Կարոլոս Մոնտեվեքիացու բարոյական և օգտակար խրատները

Mathematics

Այս թեման վերաբերում է առաձգականության տեսության (էլաստիկության մեխանիկա) բարդ խնդիրներին՝ ուսումնասիրելով այն լարված վիճակը, որը առաջանում է առաձգական միջավայրում, երբ այն պարունակում է փոխուղղահայաց ճեղքեր (թրեշիներ) և բացարձակ կոշտ բարակ ներդիրներ։ Այդպիսի համակարգերում նյութի վարքը դառնում է խիստ անհամասեռ, քանի որ ճեղքերը գործում են որպես լարվածության կենտրոնացման աղբյուրներ, իսկ կոշտ ներդիրները՝ որպես դեֆորմացիան սահմանափակող տարրեր։ Հետազոտությունը սովորաբար նպատակ ունի գտնել լարվածությունների բաշխումը, տեղաշարժերի դաշտը և էներգետիկ բնութագրերը նման բարդ կառուցվածքներում՝ օգտագործելով մաթեմատիկական ֆիզիկայի մեթոդներ, մասնավորապես եզրային խնդիրների լուծում, ինտեգրալ հավասարումներ և սինգուլյար վերլուծություն։ Ուղղահայաց ճեղքերի համակցությունը և կոշտ ներդիրների առկայությունը ստեղծում են փոխազդող սթրեսային դաշտեր, որոնք կարող են զգալիորեն փոխել նյութի ամրության և ճաքերի տարածման վարքը։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր են ինժեներական մեխանիկայում, երկրաբանության մեջ և կոմպոզիտային նյութերի նախագծման ոլորտում, որտեղ անհրաժեշտ է կանխատեսել նյութի քայքայման կամ կայունության սահմանները բարդ կառուցվածքային պայմաններում։

Religion

Քրիստոնեական բարոյական և ապաշխարական գրականության շրջանակին պատկանող այս աշխատությունը նվիրված է մարդու հոգևոր վերափոխման, մեղքի գիտակցման, զղջման և բարոյական կատարելագործման գաղափարներին։ Խորագրում գործածված «Թէօվպէքեար ատամ» արտահայտությունը կապվում է ապաշխարող մարդու հասկացության հետ և մատնանշում ստեղծագործության հիմնական թեմատիկ ուղղությունը՝ անդրադարձ մարդու հոգևոր վիճակին, իր արարքների համար պատասխանատվություն ստանձնելու անհրաժեշտությանը և Աստծո ողորմությանն արժանանալու ձգտմանը։ Ապաշխարությունը քրիստոնեական աշխարհայացքի հիմնարար հասկացություններից է, որը ենթադրում է ոչ միայն գործած մեղքերի համար զղջում, այլև ներքին փոփոխություն, սխալ վարքագծից հրաժարում և առաքինի կյանքի գիտակցված ընտրություն։ Այս մոտեցման համաձայն՝ մարդու հոգևոր կատարելագործումը սկսվում է սեփական թերությունների ճանաչումից և շարունակվում անկեղծ զղջման, աղոթքի, ինքնաքննության ու բարոյական վարքի վերափոխման միջոցով։ Աշխատության գաղափարական առանցքը կարելի է դիտարկել քրիստոնեական բարոյագիտության այն ավանդույթի շրջանակում, որտեղ մարդու մեղավոր բնությունը, խղճի դերը, ապաշխարության անհրաժեշտությունը և աստվածային ողորմության նշանակությունը ներկայացվում են որպես փոխկապակցված հոգևոր խնդիրներ։ Մեղքի գիտակցումը դիտարկվում է որպես ինքնաճանաչման կարևոր փուլ, քանի որ մարդը պետք է կարողանա գնահատել սեփական արարքները, տարբերակել բարին ու չարը և ընդունել իր պատասխանատվությունը Աստծո, սեփական խղճի և մերձավորների առջև։ Զղջումը սոսկ անցյալի նկատմամբ ափսոսանք չէ, այլ ներքին դիրքորոշման փոփոխություն, որն արտահայտվում է սխալներից հրաժարվելու և բարոյական նոր ընթացք ընտրելու պատրաստակամությամբ։ Ապաշխարական գրականության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև աստվածային ողորմության գաղափարը։ Քրիստոնեական հավատքի համաձայն՝ Աստծո ներողամտությունն ու գթությունը մարդուն հնարավորություն են տալիս վերագտնելու հոգևոր խաղաղությունը, հաղթահարելու մեղավոր վիճակը և վերադառնալու առաքինի կյանքի ճանապարհին։ Այս առումով ապաշխարությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես հուսահատության կամ ինքնամերժման վիճակ, այլ որպես հույսի, հոգևոր վերածննդի և Աստծո հետ հարաբերությունների վերականգնման հնարավորություն։ Մարդու ներքին վերափոխման գործընթացում կարևոր դեր ունեն խոնարհությունը, անկեղծությունը, համբերությունը, գթասրտությունը և մերձավորի նկատմամբ սերը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նաև քրիստոնեական բարոյականության գործնական դրսևորումներին՝ խոսքի ու վարքի մաքրությանը, արդարությանը, ներողամտությանը, սեփական ցանկությունների զսպմանը և ուրիշների նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքին։ Ապաշխարող մարդու կերպարը խորհրդանշում է այն անհատին, որն ընդունում է իր անկատարությունը, սակայն չի հրաժարվում հոգևոր կատարելության ձգտումից։ Այս գաղափարը կարևոր տեղ ունի քրիստոնեական դաստիարակության մեջ, քանի որ հավատքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես դավանական համոզմունքների ամբողջություն, այլև որպես առօրյա վարքի, մտածողության և մարդկային հարաբերությունների վրա ներգործող կենսակերպ։ Աշխատության կրոնական նշանակությունը պայմանավորված է նաև ապաշխարության և խոստովանության հոգևոր խորհուրդների հետ ունեցած գաղափարական առնչությամբ։ Հայ եկեղեցական ավանդության մեջ ապաշխարությունը կարևոր դեր ունի հավատացյալի հոգևոր կյանքի կազմակերպման գործում։ Այն ենթադրում է սեփական մեղքերի ճանաչում, անկեղծ զղջում, խոստովանություն և բարոյական ուղղման ձգտում։ Այս գործընթացի նպատակը մարդու հոգևոր առողջության վերականգնումն է և նրա վերադարձը քրիստոնեական առաքինությունների ճանապարհին։ Ապաշխարության գաղափարը միաժամանակ ունի անհատական և հասարակական նշանակություն, քանի որ սեփական սխալների գիտակցումն ու դրանց ուղղման ձգտումը նպաստում են նաև մարդկային հարաբերությունների բարելավմանը, ներողամտության տարածմանը և համայնքային համերաշխության ամրապնդմանը։ Գրական առումով աշխատությունը հարում է քրիստոնեական խրատական և ապաշխարական գրականության ավանդույթին, որի բնորոշ առանձնահատկություններն են բարոյական խորհրդածությունը, հոգևոր ինքնաքննության խրախուսումը և ընթերցողին ուղղված դաստիարակչական ուղերձը։ Այս ժանրի գրականությունը կարևորում է մարդու ներքին աշխարհի ուսումնասիրությունը և կրոնական գաղափարների գործնական կիրառությունը։ Հատուկ նշանակություն ունեն մեղքի, խղճի, զղջման, ներողամտության և առաքինության հասկացությունները, որոնք կազմում են քրիստոնեական բարոյական մտածողության հիմնական բառապաշարը։ Լեզվական առումով հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն կրոնական գրականության մեջ օսմաներեն և արևելյան լեզվամշակութային միջավայրի հետ առնչվող բառային ձևերի կիրառության տեսանկյունից։ Խորագրի արտահայտությունը վկայում է հայ գրավոր մշակույթի այն պատմական միջավայրի մասին, որտեղ հայերենը փոխազդեցության մեջ էր տարածաշրջանի այլ լեզուների հետ։ Այս հանգամանքը կարևոր է հայերեն կրոնական տերմինաբանության, լեզվական փոխառությունների և միջմշակութային հաղորդակցության պատմության ուսումնասիրության համար։ Պատմական ու մշակութային առումով հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության տպագրական ժառանգության համատեքստում։ Սուրբ Ղազարի միաբանությունը 19-րդ դարում հայ հոգևոր, կրթական, գիտական և գրական կյանքի կարևորագույն կենտրոններից էր։ Միաբանության տպարանը մեծ դեր է ունեցել հայերեն կրոնական գրքերի, դասագրքերի, բառարանների, պատմագիտական և գեղարվեստական երկերի հրատարակության գործում։ Մխիթարյանների գործունեությունը նպաստել է հայ գրավոր մշակույթի պահպանմանը, հայերենի զարգացմանը և ազգային մտավոր ժառանգության տարածմանը։ Կրոնական գրականության հրատարակումը նրանց գործունեության կարևոր ուղղություններից էր, քանի որ այն ծառայում էր հայ ժողովրդի հոգևոր դաստիարակությանը և քրիստոնեական արժեքների փոխանցմանը։ Այս աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ ապաշխարական գրականության, քրիստոնեական բարոյագիտության, կրոնական լեզվի պատմության և Մխիթարյան միաբանության մատենագիտական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբաններին, հայ եկեղեցական գրականության պատմաբաններին, բարոյագիտության մասնագետներին, բանասերներին, հայագետներին, մատենագետներին և հայ հոգևոր մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Նրա նշանակությունը պայմանավորված է ապաշխարության քրիստոնեական գաղափարի ներկայացմամբ, մարդու բարոյական վերափոխման թեմայի կարևորությամբ և 19-րդ դարի հայ կրոնական տպագրության պատմության մեջ իր տեղով։

Religion

Քրիստոնեական հավատքի հիմնական սկզբունքների, դավանաբանական դրույթների և բարոյական ուսմունքի ներկայացմանն ուղղված ուսուցողական աշխատություն է, որի նպատակն է ընթերցողին հաղորդակից դարձնել քրիստոնեական կրոնի հիմնարար ճշմարտություններին և ձևավորել եկեղեցական ուսմունքի վերաբերյալ ամբողջական նախնական գիտելիքներ։ Գիրքը պատկանում է քրիստոնեական վարդապետության համառոտ ձեռնարկների ավանդույթին, որոնց հիմնական նշանակությունը կրոնական գիտելիքների համակարգումն ու մատչելի շարադրանքն է։ Աշխատության բովանդակային ուղղվածությունը ներառում է քրիստոնեական դավանանքի առանցքային հարցերը՝ Աստծո գոյության, միաստվածության, Սուրբ Երրորդության, արարչագործության, աստվածային նախախնամության, մարդու հոգևոր բնության, մեղքի, փրկության և հավիտենական կյանքի մասին ուսմունքները։ Քրիստոնեական աշխարհայացքի հիմքում ընկած այս հասկացությունները հնարավորություն են տալիս ընկալելու մարդու և Աստծո փոխհարաբերությունը, արարչագործության իմաստը, մարդկային գոյության նպատակը և հոգևոր կատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Հիսուս Քրիստոսի անձի, աստվածային և մարդկային բնությունների, երկրային առաքելության, չարչարանքների, խաչելության և հարության մասին քրիստոնեական ուսմունքը, որը ներկայացնում է փրկագործության գաղափարական հիմքը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Սուրբ Հոգու, եկեղեցու, եկեղեցական ավանդության և քրիստոնեական պաշտամունքի նշանակությունը։ Հավատքի հիմնադրույթների հետ մեկտեղ ընդգծվում է աղոթքի, հոգևոր կյանքի, կրոնական պարտականությունների և բարոյական վարքի կարևորությունը։ Քրիստոնեական վարդապետությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես դավանաբանական գիտելիքների ամբողջություն, այլև որպես մարդու կենսակերպն ու հասարակական հարաբերությունները կարգավորող արժեքային համակարգ։ Այս առումով կարևոր են սիրո, գթասրտության, խոնարհության, ներողամտության, ազնվության, արդարության, համբերության և մերձավորի նկատմամբ պատասխանատվության սկզբունքները։ Դրանք քրիստոնեական բարոյագիտության հիմնարար արժեքներն են, որոնց յուրացումը նպաստում է անհատի հոգևոր հասունացմանը, խղճի զարգացմանը և հասարակական կյանքում բարոյական պատասխանատվության գիտակցմանը։ Աշխատության ուսուցողական նշանակությունը պայմանավորված է կրոնական հասկացությունների համառոտ և կազմակերպված ներկայացմամբ։ Նման ձեռնարկները հնարավորություն են տալիս ընթերցողին ծանոթանալու քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթներին, տարբերակելու աստվածաբանական կարևոր հասկացությունները և ձևավորելու կրոնական գիտելիքների նախնական համակարգ։ Համառոտ շարադրանքի սկզբունքը նպաստում է նյութի յուրացմանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով առավել կարևոր գաղափարների վրա և դրանք ներկայացնելով ուսուցման համար հարմար հաջորդականությամբ։ Գրական և մեթոդական առումով աշխատությունը պատկանում է հայերեն կրոնական դասագրքերի ու վարդապետական ձեռնարկների ավանդույթին, որոնց բնորոշ են բացատրական շարադրանքը, դավանաբանական նյութի համակարգումը և կրթական նպատակադրումը։ Այն կարևոր է նաև կրոնական տերմինաբանության և աստվածաբանական հասկացությունների հայերեն մատուցման պատմության ուսումնասիրության համար։ Պատմամշակութային առումով հրատարակությունը կապված է XIX դարի հայ լուսավորական և կրթական կյանքի զարգացման հետ։ Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանը հայ կրթական և գիտական մտքի կարևոր կենտրոններից էր, որը նշանակալի դեր է կատարել հայերեն ուսումնական գրականության ստեղծման, հրատարակման և տարածման գործում։ Ճեմարանի տպագրական գործունեությունը նպաստել է հայ երիտասարդության կրթական պահանջների բավարարմանը, ազգային լեզվով գիտելիքի տարածմանը և հոգևոր ու աշխարհիկ կրթության զարգացմանը։ Քրիստոնեական վարդապետության վերաբերյալ ձեռնարկների հրատարակումը վկայում է այն ժամանակաշրջանի կրթական մտածողության մեջ կրոնական դաստիարակության ունեցած կարևոր տեղի մասին։ Հայ հասարակական և կրթական կյանքում հոգևոր գիտելիքները դիտարկվում էին որպես ազգային ինքնության, բարոյական արժեքների և մշակութային շարունակականության պահպանման կարևոր միջոց։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը ներկայացնում է ոչ միայն կրոնական ուսուցման նյութ, այլև XIX դարի հայ կրթական մշակույթի և հոգևոր մտքի զարգացման պատմական վկայություն։ Այն արժեքավոր է հայ աստվածաբանական գրականության, կրոնական մանկավարժության, հայերեն դասագրքերի պատմության և Լազարյան ճեմարանի հրատարակչական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում աստվածաբանների, եկեղեցու պատմաբանների, հայագետների, մանկավարժների, կրոնագետների և հայ հին գրքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար՝ որպես քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթները հայերենով ներկայացնելու և տարածելու կրթական ավանդույթի կարևոր նմուշ։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է օրթոգոնալ համակարգերի նկատմամբ գրիդի՝ ագահ ընտրության սկզբունքով գործող ալգորիթմների զուգամիտության տեսական ուսումնասիրությանը և ֆունկցիաների ու տարրերի մոտարկման խնդիրներում դրանց կիրառման մաթեմատիկական հիմնավորմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն իտերացիոն գործընթացներն են, որոնց յուրաքանչյուր քայլում տվյալ համակարգից ընտրվում է ընթացիկ մնացորդի հետ առավել նշանակալի կապ ունեցող տարրը, ինչի արդյունքում աստիճանաբար կառուցվում է սկզբնական օբյեկտի մոտարկումը։ Օրթոգոնալ համակարգերի հատկությունները հնարավորություն են տալիս ավելի հստակ վերլուծելու ընտրված տարրերի ներդրումը, մոտարկման սխալի փոփոխությունը և ալգորիթմի հաջորդական քայլերի վարքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն պայմաններին, որոնց դեպքում կառուցվող մոտարկումների հաջորդականությունը զուգամիտում է սկզբնական ֆունկցիային կամ դիտարկվող տարածության տարրին, ինչպես նաև զուգամիտության արագության և սխալի գնահատման հարցերին։ Քննվում են օրթոգոնալ համակարգերի լրիվության, գործակիցների վարքի, մնացորդների նորմերի և մոտարկումների կայունության միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ագահ ընտրության մեխանիզմի համեմատությունը դասական օրթոգոնալ շարքերի և լավագույն մոտարկման մոտեցումների հետ, քանի որ նման ալգորիթմների հիմնական առավելություններից մեկը մեծ համակարգից սահմանափակ թվով առավել նշանակալի բաղադրիչների հաջորդական ընտրության հնարավորությունն է։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել Հիլբերտյան և այլ ֆունկցիոնալ տարածություններում ձևակերպված խնդիրներ, օրթոգոնալ բազիսների և համակարգերի կառուցվածքային հատկություններ, ինչպես նաև ալգորիթմի արդյունավետության տեսական սահմաններ։ Զուգամիտության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս պարզել, թե ինչ պայմաններում իտերացիաների թվի աճին զուգընթաց մնացորդը նվազում է և ստացված ներկայացումը մոտենում է ցանկալի օբյեկտին։ Նման արդյունքները նշանակություն ունեն մոտարկումների տեսության, ֆունկցիոնալ անալիզի և հաշվողական մաթեմատիկայի համար՝ հատկապես այն խնդիրներում, որտեղ անհրաժեշտ է կառուցել սակավաթիվ բաղադրիչներով արդյունավետ ներկայացումներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է օրթոգոնալ համակարգերի տեսությունը, մոտարկումների մեթոդները և իտերացիոն ալգորիթմների մաթեմատիկական վերլուծությունը՝ կենտրոնանալով ագահ ընտրության մեթոդների զուգամիտության պայմանների և դրանց տեսական հատկությունների բացահայտման վրա։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանային ոլորտում աշխատողների մասնագիտական գիտելիքների, կարողությունների և հմտությունների շարունակական զարգացման կազմակերպման սկզբունքների ու մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ ազգային գրադարանի գործունեության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում մասնագիտական շարունակական զարգացումը դիտարկվում է որպես աշխատակիցների որակավորման պահպանման և բարձրացման համակարգված գործընթաց, որը հատկապես կարևոր է տեղեկատվական տեխնոլոգիաների արագ զարգացման, գրադարանային ծառայությունների թվայնացման և օգտվողների պահանջների փոփոխության պայմաններում։ Քննվում են մասնագիտական վերապատրաստման, ինքնակրթության, փորձի փոխանակման, սեմինարների, դասընթացների, աշխատաժողովների և մասնագիտական համագործակցության հնարավորությունները՝ որպես գրադարանավարների կարողությունների զարգացման փոխլրացնող ձևեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն նոր գիտելիքներին և հմտություններին, որոնք անհրաժեշտ են ժամանակակից գրադարանային գործունեության համար՝ թվային տեղեկատվական ռեսուրսների կառավարում, էլեկտրոնային շտեմարանների օգտագործում, թվայնացված հավաքածուների կազմակերպում, տեղեկատվական որոնում, մատենագիտական սպասարկում և օգտվողների հետ արդյունավետ հաղորդակցություն։ Կարևորվում է աշխատակիցների մասնագիտական կարիքների պարբերական գնահատումը, քանի որ շարունակական զարգացման ծրագրերի արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է դրանց համապատասխանությամբ իրական աշխատանքային խնդիրներին և տարբեր մասնագիտական խմբերի պահանջներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կազմակերպության ղեկավարության դերի ուսումնասիրությունը՝ մասնագիտական զարգացման համար անհրաժեշտ պայմանների, մոտիվացիոն միջավայրի և գիտելիքի փոխանակման մշակույթի ձևավորման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրվում են նաև նոր աշխատակիցների մասնագիտական հարմարվողականության, փորձառու մասնագետների գիտելիքների փոխանցման և տարբեր սերունդների աշխատակիցների համագործակցության հնարավորությունները։ Ազգային գրադարանի առանձնահատուկ կարգավիճակը հնարավորություն է տալիս շարունակական մասնագիտական զարգացումը դիտարկել ոչ միայն մեկ կազմակերպության ներքին կառավարման խնդիր, այլև գրադարանային ոլորտում մասնագիտական փորձի տարածման և մեթոդական աջակցության կարևոր բաղադրիչ։ Առանձին նշանակություն ունի միջազգային մասնագիտական փորձի ուսումնասիրությունը, նոր գրադարանային չափորոշիչներին ու տեխնոլոգիական փոփոխություններին ծանոթացումը և համապատասխան մոտեցումների տեղայնացման հնարավորությունների գնահատումը։ Քննվում են նաև իրականացվող վերապատրաստումների արդյունքների գնահատման մեխանիզմները՝ պարզելու համար, թե ձեռք բերված գիտելիքներն ու հմտությունները որքանով են կիրառվում առօրյա աշխատանքում և նպաստում ծառայությունների որակի բարձրացմանը։ Աշխատությունը մասնագիտական շարունակական զարգացումը ներկայացնում է որպես երկարաժամկետ և շարունակական գործընթաց, որը փոխկապակցված է կազմակերպության ռազմավարական նպատակների, մարդկային ռեսուրսների կառավարման և գրադարանային ծառայությունների արդիականացման հետ։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի գրադարանագիտության և մշակութային հաստատությունների կառավարման համար՝ նպաստելով այնպիսի կազմակերպական միջավայրի ձևավորմանը, որտեղ մասնագետների գիտելիքների պարբերական թարմացումը դառնում է գրադարանի կայուն զարգացման կարևոր նախապայման։

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է ազոլների ֆունկցիոնալացման տեխնոլոգիապես մոդելավորվող ռեակցիաների ուսումնասիրությանը և ստացված միացությունների հատկությունների հետազոտմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ազոլային միացությունների քիմիական կառուցվածքը, ռեակցիոնունակությունը և տարբեր ֆունկցիոնալ խմբերի ներմուծման հնարավորությունները՝ նպատակ ունենալով ստանալ կանխատեսելի կառուցվածքով և պահանջվող հատկություններով նոր օրգանական միացություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռեակցիաների պայմանների, ընթացքի և արդյունավետության վրա ազդող գործոնների ուսումնասիրմանը, ինչպես նաև ստացված նյութերի կառուցվածքային, ֆիզիկաքիմիական և հնարավոր գործնական հատկությունների գնահատմանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել սինթեզի տեխնոլոգիական պարամետրերի օպտիմալացում, ռեակցիաների ընտրողականության և ելքի վերլուծություն, ստացված միացությունների նույնականացում և դրանց հատկությունների համեմատական ուսումնասիրություն։ Աշխատանքը կարևոր է նոր օրգանական նյութերի ստացման և դրանց հատկությունների կանխատեսման տեսանկյունից և կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ դեղագործական քիմիայի, նյութագիտության, օրգանական սինթեզի և քիմիական տեխնոլոգիաների բնագավառներում։ Այն կարող է օգտակար լինել քիմիկոս-հետազոտողների, քիմիական տեխնոլոգների, նյութագետների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։