Հայաստանի ԳԿՀ-երը 1984 թվականին։ Աշխատանքների վերլուծություն և մեթոդական հանձնարարականներ

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում ալերգիկ հիվանդություններ ունեցող երեխաների շրջանում սենսիբիլիզացիայի՝ տարբեր ալերգենների նկատմամբ օրգանիզմի իմունային զգայունացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են մանկական տարիքում ալերգիկ հիվանդությունների առաջացման և զարգացման իմունաբանական մեխանիզմները, ալերգենների նկատմամբ զգայունության ձևավորման գործոնները և դրանց ազդեցությունը հիվանդությունների կլինիկական դրսևորումների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շնչառական, սննդային, կենցաղային և շրջակա միջավայրի այլ ալերգենների նկատմամբ երեխաների զգայունության առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են բրոնխային ասթմայի, ալերգիկ ռինիտի, ատոպիկ դերմատիտի և մանկական տարիքում հանդիպող այլ ալերգիկ հիվանդությունների հետ սենսիբիլիզացիայի հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Դիտարկվում են երեխաների տարիքային առանձնահատկությունները, ժառանգական նախատրամադրվածությունը, բնակության միջավայրը, կլիմայական պայմանները և արտաքին գործոնների ազդեցությունը ալերգիկ զգայունության ձևավորման վրա։ Կարևորվում են Հայաստանի տարբեր բնակլիմայական պայմաններում տարածված ալերգենների ուսումնասիրությունը, սեզոնային փոփոխությունների ազդեցությունը և երեխաների շրջանում ալերգիկ հիվանդությունների կլինիկական առանձնահատկությունների բացահայտումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել մաշկային ալերգաբանական փորձերի, արյան մեջ սպեցիֆիկ իմունոգլոբուլին E-ի որոշման, կլինիկական հետազոտությունների և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներ։ Անդրադարձ է կատարվում միաժամանակ մի քանի ալերգենների նկատմամբ զգայունացման, ալերգիկ հիվանդությունների ծանրության և ախտանշանների արտահայտվածության միջև հնարավոր կապերին։ Առանձնացվում են ալերգիկ հիվանդությունների վաղ հայտնաբերման, ճշգրիտ ախտորոշման, անհատական ռիսկերի գնահատման և կանխարգելիչ միջոցառումների կազմակերպման խնդիրները։ Կարևորվում են նաև ալերգենների հետ շփման նվազեցման, հիվանդությունների ընթացքի վերահսկման և բուժման անհատականացված մոտեցումների մշակման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հայաստանում մանկական ալերգիկ հիվանդությունների տարածվածության և սենսիբիլիզացիայի կառուցվածքի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը, ախտորոշման արդյունավետության բարձրացմանը և կանխարգելման ռազմավարությունների կատարելագործմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ մանկաբուժական և ալերգաբանական ծառայությունների գործունեության, երեխաների առողջության պահպանման և հանրային առողջապահական ծրագրերի մշակման համար։ Այն օգտակար է մանկաբույժների, ալերգոլոգների, իմունոլոգների, համաճարակաբանների, կլինիկական հետազոտողների և բժշկական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է իտալացի արևելագետ և հայագետ Ամբրոջիո Թեզեոյի գիտական գործունեության այն հատվածի համակողմանի քննությանը, որը կապված է հայոց լեզվի, գրականության, պատմամշակութային ժառանգության և հայագիտական աղբյուրների ուսումնասիրության հետ։ Հետազոտության շրջանակում գիտնականի գործունեությունը դիտարկվում է եվրոպական արևելագիտության և հայագիտության զարգացման ընդհանուր համատեքստում՝ փորձելով բացահայտել նրա գիտական հետաքրքրությունների ուղղությունները, կիրառած մոտեցումները և հայագիտական ուսումնասիրությունների մեջ ունեցած ներդրման բնույթը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայերեն նյութերի նկատմամբ նրա հետաքրքրությանը, դրանց ուսումնասիրման սկզբունքներին և եվրոպական գիտական միջավայրում հայկական մշակութային ժառանգության ներկայացման առանձնահատկություններին։ Քննվում են գիտնականի աշխատություններում հայոց լեզվին և գրավոր մշակույթին վերաբերող դիտարկումները, լեզվական նյութերի մեկնաբանման եղանակները, ինչպես նաև հայկական սկզբնաղբյուրների օգտագործման և գնահատման մոտեցումները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նրա հայագիտական աշխատանքների մատենագիտական և բովանդակային համակարգումը, որը հնարավորություն է տալիս պարզելու դրանց թեմատիկ ընդգրկումը և գիտական հետաքրքրությունների զարգացումը։ Կարևորվում է նաև նրա ժառանգության ուսումնասիրությունը համեմատական տեսանկյունից՝ այն դիտարկելով ժամանակաշրջանի եվրոպացի այլ արևելագետների և հայագետների գիտական գործունեության կողքին։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու եվրոպական գիտության մեջ հայագիտական գիտելիքի ձևավորման և տարածման մեխանիզմները, ինչպես նաև հասկանալու, թե ինչ դեր են ունեցել առանձին հետազոտողները հայկական սկզբնաղբյուրները միջազգային գիտական շրջանառության մեջ ընդգրկելու գործում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել գիտնականի օգտագործած ձեռագրերին, հրատարակություններին, լեզվաբանական և պատմագրական նյութերին, ինչպես նաև դրանց նկատմամբ ցուցաբերած աղբյուրագիտական վերաբերմունքին։ Քննվում է նաև նրա գիտական գործունեության նշանակությունը հայ-իտալական մշակութային և գիտական առնչությունների պատմության տեսանկյունից։ Գիտական ժառանգության քննությունը կարող է ներառել ոչ միայն հրատարակված աշխատությունների, այլև մատենագիտական տեղեկությունների, գիտական հաղորդակցության և հետազոտական միջավայրի ուսումնասիրություն՝ հնարավորինս ամբողջական պատկերացում կազմելու համար նրա հայագիտական գործունեության մասին։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայագիտության պատմության ուսումնասիրման տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս հետևելու այն ճանապարհներին, որոնցով հայկական լեզվական, գրական և պատմական նյութը դարձել է եվրոպական արևելագիտական հետազոտությունների առարկա։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ինչպես առանձին գիտնականի ժառանգության վերարժևորմանը, այնպես էլ եվրոպական հայագիտության ձևավորման ու զարգացման պատմության առավել ամբողջական ներկայացմանը։

Культура

Հրատարակությունը ընթացիկ մատենագիտական բնույթի մասնագիտական տեղեկատու է, որը համակարգված ձևով ներկայացնում է Հայկական ԽՍՀ մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող նոր հրատարակություններն ու հրապարակումները։ Այն ընդգրկում է գրքեր, գրքույկներ, գիտական աշխատություններ, ժողովածուներ, պարբերական մամուլում տպագրված հոդվածներ, մեթոդական նյութեր, ցուցահանդեսային կատալոգներ և այլ տպագիր աղբյուրներ։ Նյութերը խմբավորված են ըստ մշակույթի և արվեստի առանձին ուղղությունների՝ ներառելով կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը, կինոն, ճարտարապետությունը, ժողովրդական ստեղծագործությունը, մշակութային ժառանգության պահպանությունը և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը։ Մատենագիտական գրառումները տրամադրում են համապատասխան հրատարակությունների որոնման և նույնականացման համար անհրաժեշտ տվյալներ՝ հնարավորություն տալով մասնագետներին արագ կողմնորոշվել տվյալ ժամանակաշրջանի մասնագիտական գրականության մեջ։ Պարբերաբար հրատարակվող նման տեղեկատուները կարևոր նշանակություն ունեն նաև մշակութային կյանքի փաստագրման տեսանկյունից, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է հետևել տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված գրականության ծավալին, թեմատիկ ուղղություններին և արվեստագիտական ուսումնասիրությունների զարգացման ընթացքին։ Այն կարող է ծառայել գրադարանների տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանքի, թեմատիկ գրականության ընտրության, գիտական ուսումնասիրությունների և մշակութային ժառանգության վերաբերյալ աղբյուրների որոնման համար։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանավարների, մատենագետների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և Հայկական ԽՍՀ մշակութային ու գեղարվեստական կյանքն ուսումնասիրող ընթերցողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի առաջին կեսի հայ բանաստեղծության մեջ ազատ ոտանավորի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ավանդական չափածոյի կանոններից աստիճանաբար հեռացող բանաստեղծական կառուցվածքների առաջացումն է և դրանց դերը հայ պոեզիայի նորացման գործընթացում։ Ազատ ոտանավորը դիտարկվում է որպես բանաստեղծական խոսքի կազմակերպման այնպիսի ձև, որտեղ տողի երկարությունը, ռիթմական կառուցվածքը, հանգավորումը և չափական օրինաչափությունները կարող են ենթարկվել ավելի ազատ սկզբունքների՝ պահպանելով ստեղծագործության ներքին ռիթմը և գեղարվեստական ամբողջականությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել արևելահայ և արևմտահայ բանաստեղծական ավանդույթներում տեղի ունեցած փոփոխությունները, դասական տաղաչափական համակարգերի և նոր ձևերի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ազատ բանաստեղծության տարածմանը նպաստած գրական ու մշակութային գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ռիթմի վերակազմավորմանը, քանի որ կանոնավոր չափի բացակայությունը չի նշանակում ռիթմի վերացում․ այն կարող է ձևավորվել շարահյուսական կրկնությունների, բառային շեշտադրումների, հնչերանգի, տողատման, դադարների և պատկերային կառուցվածքի միջոցով։ Կարևորվում է նաև բանաստեղծական տողի և նախադասության փոխհարաբերությունը, քանի որ ազատ կառուցվածքում տողատումը կարող է ինքնուրույն արտահայտչական դեր ստանալ և ազդել ստեղծագործության ընթերցման ու իմաստային ընկալման վրա։ Ուսումնասիրության առանձին ուղղություն կարող է լինել ազատ ոտանավորի կապը ժամանակաշրջանի գրական նորարարությունների և եվրոպական պոեզիայի զարգացման միտումների հետ՝ միաժամանակ բացահայտելով հայկական բանաստեղծական ավանդույթի ներսում դրա ինքնատիպ դրսևորումները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև թեմատիկ և պատկերային համակարգի փոփոխություններին՝ պարզաբանելով, թե ինչպես են նոր բանաստեղծական ձևերը հնարավորություն տվել արտահայտելու անհատական ապրումներ, հասարակական փոփոխություններ, քաղաքային կյանքի պատկերներ և ժամանակաշրջանի մշակութային փորձառությունը։ Համեմատական քննության միջոցով հնարավոր է տարբերակել ազատ ոտանավորի տարատեսակները և ցույց տալ անցումը կանոնավոր չափածոյից դեպի առավել ճկուն բանաստեղծական կառուցվածքներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ գրականության պատմության, պոետիկայի, տաղաչափության և համեմատական գրականագիտության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ազատ ոտանավորի նշանակությունը XX դարի առաջին կեսի հայ բանաստեղծական լեզվի և ձևային մտածողության զարգացման մեջ։

Право

Մարդու էկոլոգիական իրավունքները Հայաստանի Հանրապետությունում վերաբերում են իրավական նորմերի և սկզբունքների այն համակարգին, որը երաշխավորում է մարդու անվտանգ, առողջ և կայուն շրջակա միջավայրում ապրելու իրավունքը, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի պահպանության գործընթացներում մասնակցելու հնարավորությունը։ Այս իրավունքների ձևավորումը կապված է ժամանակակից բնապահպանական խնդիրների սրացման և միջազգային իրավունքում էկոլոգիական անվտանգության գաղափարի զարգացման հետ, որտեղ մարդու իրավունքների համակարգում աստիճանաբար առանձնացվել է շրջակա միջավայրի որակի հետ անմիջականորեն կապված իրավունքի հատուկ շերտ։ Հայաստանի Հանրապետությունում այս իրավունքները սահմանադրական և օրենսդրական մակարդակներում արտահայտվում են կյանքի, առողջության, տեղեկատվության մատչելիության և արդարադատության հասանելիության ընդհանուր իրավունքների համատեքստում, ինչպես նաև բնապահպանական հատուկ օրենքներով, որոնք նախատեսում են քաղաքացիների իրավունքները օգտվելու առողջ շրջակա միջավայրից, ստանալու տեղեկատվություն բնապահպանական իրավիճակի մասին և մասնակցելու բնապահպանական որոշումների կայացման գործընթացներին։ Այս համակարգում կարևոր է նաև պետական մարմինների պարտականությունը ապահովելու էկոլոգիական անվտանգություն, վերահսկելու բնական ռեսուրսների օգտագործումը և կանխելու շրջակա միջավայրի աղտոտումը, քանի որ մարդու էկոլոգիական իրավունքների արդյունավետ իրականացումը կախված է պետական քաղաքականության հետևողականությունից և իրավական պաշտպանության մեխանիզմների գործունակությունից։ Միաժամանակ այս ոլորտը զարգանում է միջազգային պայմանագրերի և տարածաշրջանային համագործակցության ազդեցության ներքո՝ ընդգծելով կայուն զարգացման, կենսաբազմազանության պահպանության և հանրային մասնակցության սկզբունքների կարևորությունը ժամանակակից իրավական համակարգում։

История

Աշխատությունը նվիրված է Արցախի տարածքում պահպանված հայկական վիմագրական ժառանգության հավաքմանը, ուսումնասիրությանն ու գիտական ներկայացմանը։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է տարածաշրջանի պատմության, միջնադարյան հասարակական կյանքի, հոգևոր մշակույթի, ճարտարապետության և հայերեն գրավոր ավանդույթի հետազոտության համար։ Վիմագրերը, որոնք փորագրվել են եկեղեցիների, վանական համալիրների, խաչքարերի, տապանաքարերի, ամրոցների և այլ պատմական կառույցների վրա, պահպանել են տարբեր ժամանակաշրջանների մարդկանց անունները, հիշատակությունները, նվիրատվությունների մասին տեղեկությունները, շինարարական արձանագրություններն ու կարևոր իրադարձությունների հետքերը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու բնակավայրերի և հոգևոր կենտրոնների պատմությունը, բացահայտելու իշխանական ու տոհմական կապերը, հասարակական հարաբերությունները, սեփականության ձևերը և համայնքային կյանքի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ արժեք ունեն արձանագրությունների լեզվական ու գրային հատկանիշները, որոնք նյութ են տրամադրում հայերենի պատմական զարգացման, ուղղագրության, բառապաշարի, տեղանունների և անձնանունների ուսումնասիրության համար։ Վիմագրական աղբյուրների համադրումը պատմական այլ վկայությունների հետ նպաստում է անցյալի իրադարձությունների ճշգրտմանը և մշակութային ժառանգության գիտական փաստագրմանը։ Հավաքված նյութերը կարևոր նշանակություն ունեն նաև Արցախի եկեղեցական ճարտարապետության, քանդակագործության, խաչքարային արվեստի և հուշարձանների պատմական միջավայրի ճանաչման համար։ Աշխատությունը արժեքավոր է պատմաբանների, վիմագրագետների, լեզվաբանների, արվեստաբանների և հայ մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար՝ միաժամանակ նպաստելով Արցախի հայկական պատմամշակութային ժառանգության փաստագրությանն ու պահպանմանը։