Հայկական և ռուսական հարսանեկան երգերը (տիպահամեմատական ուսումնասիրություն)

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է ինքնաբուխ սուբարախնոիդալ արյունազեղումից հետո առաջացող նյարդաբանական խանգարումների, ֆունկցիոնալ սահմանափակումների և հիվանդների կյանքի որակի գնահատման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են գլխուղեղի սուբարախնոիդալ տարածությունում արյունազեղման առաջացման հիմնական պատճառները, հիվանդության կլինիկական ընթացքի առանձնահատկությունները և նյարդային համակարգի գործունեության վրա դրա հնարավոր հետևանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նյարդաբանական դեֆիցիտի արտահայտվածության աստիճանին, շարժողական, զգայական, ճանաչողական և խոսքային գործառույթների փոփոխություններին, ինչպես նաև հիվանդների առօրյա ինքնուրույնության պահպանման կամ վերականգնման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում են հիվանդության ծանրության, առաջացած բարդությունների և վերականգնողական գործընթացների փոխկապակցվածությունը, նյարդաբանական վիճակի գնահատման կլինիկական սանդղակների ու ֆունկցիոնալ թեստերի կիրառման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում կյանքի որակի ֆիզիկական, հոգեբանական և սոցիալական բաղադրիչներին, աշխատունակության փոփոխություններին, հուզական վիճակին և հասարակական կյանքին վերաինտեգրվելու դժվարություններին։ Կարևորվում են հիվանդների երկարաժամկետ հսկողությունը, անհատական վերականգնողական ծրագրերի մշակումը և բուժման արդյունքների բազմակողմանի գնահատումը։ Դիտարկվում են նյարդաբանական խանգարումների և կյանքի որակի ցուցանիշների միջև հնարավոր կապերը, ինչպես նաև հիվանդության ելքի կանխատեսման համար նշանակություն ունեցող կլինիկական գործոնները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հիվանդների վիճակի գնահատման մոտեցումների կատարելագործմանը, վերականգնողական բժշկության արդյունավետության բարձրացմանը և բուժօգնության որակի բարելավմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել նյարդաբանների, նյարդավիրաբույժների, վերականգնողաբանների, կլինիկական հետազոտողների և բժշկական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Իրանի Քոմիջան շրջանի ժողովրդական թատերականացված ծեսերի պատմազգագրական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով տվյալ համայնքի ավանդական մշակույթի, ծիսական պատկերացումների և ժողովրդական ստեղծագործության առանձնահատկությունները։ Հեղինակը հետազոտում է ծիսական գործողությունների ծագումը, զարգացման ընթացքը, կառուցվածքը, բովանդակությունը և հասարակական նշանակությունը՝ ներկայացնելով դրանց դերը համայնքային կյանքի, ինքնության պահպանման և մշակութային ժառանգության փոխանցման գործընթացներում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ժողովրդական ներկայացումների, դիմակավորման, կերպարային խաղերի, երգերի, պարերի, ծիսական խոսքի և խորհրդանշական գործողությունների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը պատմական իրադարձությունների, կրոնական պատկերացումների, կենցաղային ավանդույթների և տեղական սովորույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծեսերի մասնակիցների դերին, ավանդական բեմականացման ձևերին և դրանց փոփոխություններին ժամանակակից հասարակական պայմաններում։ Աշխատությունը հիմնված է պատմազգագրական նյութերի, դաշտային հետազոտությունների, բանավոր հիշողությունների և մշակութաբանական վերլուծությունների վրա՝ հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել Քոմիջան շրջանի ժողովրդական մշակույթի յուրահատկությունների մասին։ Գիրքը նախատեսված է ազգագրագետների, մշակութաբանների, պատմաբանների, բանահյուսության մասնագետների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Իրանի ժողովուրդների ավանդական մշակույթի, ծիսական համակարգերի և ժողովրդական արվեստի ուսումնասիրությամբ։

Лингвистика

Այս գիրքը նախատեսված է հայոց լեզվի՝ մայրենիի ուսուցման և կիրառման հմտությունների զարգացման համար՝ ընդգրկելով լեզվի հիմնական կանոններն ու գործնական կիրառությունները։ Այն ներկայացնում է քերականության, ուղղագրության, կետադրության և խոսքի մշակույթի հիմնական սկզբունքները՝ պարզ և մատչելի ձևով։ Գրքում ներառված են վարժություններ, օրինակներ և առաջադրանքներ, որոնք նպաստում են լեզվական գիտելիքների ամրապնդմանը և ճիշտ գրավոր ու բանավոր խոսքի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի հարստացմանը և լեզվական ճիշտ արտահայտման մշակույթի զարգացմանը։ Գիրքը օգտակար է տարբեր տարիքի սովորողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են բարելավել իրենց մայրենի լեզվի իմացությունը։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրական գիտություններ, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է 1683 թվականին հայերեն գրառմամբ պահպանված Վերսալի նկարագրության ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է բացառիկ արժեք ունեցող պատմամշակութային աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել XVII դարի վերջին Ֆրանսիայի արքունական միջավայրի, Վերսալի պալատական համալիրի և այնտեղ այցելած հայերի դիտարկումների մասին։ Աշխատության հիմքում ընկած նյութը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ այն ստեղծվել է ժամանակակից հայի կողմից և հայերենով՝ այն ժամանակաշրջանում, երբ Վերսալը դեռևս գտնվում էր իր ընդարձակման և արքունական կենտրոնի վերածվելու գործընթացում։ Հետազոտության առարկան հրապարակվել է Հովսեփ Օրբելու կողմից 1921 թվականին և ներառվել է «Известия Российской академии истории материальной культуры» պարբերականի առաջին հատորում, որտեղ այն զբաղեցնում է 391–399-րդ էջերը։ Աղբյուրը հատկապես հետաքրքիր է Ֆրանսիայի և հայերի պատմական կապերի տեսանկյունից։ 1683 թվականի փետրվարի 2-ին հայկական պատվիրակություն է ընդունվել Վերսալի և Սեն-Կլու պալատներում, ինչը ցույց է տալիս, որ այդ ժամանակաշրջանում հայ գործիչներն արդեն կարող էին անմիջականորեն առնչվել Ֆրանսիայի արքունական միջավայրին։ Հայերեն գրառման առանձնահատկությունն այն է, որ այն պարզապես ճարտարապետական օբյեկտի չոր նկարագրություն չէ․ այն դիտողի հայացքով ներկայացված վկայություն է, որտեղ եվրոպական արքունական մշակույթը ընկալվում և նկարագրվում է հայերեն լեզվամշակութային միջավայրի շրջանակում։ Այդ պատճառով նյութը արժեքավոր է միաժամանակ մի քանի գիտակարգերի համար։ Պատմաբանի համար այն տեղեկություն է XVII դարի Ֆրանսիայի, Լյուդովիկոս XIV-ի ժամանակաշրջանի արքունական կյանքի և Վերսալի զարգացման վերաբերյալ, իսկ լեզվաբանի համար՝ վաղ աշխարհաբարին ու ժամանակի հայերեն գրավոր լեզվին առնչվող նյութ, որը կարող է ցույց տալ օտար իրականության, տեղանունների և մշակութային հասկացությունների հայերեն փոխանցման եղանակները։ Հովսեփ Օրբելու հրապարակումը հետագայում հենց այդ պատճառով գնահատվել է որպես կարևոր պատմական և լեզվաբանական նյութ պարունակող ուսումնասիրություն։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նկարագրության կառուցվածքի և բովանդակության վերլուծությունը։ Վերսալի պալատական միջավայրը XVII դարում եվրոպական միապետական մշակույթի ամենանշանավոր կենտրոններից էր, և դրա մասին հայերեն ժամանակակից վկայության առկայությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն պալատի ֆիզիկական տեսքը, այլև այն տպավորությունը, որ այն թողնում էր օտարազգի այցելուների վրա։ Նկարագրության մեջ արտացոլված մանրամասները կարող են վերաբերել շինությունների ճոխությանը, ներքին հարդարմանը, արքունական կենցաղին, պարտեզներին, հանդիսավոր միջավայրին և պալատական տարածքի կազմակերպմանը։ Այսպիսի տեղեկությունները հատկապես արժեքավոր են, քանի որ դրանք լրացնում են պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների շրջանակը՝ ներկայացնելով նույն երևույթը հայկական դիտորդի տեսանկյունից։ Լեզվաբանական առումով աղբյուրը հետաքրքիր է նաև օտար անունների ու հասկացությունների հայերենացման պատճառով։ XVII դարի հայերեն գրավոր լեզուն իր մեջ համադրում էր գրաբարյան ավանդույթը, միջին հայերենից ժառանգված տարրերը և կենդանի խոսակցական լեզվի ազդեցությունը։ Ֆրանսիական տեղանունների, անձնանունների և մշակութային հասկացությունների փոխանցումը կարող է ցույց տալ, թե հայ հեղինակներն ինչպիսի լեզվական միջոցներով էին նկարագրում եվրոպական իրականությունը։ Այդ պատճառով նյութը կարող է օգտագործվել հայերենի պատմական բառապաշարի, օտար բառերի փոխառության, տառադարձության և թարգմանական գործելակերպի ուսումնասիրության համար։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ նյութը պահպանվել և ուսումնասիրվել է մի քանի ձեռագրային կամ գրավոր օրինակների համադրման միջոցով։ Հրատարակության հիմքում ընկած հետազոտական աշխատանքը նախատեսում էր տարբեր օրինակների համեմատություն, լեզվական անկանոնությունների և աղավաղումների ուղղում, ինչպես նաև տարբեր ընթերցումների ներկայացում, ինչը թույլ է տալիս վերականգնել առավել վստահելի քննադատական բնագիր։ Այս մոտեցումը կարևոր է, քանի որ պատմական ձեռագրային աղբյուրներում հնարավոր են արտագրական սխալներ, լեզվական փոփոխություններ և հետագա միջամտություններ, իսկ դրանց համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ճշգրիտ վերականգնել սկզբնական տեքստը։ Աշխատության արժեքը մեծ է նաև հայկական սփյուռքի և եվրոպական մշակութային միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ XVII դարում հայ վաճառականները, հոգևորականները և մտավորականները ակտիվորեն ներգրավված էին եվրոպական տարբեր քաղաքների առևտրական և մշակութային կյանքում։ Ֆրանսիայի հետ հայկական կապերի մասին տեղեկությունները ցույց են տալիս, որ հայերի ներկայությունը այնտեղ միայն տնտեսական գործունեությամբ չէր սահմանափակվում, այլ կարող էր ներառել դիվանագիտական, մշակութային և հասարակական շփումներ։ Այս համատեքստում 1683 թվականի գրառումը կարող է դիտարկվել որպես հայ-ֆրանսիական վաղ հարաբերությունների անմիջական վկայություն։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ այն միավորում է պատմական աղբյուրագիտությունը, հայագիտությունը, լեզվաբանությունը և եվրոպական մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր XVII դարի հայ ընթերցողին կամ դիտորդին ներկայացվում Ֆրանսիայի արքունական աշխարհը, ինչպես էին հայերենում արտահայտվում նոր մշակութային երևույթները և ինչպիսի պատկերացում էր ձևավորվում եվրոպական քաղաքական ու մշակութային կենտրոնների մասին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XVII դարի հայ-եվրոպական մշակութային շփումների, հայերեն պատմագրական և ուղեգրական գրության, Վերսալի վաղ շրջանի պատմության և ժամանակի հայերեն լեզվի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։ Այն արժեքավոր է հատկապես այն պատճառով, որ եվրոպական արքունական իրականությունը ներկայացնում է ոչ թե միայն պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների, այլ հայկական գրավոր վկայության միջոցով։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է «լռություն» ֆենոմենի լեզվամշակութային դրսևորումների ուսումնասիրությանը քաղաքական խոսույթում՝ համեմատական վերլուծության հիման վրա՝ անգլերեն և հայերեն լեզվական նյութի կիրառմամբ։ Գրքում դիտարկվում է լռությունը ոչ միայն որպես հաղորդակցական բացակայություն, այլ որպես իմաստակիր և բազմաշերտ լեզվական ու մշակութային երևույթ, որը կարող է ունենալ ռազմավարական, հռետորական և գաղափարական գործառույթներ քաղաքական հաղորդակցության մեջ։ Հեղինակը վերլուծում է այն իրավիճակները, երբ լռությունը կիրառվում է որպես քաղաքական դիրքորոշման արտահայտման միջոց, պատասխանատվության խուսափման, լեգիտիմության պահպանման կամ հանրային ընկալումների կառավարման ռազմավարություն։ Քննարկվում են նաև տարբեր մշակութային միջավայրերում լռության ընկալման առանձնահատկությունները, դրա կապը իշխանության, հեղինակության և սոցիալական նորմերի հետ։ Աշխատությունը հիմնված է դիսկուրսիվ վերլուծության մեթոդների վրա և ընդգրկում է քաղաքական ելույթներ, մեդիա նյութեր և հրապարակային հաղորդակցման օրինակներ՝ բացահայտելով լռության բազմաֆունկցիոնալ բնույթը քաղաքական լեզվական պրակտիկայում։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, մշակութաբանների, քաղաքագետների և հաղորդակցության ոլորտի հետազոտողների համար։