Кальциевый гомеостаз, кальцийрегулирующая система и перекисное окисление липидов у больных бронхиальной астмой, возможности их фармакологической коррекции

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեության և XX դարի հայկական ազգային երաժշտական-կատարողական մշակույթի փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն նպատակ ունի լրացնել հայ երաժշտական կատարողական արվեստի պատմության մեջ առկա կարևոր բացը՝ ներկայացնելով սիմֆոնիկ նվագախմբի ձևավորման, զարգացման և ազգային մշակութային գործընթացներում ունեցած դերի ամբողջական պատկերը։ Ազգային գրադարանի շտեմարանի տվյալներով՝ աշխատությունը Նարեկ Վալենտինի Թովմասյանի 2002 թվականի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսությունն է, որը հրատարակվել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի կողմից։ Հետազոտության հիմնական առանցքը սիմֆոնիկ նվագախմբի և ազգային մշակույթի փոխազդեցությունն ու փոխադարձ ազդեցությունն է։ Աշխատության մեջ նվագախումբը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտական ստեղծագործությունների կատարող կոլեկտիվ, այլև որպես ազգային երաժշտական մշակույթի ձևավորման, պահպանման, տարածման և զարգացման կարևոր հաստատություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն պատմական ու մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանում ձևավորվել և զարգացել է պրոֆեսիոնալ սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը, ինչպես նաև այն դերակատարությունը, որ ունեցել են նվագախմբերը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի ձեռքբերումները հանրությանը ներկայացնելու և ազգային երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելու գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարմանը և դրանց մեկնաբանության առանձնահատկություններին։ Նվագախմբային կատարումը ներկայացվում է որպես այն միջավայրը, որտեղ ազգային երաժշտական լեզուն կարող է դրսևորվել մեծածավալ սիմֆոնիկ և գործիքային ստեղծագործություններում՝ միաժամանակ մտնելով համաշխարհային դասական երաժշտության հետ ստեղծագործական երկխոսության մեջ։ Հետազոտության կարևոր հատվածներից մեկը նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավարների և դիրիժորների գործունեության ուսումնասիրությունն է, քանի որ նրանց մասնագիտական սկզբունքներն էապես ազդել են երկացանկի ձևավորման, կատարողական ոճի և ազգային երաժշտության մեկնաբանման վրա։ Մասնավորապես, ուսումնասիրություններում ընդգծվում է Դավիթ Խանջյանի նշանակալի ներդրումը հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների մեկնաբանման և նվագախմբի գործունեության նոր որակների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ազգային և համաշխարհային երաժշտական ժառանգության համադրությունը։ Սիմֆոնիկ նվագախմբի երկացանկում հայկական ստեղծագործությունների ընդգրկումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված ազգային մշակութային դրսևորում, այլ որպես հայ երաժշտության՝ համաշխարհային սիմֆոնիկ ավանդույթի մեջ ներկայանալու միջոց։ Այս տեսանկյունից նվագախմբի գործունեությունը նպաստում է ինչպես ազգային երաժշտության պահպանմանը, այնպես էլ դրա նոր մեկնաբանությունների և կատարողական ավանդույթների ձևավորմանը։ Թեմայի շրջանակում կարևոր է նաև տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական քաղաքականության և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նվագախմբային կյանքի վրա, քանի որ պետական և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը մեծապես պայմանավորել է համերգային կյանքի կազմակերպումը, կատարողների պատրաստումը, երկացանկի ընտրությունը և նոր ստեղծագործությունների ներկայացումը։ Պատմական համատեքստում հարկ է տարբերակել ներկայիս Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ավելի վաղ գոյություն ունեցած նույնանուն կոլեկտիվներից. ներկայիս նվագախումբը հիմնադրվել է Սերգեյ Սմբատյանի կողմից 2005 թվականին, մինչդեռ խորհրդային շրջանում «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբ» անվանումը գործածվել է այլ նվագախմբի համար։ Ներկայիս կոլեկտիվի պետական կարգավիճակը ձևավորվել է ՀՀ կառավարության 2014 թվականի որոշմամբ, որտեղ նրա գործունեության նպատակների թվում ամրագրված են երաժշտարվեստի նկատմամբ հասարակության հոգևոր պահանջների բավարարումը և ազգային երաժշտական-կատարողական արվեստի ավանդույթների պահպանումն ու զարգացումը։ Աշխատության ընդհանուր նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը դիտարկել հայկական մշակույթի ավելի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է նվագախմբային կատարումը դարձել ազգային կոմպոզիտորական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման կարևոր միջոց, ինչպես են դիրիժորներն ու երաժիշտները մասնակցել ազգային կատարողական դպրոցի ձևավորմանը, և ինչպես է հայկական երաժշտությունը սիմֆոնիկ ժանրի միջոցով հաղորդակցվել համաշխարհային երաժշտական մշակույթի հետ։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտագետների, արվեստագետների, երաժշտական բուհերի ուսանողների, կատարողների և հայկական ազգային երաժշտական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ համադրում է պատմական, երաժշտագիտական և մշակութաբանական մոտեցումները և սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեությունը ներկայացնում է որպես ազգային մշակութային ինքնության պահպանման ու զարգացման կարևոր բաղադրիչ։

Педагогика

Այս գիրքը նվիրված է ֆիզիկական կուլտուրայի և կենսաբանության դասավանդման գործընթացում միջառարկայական կապերի նշանակության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով կրթական գործընթացի արդյունավետ կազմակերպման կարևոր մոտեցումներից մեկը։ Աշխատանքում քննարկվում են տարբեր առարկաների միջև գիտելիքների փոխկապակցման հնարավորությունները, դրանց դերը սովորողների գիտական աշխարհայացքի ձևավորման, առողջության վերաբերյալ պատկերացումների զարգացման և ֆիզիկական ակտիվության գիտակցված կիրառման գործում։ Գրքում ներկայացվում են ուսուցման մեթոդներ, մանկավարժական սկզբունքներ և գործնական մոտեցումներ, որոնք նպաստում են կենսաբանական գիտելիքների կիրառմանը ֆիզիկական դաստիարակության ոլորտում և հակառակը։ Այն կարող է օգտակար լինել ուսուցիչների, մանկավարժների, ֆիզիկական դաստիարակության մասնագետների, ուսանողների և կրթական գործընթացի կատարելագործմամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Лингвистика

«Հավելված» բառը հայերենում բազմիմաստ է և կիրառվում է տարբեր ոլորտներում՝ ըստ համատեքստի։ Ամենատարածված իմաստով այն նշանակում է որևէ հիմնական փաստաթղթին, օրենքին, գրքին կամ աշխատանքին կցված լրացուցիչ նյութ, որը պարզաբանում կամ ընդլայնում է հիմնական բովանդակությունը։ Օրինակ՝ իրավական փաստաթղթերում հավելվածը կարող է պարունակել լրացուցիչ պայմաններ, աղյուսակներ կամ բացատրություններ, որոնք անհրաժեշտ են ամբողջական ընկալման համար, բայց չեն ներառվել հիմնական տեքստում։ Կրթական և գիտական աշխատանքներում հավելվածը հաճախ օգտագործվում է որպես հավելյալ նյութերի բաժին, որտեղ տեղադրվում են գծագրեր, հաշվարկներ, վիճակագրական տվյալներ կամ այլ օժանդակ տեղեկություններ։ Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտում «հավելված» բառը կարող է նշանակել նաև ծրագրային հավելում (application), այսինքն՝ ինքնուրույն գործող ծրագրային համակարգ կամ բջջային հավելված, որը կատարում է որոշակի գործառույթներ օգտատիրոջ համար։ Բառի ընդհանուր իմաստային առանձնահատկությունն այն է, որ այն միշտ կապված է հիմնական բովանդակությանը լրացնող կամ ընդլայնող տեղեկատվության հետ։ Հավելվածները կարևոր դեր ունեն տեղեկատվության կառուցվածքային ներկայացման մեջ, քանի որ թույլ են տալիս հիմնական տեքստը պահել հստակ և համառոտ, իսկ մանրամասները ներկայացնել առանձին բաժնում։ Այսպիսով, «հավելված» հասկացությունը կիրառվում է ինչպես իրավական, գիտական և կրթական ոլորտներում, այնպես էլ տեխնոլոգիական միջավայրում՝ ունենալով լրացնող և ընդլայնող նշանակություն։

Лингвистика

Նախատեսված է բուհերի ուսանողների համար և նպատակ ունի զարգացնել հայոց լեզվի գործնական կիրառման հմտությունները՝ զուգահեռ ամրապնդելով տեսական գիտելիքները։ Գիրքը կառուցված է թեմատիկ բաժիններով, որոնք ընդգրկում են հայոց լեզվի հիմնական կառուցվածքային մակարդակները՝ ուղղագրություն, կետադրություն, ձևաբանություն, շարահյուսություն և բառագիտություն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց կիրառությանը ակադեմիական և մասնագիտական գրավոր խոսքում։ Յուրաքանչյուր բաժին ուղեկցվում է բազմազան վարժություններով, վերլուծական առաջադրանքներով և ինքնաստուգման հարցերով, որոնք նպաստում են ուսանողների լեզվական մտածողության զարգացմանը և սխալների ինքնուրույն հայտնաբերմանն ու ուղղմանը։ Հեղինակը շեշտադրում է գրագետ խոսքի կարևորությունը գիտական և մասնագիտական գործունեության մեջ՝ ցույց տալով, թե ինչպես է լեզվական ճշգրտությունը ազդում մտքի հստակության և հաղորդակցության արդյունավետության վրա։ Աշխատությունը նաև օգնում է ուսանողներին կատարելագործել իրենց գրավոր խոսքը, ձևավորել լեզվական նորմերի ճիշտ ընկալում և կիրառել դրանք տարբեր ակադեմիական իրավիճակներում։ Գիրքը նախատեսված է բուհական ուսանողների, լեզվաբանության և բանասիրության մասնագիտություններով սովորողների համար՝ ծառայելով որպես գործնական և մեթոդական կարևոր ուղեցույց հայոց լեզվի խորացված ուսումնասիրության համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է դեկորատիվ, տեխնիկական և այլ նշանակության բույսերի տնկանյութի ստացման կենսատեխնոլոգիական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ համադրելով հիդրոպոնիկ աճեցման համակարգերն ու in vitro հյուսվածքային մշակույթի հնարավորությունները։ Հետազոտության առանցքում բույսերի բազմացման, աճի և զարգացման կենսաբանական օրինաչափությունների բացահայտումն է վերահսկվող միջավայրում, ինչպես նաև տարբեր տեսակների համար արդյունավետ բազմացման համակարգերի գիտական հիմնավորումը։ Հիդրոպոնիկան դիտարկվում է որպես անհող մշակության համակարգ, որտեղ հնարավոր է վերահսկել բույսերի արմատային միջավայրի հիմնական պայմանները և ուսումնասիրել դրանց ազդեցությունը աճի, կենսազանգվածի ձևավորման ու տնկանյութի որակի վրա։ In vitro մշակույթը, իր հերթին, հնարավորություն է տալիս հետազոտելու բուսական հյուսվածքների և օրգանների զարգացման առանձնահատկությունները վերահսկվող լաբորատոր պայմաններում և գնահատելու վեգետատիվ բազմացման կենսատեխնոլոգիական ներուժը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել սկզբնական բուսանյութի կենսաբանական առանձնահատկություններին, վերականգնողական կարողությանը, աճի տարբեր փուլերի ընթացքին և լաբորատոր պայմաններում ստացված բույսերի հետագա հարմարվողականությանը։ Կարևոր ուղղություն է տարբեր բուսատեսակների արձագանքների համեմատական ուսումնասիրությունը, քանի որ դեկորատիվ, տեխնիկական և այլ մշակաբույսերը կարող են զգալիորեն տարբերվել աճի տեմպերով, բազմացման առանձնահատկություններով և վերահսկվող պայմանների նկատմամբ պահանջներով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել տնկանյութի կենսունակությունը, միատարրությունը, արմատային համակարգի զարգացումը և հետագա աճի կայունությունը՝ որպես կիրառվող տեխնոլոգիական մոտեցումների արդյունավետությունը բնութագրող ցուցանիշներ։ Առանձին նշանակություն ունի in vitro պայմաններից արտաքին միջավայր տեղափոխված բույսերի հարմարվողականության ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ փուլում լաբորատոր միջավայրում ձևավորված բույսերը պետք է աստիճանաբար հարմարվեն նոր պայմաններին։ Հիդրոպոնիկ և հյուսվածքային մշակույթի մեթոդների համադրումը կարող է նպաստել բուսական նյութի բազմացման ամբողջական կենսատեխնոլոգիական համակարգերի ձևավորմանը և տարբեր տեսակների կենսաբանական ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Նման հետազոտությունները կիրառական նշանակություն ունեն դեկորատիվ այգեգործության, բուսաբուծության, տնկարանային տնտեսության և արժեքավոր բուսական գենետիկական ռեսուրսների պահպանման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բույսերի կենսատեխնոլոգիայի, հիդրոպոնիկայի, բույսերի ֆիզիոլոգիայի և հյուսվածքային մշակույթի գիտական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով զարգացնել վերահսկվող պայմաններում որակյալ և կենսունակ տնկանյութի ստացման գիտական հիմքերը։

Лингвистика

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է անգլերեն լեզվում որոշչի (attributive modifier) արտահայտման եղանակների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրանց կառուցվածքային, իմաստային և կիրառական առանձնահատկությունները խոսքում և գրավոր լեզվում։ Աշխատանքում ներկայացվում է որոշչի դերը որպես նախադասության երկրորդական անդամ, որը լրացնում և ճշգրտում է գոյականի իմաստը՝ տալով նրան ավելի կոնկրետ, սահմանափակող կամ նկարագրական բնույթ։ Քննարկվում են որոշչի արտահայտման հիմնական ձևերը անգլերենում, այդ թվում՝ ածականներով արտահայտված որոշիչները (a beautiful house), գոյականով արտահայտված որոշիչները (school building), դերանունային որոշիչները (my book, this car), դերբայական կառույցները (running water, broken window), նախդրական կապակցությունները (a man in a suit) և հարաբերական նախադասությունները (the book that I read)։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այս ձևերի շարահյուսական դիրքին, կապակցման միջոցներին և իմաստային տարբերություններին, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ մի քանի որոշիչներ կարող են միաժամանակ կիրառվել մեկ գոյականի հետ՝ ստեղծելով բարդ նկարագրական կառուցվածքներ։ Աշխատանքում նաև վերլուծվում են որոշչի կիրառման ոճական առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում՝ ակադեմիական, խոսակցական և գրական լեզվում։ Ներկայացվում են օրինակներ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես է որոշչի ճիշտ ընտրությունը ազդում նախադասության հստակության, ճշգրտության և տեղեկատվական հագեցվածության վրա։ Աշխատանքը նպատակ ունի զարգացնել անգլերեն լեզվի քերականական կառուցվածքների վերաբերյալ գիտելիքները և խորացնել որոշչի գործառույթի ըմբռնումը լեզվական հաղորդակցության մեջ։