Հոգևոր բժշկարան

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի քաղաքական և միջազգային-դիվանագիտական կողմերի քննությանը՝ այն դիտարկելով Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության դրության, հայկական բարենորոգումների պահանջների և մեծ տերությունների քաղաքական շահերի փոխազդեցության համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է խնդրի առաջացման պատմական նախադրյալների, դրա միջազգային բնույթ ստանալու գործընթացի և հնարավոր կարգավորման վերաբերյալ ձևավորված քաղաքական մոտեցումների վրա։ Քննության են առնվում հայ բնակչության իրավունքների և անվտանգության ապահովման, վարչական բարեփոխումների իրականացման, քաղաքական ներկայացվածության և ազգային պահանջների հետ կապված հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում եվրոպական տերությունների և Ռուսաստանի դիրքորոշումներին, նրանց դիվանագիտական նախաձեռնություններին և Օսմանյան կայսրության նկատմամբ իրականացվող քաղաքականությանը՝ ցույց տալով, որ հայկական խնդիրը սերտորեն կապված էր ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների և աշխարհաքաղաքական մրցակցության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում միջազգային պայմանագրերի, դիվանագիտական բանակցությունների և բարենորոգումների ծրագրերի նշանակությանը, ինչպես նաև դրանց իրականացման ընթացքում առաջացած հակասություններին և սահմանափակումներին։ Ուսումնասիրվում են հայկական քաղաքական ու հասարակական շրջանակներում ձևավորված տեսակետները, խնդրի կարգավորման վերաբերյալ տարբեր պատկերացումները և արտաքին քաղաքական պայմանների ազդեցությունը հայկական ազգային նպատակների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ խնդրի լուծման տարբեր ծրագրեր կարող էին հիմնվել քաղաքական ինքնավարության, բարենորոգումների, միջազգային երաշխիքների կամ այլ քաղաքական մեխանիզմների վրա՝ կախված տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական պայմաններից և հեղինակային դիրքորոշումից։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպես էր հայկական խնդիրը ներկայացվում քաղաքական և հրապարակախոսական մտքում և ինչպիսի լուծումներ էին առաջարկվում տարբեր պատմական փուլերում։ Միաժամանակ աշխատությունը կարող է դիտարկվել որպես իր ստեղծման ժամանակաշրջանի քաղաքական մտածողությունն արտացոլող սկզբնաղբյուր, ուստի դրա դրույթները կարևոր է գնահատել համապատասխան պատմական միջավայրի և հեղինակի քաղաքական հայացքների հաշվառմամբ։ Այն արժեքավոր է Հայկական հարցի պատմության, հայ ժողովրդի ազգային-քաղաքական շարժումների, Օսմանյան կայսրության քաղաքականության և XIX–XX դարերի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, դիվանագիտության պատմությամբ, միջազգային հարաբերություններով, Հայկական հարցով և քաղաքական մտքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, պատմաբանների և ուսանողների համար։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Տիգրան Չուխաճյանի երաժշտական ժառանգության սիմֆոնիկ ոլորտի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով XIX դարի հայ մասնագիտական երաժշտական մշակույթի ձևավորման և զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում կոմպոզիտորի նվագախմբային մտածողության առանձնահատկությունները, երաժշտական ձևի կառուցման սկզբունքները, թեմատիկ նյութի զարգացումը, գործիքավորման եղանակները և ազգային ու եվրոպական երաժշտական ավանդույթների փոխհարաբերությունն են։ Չուխաճյանի ստեղծագործական գործունեությունը դիտարկվում է այն պատմամշակութային միջավայրում, որտեղ հայկական երաժշտական արվեստը նոր ձևերով էր առնչվում եվրոպական մասնագիտական երաժշտության ժանրերին ու արտահայտչամիջոցներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել սիմֆոնիկ բնույթի ստեղծագործությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, երաժշտական թեմաների հակադրությունն ու զարգացումը, մեղեդային լեզուն, հարմոնիկ մտածողությունը, ռիթմական կազմակերպումը և նվագախմբային հնչողության ձևավորման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հարցին, թե կոմպոզիտորն ինչպես է եվրոպական ռոմանտիզմին բնորոշ երաժշտական լեզուն համադրում արևելյան և հայկական երաժշտական միջավայրից բխող ինտոնացիոն ու արտահայտչական տարրերի հետ։ Կարևոր է նաև նվագախմբի տարբեր խմբերի գործառույթների ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե ինչպիսի դեր են կատարում լարային, փողային և հարվածային գործիքները երաժշտական կերպարների ձևավորման, դրամատուրգիական զարգացման և հնչերանգային հակադրությունների ստեղծման մեջ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սիմֆոնիկ մտածողության դրսևորումներին նաև կոմպոզիտորի բեմական ստեղծագործություններում, որտեղ նվագախումբը հաճախ կատարում է ոչ միայն ուղեկցող, այլև երաժշտական դրամատուրգիան զարգացնող գործառույթ։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս Չուխաճյանի երաժշտական լեզուն դիտարկել ժամանակաշրջանի եվրոպական կոմպոզիտորական ավանդույթների և հայկական երաժշտության հետ ունեցած կապերի շրջանակում՝ միաժամանակ առանձնացնելով նրա անհատական ոճական հատկանիշները։ Աշխատությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև կոմպոզիտորի ստեղծագործական ժառանգության պատմական գնահատման համար՝ բացահայտելով նրա ներդրումը հայկական նվագախմբային մշակույթի և մասնագիտական կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է երաժշտության պատմության, երաժշտական ձևի, գործիքավորման և ոճաբանական վերլուծության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Չուխաճյանի սիմֆոնիկ մտածողության գեղարվեստական ու պատմական առանձնահատկությունները։

Журналистика

Այս աշխատությունը նվիրված է Սիլվա Կապուտիկյանի հրապարակախոսական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա հասարակական, ազգային, մշակութային և գրական հայացքների դրսևորումները հրապարակախոսական երկերում։ Հեղինակի հրապարակախոսությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գրական գործունեության առանձին ուղղություն, այլև որպես ժամանակի հասարակական ու ազգային խնդիրներին արձագանքելու, սեփական դիրքորոշումն արտահայտելու և ընթերցողի հետ անմիջական մտավոր ու բարոյական երկխոսություն հաստատելու միջոց։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում այն թեմաներին, որոնք առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում նրա հրապարակախոսական խոսքում՝ հայրենիքի և ազգային ինքնության գաղափարը, հայ ժողովրդի պատմական հիշողությունը, լեզվի և մշակույթի պահպանությունը, սփյուռքահայության խնդիրները, ազգային միասնությունը, հասարակական պատասխանատվությունը և մարդու բարոյական կերպարը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև այն հանգամանքին, որ հրապարակախոսական խոսքում անձնական ապրումները հաճախ միահյուսվում են հասարակական մտահոգությունների հետ՝ ստեղծելով հուզականորեն ազդեցիկ, բայց միաժամանակ գաղափարական հստակություն ունեցող պատում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու գրողի մտավոր և քաղաքացիական դիրքորոշումների ձևավորմանն ու զարգացմանը, ինչպես նաև հասկանալու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական, հասարակական և մշակութային իրադարձությունները արտացոլվել նրա հրապարակախոսական մտածողության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները․ խոսքը հաճախ կառուցվում է անմիջական դիմումի, հարցադրումների, գնահատականների և հուզական շեշտադրումների միջոցով, ինչի շնորհիվ հրապարակախոսական տեքստերը ձեռք են բերում կենդանի ու ներգործուն բնույթ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ ներկայացնում է գրողի հասարակական կերպարը՝ որպես մտավորականի, որը գրական գործունեությունը զուգորդում էր ազգային ու քաղաքացիական խնդիրների նկատմամբ ակտիվ վերաբերմունքի հետ։ Գրքի միջոցով ընթերցողը կարող է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Սիլվա Կապուտիկյանի գրական ժառանգության այն հատվածի մասին, որտեղ բանաստեղծական մտածողությունը միահյուսվում է վերլուծական, քննադատական և քաղաքացիական խոսքի հետ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, գրականագիտության և հայ մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողների, հետազոտողների և ընթերցողների համար՝ միաժամանակ նպաստելով XX դարի հայ հասարակական մտքի և հրապարակախոսության առանձնահատկությունների ավելի խոր ընկալմանը։

Религия

Աշխատությունը կրում է թուրքերեն վերնագիր, որի «քիթաբ» բաղադրիչը նշանակում է գիրք, իսկ «շերհլէր րիսալէսի» արտահայտությունը մատնանշում է բացատրությունների կամ մեկնությունների ժողովածուի բնույթը։ Վերնագրի հիման վրա այն կարելի է դիտարկել որպես «Ազիզ քիթաբ» անվամբ հիշատակվող գրքի մեկնաբանական կամ բացատրական շարադրանք։ Նման երկերի հիմնական նպատակը սկզբնաղբյուրի բովանդակությունը ընթերցողին ավելի հասկանալի դարձնելն է՝ բացատրելով առանձին արտահայտությունների իմաստը, հասկացությունների նշանակությունը և տեքստում արտահայտված գաղափարները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել օսմանյան շրջանի թուրքերեն գրավոր մշակույթի, կրոնական կամ ուսուցողական մեկնությունների ավանդույթի և հայերեն տառերով փոխանցված թուրքերեն գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև վկայում է Կոստանդնուպոլսի բազմալեզու հրատարակչական միջավայրի մասին, որտեղ տարբեր լեզուներով և գրային համակարգերով ստեղծված գրքերը շրջանառվում էին տարբեր համայնքների ընթերցողների շրջանում։ Այս հրատարակության ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայատառ թուրքերեն գրական ժառանգության, լեզվական փոխազդեցությունների և 19-րդ դարի հայ ընթերցողական մշակույթի առանձնահատկությունների բացահայտմանը։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հանրային կառավարման ոլորտում ներքին աուդիտի համակարգի կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կառավարման արդյունավետության, հաշվետվողականության, թափանցիկության և պետական միջոցների նպատակային օգտագործման ապահովման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ներքին աուդիտի էությունը, նպատակները, գործառույթները և հանրային կառավարման համակարգում դրա դերը, ինչպես նաև պետական կառավարման մարմիններում ռիսկերի բացահայտման, գնահատման և կառավարման գործընթացների հետ դրա փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ներքին աուդիտի կազմակերպման և իրականացման գործող մեխանիզմներին, աուդիտի անկախությանն ու օբյեկտիվությանը, մասնագիտական կարողություններին, ներքին վերահսկողության համակարգերի գնահատմանը և աուդիտորական առաջարկությունների արդյունավետ իրականացմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել ՀՀ հանրային հատվածում ներքին աուդիտի ինստիտուցիոնալ և իրավական հիմքերը, պետական կառավարման մարմինների առանձնահատկությունները և գործող համակարգի հիմնական խնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ռիսկերի վրա հիմնված աուդիտի կիրառմանը, որը հնարավորություն է տալիս սահմանափակ ռեսուրսներն ուղղել առավել նշանակալի ռիսկերի և կառավարման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ներքին աուդիտի և արտաքին վերահսկողության փոխհարաբերություններին, տեղեկատվական համակարգերի կիրառմանը, աուդիտորական ընթացակարգերի թվայնացմանը և տվյալների վերլուծության ժամանակակից մեթոդների օգտագործմանը։ ՀՀ հանրային կառավարման ոլորտի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ներքին աուդիտի արդյունավետությանը խոչընդոտող կազմակերպական, մասնագիտական և մեթոդաբանական գործոնները և առաջարկելու դրանց հաղթահարման ուղիներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է միջազգային փորձի ուսումնասիրությունն ու դրա համադրումը ՀՀ պայմանների հետ՝ ներքին աուդիտի ժամանակակից չափանիշներին համապատասխան զարգացման հնարավորությունները գնահատելու նպատակով։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ներքին վերահսկողության համակարգերի ամրապնդմանը, պետական կառավարման մարմինների գործունեության արդյունավետության բարձրացմանը, ֆինանսական և գործառնական ռիսկերի նվազեցմանը, ինչպես նաև հանրային ռեսուրսների ավելի արդյունավետ կառավարմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պետական կառավարման մասնագետներին, ներքին և արտաքին աուդիտորներին, ֆինանսիստներին, տնտեսագետներին, վերահսկողության ոլորտի մասնագետներին, հանրային ֆինանսների հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Экономика

Ինստիտուտները և արդյունավետ շուկան տնտեսական համակարգի երկու փոխկապակցված հասկացություններ են, որոնք կարևոր դեր ունեն շուկայի կայունության և զարգացման ապահովման գործում։ Ինստիտուտները ձևական և ոչ ձևական կանոնների, օրենքների, նորմերի և կազմակերպությունների ամբողջությունն են, որոնք կարգավորում են տնտեսական հարաբերությունները։ Դրանք ներառում են պետական մարմիններ, օրենքներ, դատական համակարգ, ֆինանսական վերահսկողություն, ինչպես նաև հասարակական վարքագծի ընդունված կանոններ։ Ինստիտուտների հիմնական էությունը կայանում է նրանում, որ դրանք նվազեցնում են անորոշությունը, պաշտպանում են սեփականության իրավունքները և ապահովում են տնտեսական գործարքների վստահությունը։ Արդյունավետ (էֆեկտիվ) շուկան այն շուկան է, որտեղ բոլոր հասանելի տեղեկատվությունը արագ և ամբողջությամբ արտացոլվում է ակտիվների գների մեջ, և որտեղ անհնար է համակարգված կերպով ստանալ ավելորդ շահույթ միայն տեղեկատվության առավելության հաշվին։ Այս գաղափարը հայտնի է որպես արդյունավետ շուկայի վարկած։ Արդյունավետ շուկայի գործունեության համար անհրաժեշտ են ուժեղ ինստիտուտներ, որոնք ապահովում են թափանցիկություն, տեղեկատվության հավասար հասանելիություն և կանոնների պահպանում։ Եթե ինստիտուտները թույլ են, շուկայում կարող են առաջանալ խարդախություն, տեղեկատվական անհավասարություն և անարդյունավետ բաշխում։ Այսպիսով, ինստիտուտները և արդյունավետ շուկան փոխադարձաբար կապված են․ լավ գործող ինստիտուտները նպաստում են շուկայի արդյունավետությանը, իսկ արդյունավետ շուկան խթանում է տնտեսական աճը, ներդրումների ներգրավումը և ռեսուրսների օպտիմալ բաշխումը։