմուշներից է, որի վերնագիրը մատնանշում է երեսուներեք տարվա ժամանակահատվածի հետ կապված թեմա։ Ժամանակային ընդգրկումը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ երկի կառուցվածքի և գաղափարական ուղղվածության համար՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու իրադարձությունների հաջորդականությունը, կյանքի փոփոխությունները և ժամանակի ընթացքում անհատի կամ հասարակության անցած ուղին։ Վերնագրում նշված ժամանակահատվածը կարող է ընկալվել որպես որոշակի պատմական կամ անձնական ընթացքի չափման միավոր, որի միջոցով ներկայացվում են փոփոխությունները, փորձառությունը և անցյալի ու ներկայի փոխհարաբերությունները։ 19-րդ դարի հայ գրական միջավայրում ստեղծված երկերը հաճախ անդրադարձել են հասարակական կյանքի, մարդկային հարաբերությունների, բարոյական արժեքների և ժամանակի ազդեցությամբ ձևավորվող իրողությունների հարցերին։ Այդ ժամանակաշրջանի գրականությունը զարգացել է ազգային ինքնագիտակցության, կրթության տարածման և հասարակական մտքի աշխուժացման պայմաններում, իսկ տպագիր գրքերը կարևոր դեր են ունեցել նոր գաղափարների տարածման և ընթերցողական մշակույթի ձևավորման գործում։ Հեղինակի անունով պահպանված այս հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայ գրական ժառանգության բազմազանությունը և Կոստանդնուպոլսի հայալեզու տպագրության պատմությունը։ Վերնագրի իմաստային կառուցվածքը ուշադրություն է հրավիրում ժամանակի, տևողության և անցած տարիների նշանակության վրա, սակայն առանց երկի ամբողջական տեքստի հնարավոր չէ վստահորեն սահմանել դրա սյուժեն, կերպարները կամ այն հանգամանքները, որոնց վերաբերում է հիշատակված ժամանակահատվածը։ Այդ պատճառով ստեղծագործության ուսումնասիրության համար կարևոր է դիտարկել ինչպես վերնագրային տեղեկությունը, այնպես էլ բնագրի լեզուն, կառուցվածքը և թեմատիկ զարգացումը։ Որպես 19-րդ դարի հայերեն հրատարակություն՝ այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմությամբ, գրական երկերի մատենագիտությամբ, ժամանակաշրջանի հեղինակների ժառանգությամբ և Կոստանդնուպոլսի հայկական տպագրական մշակույթով զբաղվող մասնագետների համար։

Право

Սա տեսական-իրավագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է իրավունքի սուբյեկտի էության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ժամանակակից իրավական մոտեցումների վերլուծությանը, որտեղ դիտարկվում է իրավաբանական անձի և ֆիզիկական անձի՝ որպես իրավունքի սուբյեկտների կարգավիճակը, նրանց իրավունակության և գործունակության սահմանները, ինչպես նաև իրավահարաբերությունների մեջ նրանց մասնակցության ձևերը, աշխատանքը ընդգրկում է նաև ժամանակակից իրավական տեսությունների համադրական վերլուծություն՝ ներառյալ իրավական պոզիտիվիզմի, բնական իրավունքի և սոցիոլոգիական իրավունքի մոտեցումները, միաժամանակ քննարկվում են իրավունքի սուբյեկտայնության ընդլայնման նոր միտումները՝ կապված թվային միջավայրի, արհեստական բանականության և կորպորատիվ կառույցների իրավական կարգավիճակի հետ, ինչը թույլ է տալիս վերաիմաստավորել իրավունքի սուբյեկտի ավանդական ընկալումները ժամանակակից իրավական համակարգերի զարգացման համատեքստում։

Лингвистика

Գիրքը նվիրված է ժամանակակից հայերենում դարձվածային հոմանիշների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքային, իմաստաբանական և գործառական առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նույն կամ մոտ իմաստ արտահայտող դարձվածային միավորների ձևավորման սկզբունքները, կիրառության ոլորտները և լեզվական արտահայտչամիջոցների համակարգում դրանց ունեցած դերը։ Ներկայացվում են դարձվածքների հոմանիշային հարաբերությունները, իմաստային նրբերանգները, ոճական արժեքը և կիրառման առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է դարձվածային հոմանիշների դասակարգման, լեզվական փոփոխությունների ազդեցության և դրանց օգտագործման գործնական խնդիրներին՝ հիմնվելով ժամանակակից հայերենի հարուստ լեզվական նյութի վրա։ Գիրքը կարևոր ներդրում է հայ դարձվածաբանության և բառագիտության ոլորտում՝ նպաստելով հայոց լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների առավել խորքային ճանաչմանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է լեզվաբանների, հայագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են ժամանակակից հայերենի դարձվածային համակարգի ուսումնասիրությամբ։