Концентрационные автоколебания в реакции окисления ацетальдегида

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի անվտանգության միջավայրի, արտաքին և ներքին մարտահրավերների, տարածաշրջանային հարաբերությունների և պետության խոցելիության վրա ազդող գործոնների վերլուծությանը։ Քննարկման կենտրոնում Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական իրավիճակն է, որտեղ պատմական հակամարտությունները, սահմանային խնդիրները, տարածաշրջանային ուժերի շահերը և միջազգային դերակատարների քաղաքականությունը փոխկապակցվում են միմյանց հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Հայաստանի և հարևան պետությունների հարաբերություններին, սահմանների անվտանգության խնդիրներին և տարածաշրջանային հակամարտությունների ազդեցությանը երկրի քաղաքական ու հասարակական կյանքի վրա։ Անվտանգության հասկացությունը դիտարկվում է լայն իմաստով՝ ընդգրկելով ոչ միայն ռազմական, այլև քաղաքական, տնտեսական, էներգետիկ, ժողովրդագրական և ենթակառուցվածքային բաղադրիչները։ Վերլուծվում է փոքր պետության աշխարհագրական դիրքի նշանակությունը, հաղորդակցությունների և արտաքին շուկաների հասանելիության հարցը, ինչպես նաև արտաքին տնտեսական կապերի կայունության դերը երկրի դիմակայունության ապահովման գործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջազգային հարաբերությունների փոփոխվող համակարգում Հայաստանի արտաքին քաղաքական հնարավորությունների և սահմանափակումների քննարկումը՝ առանց անվտանգության խնդիրը որևէ մեկ գործոնի կամ դերակատարի ազդեցությամբ բացատրելու։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տարածաշրջանային համագործակցության, դիվանագիտական բանակցությունների, միջազգային կազմակերպությունների և երկկողմ հարաբերությունների հնարավոր դերերին՝ լարվածության նվազեցման ու երկարաժամկետ կայունության ձևավորման տեսանկյունից։ Ներքին դիմակայունության համատեքստում կարող են դիտարկվել պետական ինստիտուտների գործունեությունը, տնտեսական կայունությունը, հասարակական համախմբվածությունը, տեղեկատվական միջավայրը և ճգնաժամերին արձագանքելու կարողությունը։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս անվտանգության խնդիրը ներկայացնել ոչ թե որպես անփոփոխ իրավիճակ, այլ որպես տարբեր քաղաքական, տնտեսական և տարածաշրջանային գործոնների փոխազդեցությամբ ձևավորվող գործընթաց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային հարաբերությունների, անվտանգության ուսումնասիրությունների, տարածաշրջանագիտության և աշխարհաքաղաքական վերլուծության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայաստանի անվտանգության միջավայրի բազմաշերտ բնույթն ու դրա վրա ազդող հիմնական գործոնների փոխկապակցվածությունը։

Лингвистика

Այս աշխատությունը վերաբերում է ժամանակակից անգլերենում միջանձնյա հակամարտության խոսքային դրսևորումների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով լեզվաբանության, պրագմատիկայի և սոցիալլեզվաբանության փոխկապակցված խնդիրները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն լեզվական միջոցները, ռազմավարությունները և խոսքային վարքագծի ձևերը, որոնց միջոցով արտահայտվում են կոնֆլիկտային իրավիճակներ միջանձնյա հաղորդակցության ընթացքում՝ ինչպես առօրյա խոսքում, այնպես էլ մեդիա և պաշտոնական հաղորդակցական միջավայրերում։ Ուսումնասիրվում են հակամարտության արտահայտման հիմնական լեզվական ձևերը՝ ուղղակի և անուղղակի խոսքային ակտեր, հեգնանք, սարկազմ, մեղադրական և պաշտպանողական կառուցվածքներ, ինչպես նաև գնահատողական բառապաշարի կիրառումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսքային ռազմավարություններին՝ դեմքի պահպանման (face-saving) և դեմքի սպառնալիքի (face-threatening) ակտերի տեսության շրջանակում, որոնք բացատրում են հաղորդակցության մեջ լարվածության և հակադրության դրսևորումները։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է մշակութային և սոցիալական գործոնների ազդեցությունը կոնֆլիկտային խոսքի ձևավորման վրա՝ ներառյալ իշխանական հարաբերությունները, սոցիալական հեռավորությունը և հաղորդակցական համատեքստը։ Միաժամանակ վերլուծվում են տարբեր խոսքային ժանրերում հակամարտության դրսևորման առանձնահատկությունները՝ զրույց, բանավեճ, սոցիալական ցանցեր և լրատվական դիսկուրս։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է ժամանակակից լեզվաբանության և հաղորդակցական տեսության ոլորտում՝ նպաստելով միջանձնյա հակամարտության լեզվական մեխանիզմների ավելի խորքային ըմբռնմանը։

Культура

Մինաս Ավետիսյանը ՀՀ մշակույթի նախարարության և ՀՀ Ազգային գրադարանի գործունեության ոլորտում ներկայացնում է մշակութային քաղաքականության, գրադարանային ծառայությունների, գիտահետազոտական և կրթական նախաձեռնությունների համակարգումը։ Նրա աշխատանքը ընդգրկում է մշակութային ժառանգության պահպանությունը, գրական և գիտական ռեսուրսների համակարգումը, ընթերցող հասարակության ստեղծումն ու կրթությունը, ինչպես նաև տեղեկատվական ու մշակութային ծրագրերի իրականացման հզորացումն Ազգային գրադարանի միջոցով։ Մինաս Ավետիսյանի ղեկավարությամբ մշակույթի նախարարությունը կարևոր դեր է խաղում Հայաստանի մշակութային կյանքում՝ ապահովելով ազգային և համաշխարհային մշակութային արժեքների պահպանությունը, գրականության ու արվեստի զարգացման խթանումը և հասարակության համար մշակութային հասանելիության ընդլայնումը։ Այս համակարգված մոտեցումը թույլ է տալիս միավորել պետական քաղաքականությունը, գիտական ու կրթական կառույցները և մշակութային հաստատությունները՝ կառուցելով ամբողջական և արդյունավետ մշակութային միջավայր, որը խթանում է ազգային ինքնությունը, ստեղծագործական զարգացման հնարավորությունները և տեղեկատվական հասանելիությունը։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեության և XX դարի հայկական ազգային երաժշտական-կատարողական մշակույթի փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն նպատակ ունի լրացնել հայ երաժշտական կատարողական արվեստի պատմության մեջ առկա կարևոր բացը՝ ներկայացնելով սիմֆոնիկ նվագախմբի ձևավորման, զարգացման և ազգային մշակութային գործընթացներում ունեցած դերի ամբողջական պատկերը։ Ազգային գրադարանի շտեմարանի տվյալներով՝ աշխատությունը Նարեկ Վալենտինի Թովմասյանի 2002 թվականի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսությունն է, որը հրատարակվել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի կողմից։ Հետազոտության հիմնական առանցքը սիմֆոնիկ նվագախմբի և ազգային մշակույթի փոխազդեցությունն ու փոխադարձ ազդեցությունն է։ Աշխատության մեջ նվագախումբը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտական ստեղծագործությունների կատարող կոլեկտիվ, այլև որպես ազգային երաժշտական մշակույթի ձևավորման, պահպանման, տարածման և զարգացման կարևոր հաստատություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն պատմական ու մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանում ձևավորվել և զարգացել է պրոֆեսիոնալ սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը, ինչպես նաև այն դերակատարությունը, որ ունեցել են նվագախմբերը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի ձեռքբերումները հանրությանը ներկայացնելու և ազգային երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելու գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարմանը և դրանց մեկնաբանության առանձնահատկություններին։ Նվագախմբային կատարումը ներկայացվում է որպես այն միջավայրը, որտեղ ազգային երաժշտական լեզուն կարող է դրսևորվել մեծածավալ սիմֆոնիկ և գործիքային ստեղծագործություններում՝ միաժամանակ մտնելով համաշխարհային դասական երաժշտության հետ ստեղծագործական երկխոսության մեջ։ Հետազոտության կարևոր հատվածներից մեկը նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավարների և դիրիժորների գործունեության ուսումնասիրությունն է, քանի որ նրանց մասնագիտական սկզբունքներն էապես ազդել են երկացանկի ձևավորման, կատարողական ոճի և ազգային երաժշտության մեկնաբանման վրա։ Մասնավորապես, ուսումնասիրություններում ընդգծվում է Դավիթ Խանջյանի նշանակալի ներդրումը հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների մեկնաբանման և նվագախմբի գործունեության նոր որակների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ազգային և համաշխարհային երաժշտական ժառանգության համադրությունը։ Սիմֆոնիկ նվագախմբի երկացանկում հայկական ստեղծագործությունների ընդգրկումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված ազգային մշակութային դրսևորում, այլ որպես հայ երաժշտության՝ համաշխարհային սիմֆոնիկ ավանդույթի մեջ ներկայանալու միջոց։ Այս տեսանկյունից նվագախմբի գործունեությունը նպաստում է ինչպես ազգային երաժշտության պահպանմանը, այնպես էլ դրա նոր մեկնաբանությունների և կատարողական ավանդույթների ձևավորմանը։ Թեմայի շրջանակում կարևոր է նաև տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական քաղաքականության և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նվագախմբային կյանքի վրա, քանի որ պետական և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը մեծապես պայմանավորել է համերգային կյանքի կազմակերպումը, կատարողների պատրաստումը, երկացանկի ընտրությունը և նոր ստեղծագործությունների ներկայացումը։ Պատմական համատեքստում հարկ է տարբերակել ներկայիս Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ավելի վաղ գոյություն ունեցած նույնանուն կոլեկտիվներից. ներկայիս նվագախումբը հիմնադրվել է Սերգեյ Սմբատյանի կողմից 2005 թվականին, մինչդեռ խորհրդային շրջանում «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբ» անվանումը գործածվել է այլ նվագախմբի համար։ Ներկայիս կոլեկտիվի պետական կարգավիճակը ձևավորվել է ՀՀ կառավարության 2014 թվականի որոշմամբ, որտեղ նրա գործունեության նպատակների թվում ամրագրված են երաժշտարվեստի նկատմամբ հասարակության հոգևոր պահանջների բավարարումը և ազգային երաժշտական-կատարողական արվեստի ավանդույթների պահպանումն ու զարգացումը։ Աշխատության ընդհանուր նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը դիտարկել հայկական մշակույթի ավելի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է նվագախմբային կատարումը դարձել ազգային կոմպոզիտորական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման կարևոր միջոց, ինչպես են դիրիժորներն ու երաժիշտները մասնակցել ազգային կատարողական դպրոցի ձևավորմանը, և ինչպես է հայկական երաժշտությունը սիմֆոնիկ ժանրի միջոցով հաղորդակցվել համաշխարհային երաժշտական մշակույթի հետ։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտագետների, արվեստագետների, երաժշտական բուհերի ուսանողների, կատարողների և հայկական ազգային երաժշտական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ համադրում է պատմական, երաժշտագիտական և մշակութաբանական մոտեցումները և սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեությունը ներկայացնում է որպես ազգային մշակութային ինքնության պահպանման ու զարգացման կարևոր բաղադրիչ։

Другие предметы

Այս աշխատությունը ներկայացնում է «Նոր գրքեր» տեղեկատվական մատենագիտական ցանկ՝ ընդգրկելով հասարակական-քաղաքական գիտությունների, բանասիրության, գրականագիտության, լեզվաբանության, պատմության, պատմական գիտությունների, աշխարհագրության, հնագիտության և ազգագրության ոլորտներում հրատարակված նորագույն աշխատությունները։ Այն նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնել գիտական և ուսումնական նոր գրականությունը՝ ապահովելով մասնագետների, ուսանողների և հետազոտողների համար արդիական տեղեկատվական հոսքի հասանելիություն։ Ցանկում սովորաբար ներառվում են գրքերի մատենագիտական տվյալները՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության վայր, տարեթիվ, ծավալ և երբեմն նաև համառոտ բովանդակային բնութագրեր, որոնք թույլ են տալիս գնահատել յուրաքանչյուր աշխատության գիտական արժեքը և ուղղվածությունը։ Հասարակական-քաղաքական գիտությունների բաժնում ընդգրկվում են պետական կառավարման, քաղաքական համակարգերի և միջազգային հարաբերությունների վերաբերյալ ուսումնասիրություններ, իսկ բանասիրության և լեզվաբանության բաժիններում՝ լեզվի կառուցվածքի, զարգացման, գրական լեզվի և բարբառների ուսումնասիրություններ։ Գրականագիտության հատվածը ներառում է հայ և համաշխարհային գրականության վերլուծական աշխատանքներ, պատմության և պատմական գիտությունների բաժինները՝ պատմական գործընթացների, աղբյուրագիտության և պատմագրության նոր հետազոտություններ, իսկ աշխարհագրության, հնագիտության և ազգագրության բաժիններում ներկայացվում են բնական և մշակութային միջավայրի, հնագիտական հայտնագործությունների և ժողովրդական մշակույթի ուսումնասիրություններ։ Այսպիսի տեղեկատվական ցանկերը կարևոր դեր ունեն գիտական հաղորդակցության զարգացման, գրականության տարածման և հետազոտական գործունեության արդյունավետ կազմակերպման գործում՝ ապահովելով գիտելիքի շարունակական թարմացում և հասանելիություն տարբեր գիտական ոլորտներում։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև առկա քաղաքական հակասությունների, փոխադարձ մեղադրանքների և դրանց ձևավորման ու զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են երկու երկրների պաշտոնական դիրքորոշումները, քաղաքական հայտարարությունները և այն հիմնական հարցերը, որոնց շուրջ կողմերը միմյանց հասցեագրում են լուրջ մեղադրանքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ղարաբաղյան հակամարտության ժառանգությանը, տարածքային և անվտանգային խնդիրներին, սահմանային լարվածությանը, բնակչության իրավունքների և անվտանգության հարցերին, ինչպես նաև միջազգային իրավունքի տարբեր սկզբունքների մեկնաբանություններին։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև քաղաքական և տեղեկատվական դիսկուրսի դերը, քանի որ կողմերի հայտարարություններն ու դրանց ներկայացման եղանակները նշանակալի ազդեցություն են ունենում ինչպես ներքաղաքական օրակարգերի, այնպես էլ միջազգային հանրության կողմից հակամարտության ընկալման վրա։ Վերլուծվում է փոխադարձ մեղադրանքների ազդեցությունը բանակցային գործընթացի, վստահության ձևավորման և խաղաղ կարգավորման հնարավորությունների վրա՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանային և միջազգային դերակատարների ներգրավվածությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել հակասությունների հիմնական ուղղությունները, համադրել կողմերի փաստարկները և հասկանալ, թե ինչպես են պատմական հիշողությունը, ազգային շահերը, անվտանգային ընկալումները և քաղաքական նպատակները ձևավորում հակամարտող կողմերի հռետորաբանությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել Հարավային Կովկասի քաղաքականության, հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների, միջազգային անվտանգության և հակամարտությունների կարգավորման գործընթացների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։