Հայ նոր քնարերգության հերոսը

Литература

Աշխատանքը ներկայացնում է 2013 թվականի երկրորդ կիսամյակում հրատարակված նոր գրքերի վերաբերյալ համակարգված տեղեկատվական ցանկ, որի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին, գրադարանների մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և այլ շահագրգիռ անձանց ծանոթացնել տվյալ ժամանակահատվածում հասանելի նոր գրականությանը։ Այն կարող է ընդգրկել տարբեր գիտությունների, հումանիտար և հասարակագիտական ոլորտների, գեղարվեստական գրականության, մշակույթի, արվեստի, կրթության, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության և այլ բնագավառների հրատարակություններ՝ ներկայացնելով դրանց վերաբերյալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալները։ Նման տեղեկատվական ցանկերը կարևոր դեր են կատարում նոր հրատարակությունների մասին տեղեկության արագ տարածման և գրադարանային-տեղեկատվական սպասարկման կազմակերպման գործում։ Ցանկում գրքերի մատենագիտական նկարագրությունը հնարավորություն է տալիս նույնականացնել յուրաքանչյուր հրատարակություն, պարզել դրա հեղինակային, հրատարակչական և ծավալային տվյալները և անհրաժեշտության դեպքում օգտագործել այն հետագա ուսումնագիտական աշխատանքի համար։ Աշխատանքը արժեքավոր է նաև որպես որոշակի ժամանակաշրջանի գրահրատարակչական գործընթացի արտացոլում, քանի որ նոր հրատարակությունների ամբողջությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակահատվածում գիտական, կրթական, մշակութային և հասարակական թեմաների նկատմամբ առկա հետաքրքրությունների մասին։ Տեղեկատվական ցանկի համակարգված բնույթը նպաստում է գրականության որոնման գործընթացի պարզեցմանը և տարբեր թեմատիկ ուղղություններով աղբյուրների արագ հայտնաբերմանը։ Այն կարող է օգտագործվել ինչպես գրադարանների համալրման և մատենագիտական սպասարկման, այնպես էլ գիտական հետազոտությունների, ուսումնական աշխատանքների և ընթերցանության համար անհրաժեշտ գրականության ընտրության նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հանդես է գալիս որպես 2013 թվականի երկրորդ կիսամյակի նոր գրքային արտադրանքի վերաբերյալ կողմնորոշիչ մատենագիտական աղբյուր, որը միավորում է տվյալ ժամանակաշրջանի նոր հրատարակությունների մասին տեղեկատվությունը և նպաստում դրանց հասանելիությանն ու արդյունավետ օգտագործմանը։ Հայաստանի ազգային գրադարանի մատենագիտական նյութերում «Նոր գրքեր» շարքը ներկայացվում է որպես տեղեկատվական ցանկերի ձևաչափով հրատարակվող մատենագիտական աշխատանք, այդ թվում՝ նախորդ տարիների երկրորդ կիսամյակների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է իսպաներենի մարմնի մասերի անվանումներ պարունակող դարձվածաբանական միավորների կառուցվածքային և իմաստաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի և ռուսերենի համապատասխան լեզվական նյութի հետ զուգադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն կայուն բառակապակցություններն ու դարձվածային կառույցներն են, որոնց բաղադրիչներից մեկը մարդու մարմինը, նրա առանձին օրգանները կամ մարմնի մասերը նշանակող բառ է։ Նման միավորները յուրաքանչյուր լեզվի դարձվածաբանական համակարգի կարևոր շերտերից են, քանի որ մարդու մարմնի վերաբերյալ պատկերացումները հաճախ հիմք են դառնում վերացական հասկացությունների, հոգեվիճակների, բնավորության գծերի, վարքագծի, սոցիալական հարաբերությունների և տարբեր իրավիճակների փոխաբերական արտահայտման համար։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նման դարձվածքների կառուցվածքային մոդելների, բաղադրիչային կազմի, քերականական կազմակերպման, իմաստային ամբողջականության և փոխաբերական նշանակության ձևավորման մեխանիզմների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե մարմնի տարբեր մասերի անվանումները ինչպիսի իմաստաբանական դեր են կատարում կայուն արտահայտությունների կազմում և ինչպես են բառի սկզբնական բառարանային իմաստից ձևավորվում նոր, հաճախ ամբողջությամբ փոխաբերական նշանակություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գլխի, աչքի, ձեռքի, ոտքի, սրտի, բերանի, լեզվի, ականջի, քթի, դեմքի և մարդու մարմնի այլ մասերի անվանումներով կազմված դարձվածային միավորներին։ Դրանք կարող են արտահայտել մտավոր գործունեություն, զգացմունքներ, ուշադրություն, վախ, քաջություն, աշխատասիրություն, անտարբերություն, հաղորդակցություն, վերահսկողություն, փոխօգնություն կամ մարդկանց միջև հարաբերությունների այլ դրսևորումներ։ Այս իմաստային բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանությունը դիտարկել որպես լեզվական աշխարհապատկերի կարևոր մաս։ Հետազոտության կառուցվածքային ուղղությունը ներառում է դարձվածային միավորների քերականական կազմի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են ձևավորվել բայային, անվանական, ածականական, մակբայական և նախադասության կառուցվածքին մոտ տարբեր մոդելներով։ Վերլուծվում են հիմնական ու կախյալ բաղադրիչների հարաբերությունները, նախդիրների և հոդերի գործառույթները, բայական կառավարման առանձնահատկությունները, բառերի դասավորությունը և դարձվածքի կառուցվածքային կայունության աստիճանը։ Կարևոր է պարզել, թե որ բաղադրիչները կարող են փոփոխվել ըստ քերականական համատեքստի և որոնք են պահպանվում որպես դարձվածային միավորի անփոփոխ մաս։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սահմանազատել ազատ բառակապակցությունները կայուն դարձվածաբանական միավորներից և բացահայտել դրանց կառուցվածքային կազմակերպման օրինաչափությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության ընթացքում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում դարձվածքի ամբողջական իմաստի և նրա առանձին բաղադրիչների բառարանային նշանակությունների հարաբերակցությունը։ Որոշ դեպքերում ընդհանուր իմաստը հարաբերականորեն հեշտ է կապել մարմնի համապատասխան մասի գործառույթի հետ, մինչդեռ այլ դեպքերում կապը պատմական կամ մշակութային զարգացման հետևանքով դարձել է ավելի անուղղակի։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են իմաստային վերաիմաստավորման, փոխաբերացման և փոխանվանական անցումների մեխանիզմները։ Մարդու ֆիզիկական փորձը հաճախ վերածվում է վերացական հասկացությունների լեզվական արտահայտման հիմքի, ինչի շնորհիվ մարմնական բառապաշարը ձեռք է բերում զգացմունքային, հոգեբանական և սոցիալական նշանակությունների լայն շրջանակ։ Զուգադրական ուսումնասիրության առանցքային խնդիրը երեք լեզուներում իմաստային համարժեքության աստիճանի որոշումն է։ Որոշ դեպքերում նույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել նույն մարմնական բաղադրիչի միջոցով և ունենալ մոտ կառուցվածք, ինչը հնարավորություն է տալիս խոսել ամբողջական կամ գրեթե ամբողջական դարձվածաբանական համապատասխանության մասին։ Այլ դեպքերում նույն իմաստը փոխանցվում է մեկ այլ մարմնի մասի անվանմամբ կամ բոլորովին այլ պատկերային հիմքով։ Հնարավոր են նաև այնպիսի միավորներ, որոնք տվյալ լեզվում ունեն ազգային և մշակութային յուրահատկություն և չունեն անմիջական դարձվածային համարժեք մյուս լեզուներում։ Այդպիսի դեպքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզուների միջև ոչ միայն ընդհանրությունները, այլև դրանց ազգային լեզվամտածողության տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իսպաներենի և հայերենի համեմատությանը։ Տարբեր լեզվաընտանիքների պատկանելությունը պայմանավորում է դրանց քերականական համակարգերի զգալի տարբերությունները, սակայն դարձվածաբանության իմաստային մակարդակում կարող են հանդիպել բազմաթիվ ընդհանրություններ, որոնք կապված են մարդու մարմնի համընդհանուր ընկալման հետ։ Միևնույն ժամանակ յուրաքանչյուր լեզու այդ ընդհանուր ֆիզիկական փորձը կարող է յուրովի վերածել փոխաբերական պատկերի։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս տարբերակել համամարդկային ճանաչողական հիմքեր ունեցող դարձվածքները մշակութային և լեզվական առանձնահատկություններով պայմանավորված միավորներից։ Ռուսերենի նյութի ներգրավումը ընդլայնում է համեմատության հնարավորությունները և թույլ է տալիս երեք լեզուներում բացահայտել համարժեքության տարբեր աստիճաններ։ Հատուկ նշանակություն ունի դարձվածքների ազգային-մշակութային բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Կայուն արտահայտություններում պահպանվում են ժողովրդի պատմական փորձի, սովորույթների, արժեքային պատկերացումների և հաղորդակցական վարքի որոշ տարրեր։ Մարմնի նույն մասը տարբեր լեզուներում կարող է կապվել տարբեր խորհրդանշական նշանակությունների հետ։ Այդ տարբերությունները հատկապես տեսանելի են այն դեպքում, երբ բառացիորեն նման կառուցվածքներ ունեն տարբեր փոխաբերական իմաստներ կամ երբ նույն գաղափարը արտահայտելու համար երեք լեզուները ընտրում են տարբեր մարմնական պատկերներ։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել լեզվի և մշակույթի փոխհարաբերությունը և բացահայտել լեզվական աշխարհապատկերի ազգային առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է դարձվածաբանական հոմանիշության և հականիշության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել մի քանի կայուն միավորներով, որոնք տարբերվում են ոճական երանգով, արտահայտչականությամբ կամ կիրառության ոլորտով։ Դրանց համեմատությունը ցույց է տալիս լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների բազմազանությունը և հնարավորություն տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել յուրաքանչյուր միավորի գործառույթը խոսքում։ Նույն կերպ հակադիր իմաստներ արտահայտող դարձվածքների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե մարմնական պատկերները ինչպես են մասնակցում դրական և բացասական գնահատականների ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստությանը։ Որոշ կայուն արտահայտություններ կարող են տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել փոխկապակցված, բայց ոչ ամբողջությամբ նույնական նշանակություններ։ Համատեքստային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց իմաստային տարբերակները և պարզել, թե ինչպիսի բառային կամ իրավիճակային պայմաններ են նպաստում տվյալ նշանակության իրացմանը։ Այս մոտեցումը կարևոր է նաև բառարանագրության համար, քանի որ դարձվածաբանական բառարաններում անհրաժեշտ է հնարավորինս ճշգրիտ ներկայացնել միավորի իմաստային կառուցվածքը և կիրառության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է դարձվածքների գործառական և ոճական դասակարգումը։ Մարմնական բաղադրիչ ունեցող կայուն միավորները կարող են պատկանել չեզոք, խոսակցական, գրական կամ արտահայտչական այլ շերտերի։ Որոշ դարձվածքներ լայնորեն օգտագործվում են առօրյա հաղորդակցության մեջ, իսկ մյուսները կարող են բնորոշ լինել գեղարվեստական գրականությանը, հրապարակախոսությանը կամ որոշակի սոցիալական միջավայրի խոսքին։ Դրանց ոճական արժեքի ճիշտ որոշումը հատկապես կարևոր է օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ միայն բառարանային նշանակության իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է դարձվածքը բնական և տեղին օգտագործելու համար։ Առանձին ուղղություն է թարգմանական համարժեքության խնդիրը։ Դարձվածքները հաճախ դժվարություններ են առաջացնում թարգմանության ժամանակ, քանի որ բառացի փոխադրումը կարող է չարտահայտել սկզբնական իմաստը կամ նպատակային լեզվում առաջացնել անբնական կառուցվածք։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է տարբերակել ամբողջական դարձվածային համարժեքները, մասնակի համապատասխանությունները և այն դեպքերը, երբ իմաստը պետք է փոխանցվի այլ դարձվածքով կամ նկարագրական եղանակով։ Իսպաներեն, հայերեն և ռուսերեն նյութի համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել համապատասխանությունների համակարգ, որը կարող է օգտակար լինել ինչպես տեսական թարգմանագիտության, այնպես էլ գործնական թարգմանության համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ճանաչողական լեզվաբանության մոտեցումը։ Մարդու մարմինը լեզվական հայեցակարգման հիմնական աղբյուրներից է, քանի որ մարդն արտաքին աշխարհը ընկալում և նկարագրում է սեփական ֆիզիկական փորձի միջոցով։ Տարածությունը, զգացմունքները, մտածողությունը, սոցիալական հարաբերությունները և գործողությունները հաճախ լեզվականորեն մեկնաբանվում են մարմնական փորձից բխող պատկերներով։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու տարբեր լեզուներում հանդիպում են իմաստային առումով նման մարմնական փոխաբերություններ և միաժամանակ ինչու դրանց կոնկրետ լեզվական արտահայտությունները կարող են տարբեր լինել։ Կարևորվում է նաև դարձվածաբանական միավորների ծագման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Ժամանակի ընթացքում ազատ բառակապակցությունը կարող է աստիճանաբար կայունանալ, ձեռք բերել փոխաբերական իմաստ և վերածվել լեզվական համակարգում վերարտադրվող պատրաստի միավորի։ Որոշ դարձվածքների սկզբնական պատկերային հիմքը ժամանակակից խոսողի համար կարող է դեռևս պարզ լինել, իսկ մյուսների դեպքում այն հնարավոր է բացահայտել միայն պատմական և ստուգաբանական ուսումնասիրության միջոցով։ Երեք լեզուների համապատասխան նյութի պատմական համադրումը կարող է օգնել տարբերակել ինքնուրույն ձևավորված նմանությունները հնարավոր լեզվական ու մշակութային փոխազդեցություններից։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել նկարագրական, կառուցվածքային, բաղադրիչային, իմաստաբանական, զուգադրական և համատեքստային վերլուծության մեթոդները։ Դարձվածաբանական բառարաններից, գեղարվեստական գրականությունից, մամուլից և լեզվական այլ աղբյուրներից հավաքված նյութը կարող է դասակարգվել ըստ մարմնական բաղադրիչի, կառուցվածքային մոդելի, իմաստային խմբի և համարժեքության աստիճանի։ Քանակական տվյալների օգտագործումը հնարավորություն է տալիս նաև պարզել, թե մարմնի որ մասերի անվանումներն են առավել արդյունավետ դարձվածքների ձևավորման մեջ և ինչպիսի իմաստային ոլորտներում են դրանք առավել հաճախ գործածվում։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է օտար լեզուների ուսուցման, թարգմանության և բառարանագրության հետ։ Դարձվածաբանական միավորների ճիշտ ընկալումը կարևոր է լեզվի խորքային իմացության համար, քանի որ խոսողը պետք է հասկանա ոչ միայն առանձին բառերի նշանակությունները, այլև դրանցից ձևավորված կայուն արտահայտությունների ամբողջական իմաստը։ Իսպաներեն սովորող հայախոս և ռուսախոս անձանց համար զուգադրական ներկայացումը կարող է օգնել նկատել լեզուների միջև առկա համապատասխանություններն ու տարբերությունները, կանխել բառացի թարգմանությունից առաջացող սխալները և զարգացնել բնական խոսքային հմտությունները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանության կառուցվածքային, իմաստաբանական, մշակութային և զուգադրական բազմակողմ ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով իսպաներենի, հայերենի և ռուսերենի միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել իսպանագիտության, դարձվածաբանության, զուգադրական և ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության ու բառարանագրության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների, ուսանողների և իսպաներենի խորացված ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։

Экология

Գիրքը ընդգրկում է շրջակա միջավայրի բաղադրիչները՝ մթնոլորտ, հիդրոսֆերա, լիթոսֆերա և կենսոլորտ, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունները մարդու գործունեության հետ՝ բացատրելով էկոհամակարգերի հավասարակշռության պահպանման կարևորությունը։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է բնապահպանական աղտոտման հիմնական աղբյուրներին՝ արդյունաբերական, տրանսպորտային և գյուղատնտեսական գործունեությանը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը մարդու առողջության և կենսաբազմազանության վրա։ Աշխատությունում ներկայացվում են բնապահպանական խնդիրների կանխարգելման և լուծման ժամանակակից մոտեցումները՝ ներառյալ կայուն զարգացման սկզբունքները, բնական ռեսուրսների խնայողական օգտագործումը և էկոլոգիական մոնիթորինգի մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բնապահպանական իրավական կարգավորումներին և հասարակության էկոլոգիական գիտակցության բարձրացման անհրաժեշտությանը։ Գիրքը նախատեսված է էկոլոգիայի, կենսաբանության, աշխարհագրության և հարակից ոլորտների ուսանողների և մասնագետների համար՝ ծառայելով որպես հիմնարար ուսումնական աղբյուր բնապահպանական գիտելիքների համակարգված յուրացման համար։

Литература

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հրաչյա Թամրազյանի պոեզիայի առանձնահատկությունների բացահայտմանը, նրա ստեղծագործական աշխարհընկալման, թեմատիկ շրջանակի, գեղարվեստական մտածողության և բանաստեղծական լեզվի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանաստեղծի քնարական աշխարհն է, որտեղ անձնական ապրումները, ժամանակի զգացողությունը, մարդկային հարաբերությունները, հիշողությունը, հայրենիքի գաղափարը և հոգևոր արժեքների որոնումը միահյուսվում են՝ ձևավորելով ինքնատիպ գեղարվեստական ամբողջություն։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես է բանաստեղծը սովորական և առօրյա երևույթների միջոցով արտահայտում ավելի խորքային մտքեր մարդու գոյության, ժամանակի անցողիկության, կյանքի և մահվան, սիրո ու կորստի, հույսի և ներքին պայքարի վերաբերյալ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում քնարական հերոսի ներաշխարհի ուսումնասիրությունը, քանի որ Թամրազյանի պոեզիայում արտաքին իրականության պատկերները հաճախ վերածվում են ներքին ապրումների արտահայտման միջոցների։ Բանաստեղծական բնապատկերները, հիշողության պատկերները և ժամանակի մասին խորհրդածությունները կարող են հանդես գալ որպես հոգեբանական վիճակների խորհրդանշական արտահայտություններ՝ ստեղծելով մտերմիկ և խոհական մթնոլորտ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև բանաստեղծական լեզվի առանձնահատկությունները՝ բառապաշարի ընտրությունը, պատկերավորման միջոցները, փոխաբերությունները, խորհրդանիշները, համեմատությունները, հնչերանգը և ռիթմական կառուցվածքը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի բանաստեղծի կողմից ավանդական քնարական ձևերի և ժամանակակից մտածողության համադրումը, որի շնորհիվ ստեղծվում է միաժամանակ ճանաչելի և անհատական խոսք։ Նրա պոեզիայի կարևոր բաղադրիչներից է նաև մշակութային և պատմական հիշողության ներկայությունը, որը կարող է արտահայտվել ինչպես հայրենի բնաշխարհի ու ազգային ինքնության պատկերներում, այնպես էլ անցյալի և ներկայի փոխհարաբերության շուրջ մտորումներում։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև սիրային և փիլիսոփայական քնարերգությունը՝ բացահայտելով զգացմունքի և մտքի փոխներթափանցումը։ Այս ստեղծագործություններում անձնական ապրումը հաճախ վերածվում է ընդհանուր մարդկային փորձի, իսկ կոնկրետ հիշողությունը՝ ժամանակի և մարդու գոյության մասին ավելի լայն խորհրդածության։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հրաչյա Թամրազյանի պոեզիան որպես ներաշխարհի, հիշողության, ժամանակի, սիրո, հայրենիքի և հոգևոր արժեքների շուրջ կառուցված բազմաշերտ գեղարվեստական համակարգ՝ ընդգծելով նրա բանաստեղծական խոսքի ինքնատիպությունը, զգացմունքային խորությունը և խոհական բնույթը։

Литература

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ամերիկյան ռոմանտիկական վեպի գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ապագաղութացման գործընթացների համատեքստում։ Քննության են առնվում Ֆենիմոր Կուպերի, Հերման Մելվիլի և Հարիեթ Բիչեր Սթոուի ստեղծագործություններում ազգային ինքնության, ազատության, մշակութային ինքնուրույնության և հասարակական հակասությունների արտացոլման ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղութային անցյալի վերաիմաստավորմանը, նոր ազգային գիտակցության ձևավորմանը և եվրոպական մշակութային ու գրական ավանդույթների նկատմամբ ամերիկյան գրականության ինքնուրույն դիրքի հաստատմանը։ Վերլուծվում են բնության, անհատի, հասարակության, քաղաքակրթության և մշակութային ինքնության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունները, ինչպես նաև կերպարային ու խորհրդանշական համակարգերի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են ռոմանտիկական գեղագիտության և պատմական ու հասարակական փոփոխությունների փոխազդեցությունները՝ գրական ստեղծագործությունը դիտարկելով որպես մշակութային ինքնության ձևավորման և վերաիմաստավորման տարածք։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ամերիկյան ռոմանտիզմի և ապագաղութացման գաղափարական գործընթացների միջև առկա բազմաշերտ կապերը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ամերիկյան գրականության, գրականագիտության, համեմատական գրականության և մշակութաբանական ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1912-1918 թվականներին Հայ Առաքելական եկեղեցու գործունեության և Հայկական հարցի շուրջ զարգացող քաղաքական, դիվանագիտական ու հասարակական գործընթացների փոխառնչությունների պատմական ուսումնասիրությանը։ Քննության առանցքում եկեղեցու՝ որպես ազգային, հոգևոր և հասարակական հաստատության դերակատարությունն է այն բարդ ժամանակաշրջանում, երբ Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության վիճակը և հայկական բարենորոգումների խնդիրը կրկին հայտնվել էին միջազգային քաղաքականության ուշադրության կենտրոնում, իսկ հետագայում Առաջին համաշխարհային պատերազմը արմատապես փոխեց տարածաշրջանի քաղաքական և մարդասիրական պայմանները։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնահատուկ ուշադրություն հատկացվել Ամենայն Հայոց կաթողիկոսության, Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքության և եկեղեցական այլ կառույցների գործունեությանը, նրանց հարաբերություններին հայկական հասարակական ու քաղաքական շրջանակների, Ռուսաստանի և եվրոպական պետությունների ներկայացուցիչների հետ։ Քննվում են եկեղեցական գործիչների մասնակցությունը հայկական բնակչության իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված նախաձեռնություններին, դիմումների, նամակագրության և դիվանագիտական շփումների նշանակությունը, ինչպես նաև եկեղեցական կառույցների ներգրավվածությունը պատերազմի հետևանքով առաջացած մարդասիրական խնդիրների լուծման գործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում 1915 թվականից հետո ստեղծված իրավիճակը՝ բռնությունների, զանգվածային տեղահանությունների և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով հայ բնակչության առջև ծառացած խնդիրների պայմաններում եկեղեցական կառույցների գործունեության ուսումնասիրությամբ։ Այս համատեքստում դիտարկվում են գաղթականներին, որբերին և տեղահանված բնակչությանը ցուցաբերված օգնության կազմակերպումը, տեղեկությունների հավաքագրումն ու փոխանցումը և հայկական համայնքների միջև կապերի պահպանման փորձերը։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է Հայկական հարցի միջազգային դիվանագիտական հարթության քննությունը՝ եկեղեցու նախաձեռնությունները դիտարկելով Ռուսաստանի, Օսմանյան կայսրության և եվրոպական տերությունների քաղաքական շահերի ու պատերազմի պայմաններում ձևավորված միջազգային հարաբերությունների համատեքստում։ Աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել եկեղեցական և պետական արխիվային փաստաթղթեր, պաշտոնական գրագրությունը, հոգևորականների նամակները, հուշագրությունները, մամուլի նյութերը և դիվանագիտական փաստաթղթերը, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու տարբեր դերակատարների դիրքորոշումները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի եկեղեցու պատմության, Հայկական հարցի, Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների հայոց պատմության և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրման համար՝ բացահայտելով, թե ազգային եկեղեցական հաստատությունը ինչպես էր գործում քաղաքական ճգնաժամի, պատերազմի և մարդասիրական աղետի պայմաններում։