Իրանի «Ազատ» համալսարանի դասախոսների գործունեության արդյունավետության գիտամեթոդական հիմքերը

Экономика

Այս աշխատությունը նվիրված է ներդրումային ռիսկի ուսումնասիրությանը մրցակցային շուկայական պայմաններում՝ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության ծառայությունների ոլորտի օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են ներդրումային որոշումների վրա ազդող հիմնական գործոնները՝ մակրոտնտեսական անկայունություն, շուկայի մրցակցային կառուցվածք, սպառողական պահանջարկի տատանումներ, իրավական և հարկային միջավայրի առանձնահատկություններ։ Աշխատությունում դիտարկվում են ներդրումային ռիսկի հիմնական տեսակները՝ շուկայական, ֆինանսական, գործառնական և ինստիտուցիոնալ, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությունը ծառայությունների ոլորտի տարբեր ենթաճյուղերում՝ բանկային ծառայություններ, զբոսաշրջություն, տրանսպորտ, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ և առևտրային ծառայություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռիսկերի գնահատման և կառավարման մեթոդներին՝ դիվերսիֆիկացիա, ֆինանսական վերլուծություն, կանխատեսման մոդելներ և զգայունության վերլուծություն։ Վերլուծվում է նաև մրցակցային միջավայրի ազդեցությունը ներդրումային վարքագծի վրա, որտեղ բարձր մրցակցությունը միաժամանակ մեծացնում է ռիսկերը, բայց նաև խթանում է արդյունավետության բարձրացումը և նորարարական լուծումների ներդրումը։ Հետազոտությունը ընդգծում է, որ ներդրումային ռիսկերի արդյունավետ կառավարումը կարևոր նախապայման է ծառայությունների ոլորտի կայուն զարգացման և ներդրումային գրավչության բարձրացման համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի իտալական գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Ջակոմո Լեոպարդիի գրական և փիլիսոփայական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով եվրոպական և հատկապես իտալական ռոմանտիկական շարժման գաղափարագեղագիտական զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննվում են գրողի աշխարհայացքի ձևավորման աղբյուրները, դասական մշակույթի ազդեցությունը, ժամանակակից գրական ուղղությունների հետ նրա հարաբերությունները և այն առանձնահատկությունները, որոնց շնորհիվ նրա ստեղծագործությունը միաժամանակ առնչվում է ռոմանտիզմին և պահպանում ինքնատիպ գեղարվեստական ու մտավոր բնույթ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնության, մարդու, ժամանակի, հիշողության, պատրանքի, միայնության, երջանկության որոնման և մարդկային գոյության սահմանափակության թեմաներին։ Քննվում է բանաստեղծական մտածողության և փիլիսոփայական մտորումների փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են վերացական գաղափարները նրա ստեղծագործություններում վերածվում զգայական պատկերների, հոգեբանական ապրումների և քնարական իրավիճակների։ Կարևորվում են հիշողության և երևակայության գործառույթները, որոնք հնարավորություն են տալիս առօրյա իրականությունից անցնելու դեպի անհատի ներաշխարհ և անցյալի վերապրման տարածք։ Ուսումնասիրվում են նաև բնության ընկալման փոփոխությունները՝ վաղ շրջանի ավելի ներդաշնակ պատկերացումներից մինչև մարդու և աշխարհի հարաբերությունների առավել հակասական ու փիլիսոփայական մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գրողի լեզվի և ոճի քննությունը՝ բառապաշարի, պատկերային համակարգի, երաժշտականության, ռիթմի և քնարական խոսքի կառուցվածքի տեսանկյունից։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում դասական ժառանգության և նոր գրական զգացողության համադրությանը, որն առանձնահատուկ տեղ է ապահովում նրա ստեղծագործությանը իտալական գրականության պատմության մեջ։ Քննվում են նաև անհատի ներաշխարհի, զգացմունքների և անձնական փորձառության նկատմամբ հետաքրքրությունը, պատմական անցյալի ընկալումը և արդիականության հետ ունեցած հակադրությունները, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում ռոմանտիկական գեղագիտության մեջ։ Միաժամանակ ընդգծվում են այն հատկանիշները, որոնք թույլ չեն տալիս նրա գրականությունը ամբողջությամբ սահմանափակել որևէ մեկ ուղղության շրջանակներով։ Համեմատական դիտարկումների միջոցով հնարավոր է բացահայտել նրա ստեղծագործական մտածողության կապերը եվրոպական ռոմանտիզմի ընդհանուր գաղափարների հետ և առանձնացնել իտալական գրական միջավայրով պայմանավորված յուրահատկությունները։ Գրական տեքստերի և փիլիսոփայական մտքի համատեղ քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հեղինակի աշխարհընկալման զարգացման և նրա ստեղծագործական համակարգի մասին։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել իտալական գրականության, ռոմանտիզմի, համեմատական գրականագիտության, գրական գեղագիտության և եվրոպական մշակույթի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր եկեղեցական, աստվածաբան և մտավորական Հովհան Իմաստասեր Օձնեցու կյանքի, հոգևոր գործունեության և հայ եկեղեցական մտքի զարգացման գործում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են նրա ապրած ժամանակաշրջանի պատմաքաղաքական և կրոնական պայմանները՝ հնարավորություն տալով հասկանալ այն միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են նրա աստվածաբանական հայացքներն ու եկեղեցական գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում նրա՝ Հայոց կաթողիկոսի պաշտոնում ծավալած գործունեությանը, եկեղեցական կառավարման ամրապնդմանն ուղղված քայլերին և Հայոց եկեղեցու ներքին կազմակերպման խնդիրներին։ Քննության են առնվում եկեղեցական կարգապահության, ծիսական կյանքի, դավանաբանական սկզբունքների և հոգևորականության գործունեության կարգավորման հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում է նրա մասնակցությունը ժամանակաշրջանի դավանական բանավեճերին և Հայոց եկեղեցու աստվածաբանական դիրքորոշումների հիմնավորմանն ու պաշտպանությանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև քրիստոնեական տարբեր եկեղեցիների և դավանական ուղղությունների միջև գոյություն ունեցող հարաբերություններին՝ ցույց տալով, թե քաղաքական և կրոնական բարդ պայմաններում ինչ նշանակություն ուներ եկեղեցական ինքնուրույնության պահպանումը։ Ուսումնասիրվում է նրա գրական և աստվածաբանական ժառանգությունը, մեկնողական ու դավանաբանական մտածողությունը և եկեղեցական իրավունքի զարգացման գործում ունեցած ներդրումը։ Առանձին նշանակություն է տրվում կանոնական նյութերի համակարգմանն ու եկեղեցական կանոնների կիրառմանը, որոնք կարևոր դեր էին կատարում ոչ միայն հոգևոր կյանքի, այլև միջնադարյան հայ հասարակության մի շարք հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Նրա գործունեությունը դիտարկվում է նաև կրթական և մշակութային տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով հոգևոր գիտելիքի տարածման, գրավոր մշակույթի պահպանման և եկեղեցական մտավոր ավանդույթի զարգացման նշանակությունը։ Քննության են առնվում նրա աշխատություններում արտահայտված գաղափարները մարդու բարոյական վարքի, հավատքի, եկեղեցու առաքելության և քրիստոնեական համայնքի կազմակերպման վերաբերյալ։ Կարևորվում է նաև եկեղեցական ու աշխարհիկ իշխանությունների փոխհարաբերությունների խնդիրը և այն քաղաքական միջավայրը, որտեղ Հայոց եկեղեցին ստիպված էր պահպանել իր կառույցներն ու ինքնությունը։ Պատմական աղբյուրների և մատենագրական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել հոգևոր առաջնորդի կենսագրության հիմնական փուլերը և գնահատել նրա գործունեության ազդեցությունը հետագա դարերի հայ եկեղեցական կյանքի վրա։ Նրա կերպարը ներկայացվում է որպես եկեղեցական առաջնորդի և գիտնական-մտավորականի համադրություն, որի գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջնադարյան հայկական աստվածաբանական և իրավական մտքի պատմության մեջ։ Աշխատությունը նպաստում է նաև VIII դարի Հայաստանի կրոնական, մշակութային և հասարակական կյանքի առավել ամբողջական ընկալմանը՝ անհատի գործունեությունը դիտարկելով ժամանակաշրջանի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, միջնադարյան Հայաստանի պատմության, աստվածաբանության, եկեղեցական իրավունքի, հայ միջնադարյան մատենագրության և հայագիտության խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, հոգևորականների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Այս գրականագիտա-թարգմանաբանական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայերենից ռուսերեն կատարված բանաստեղծական թարգմանություններում հեղինակի ստեղծագործական անհատականության դրսևորումների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են թարգմանության տեսական հիմնադրույթները՝ համարժեքության, ադապտացիայի և վերաստեղծման սկզբունքները, ինչպես նաև դրանց կիրառումը պոետական տեքստերի փոխանցման գործընթացում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է, թե ինչպես է թարգմանիչը վերարտադրում բնօրինակի պատկերային համակարգը, ռիթմիկ-հնչյունական կառուցվածքը, ոճական առանձնահատկությունները և ազգային-մշակութային ենթատեքստը՝ միաժամանակ ներդնելով սեփական ստեղծագործական մեկնաբանությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանչի անհատական ոճի ձևավորմանը, լեզվական ընտրություններին, փոխակերպման ռազմավարություններին և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների պահպանման ու վերաիմաստավորման խնդիրներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև հայ պոեզիայի ռուսերեն թարգմանությունների օրինակներ, որոնք թույլ են տալիս բացահայտել մշակութային միջնորդության և գրական փոխազդեցության առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարևոր ներդրում է թարգմանագիտության, համեմատական գրականագիտության և հայ-ռուսական գրական կապերի ուսումնասիրության մեջ՝ ընդգծելով թարգմանչի ստեղծագործական դերը որպես համահեղինակային գործընթացի մաս։

Педагогика

Вторая международная научно-практическая конференция աշխատությունը գիտաժողովի նյութերի ժողովածու է, որը ներառում է տարբեր ոլորտների գիտնականների և մասնագետների զեկույցներ, հետազոտական հոդվածներ և գործնական ուսումնասիրություններ, այն ներկայացնում է արդի գիտական խնդիրների քննարկումներ, նոր մեթոդաբանություններ և կիրառական լուծումներ՝ կախված կոնկրետ գիտաժողովի թեմատիկ ուղղվածությունից, ժողովածուն ընդգրկում է միջդիսցիպլինար հետազոտություններ, որոնք կարող են վերաբերվել կրթությանը, տնտեսությանը, տեխնոլոգիաներին կամ հասարակական գիտություններին, միաժամանակ ընդգծելով գիտական համագործակցության և փորձի փոխանակման կարևորությունը միջազգային մակարդակում, ինչը այն դարձնում է արժեքավոր աղբյուր գիտական համայնքի համար՝ նոր գաղափարների տարածման և հետազոտական արդյունքների ամրապնդման տեսանկյունից։

Право

Պատիժը քրեական իրավունքում պետական հարկադրանքի միջոց է, որը կիրառվում է դատարանի կողմից հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ և նախատեսված է նրա կողմից կատարված իրավախախտման համար պատասխանատվություն ապահովելու համար։ Պատիժը արտահայտում է պետության բացասական վերաբերմունքը հանցավոր վարքագծի նկատմամբ և ունի ինչպես իրավական, այնպես էլ հասարակական նշանակություն։ Պատժի հիմնական նպատակները բազմաբնույթ են։ Առաջին հերթին այն ուղղված է սոցիալական արդարության վերականգնմանը, այսինքն՝ հանցագործությամբ խախտված հասարակական հավասարակշռության վերականգնմանը։ Երկրորդ նպատակն է հանցագործին ուղղելը և վերադաստիարակելը, որպեսզի նա հետագայում չկրկնի հանցանքը և վերադառնա օրինապահ կյանքի։ Երրորդ կարևոր նպատակը ընդհանուր և հատուկ կանխարգելումն է․ ընդհանուր կանխարգելման միջոցով պատիժը ազդում է հասարակության մյուս անդամների վրա՝ կանխելով նոր հանցագործություններ, իսկ հատուկ կանխարգելումը ուղղված է հենց հանցագործի կրկնահանցագործության կանխմանը։ Պատժի տեսակները տարբեր են և սահմանվում են քրեական օրենսդրությամբ։ Դրանք կարող են լինել ազատազրկում, տուգանք, ուղղիչ աշխատանքներ, որոշակի իրավունքներից զրկում, պայմանական դատապարտում և այլ միջոցներ։ Ամենածանր պատժատեսակը համարվում է ազատազրկումը, որը կիրառվում է հատկապես ծանր հանցագործությունների դեպքում։ Պատիժների կիրառման ժամանակ կարևոր է համաչափության սկզբունքը, այսինքն՝ պատիժը պետք է համապատասխանի կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղավորության աստիճանին։ Ժամանակակից իրավական համակարգերում մեծ նշանակություն ունի նաև մարդասիրության սկզբունքը, որը պահանջում է, որ պատիժը չխախտի մարդու հիմնարար իրավունքները և նպաստի նրա վերասոցիալականացմանը։