ՀՀ տարածքի երկրակեղևի բլոկային կառուցվածքի և սեյսմիկության միջև եղած կապերը (երկրաֆիզիկական տվյալների հիման վրա)

Технология

Գիրքը նվիրված է մակրոկոմպոզիտային պողպատների կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ժառանգական բարձրաստիճան ջերմամեխանիկական ամրացման գործընթացների կիրառման պայմաններում։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են պողպատների կառուցվածքի ձևավորման մեխանիզմները, ջերմային և մեխանիկական ազդեցությունների փոխազդեցությունը, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք որոշում են նյութերի ամրությունը, կայունությունը և շահագործման հատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է մակրոկոմպոզիտային կառուցվածքների ստացման սկզբունքները, բաղադրիչների փոխազդեցության առանձնահատկությունները և բարձր ջերմաստիճանային մշակման ազդեցությունը մետաղների ներքին կառուցվածքի փոփոխությունների վրա։ Գրքում ներկայացվում են փորձարարական հետազոտությունների արդյունքներ, նյութերի միկրոկառուցվածքային վերլուծության մեթոդներ, մեխանիկական հատկությունների գնահատման մոտեցումներ և ջերմամեխանիկական մշակման արդյունավետության որոշման չափանիշներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժառանգական ազդեցությունների դերին, երբ նախորդ մշակման փուլերում ձևավորված կառուցվածքային առանձնահատկությունները հետագայում ազդում են պողպատի հատկությունների վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի բարձր ամրությամբ և հատուկ շահագործական հատկություններով մետաղական նյութերի ստեղծման ու կատարելագործման խնդիրների ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մետալուրգների, նյութագետների, մեքենաշինության ոլորտի մասնագետների, ինժեներների, հետազոտողների և տեխնիկական բուհերի ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են պողպատների կառուցվածքի ձևավորմամբ, ջերմամեխանիկական մշակմամբ և նոր սերնդի կոմպոզիտային նյութերի մշակմամբ։

История

Գիտական-մշակութաբանական ուսումնասիրություն է, որտեղ հեղինակը փորձում է ներկայացնել պատմական Հայաստանի դերը որպես բազմաշերտ քաղաքակրթական տարածք և տարբեր էթնիկ ու մշակութային ազդեցությունների հատման ու փոխազդեցության կենտրոն։ Աշխատության մեջ քննարկվում է այն գաղափարը, որ Հայաստանը հնագույն ժամանակներից հանդես է եկել ոչ միայն որպես առանձին էթնոսի ձևավորման միջավայր, այլ նաև որպես տարածաշրջանային մշակութային համակարգերի փոխհանդիպման ու համադրման օջախ։ Հեղինակը անդրադառնում է պատմական աղբյուրներին, հնագիտական տվյալներին և մշակութային ժառանգությանը՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչպես են տարբեր ժողովուրդների, լեզուների և ավանդույթների փոխազդեցությունները ձևավորել հայկական քաղաքակրթության բազմաշերտ կառուցվածքը։ Գրքում կարևորվում է նաև «վեր էթնիկական մշակույթ» հասկացությունը, որը դիտարկվում է որպես ազգային սահմաններից դուրս գտնվող, ավելի լայն քաղաքակրթական միավորների համադրման արդյունք։ Նյութը ներկայացվում է միջգիտական մոտեցմամբ՝ համադրելով պատմություն, մշակութաբանություն և լեզվաբանություն, ինչի շնորհիվ ստեղծվում է Հայաստանի պատմական դերի ավելի լայն և համակողմանի պատկերացում։

История

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Իսլամական կոնֆերանս կազմակերպության գործունեության, կառուցվածքի և քաղաքական զարգացման հիմնական փուլերի քննությանը 1969–2001 թվականներին։ Նյութում վերլուծվում են կազմակերպության ստեղծման պատմական նախադրյալները, անդամ պետությունների միջև համագործակցության ամրապնդման նպատակները և իսլամական աշխարհի քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային շահերի համադրման ուղղությամբ իրականացված նախաձեռնությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կազմակերպության դերակատարությանը միջազգային հարաբերություններում, անդամ երկրների միջև համերաշխության խթանմանը, ինչպես նաև տարածաշրջանային հակամարտությունների, անվտանգության խնդիրների և արտաքին քաղաքական մարտահրավերների շուրջ ձևավորված դիրքորոշումներին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է կազմակերպության ինստիտուցիոնալ կառուցվածքին, որոշումների ընդունման մեխանիզմներին և մասնագիտացված մարմինների գործունեությանը՝ գնահատելով դրանց արդյունավետությունը բազմազան քաղաքական և տնտեսական համակարգեր ունեցող երկրների համագործակցության պայմաններում։ Միաժամանակ քննարկվում են 20-րդ դարի վերջին տասնամյակների միջազգային գործընթացների ազդեցությունը կազմակերպության գործունեության վրա, ինչպես նաև դրա տեղն ու նշանակությունը գլոբալ և տարածաշրջանային քաղաքական համակարգում։

Другие предметы

Այս մատենագիտական հրատարակությունը ներկայացնում է հայ տպագրական արտադրանքի համակարգված հաշվառումը՝ ընդգրկելով տարբեր ժամանակաշրջաններում և տարբեր հրատարակչական կենտրոններում լույս տեսած հայերեն գրքեր, պարբերականներ և այլ տպագիր նյութեր։ Այն նպատակ ունի ապահովել հայ տպագրական ժառանգության ամբողջական և շարունակական փաստագրում՝ ծառայելով որպես հղումային գործիք գրադարանագիտության, մատենագիտության և պատմական հետազոտությունների համար։ Նյութում հրատարակությունները դասակարգվում են ըստ մատենագիտական չափորոշիչների՝ ներառելով հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության վայր, տարեթիվ և այլ հիմնական տվյալներ, ինչը հնարավորություն է տալիս համակարգված կերպով ուսումնասիրել հայ գրքի պատմության զարգացումը։ Աշխատությունը նաև կարևոր դեր ունի ազգային մշակութային հիշողության պահպանման և գիտական տեղեկատվության հասանելիության ապահովման գործում՝ հանդիսանալով արժեքավոր աղբյուր հետազոտողների, ուսանողների և գրադարանային մասնագետների համար։

История

Աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի քաղաքական, գաղափարական և հասարակական գործընթացների վրա՝ փորձելով բացահայտել այն նախադրյալները, որոնց պայմաններում ձևավորվեց հայ բնակչության նկատմամբ զանգվածային բռնության և բնաջնջման քաղաքականությունը։ Քննության շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի վերջից կայսրությունում խորացող ներքին ճգնաժամերը, ազգային հարցերը, կենտրոնացման քաղաքականությունը, ժողովրդագրական փոփոխությունները և տարբեր ժողովուրդների կարգավիճակի շուրջ առաջացած հակասությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետևել այն գաղափարական պատկերացումների զարգացմանը, որոնց միջոցով քրիստոնյա և հատկապես հայ բնակչությունը որոշ քաղաքական շրջանակներում աստիճանաբար ներկայացվում էր որպես պետական անվտանգության կամ տարածքային ամբողջականության խնդիր։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն երիտթուրքական շարժման վերափոխումները, իշխանության կենտրոնացման գործընթացները, ազգայնական գաղափարախոսության ազդեցությունը և Առաջին համաշխարհային պատերազմի ստեղծած արտակարգ քաղաքական միջավայրը։ Քննվում է նաև այն հարցը, թե զանգվածային բռնության քաղաքականությունը որքանով էր ձևավորվում նախորդ տասնամյակների քաղաքական փորձի, վարչական մեխանիզմների, բռնությունների և ժողովրդագրական վերափոխումների շարունակականության պայմաններում։ Աղբյուրագիտական առումով նման հետազոտությունը կարող է համադրել օսմանյան պետական փաստաթղթեր, դիվանագիտական հաղորդագրություններ, հյուպատոսական զեկույցներ, ժամանակակիցների վկայություններ, մամուլ, հուշագրություններ և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրություններ՝ տարբեր աղբյուրների հնարավոր կողմնակալությունները քննադատաբար գնահատելով։ Կարևոր խնդիր է որոշումների ընդունման տարբեր մակարդակների՝ կենտրոնական իշխանության, կուսակցական կառույցների, տեղական վարչակազմերի և այլ դերակատարների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում բռնության գաղափարական հիմնավորման, բնակչության տեղահանման և ժողովրդագրական վերակազմավորման քաղաքականության փոխկապակցվածությանը։ Հայոց ցեղասպանության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կենտրոնանում է ոչ միայն իրադարձությունների ընթացքի, այլև դրանց քաղաքական ու գաղափարական նախապատմության վրա՝ հնարավորություն տալով հասկանալու զանգվածային հանցագործության ձևավորման երկարաժամկետ և անմիջական գործոնների փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ այն ընդգրկվում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի պատմության, Հայկական հարցի, ցեղասպանագիտության և զանգվածային բռնության պատմական մեխանիզմների ուսումնասիրության շրջանակում։

Культура

Հայ պոլիս-ը պատմա-քաղաքագիտական և քաղաքակրթական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է հայկական քաղաքային կյանքի ձևավորումը և «պոլիս» հասկացության կիրառումը հայ իրականության մեջ՝ սկսած հնագույն և միջնադարյան քաղաքային կենտրոններից մինչև նոր շրջանի քաղաքաշինական զարգացումներ, աշխատությունում ներկայացվում է հայկական քաղաքների կառուցվածքը՝ վարչական, տնտեսական և մշակութային գործառույթներով, ինչպես նաև դրանց դերը որպես առևտրի, արհեստների, կրթության և քաղաքական կյանքի կենտրոններ, հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են քաղաքային միջավայրերը ձևավորել հասարակական հարաբերությունները, սոցիալական շերտավորումը և մշակութային փոխանակումները, միաժամանակ քննարկվում են այն քաղաքային կենտրոնները, որոնք պատմական տարբեր փուլերում ունեցել են առանձնահատուկ նշանակություն՝ Վաղարշապատ, Անի, Կարս, Կիլիկիայի քաղաքներ և այլ հայկական քաղաքային օջախներ, աշխատությունը նաև անդրադառնում է քաղաքային ինքնակառավարման տարրերին, քաղաքային մշակույթի զարգացման առանձնահատկություններին և հայկական քաղաքների տեղին տարածաշրջանային քաղաքակրթական համակարգերում, ընդգծելով, որ «հայ պոլիսը» ոչ միայն վարչական միավոր է, այլ նաև մշակութային ինքնության և քաղաքակրթական փորձի կրող միջավայր։