Հայաստանի երկրաջերմային աղբյուրներից անջատված աերոբ, էնդոսպոր առաջացնող մանրէների լիպազային ակտիվությունը և դրա կիրառման հեռանկարները

Политология

Ֆաշիզմի գաղափարախոսությունը ծայրահեղ աջ, ավտորիտար և ազգայնական քաղաքական գաղափարական համակարգ է, որը ձևավորվել և առավել հայտնի է դարձել 20-րդ դարի առաջին կեսին, հատկապես Իտալիայում և հետագայում նաև այլ երկրներում։ Այն հիմնված է պետության բացարձակ գերակայության գաղափարի վրա, որտեղ անհատի իրավունքներն ու ազատությունները ստորադասվում են պետության, ազգի կամ առաջնորդի շահերին։ Ֆաշիզմը շեշտում է ուժեղ կենտրոնացված իշխանությունը, միակուսակցական կամ առաջնորդի պաշտամունքի համակարգը, քաղաքական ընդդիմության ճնշումը և հասարակության խիստ վերահսկողությունը։ Գաղափարախոսության կարևոր տարրերից է նաև ծայրահեղ ազգայնականությունը և հաճախ՝ ռասայական կամ էթնիկ գերազանցության գաղափարների քարոզը, ինչը պատմականորեն հանգեցրել է խտրականության և բռնության։ Ֆաշիզմ-ը նաև ընդգծում է ռազմական ուժի և ընդարձակման գաղափարը, որտեղ պատերազմը դիտվում է որպես ազգային ուժի և միասնության դրսևորում։ Այս համակարգը պատմականորեն կապված է եղել այնպիսի ռեժիմների հետ, ինչպիսիք են Բենիտո Մուսոլինիի ղեկավարած Իտալիան և հետագայում՝ նացիստական Գերմանիան, և դարձել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառներից մեկը։ Ֆաշիզմը լայնորեն դատապարտվել է իր բռնապետական բնույթի, մարդու իրավունքների խախտումների և զանգվածային բռնությունների պատճառով և համարվում է 20-րդ դարի ամենավտանգավոր քաղաքական գաղափարախոսություններից մեկը։

Религия

1875 թվականին Երուսաղեմում՝ Սուրբ Հակոբյանց տպարանում հրատարակված այս՝ 30 էջից բաղկացած աշխատությունը կրոնական ուսուցման համար նախատեսված ձեռնարկ է, որը, ըստ վերնագրի, վերաբերում է ավետարանական բովանդակության ուսումնասիրմանը։ «Կրթարան ավետարանական բանից» ձևակերպումը մատնանշում է Ավետարանի ուսմունքների, պատմությունների կամ քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթների ուսուցողական ներկայացման նպատակը։ «Դաս Դ» նշումը ցույց է տալիս, որ գիրքը դասերի կամ մասերի բաժանված ուսումնական շարքի չորրորդ մասն է, թեև առանց մյուս մասերի հետ համեմատության հնարավոր չէ հաստատել շարքի ամբողջական կառուցվածքը և յուրաքանչյուր դասի թեման։ Նման ձեռնարկները կարող էին նախատեսված լինել դպրոցականների, կրոնական ուսուցում ստացողների կամ քրիստոնեական ուսմունքն ուսումնասիրող ընթերցողների համար։ Դրանցում սովորաբար կարող էին ներկայացվել ավետարանական պատմություններ, Հիսուս Քրիստոսի կյանքի և քարոզչության դրվագներ, քրիստոնեական բարոյականության սկզբունքներ և հավատքի վերաբերյալ բացատրություններ՝ նյութը սովորողների համար մատչելի դարձնելու նպատակով։ Այնուամենայնիվ, տվյալ հրատարակության կոնկրետ թեմաները, ուսուցման մեթոդը և նախատեսված լսարանը հնարավոր չէ հաստատել միայն վերնագրի ու մատենագիտական տվյալների հիման վրա։ XIX դարում Երուսաղեմի Սուրբ Հակոբյանց տպարանը կարևոր դեր ուներ հայերեն կրոնական և կրթական գրականության հրատարակման գործում՝ նպաստելով եկեղեցական գիտելիքների տարածմանը և ուսումնական նյութերի հասանելիությանը։ Այս գիրքը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել հայալեզու կրոնական կրթության, Ավետարանի ուսուցման և XIX դարի հայկական տպագրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Политология

Էթնոքաղաքական կոնֆլիկտները այն հակամարտություններն են, որոնք ծագում են տարբեր էթնիկ խմբերի միջև քաղաքական, տարածքային, մշակութային կամ պետական իշխանության շուրջ պայքարի արդյունքում և հաճախ ուղեկցվում են ազգային ինքնության, լեզվի, կրոնի կամ պատմական հիշողության հարցերով պայմանավորված լարվածություններով։ Այս կոնֆլիկտները սովորաբար առաջանում են այն հասարակություններում, որտեղ առկա է էթնիկ բազմազանություն և պետական ինստիտուտները չեն կարողանում հավասարապես ապահովել բոլոր խմբերի քաղաքական մասնակցությունը և իրավունքների պաշտպանությունը։ Էթնոքաղաքական հակամարտությունների խորքային պատճառները կարող են ներառել պատմական անարդարությունները, տարածքային վեճերը, տնտեսական անհավասարությունը, իշխանության կենտրոնացումը մեկ էթնիկ խմբի ձեռքում և պետական քաղաքականության խտրական բնույթը։ Հաճախ նման կոնֆլիկտները սրվում են քաղաքական էլիտաների կողմից, որոնք օգտագործում են էթնիկ տարբերությունները որպես մոբիլիզացիայի գործիք՝ սեփական իշխանությունը ամրապնդելու կամ հասարակական աջակցություն ստանալու նպատակով։ Այս հակամարտությունները կարող են ունենալ տարբեր դրսևորումներ՝ սկսած քաղաքական լարվածությունից և քաղաքացիական անհնազանդությունից մինչև զինված բախումներ, քաղաքացիական պատերազմներ կամ նույնիսկ ցեղասպանության ռիսկ։ Էթնոքաղաքական կոնֆլիկտների զարգացման վրա մեծ ազդեցություն ունեն նաև արտաքին դերակատարները, որոնք կարող են աջակցել տարբեր կողմերի՝ իրենց աշխարհաքաղաքական շահերից ելնելով, ինչը հաճախ ավելի է բարդացնում հակամարտության կարգավորումը։ Կոնֆլիկտների լուծման համար կիրառվում են տարբեր մեթոդներ, ներառյալ բանակցությունները, միջնորդությունը, միջազգային կազմակերպությունների ներգրավումը, դաշնային կամ ինքնավար կառավարման մոդելների ներդրումը և խաղաղապահ առաքելությունները։ Սակայն նման հակամարտությունների կարգավորումը հաճախ երկարաժամկետ գործընթաց է, քանի որ դրանք կապված են ոչ միայն քաղաքական, այլև խորքային սոցիալական և հոգեբանական գործոնների հետ, ինչպիսիք են փոխադարձ անվստահությունը և պատմական հիշողության հակասական մեկնաբանությունները։ Ընդհանուր առմամբ, էթնոքաղաքական կոնֆլիկտները համարվում են ժամանակակից աշխարհի ամենաբարդ և վտանգավոր հակամարտությունների տեսակներից մեկը, քանի որ դրանք կարող են սպառնալ ինչպես պետական կայունությանը, այնպես էլ տարածաշրջանային և միջազգային անվտանգությանը։

Религия

Հրատարակությունը XVIII դարի հայ եկեղեցական, քարոզչական և պատմամշակութային գրավոր ժառանգության արժեքավոր սկզբնաղբյուր է, որը կապված է Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի հոգևոր կյանքի և Սուրբ Եկատերինա հայկական եկեղեցու օծման հանդիսավոր արարողության հետ։ Այն ներկայացնում է Հայոց եկեղեցու բարձրաստիճան հոգևորականի կողմից արտասանված հանդիսավոր խոսք, որի բովանդակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի եկեղեցական հռետորաբանության, աստվածաբանական մտածողության և համայնքային ինքնագիտակցության առանձնահատկությունների մասին։ Խոսքի առանցքում կարող են լինել եկեղեցու՝ որպես սրբազան տարածքի նշանակությունը, քրիստոնեական հավատի պահպանումը, համայնքի հոգևոր միասնությունը և նորակառույց տաճարի դերը հավատացյալների կրոնական ու հասարակական կյանքում։ Հատուկ կարևորություն ունի նյութի պատմական միջավայրը, քանի որ XVIII դարի երկրորդ կեսին Ռուսաստանի հայ համայնքների կազմակերպական և մշակութային կյանքում եկեղեցական հաստատությունները կարևոր դեր էին կատարում՝ հանդես գալով ոչ միայն որպես պաշտամունքի վայրեր, այլև որպես համայնքային համախմբման կենտրոններ։ Աղբյուրը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև Սանկտ Պետերբուրգի հայության պատմությունը, նրա եկեղեցաշինական գործունեությունը և հայկական հոգևոր կառույցների ձևավորման գործընթացը Ռուսական կայսրության մայրաքաղաքային միջավայրում։ Բնագրի լեզվական և ոճական քննությունը կարող է բացահայտել ժամանակաշրջանի հոգևոր ճառերին բնորոշ կառուցվածքային առանձնահատկությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու խորհրդանիշների կիրառությունը, բարոյախրատական շեշտադրումները և հանդիսավոր խոսքին հատուկ արտահայտչամիջոցները։ Միաժամանակ այն կարևոր նյութ է Հովսեփ արքեպիսկոպոսի հոգևոր ու մտավոր գործունեության ուսումնասիրման համար՝ արտացոլելով նրա պատկերացումները եկեղեցու, համայնքի և քրիստոնեական արժեքների վերաբերյալ։ Հրատարակության ճշգրիտ թվագրումը և կոնկրետ եկեղեցական իրադարձության հետ կապը մեծացնում են դրա աղբյուրագիտական նշանակությունը՝ հնարավորություն տալով այն համադրել ժամանակաշրջանի այլ փաստաթղթերի, եկեղեցական վկայությունների և հայկական համայնքի պատմությանը վերաբերող նյութերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ այս սկզբնաղբյուրը համադրում է եկեղեցական պատմության, հայ-ռուսական մշակութային կապերի, քարոզչական գրականության և համայնքային պատմության ուսումնասիրության համար կարևոր նյութ՝ լուսաբանելով XVIII դարի Սանկտ Պետերբուրգի հայկական հոգևոր կյանքի նշանակալի դրվագներից մեկը։

Право

Հաշտարարության ինստիտուտը ՀՀ քաղաքացիական դատավարությունում (մեդիացիան) համարվում է վեճերի լուծման այլընտրանքային մեխանիզմ, որի նպատակն է կողմերին հնարավորություն տալ լուծելու իրենց քաղաքացիաիրավական վեճերը առանց լիարժեք դատական քննության՝ հաշտարարի (մեդիատորի) օգնությամբ։ ՀՀ իրավական համակարգում այս ինստիտուտը հատկապես զարգացել է վերջին դատավարական բարեփոխումների արդյունքում՝ որպես դատարանների ծանրաբեռնվածությունը նվազեցնող և վեճերի ավելի արագ ու արդյունավետ կարգավորման միջոց։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի կարգավորումներով դատարանը կարող է ցանկացած փուլում կողմերին առաջարկել կամ նրանց համաձայնությամբ նշանակել հաշտարարություն, որի ընթացքում անկախ և արտոնագրված հաշտարարը նպաստում է կողմերի միջև փոխընդունելի լուծման ձեռքբերմանը՝ առանց պարտադրող որոշում կայացնելու։ Հաշտարարությունը կամավոր գործընթաց է, որտեղ պահպանվում են կողմերի հավասարությունը, գաղտնիությունը և ինքնուրույն որոշում կայացնելու իրավունքը, իսկ գործընթացի արդյունքում կնքված հաշտության համաձայնությունը կարող է ունենալ դատական ուժ, եթե այն հաստատվում է դատարանի կողմից։ Այս ինստիտուտի ներդրման հիմնական նպատակներն են վեճերի խաղաղ կարգավորումը, դատական ծախսերի և ժամանակի նվազեցումը, ինչպես նաև իրավական մշակույթի զարգացումը՝ խրախուսելով կողմերի համագործակցային վարքագիծը։ Հայաստանի փորձը ցույց է տալիս, որ հաշտարարության զարգացումը կարևոր դեր է խաղում արդարադատության համակարգի արդյունավետության բարձրացման, դատարանների ծանրաբեռնվածության նվազեցման և քաղաքացիական շրջանառության կայունության ապահովման գործում։

Литература

Այս փոքրածավալ հրատարակության վերնագիրը մատնանշում է հանցանքի ճանաչման և բանտարկյալների հետ կապված հարցերի քննարկումը։ Այն առնչվում է իրավական և հասարակական այն խնդիրներին, որոնք վերաբերում են հանցավոր արարքների բնույթը հասկանալուն, դրանց գնահատմանը և իրավախախտում կատարած անձանց վարքագծի դիտարկմանը։ Հանցանքի ճանաչումը ենթադրում է արարքի հանգամանքների, բնույթի և հնարավոր հետևանքների տարբերակում, ինչպես նաև իրավական ու բարոյական պատասխանատվության ընկալում։ Բանտարկյալների թեմայի ընդգրկումը նյութը կապում է քրեական արդարադատության, պատժի և հասարակական կարգի պահպանման հարցերի հետ։ Վերնագրի ձևակերպումը կարող է մատնանշել նաև խրատական կամ հասարակական քննադատության բնույթ ունեցող մոտեցում, սակայն ստեղծագործության հստակ ժանրն ու բովանդակային կառուցվածքը միայն վերնագրով որոշել հնարավոր չէ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն հասարակական և իրավական գրականության, հանցանքի ու պատասխանատվության վերաբերյալ պատկերացումների, ինչպես նաև քրեաիրավական թեմաների հանրամատչելի ներկայացման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես ժամանակաշրջանի իրավական և բարոյական մտածողության արտահայտություն։