Каналирование электронов с энергией 20 МэВ в пьезоэлектрических монокристаллах при наличии внешних акустических полей

Религия

Աշխատությունը քրիստոնեական հոգևոր կյանքի, հավատքի ամրապնդման և բարոյական կատարելագործման գաղափարներին նվիրված կրոնական բնույթի ստեղծագործություն է, որի հիմնական նպատակն է ընթերցողին առաջնորդել դեպի առաքինի վարքագիծ, աստվածահաճո կյանք և հոգևոր հասունություն։ Վերնագրում օգտագործված «պտուղ» հասկացությունն ունի խորհրդանշական նշանակություն՝ արտահայտելով հավատքի, աղոթքի, աստվածային խոսքի և քրիստոնեական առաքինությունների միջոցով մարդու հոգում ձևավորվող բարոյական արդյունքները։ Քրիստոնեական աշխարհայացքում հոգևոր պտուղը մարդու ներքին վերափոխման և Աստծո հետ կենդանի հարաբերության արտահայտությունն է, որը դրսևորվում է սիրո, ուրախության, խաղաղության, համբերության, բարության, հեզության, հավատարմության և ինքնատիրապետման մեջ։ Այս գաղափարական շրջանակում աշխատությունը կարևորում է ոչ միայն հավատքի արտաքին դրսևորումները, այլև մարդու ներաշխարհի մաքրությունը, մտքերի ու ցանկությունների վերահսկումը և քրիստոնեական սկզբունքներին համապատասխան ապրելակերպի ձևավորումը։ Հոգևոր կատարելագործումը ներկայացվում է որպես շարունակական ընթացք, որը պահանջում է ինքնաքննություն, մեղքի գիտակցում, ապաշխարություն, աղոթք և սեփական թերությունները հաղթահարելու կամք։ Մարդը կոչված է իր հավատքը հաստատելու գործերով՝ մերձավորի նկատմամբ սիրով, կարեկցանքով, ներողամտությամբ, արդարամտությամբ և բարեգործությամբ։ Այս մոտեցմամբ բարեպաշտությունը դառնում է ոչ թե միայն անձնական կրոնական զգացում, այլև հասարակական հարաբերություններում դրսևորվող բարոյական պատասխանատվություն։ Աշխատության գաղափարական առանցքը քրիստոնեական կյանքի ներքին և արտաքին կողմերի ներդաշնակությունն է։ Հավատացյալի խոսքը, վարքը և գործերը պետք է արտահայտեն նրա հոգևոր համոզմունքները, իսկ ձեռք բերված գիտելիքը պետք է վերածվի բարոյական փորձառության։ Հատուկ կարևորություն է ստանում նաև աստվածային շնորհի և մարդկային կամքի փոխհարաբերությունը. հոգևոր առաջընթացը դիտարկվում է որպես Աստծո օգնությամբ և մարդու գիտակցված ջանքերով իրականացվող գործընթաց։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը նպաստում է քրիստոնեական արժեքների ոչ միայն ճանաչմանը, այլև դրանց կիրառմանը առօրյա կյանքում՝ ընթերցողին մղելով վերանայելու սեփական վարքագիծը և ձգտելու ավելի բարձր բարոյական չափանիշների։ Գրական առումով այն առնչվում է հոգևոր-խրատական արձակի ավանդույթին, որտեղ կրոնական գաղափարները մատուցվում են դաստիարակչական և խորհրդածական նպատակներով՝ ընթերցողի մեջ առաջացնելով հավատքի խորացման և ինքնակատարելագործման ձգտում։ Հռոմում՝ Հավատի տարածման միաբանության տպարանում հրատարակված լինելը գիրքը կապում է կաթոլիկ միսիոներական և կրթական գործունեության պատմության հետ։ Հավատի տարածման միաբանությունը կարևոր դեր ուներ տարբեր ժողովուրդների շրջանում քրիստոնեական ուսմունքի տարածման, կրոնական կրթության կազմակերպման և հոգևոր գրականության հրատարակման գործում։ Հայերեն նմանատիպ աշխատությունների հրատարակումը վկայում է հայ ընթերցողների հոգևոր կրթության նկատմամբ ցուցաբերվող ուշադրության և քրիստոնեական գրականության միջոցով բարոյական ու կրոնական գիտելիքների տարածման ձգտման մասին։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի հայ կրոնական գրականության, քրիստոնեական բարոյագիտության, հոգևոր դաստիարակության և հայ կաթոլիկ համայնքի մշակութային ու կրթական պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև որպես հայերեն հոգևոր գրքի պատմական վկայություն, որն արտացոլում է եվրոպական կրոնական հրատարակչական կենտրոնների և հայալեզու հոգևոր մշակույթի փոխառնչությունները։ Աշխատության ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է բարձրացվող գաղափարների համամարդկային բնույթով. հավատարմությունը, սերը, բարությունը, ներողամտությունը և ներքին խաղաղության որոնումը շարունակում են կարևոր նշանակություն ունենալ մարդու անհատական ու հասարակական կյանքում։ Այն կարող է օգտակար լինել հոգևորականներին, աստվածաբաններին, հայագետներին և քրիստոնեական բարոյախոսական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Սրբուհի Տյուսաբի՝ հայ գրականության նշանավոր կին հեղինակներից մեկի կյանքի, ստեղծագործական ուղու և հասարակական մտքի ուսումնասիրությանը։ Տյուսաբը 19-րդ դարի հայ գրականության մեջ առանձնանում է հատկապես կնոջ կրթության, ինքնուրույնության, հասարակական դիրքի և իրավունքների հարցերին անդրադառնալու իր համարձակ մոտեցմամբ։ Նրա գրական ժառանգությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ կանանց մտավոր ու հասարակական զարթոնքի պատմության մեջ, քանի որ գեղարվեստական ստեղծագործությունների միջոցով բարձրացվել են կնոջ անձնական ազատության, սիրո, ամուսնության, ընտանեկան հարաբերությունների և հասարակական սահմանափակումների խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու գրողի աշխարհայացքը, նրա ստեղծագործությունների գաղափարական ուղղվածությունը, կերպարների կառուցման առանձնահատկություններն ու լեզվաոճական մոտեցումները։ Կարևոր է նաև Տյուսաբի գործունեությունը ժամանակի հայ մտավորական միջավայրի և հասարակական քննարկումների համատեքստում, երբ կրթության, կանանց դերի և ազգային մշակույթի զարգացման հարցերը նոր նշանակություն էին ձեռք բերում։ Աշխատությունը արժեքավոր է հայ գրականության պատմությամբ, կանանց գրական ժառանգությամբ և 19-րդ դարի հասարակական մտքի զարգացմամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն նպաստում է Սրբուհի Տյուսաբի գրական վաստակի վերարժևորմանը և նրա ստեղծագործությունների տեղը հայ մշակութային ու մտավոր պատմության մեջ ավելի ամբողջական ընկալելուն։

Религия

Գիրքը կապված է հայ կրոնական մտքի պատմության մեջ կարևոր տեղ զբաղեցնող «Բանալի ճշմարտության» աշխատության հետ, որը հայտնի է որպես հայ դավանաբանական և եկեղեցագիտական ժառանգության նշանակալի հուշարձան։ Աշխատության անվանումը խորհրդանշում է ճշմարտության ճանաչման, հավատի հիմքերի բացահայտման և կրոնական ուսմունքների իմաստավորման ձգտումը։ Այն առնչվում է քրիստոնեական դավանանքի, եկեղեցական ավանդության և կրոնական գաղափարների մեկնաբանության հարցերին՝ ներկայացնելով հայ հոգևոր ու մտավոր մշակույթի պատմության համար արժեքավոր նյութ։ Այս երկի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայ միջնադարյան կրոնական մտածողության առանձնահատկություններին, դավանաբանական պատկերացումներին և տարբեր կրոնական ուղղությունների միջև գոյություն ունեցած գաղափարական առնչություններին։ Այն կարևոր է նաև հայ եկեղեցու պատմության և աստվածաբանական գրականության զարգացման ընթացքը հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ նման աշխատությունները վկայում են հավատքի հիմնադրույթները բացատրելու, պաշտպանելու և համակարգելու մտավոր ավանդույթի մասին։ Գրքի բովանդակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ քրիստոնեական ժառանգության, կրոնական բանավեճերի պատմության և աստվածաբանական գաղափարների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագիտության, եկեղեցագիտության, կրոնի պատմության և հայ գրավոր մշակույթի պատմության ոլորտներում ուսումնասիրությունների իրականացման համար։ Աշխատության հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայերեն հին գրական ժառանգության պահպանման ու գիտական շրջանառության տեսանկյունից՝ հնարավորություն ընձեռելով ուսումնասիրելու հայ կրոնական մտքի պատմական զարգացումը և դրա տեղը քրիստոնեական մշակույթի ավելի լայն համատեքստում։

Экономика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հասարակական-տնտեսական զարգացման արդի հիմնախնդիրների բացահայտմանը և դրանց հաղթահարման հայեցակարգային մոտեցումների մշակմանը՝ համադրելով տնտեսական աճի, սոցիալական բարեկեցության և ինստիտուցիոնալ զարգացման հարցերը։ Նյութում վերլուծվում են երկրի զարգացման վրա ազդող հիմնական գործոնները՝ արտադրողականության մակարդակը, զբաղվածությունը, աղքատության և անհավասարության խնդիրները, ներդրումային միջավայրը, տարածաշրջանային զարգացման անհամաչափությունները և մարդկային կապիտալի ձևավորման գործընթացները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական տնտեսական քաղաքականության արդյունավետությանը, կառավարման համակարգի կատարելագործմանը, մրցունակ տնտեսության ձևավորմանը և նորարարությունների խթանմանը՝ որպես երկարաժամկետ զարգացման կարևոր նախադրյալներ։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է սոցիալական պաշտպանության, կրթության, առողջապահության և ենթակառուցվածքների զարգացման հարցերին՝ դիտարկելով դրանք որպես տնտեսական առաջընթացի և հասարակական կայունության փոխկապակցված բաղադրիչներ։ Միաժամանակ ներկայացվում են ռազմավարական և հայեցակարգային լուծումներ, որոնք ուղղված են տնտեսական ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը, սոցիալական համերաշխության ամրապնդմանը և կայուն զարգացման ապահովմանը՝ փոփոխվող ներքին և արտաքին պայմանների համատեքստում։

Культура

Գիտական աշխատանքը նվիրված է 1901-1910 թվականներին Անդրկովկասում հայ երաժշտական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի մշակութային, հասարակական և ազգային գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման հիմնական ուղղություններն են, երաժշտական կրթության և կատարողական արվեստի կազմակերպումը, համերգային կյանքը, երգչախմբային շարժումը, երաժշտական խմբերի գործունեությունը, մամուլի և մշակութային կազմակերպությունների դերը, ինչպես նաև հայ երաժիշտների ստեղծագործական և հասարակական գործունեությունը։ XX դարի սկզբին Անդրկովկասը, հատկապես Թիֆլիսը և Բաքուն, հայ մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էին։ Այս քաղաքներում գործող դպրոցները, մշակութային ընկերությունները, թատրոնները, երաժշտական խմբերը և պարբերականները նպաստում էին հայկական երաժշտական մշակույթի տարածմանն ու մասնագիտական զարգացմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել այդ միջավայրի ազդեցությունը հայ երաժշտական կյանքի կազմակերպման և ազգային երաժշտական ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։ Կարևոր ուղղություններից է երաժշտական կրթության զարգացումը։ Դարասկզբին երաժշտական գիտելիքների տարածման, երգեցողության և գործիքային կատարողականության ուսուցման, ինչպես նաև մասնագիտական պատրաստության ընդլայնման գործընթացները նպաստում էին երաժշտական մշակույթի հանրայնացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ երաժշտական դպրոցների, ուսումնական խմբակների, մասնավոր դասավանդման և այլ կրթական նախաձեռնությունների գործունեությանը՝ գնահատելով դրանց դերը երիտասարդ երաժիշտների և կատարողների ձևավորման գործում։ Առանձին կարևորություն ունի երգչախմբային մշակույթի զարգացումը։ Հայ երգչախմբերը ոչ միայն կատարողական կոլեկտիվներ էին, այլև ազգային մշակույթի տարածման կարևոր միջոց։ Ժողովրդական և հոգևոր երգերի, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարումը նպաստում էր ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանմանը և նոր սերնդին փոխանցմանը։ Երգչախմբային գործունեությունը նաև հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներգրավվել մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է համերգային կյանքի վերլուծությունը։ Համերգները, երաժշտական երեկոները և մշակութային այլ միջոցառումները ձևավորում էին երաժշտական հաղորդակցության միջավայր, որտեղ ներկայացվում էին ինչպես հայ հեղինակների ստեղծագործություններ, այնպես էլ եվրոպական և ռուսական երաժշտության նմուշներ։ Այդ գործընթացը նպաստում էր հայ երաժշտական մշակույթի՝ համաշխարհային երաժշտական գործընթացների հետ կապերի ընդլայնմանը և կատարողական չափանիշների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թատրոնի և երաժշտության փոխհարաբերությանը։ Անդրկովկասի հայ թատերական կյանքում երաժշտությունը կարևոր դեր ուներ՝ ուղեկցելով բեմական ներկայացումները և ձևավորելով դրանց գեղարվեստական մթնոլորտը։ Թատրոնի, օպերային և երաժշտական ներկայացումների զարգացումը նպաստում էր ինչպես կատարողական արվեստի, այնպես էլ երաժշտական լսարանի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի հայ կոմպոզիտորների և երաժիշտների գործունեությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում ազգային երաժշտական լեզվի զարգացման, ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման ու մշակման և մասնագիտական կոմպոզիտորական ավանդույթի ձևավորման գործընթացները ձեռք էին բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հայ երաժշտական մշակույթի ներկայացուցիչները միաժամանակ ձգտում էին պահպանել ազգային ինքնատիպությունը և այն ներգրավել ժամանակակից մասնագիտական երաժշտության զարգացման ընդհանուր ընթացքի մեջ։ Կարևոր աղբյուր կարող են լինել ժամանակաշրջանի հայկական պարբերականները, որոնք լուսաբանում էին համերգները, երաժշտական իրադարձությունները, կատարողների գործունեությունը և մշակութային կյանքի խնդիրները։ Մամուլի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն կոնկրետ երաժշտական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև հասկանալ հասարակության վերաբերմունքը երաժշտության, կատարողական արվեստի և ազգային մշակույթի նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև երաժշտական կազմակերպությունների և մշակութային ընկերությունների գործունեությունը։ Դրանք կարևոր դեր էին կատարում համերգների կազմակերպման, երաժշտական կրթության, երգչախմբերի ստեղծման, ստեղծագործությունների տարածման և մշակութային կապերի ընդլայնման գործում։ Նման կազմակերպությունների գործունեությունը վկայում է, որ երաժշտական կյանքը աստիճանաբար դառնում էր ավելի կազմակերպված և ինստիտուցիոնալացված։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր կողմը հայ երաժշտական կյանքի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունն է։ Երաժշտությունը տվյալ ժամանակաշրջանում հաճախ ընկալվում էր ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլև որպես ազգային մշակույթի պահպանման և հասարակական համախմբման միջոց։ Ժողովրդական երգի հավաքագրումն ու մշակումը, հոգևոր երաժշտության պահպանումը և ազգային թեմատիկայով ստեղծագործությունների տարածումը նպաստում էին մշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1901-1910 թվականների Անդրկովկասի հայ երաժշտական կյանքը որպես բազմաշերտ մշակութային գործընթաց, որի մեջ փոխկապակցված էին երաժշտական կրթությունը, կատարողական արվեստը, ստեղծագործական գործունեությունը, երգչախմբային շարժումը, թատրոնը, մամուլը և հասարակական-մշակութային կազմակերպությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու XX դարի սկզբի հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները և գնահատելու այդ ժամանակաշրջանի նշանակությունը հետագա ազգային մասնագիտական երաժշտության ձևավորման ու զարգացման գործում։

Политология

Աշխատությունը (լրատվական-վերլուծական նյութ) վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի կողմից Միջազգային քրեական դատարանին միանալու որոշման ընդունմանը՝ չնայած Ռուսաստանի Դաշնության կողմից հնչեցված նախազգուշացումներին և քաղաքական ճնշումների վերաբերյալ քննարկումներին։ Նյութում ներկայացվում է այդ որոշման քաղաքական և իրավական համատեքստը, մասնավորապես՝ Հայաստանի արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների փոփոխվող դինամիկան, միջազգային իրավական համակարգերին ինտեգրվելու գործընթացը և պետական ինքնիշխանության ու միջազգային պարտավորությունների միջև հավասարակշռության հարցերը։ Վերլուծվում է International Criminal Court-ին միանալու հնարավոր հետևանքները Հայաստանի իրավական համակարգի համար, այդ թվում՝ քրեական իրավասության ընդլայնումը, միջազգային համագործակցության խորացումը և հնարավոր քաղաքական լարվածությունները առանձին գործընկեր պետությունների, հատկապես Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում։ Նյութը անդրադառնում է նաև տարածաշրջանային անվտանգության միջավայրին, միջազգային իրավունքի կիրառման մեխանիզմներին և այն քննարկումներին, որոնք ծագել են խորհրդարանական որոշման շուրջ ներքաղաքական դաշտում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև Հայաստանի արտաքին քաղաքական բազմավեկտորության ռազմավարությանը, իրավական պարտավորությունների ստանձնման հետևանքներին և միջազգային կառույցներում երկրի դիրքավորման հնարավոր փոփոխություններին՝ ընդգծելով, որ այս քայլը դիտարկվում է ինչպես իրավական ինտեգրման, այնպես էլ քաղաքական վերադասավորումների համատեքստում։