Հաշվետվություն 2011 թվականին կատարած աշխատանքների

Психология

Աշխատանքը նվիրված է 12-14 տարեկան դեռահասների սոցիալական ընկալման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հատկապես ագրեսիայի բարձր մակարդակ ունեցող դեռահասների շրջանում։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են այն հոգեբանական առանձնահատկությունները, որոնք կարող են ազդել դեռահասի կողմից շրջապատող մարդկանց վարքի, մտադրությունների և սոցիալական իրավիճակների ընկալման ու մեկնաբանման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջանձնային փոխհարաբերությունների ընթացքում առաջացող դժվարություններին, սոցիալական ազդակների գնահատմանը, ուրիշների գործողությունների նկատմամբ վերաբերմունքին, կոնֆլիկտային իրավիճակների մեկնաբանմանը և սեփական հույզերի ու վարքային արձագանքների կարգավորմանը։ Քննարկվում է նաև ագրեսիվ վարքի և սոցիալական ընկալման փոխկապակցվածությունը՝ հաշվի առնելով դեռահասության շրջանում տեղի ունեցող հուզական, ճանաչողական և սոցիալական նշանակալի փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես կարող են ագրեսիայի արտահայտված դրսևորումները կապված լինել հասակակիցների վարքի ընկալման, սոցիալական իրավիճակների գնահատման և միջանձնային հարաբերությունների կառուցման առանձնահատկությունների հետ։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են նպաստել սոցիալական ընկալման դժվարությունների ձևավորմանը կամ պահպանմանը, այդ թվում՝ ընտանեկան միջավայրին, հասակակիցների հետ հարաբերություններին և սոցիալական փորձին։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ դեռահասների հոգեբանական աջակցության, կանխարգելիչ ծրագրերի մշակման և կրթական միջավայրում արդյունավետ միջանձնային փոխհարաբերությունների ձևավորման տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել զարգացման և կրթական հոգեբանության ոլորտների ուսանողներին, հոգեբաններին, մանկավարժներին և դեռահասների սոցիալական ու հուզական զարգացման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Էլիաս Կանետիի ինքնակենսագրական արձակի ժանրային առանձնահատկությունների, կառուցվածքային սկզբունքների և գեղարվեստական կազմակերպման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կենսագրական փաստի և գեղարվեստական պատումի փոխհարաբերությունն է՝ այն դիտարկմամբ, թե ինչպես է անհատական հիշողությունը վերածվում գրականորեն կազմակերպված տեքստի։ Քննվում է հեղինակային «ես»-ի երկակի բնույթը, երբ պատմողը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես անցյալի իրադարձությունների մասնակից և դրանք ժամանակային հեռավորությունից մեկնաբանող գիտակցություն։ Այս տեսանկյունից կարևորվում են հիշողության ընտրողականությունը, անցյալի վերակառուցման մեխանիզմները, ժամանակի կազմակերպումը և տարբեր կենսափուլերի միջև ստեղծվող իմաստային կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ինքնակենսագրության, հուշագրության, վեպի, դիմանկարի և էսսեիստական արձակի հատկանիշների փոխներթափանցմանը, որի արդյունքում ձևավորվում է ժանրային առումով բազմաշերտ պատմողական կառուցվածք։ Ուսումնասիրվում են նաև առանձին դրվագների կառուցման սկզբունքները,人物ների ներկայացման եղանակները, երկխոսությունների, նկարագրությունների և հեղինակային մեկնաբանությունների գործառույթները։ Անհատական կյանքի պատմությունը դիտարկվում է ավելի լայն մշակութային և մտավոր միջավայրի հետ փոխկապակցված՝ բացահայտելով, թե ինչպես են ընտանիքը, կրթությունը, լեզվական միջավայրը, ընթերցանությունը, մշակութային հանդիպումները և հասարակական փորձառությունները մասնակցում պատմողի ինքնության ձևավորմանը։ Կարևոր խնդիր է բազմալեզու և բազմամշակութային կենսափորձի արտացոլումը, քանի որ լեզուն այստեղ կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես հաղորդակցության միջոց, այլև որպես հիշողության, ինքնաճանաչման և մշակութային պատկանելության կառուցման գործոն։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է նաև ժամանակագրական հաջորդականության և թեմատիկ կազմակերպման հարաբերակցությունը՝ ցույց տալով, որ կենսագրական նյութը կարող է կառուցվել ոչ միայն իրադարձությունների հերթականությամբ, այլև կրկնվող պատկերների, գաղափարների և հիշողության առանցքային հանգույցների միջոցով։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու փաստագրական հավաստիության և գեղարվեստական պայմանականության սահմանները, ինչպես նաև հեղինակի ինքնաներկայացման ռազմավարությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը բացահայտում է կենսապատումի՝ որպես հիշողության, ինքնության և գրական ստեղծագործության փոխհարաբերությամբ ձևավորվող բարդ ժանրային համակարգի առանձնահատկությունները և դրա տեղը XX դարի եվրոպական ինքնակենսագրական արձակի զարգացման համատեքստում։

Биология

Այս գիտական ատենախոսությունը նվիրված է առաջին հոգոտիկ դրվագ ունեցող հիվանդների մոտ նեյրոէնդոկրին համակարգի խանգարումների պաթոֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքը պաշտպանվել է կենսաբանական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի համար՝ «Մարդու և կենդանիների ֆիզիոլոգիա» մասնագիտությամբ, ՀՀ ԳԱԱ Լ. Ա. Օրբելու անվան ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտում և հրապարակվել է Երևանում 2018 թվականին։ Ուսումնասիրության հիմնական խնդիրը հոգոտիկ առաջին դրվագի ընթացքում հոգեկան վիճակի և նեյրոէնդոկրին կարգավորման միջև փոխկապակցվածության բացահայտումն է։ Հոգոտիկ վիճակների ձևավորման մեխանիզմները բազմագործոն են և ներառում են նյարդային, հորմոնալ, սթրեսային և նյութափոխանակային գործընթացների փոխազդեցություն։ Այդ համատեքստում նեյրոէնդոկրին համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու օրգանիզմի հարմարվողական արձագանքները հոգեկան խանգարման սկզբնական փուլում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հիպոթալամուս-հիպոֆիզ-մակերիկամներ առանցքի գործունեության ուսումնասիրությունը։ Այս համակարգը կարևոր դեր ունի սթրեսային արձագանքի, հորմոնալ հավասարակշռության և օրգանիզմի հարմարվողական մեխանիզմների կարգավորման մեջ։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվել են, մասնավորապես, կորտիզոլի և դեհիդրոէպիանդրոստերոն սուլֆատի մակարդակները առաջին հոգոտիկ դրվագ ունեցող հիվանդների մոտ։ Հետագա աշխատանքներից մեկում նույն հետազոտական խմբի կողմից այդ հորմոնների ցուցանիշները դիտարկվել են նաև օլանզապինով հակահոգոտիկ բուժման ընթացքում, ինչը ցույց է տվել հիպոթալամուս-հիպոֆիզ-մակերիկամներ առանցքի ներգրավվածությունը ինչպես պաթոֆիզիոլոգիական, այնպես էլ բուժական գործընթացներում։ Աշխատանքի նշանակալի կողմերից է նեյրոէնդոկրին փոփոխությունների և հոգոպաթոլոգիական ախտանշանների միջև կապերի ուսումնասիրությունը։ Առաջին հոգոտիկ դրվագը հաճախ ուղեկցվում է տարբեր ծանրության հոգեկան ախտանշաններով, և հորմոնալ կարգավորման փոփոխությունները կարող են դիտարկվել որպես այդ վիճակի կենսաբանական ուղեկցող գործոններ կամ հնարավոր պաթոֆիզիոլոգիական մեխանիզմների բաղադրիչներ։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հոգոտիկ խանգարումը դիտարկել ոչ միայն հոգեբուժական ախտանշանների ամբողջության, այլև օրգանիզմի տարբեր կարգավորող համակարգերի փոխազդեցության տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևորությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ առաջին հոգոտիկ դրվագը հիվանդության զարգացման վաղ փուլ է, երբ նեյրոէնդոկրին փոփոխությունների ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր տվյալներ տրամադրել հետագա ընթացքի և բուժման արձագանքի վերաբերյալ։ Հորմոնալ ցուցանիշների դինամիկ դիտարկումը կարող է հնարավորություն տալ գնահատելու, թե ինչպես են դրանք փոխվում հիվանդության և բուժման ընթացքում։ Այդպիսի մոտեցման միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել նաև որոշ կենսաբանական ցուցանիշների՝ բուժման արդյունավետության հնարավոր կանխատեսիչ նշանակությունը։ Նեյրոէնդոկրին համակարգի ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի կորտիզոլը, որը սթրեսային արձագանքի կարևոր հորմոն է։ Ժամանակակից հետազոտություններում հիպոթալամուս-հիպոֆիզ-մակերիկամներ առանցքի գործունեության փոփոխությունները դիտարկվում են տարբեր հոգեկան խանգարումների պաթոգենեզի համատեքստում, իսկ կորտիզոլի փոփոխությունները կարող են կապված լինել որոշ հոգոտիկ և աֆեկտիվ ախտանշանների հետ։ Այս պատճառով աշխատանքի թեման միավորում է ֆիզիոլոգիական և հոգեբուժական ուսումնասիրության ուղղությունները։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել նաև սեռային գործոնի ազդեցությունը նեյրոէնդոկրին ցուցանիշների վրա։ Հորմոնալ համակարգերի գործունեությունը տարբեր սեռերի մոտ կարող է ունենալ առանձնահատկություններ, ուստի առաջին հոգոտիկ դրվագի ժամանակ արձանագրվող փոփոխությունների վերլուծությունը սեռային բաժանմամբ կարող է լրացուցիչ տեղեկություն տալ հիվանդության կենսաբանական մեխանիզմների մասին։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել ընդհանուր միջին ցուցանիշներով պայմանավորված տարբերությունների կորստից և ավելի մանրամասն գնահատել հիվանդների ենթախմբերի առանձնահատկությունները։ Աշխատության գործնական նշանակության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նեյրոէնդոկրին ցուցանիշների օգտագործումը բուժման ընթացքի գնահատման համար։ Եթե որոշ հորմոնալ փոփոխություններ կապված են հիվանդության ծանրության կամ բուժման արդյունավետության հետ, դրանք կարող են դիտարկվել որպես լրացուցիչ կենսաբանական ցուցիչներ։ Հետազոտական տվյալները կարող են նպաստել առաջին հոգոտիկ դրվագի ժամանակ բուժական գործընթացների ավելի խոր ընկալմանը և ապագայում ավելի անհատականացված մոտեցումների մշակմանը։ Միաժամանակ նման կենսաբանական ցուցանիշները պետք է դիտարկել որպես համալիր գնահատման բաղադրիչ, այլ ոչ թե որպես ինքնուրույն ախտորոշիչ չափանիշ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ուսումնասիրում է առաջին հոգոտիկ դրվագի ժամանակ առաջացող նեյրոէնդոկրին փոփոխությունների ֆիզիոլոգիական և պաթոֆիզիոլոգիական նշանակությունը՝ ուշադրություն դարձնելով հորմոնալ կարգավորման, սթրեսային համակարգերի, հոգոպաթոլոգիական ախտանշանների և հակահոգոտիկ բուժման միջև փոխկապակցվածությանը։ Այն արժեքավոր է նեյրոէնդոկրինոլոգիայի, պաթոֆիզիոլոգիայի և հոգեբուժության սահմանագծում իրականացվող հետազոտությունների համար և կարող է հետաքրքրել ֆիզիոլոգներին, հոգեբույժներին, նյարդաբաններին, բժշկական հետազոտողներին, կենսաբաններին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է բուսական ծագման ցնդող եթերայուղերի կենսաբանական ակտիվության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով դրանց հակաբակտերիալ, հակավիրուսային և իմունակարգավորիչ հատկությունների վրա լաբորատոր ու կենդանի կենսաբանական համակարգերի պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում բույսերից ստացվող կենսաակտիվ նյութերի և միկրոօրգանիզմների, վիրուսային համակարգերի ու իմունային պատասխանի բաղադրիչների փոխազդեցության ընդհանուր օրինաչափություններն են։ Քննվում է եթերայուղերի բազմաբաղադրիչ քիմիական բնույթը և այն հանգամանքը, որ դրանց կենսաբանական ազդեցությունը կարող է պայմանավորված լինել տարբեր բնական միացությունների համակցված գործունեությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հակաբակտերիալ ակտիվության գնահատմանը՝ ուսումնասիրելով բակտերիաների կենսունակության և աճի վրա հնարավոր ազդեցությունները, ինչպես նաև տարբեր մանրէային խմբերի զգայունության տարբերությունները։ Հակավիրուսային հատկությունները դիտարկվում են վիրուսային կենսագործունեության տարբեր փուլերի վրա հնարավոր ազդեցությունների և բջիջ-վիրուս փոխազդեցության համատեքստում։ Կարևոր ուղղություն է իմունակարգավորիչ ազդեցության ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատելու բնական միացությունների հնարավոր կապը իմունային բջիջների ակտիվության, բորբոքային պատասխանի և օրգանիզմի պաշտպանական մեխանիզմների կարգավորման հետ։ In vitro հետազոտությունները դիտարկվում են որպես վերահսկվող պայմաններում կենսաբանական ակտիվության սկզբնական գնահատման միջոց, իսկ in vivo ուսումնասիրությունները՝ որպես ամբողջական օրգանիզմում ազդեցության, կենսամատչելիության և անվտանգության ավելի համալիր գնահատման փուլ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում լաբորատոր պայմաններում արձանագրված ակտիվությունը կենդանի համակարգերում ստացված արդյունքներից տարբերակելու անհրաժեշտությանը, քանի որ նյութի ազդեցությունը կարող է փոփոխվել ներծծման, նյութափոխանակության և կենսաբանական այլ գործոնների հետևանքով։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բնական նյութերի արդյունավետության և անվտանգության համատեղ գնահատման կարևորությանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանրէաբանության, վիրուսաբանության, իմունաբանության, բուսաքիմիայի և փորձարարական դեղաբանության մոտեցումները՝ բուսական եթերայուղերի կենսաբանական հատկությունների բազմակողմանի գիտական գնահատման նպատակով։

История

Զվարթնոց տաճար-ը միջնադարյան հայկական ճարտարապետության ամենանշանավոր հուշարձաններից է, որը կառուցվել է 7-րդ դարում՝ կաթողիկոս Ներսես III Շինարարի օրոք։ Տաճարը գտնվում է Վաղարշապատի մոտակայքում և համարվում է իր ժամանակի բացառիկ ճարտարապետական նորարարություն՝ իր շրջանաձև կառուցվածքով և բազմահարկ սյունաշարային հորինվածքով, որը համատեղում էր ինչպես հայկական, այնպես էլ բյուզանդական ճարտարապետական ազդեցությունները։ Զվարթնոցը եղել է ոչ միայն կրոնական կենտրոն, այլ նաև քաղաքական և մշակութային կարևոր վայր, որը խորհրդանշել է Հայաստանի հոգևոր և պետական ինքնությունը։ Տաճարը ավերվել է 10-րդ դարում՝ հավանաբար երկրաշարժի հետևանքով, և երկար ժամանակ մնացել է որպես ավերակ, սակայն նույնիսկ իր մնացորդներով այն շարունակում է մեծ տպավորություն թողնել իր մասշտաբով և ճարտարապետական լուծումներով։ Այսօր Զվարթնոցի ավերակները ներառված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում և հանդիսանում են Հայաստանի կարևորագույն զբոսաշրջային և գիտական ուսումնասիրության օբյեկտներից մեկը՝ արտացոլելով միջնադարյան հայ ճարտարապետության բարձր մակարդակը։

Технология

Այս աշխատանքը նվիրված է գյուղատնտեսական մեքենաների և սարքավորումների հուսալիության նորմավորման հիման վրա մեքենամասերի մշակման և վերականգնման տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Նյութում վերլուծվում են գյուղատնտեսական տեխնիկայի շահագործման ընթացքում առաջացող մաշվածության, դեֆորմացիաների և վնասվածքների հիմնական պատճառները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը մեքենաների աշխատանքի արդյունավետության և ծառայության ժամկետի վրա։ Աշխատությունը ներկայացնում է հուսալիության գնահատման և նորմավորման մեթոդները, որոնք կիրառվում են մեքենամասերի վերականգնման տեխնոլոգիական գործընթացների նախագծման ժամանակ։ Քննարկվում են մետաղամշակման, եռակցման, մակերևութային ամրացման, ծածկույթների կիրառման և վերականգնողական այլ տեխնոլոգիաների առանձնահատկությունները՝ նպատակ ունենալով ապահովել վերանորոգված մասերի պահանջվող ամրությունն ու շահագործման հուսալիությունը։ Նյութում ընդգծվում է նաև տեխնիկական սպասարկման և վերականգնման գործընթացների օպտիմալացման դերը՝ ծախսերի նվազեցման, տեխնիկայի անխափան աշխատանքի և արտադրողականության բարձրացման տեսանկյունից։