Քրեական օրենքի գործողությունը ժամանակի ընթացքում

История

Издание посвящено политической истории Французской Директории и анализу внутренней политики в контексте кризиса революционного режима, особое внимание уделяется государственному перевороту 18 фрюктидора V года, в ходе которого была проведена чистка законодательных органов и усилено влияние директоров при поддержке армии; рассматриваются причины политического противостояния между роялистами, умеренными и радикальными республиканцами, механизмы подавления оппозиции, изменение конституционного баланса власти и усиление репрессивных мер в управлении государством; работа также анализирует последствия этих событий для дальнейшей эволюции французской политической системы и перехода к более авторитарным формам правления в период поздней революции.

Философия

Աշխատությունը նվիրված է կենսաբարոյագիտության ձևավորման, զարգացման և ժամանակակից գիտելիքի համակարգում դրա առանձնահատուկ կարգավիճակի փիլիսոփայական ու արժեբանական ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես բնական, բժշկական, հասարակական և հումանիտար գիտությունների փոխհատման կետում ձևավորված միջգիտակարգային ոլորտ։ Հետազոտության կենտրոնում այն գաղափարն է, որ կենսաբանական և բժշկական գիտությունների արագ զարգացումը ոչ միայն ընդլայնում է մարդու հնարավորությունները կյանքի գործընթացների ուսումնասիրման և դրանց վրա ազդեցություն գործելու առումով, այլև առաջադրում է նոր բարոյական հարցեր, որոնց լուծումը հնարավոր չէ իրականացնել միայն գիտատեխնիկական գիտելիքի շրջանակում։ Գիտական հնարավորությունների ընդլայնմանը զուգահեռ անհրաժեշտություն է առաջանում գնահատելու դրանց նպատակները, թույլատրելի սահմանները, հասարակական հետևանքները և մարդու արժանապատվության, ազատության, պատասխանատվության ու արդարության հետ հարաբերակցությունը։ Այս համատեքստում կենսաբարոյագիտությունը ներկայացվում է որպես գիտելիքի այնպիսի նոր ձև, որը համադրում է փաստերի գիտական ուսումնասիրությունը արժեքային գնահատման հետ և ստեղծում տարբեր մասնագիտական ոլորտների միջև երկխոսության հարթակ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է միջգիտակարգայնության գաղափարի վրա։ Կենսաբարոյագիտական խնդիրը սովորաբար հնարավոր չէ ամբողջությամբ հասկանալ միայն մեկ գիտակարգի մեթոդներով, քանի որ այն կարող է միաժամանակ ունենալ կենսաբանական, բժշկական, իրավական, հոգեբանական, սոցիալական, փիլիսոփայական և բարոյագիտական կողմեր։ Օրինակ՝ բժշկական նոր տեխնոլոգիայի կիրառման հարցը պահանջում է հասկանալ դրա կենսաբանական հիմքը և հնարավոր բժշկական արդյունքները, սակայն դրան զուգահեռ առաջանում են մարդու ինքնավարության, համաձայնության, արդար հասանելիության, մասնագիտական պատասխանատվության և հասարակական հետևանքների վերաբերյալ հարցեր։ Հետևաբար միջգիտակարգայնությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես տարբեր գիտությունների տվյալների մեխանիկական միավորում, այլ որպես խնդրի բազմակողմանի ճանաչման և տարբեր գիտական լեզուների միջև կապերի ստեղծման մեթոդաբանական սկզբունք։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բարոյագիտության և կենսաբժշկական գիտելիքի հարաբերությանը։ Բնական գիտությունները հիմնականում նկարագրում և բացատրում են այն, թե ինչպես են տեղի ունենում որոշակի երևույթներ, մինչդեռ բարոյագիտական վերլուծությունը վերաբերում է այն հարցին, թե ինչպիսի գործողություններ են ընդունելի, ինչ արժեքներ պետք է պաշտպանվեն և ինչպիսի պատասխանատվություն է առաջանում գիտելիքի կիրառման ընթացքում։ Այս տարբերությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ գիտականորեն հնարավոր գործողությունը ինքնաբերաբար չի դառնում բարոյապես հիմնավորված։ Կենսաբարոյագիտական մտածողության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ գիտական փաստերը դիտարկվում են դրանց մարդկային և հասարակական նշանակության հետ միասին։ Այդպիսով գիտելիքը կապվում է պատասխանատվության հետ, իսկ գիտական գործունեությունը՝ դրա հնարավոր հետևանքների գնահատման անհրաժեշտության հետ։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է մարդու արժանապատվությունը։ Այն դիտարկվում է որպես կենսաբժշկական հարաբերություններում մարդու նկատմամբ վերաբերմունքի հիմնարար արժեքային կողմնորոշիչներից մեկը։ Անձը չի կարող ընկալվել միայն որպես կենսաբանական օրգանիզմ, բժշկական միջամտության օբյեկտ կամ գիտական տեղեկատվության աղբյուր։ Մարդու անձնական ինքնությունը, ընտրության հնարավորությունը, համոզմունքները, մասնավոր կյանքի սահմանները և սեփական մարմնի վերաբերյալ որոշումներին մասնակցությունը կազմում են բարոյական գնահատման կարևոր բաղադրիչներ։ Այս մոտեցումը նպաստում է բժշկության և կենսաբանական հետազոտությունների մարդակենտրոն ընկալման ձևավորմանը, որտեղ գիտական առաջընթացը դիտարկվում է մարդու բարեկեցության և արժանապատվության պահպանման հետ փոխկապակցված։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինքնավարության սկզբունքի ուսումնասիրությունը։ Անձի ինքնավարությունը կապված է սեփական կյանքի և առողջության վերաբերյալ տեղեկացված որոշումներ կայացնելու հնարավորության հետ։ Բժշկական հարաբերություններում այն արտահայտվում է տեղեկացված համաձայնության, համապատասխան տեղեկատվություն ստանալու, առաջարկվող միջամտության վերաբերյալ սեփական դիրքորոշումը ձևավորելու և որոշումների ընդունմանը մասնակցելու միջոցով։ Սակայն ինքնավարությունը բացարձակ և մեկուսացված սկզբունք չէ։ Իրական իրավիճակներում այն կարող է փոխհարաբերվել առողջության պահպանման, այլ անձանց իրավունքների, մասնագիտական պատասխանատվության և հասարակական շահերի հետ։ Այդ պատճառով կենսաբարոյագիտական վերլուծությունը հաճախ ուղղված է ոչ թե մեկ սկզբունքի անվերապահ գերակայության հաստատմանը, այլ տարբեր արժեքների միջև հիմնավորված հավասարակշռության որոնմանը։ Առանձին ուղղություն է բարեգործության և վնաս չպատճառելու սկզբունքների քննությունը։ Բժշկական գործունեությունը պատմականորեն կապված է հիվանդի բարօրությանը նպաստելու և հնարավոր վնասները նվազագույնի հասցնելու գաղափարի հետ։ Ժամանակակից պայմաններում այդ սկզբունքների կիրառումը բարդանում է բժշկական տեխնոլոգիաների բազմազանության և բուժական որոշումների հնարավոր հետևանքների անորոշության պատճառով։ Բժշկական միջամտության գնահատման ժամանակ անհրաժեշտ է համադրել հնարավոր օգուտները, ռիսկերը, անձի ցանկությունները և կյանքի որակի վերաբերյալ տարբեր պատկերացումները։ Այդ պատճառով բարոյական որոշումը չի կարող հիմնվել միայն տեխնիկական արդյունավետության վրա, այլ պահանջում է մարդու անհատական իրավիճակի և արժեքային դիրքորոշումների հաշվառում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է արդարության գաղափարը։ Առողջապահական և կենսաբժշկական ռեսուրսների սահմանափակության պայմաններում առաջանում են դրանց բաշխման, բժշկական ծառայությունների հասանելիության և տարբեր սոցիալական խմբերի նկատմամբ հավասար վերաբերմունքի խնդիրներ։ Արդարության սկզբունքը հնարավորություն է տալիս կենսաբարոյագիտությունը դուրս բերել միայն բժիշկ–հիվանդ անհատական հարաբերությունների շրջանակից և դիտարկել հասարակական ինստիտուտների, առողջապահական քաղաքականության ու սոցիալական պատասխանատվության մակարդակում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում են հավասարության, խտրականության բացառման, խոցելի խմբերի պաշտպանության և սահմանափակ ռեսուրսների պատասխանատու բաշխման արժեքային հիմքերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գիտական հետազոտությունների բարոյական կարգավորմանը։ Մարդկանց մասնակցությամբ կենսաբժշկական ուսումնասիրությունները կարևոր գիտական նշանակություն կարող են ունենալ, սակայն դրանք առաջադրում են մասնակիցների անվտանգության, կամավոր մասնակցության, տեղեկացված համաձայնության, անձնական տվյալների պաշտպանության և հետազոտողի պատասխանատվության հարցեր։ Կենսաբարոյագիտական մոտեցումը պահանջում է, որ գիտական արդյունքի ձեռքբերումը չդիտարկվի որպես ինքնաբավ նպատակ, որը կարող է անտեսել հետազոտությանը մասնակցող անձի իրավունքներն ու շահերը։ Այս սկզբունքը կարևոր նշանակություն ունի գիտության նկատմամբ հասարակական վստահության պահպանման համար և ցույց է տալիս գիտական ազատության ու բարոյական պատասխանատվության փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության մեջ կարող են քննության առնվել նաև գենետիկական և վերարտադրողական տեխնոլոգիաների զարգացման հետ կապված արժեքային հարցերը։ Գենետիկական տեղեկատվության ստացման և կիրառման հնարավորությունները նոր հարցեր են առաջադրում անձնական տվյալների գաղտնիության, ընտանեկան հարաբերությունների, պատասխանատվության և մարդու կենսաբանական առանձնահատկությունների նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքի վերաբերյալ։ Վերարտադրողական բժշկության զարգացումը ևս ընդլայնում է մարդու ընտրության հնարավորությունները, սակայն միաժամանակ ստեղծում է բարոյական և իրավական նոր խնդիրներ։ Այս ոլորտներում կենսաբարոյագիտության դերը դրսևորվում է տեխնոլոգիական հնարավորությունների և դրանց մարդկային նշանակության միջև քննադատական կապի ստեղծմամբ։ Կարևոր ուղղություն է բժշկական գաղտնիության և անձնական տեղեկատվության պաշտպանության խնդիրը։ Թվային տեխնոլոգիաների և բժշկական տվյալների լայնածավալ մշակման պայմաններում առողջության վերաբերյալ տեղեկատվությունը կարող է ունենալ գիտական ու բժշկական մեծ արժեք, սակայն այն միաժամանակ վերաբերում է անձի մասնավոր կյանքի ոլորտին։ Կենսաբարոյագիտական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տվյալների օգտագործման նպատակների, համաձայնության, գաղտնիության և հանրային շահի միջև հնարավոր հակասությունները։ Այս խնդիրը հատկապես կարևոր է ժամանակակից կենսաբանկերի, գենետիկական տվյալների բազաների և թվային առողջապահական համակարգերի զարգացման պայմաններում։ Առանձին նշանակություն ունի մասնագիտական պատասխանատվության հասկացությունը։ Բժիշկը, հետազոտողը, կենսաբանը և այլ մասնագետներ գործում են ոչ միայն մասնագիտական գիտելիքի, այլև հասարակական վստահության շրջանակում։ Նրանց որոշումները կարող են ուղղակիորեն ազդել մարդու առողջության, իրավունքների և կյանքի որակի վրա։ Այդ պատճառով մասնագիտական իրավասությունը կենսաբարոյագիտական տեսանկյունից լրացվում է ազնվության, պատասխանատվության, շահերի բախման կանխարգելման և անձի նկատմամբ հարգանքի պահանջներով։ Գիտնականի պատասխանատվությունը նույնպես ընդլայնվում է, քանի որ հետազոտության արդյունքների հնարավոր կիրառությունները կարող են ունենալ երկարաժամկետ հասարակական և բնապահպանական հետևանքներ։ Հետազոտության արժեբանական ուղղությունը կենտրոնանում է այն հարցի վրա, թե ինչպիսի արժեքներ են ընկած կենսաբարոյագիտական դատողությունների հիմքում և ինչպես են դրանք փոխհարաբերվում։ Կյանքը, առողջությունը, ազատությունը, արժանապատվությունը, արդարությունը, պատասխանատվությունը, անվտանգությունը և համերաշխությունը կարող են հանդես գալ որպես բարոյական ընտրության հիմնական կողմնորոշիչներ։ Սակայն կոնկրետ իրավիճակներում այդ արժեքները միշտ չէ, որ համընկնում են։ Անձի ազատ ընտրությունը կարող է հակադրվել մասնագիտական բարեգործության պատկերացումներին, հասարակական անվտանգությունը՝ անձնական գաղտնիությանը, իսկ գիտական առաջընթացը՝ հնարավոր երկարաժամկետ ռիսկերի կանխարգելման պահանջին։ Կենսաբարոյագիտության առանձնահատկությունը հենց այս արժեքային հակասությունների ճանաչումն ու դրանց վերաբերյալ հիմնավորված քննարկման մեթոդների մշակման փորձն է։ Կարևորվում է նաև արժեքային բազմակարծությունը։ Ժամանակակից հասարակություններում մարդկանց բարոյական պատկերացումները կարող են պայմանավորված լինել մշակութային ավանդույթներով, փիլիսոփայական համոզմունքներով, կրոնական աշխարհայացքով և անձնական փորձով։ Հետևաբար կենսաբարոյագիտական քննարկումը հաճախ ընթանում է այնպիսի միջավայրում, որտեղ գոյություն չունի բոլոր հարցերի վերաբերյալ նախապես ընդունված միասնական պատասխան։ Այս պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում փաստարկված երկխոսությունը, տարբեր դիրքորոշումների նկատմամբ հարգանքը և ընդհանուր ընդունելի սկզբունքների որոնումը։ Միջգիտակարգային բնույթը կենսաբարոյագիտությանը հնարավորություն է տալիս ստեղծել հաղորդակցության տարածք տարբեր մասնագետների և հասարակական խմբերի միջև։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ տեղ կարող է զբաղեցնել տեխնոլոգիական առաջընթացի և բարոյական պատասխանատվության հարաբերությունը։ Կենսատեխնոլոգիաների, գենոմային հետազոտությունների, վերականգնողական բժշկության, թվային առողջապահության և այլ ուղղությունների զարգացումը շարունակաբար ստեղծում է իրավիճակներ, որոնց համար նախկին բարոյական մոտեցումները կարող են պահանջել վերաիմաստավորում։ Նոր տեխնոլոգիաների դեպքում հաճախ դժվար է նախապես ամբողջությամբ գնահատել դրանց երկարաժամկետ ազդեցությունը, ինչի պատճառով առաջանում է զգուշավորության, ռիսկերի գնահատման և ապագա սերունդների նկատմամբ պատասխանատվության խնդիրը։ Այս տեսանկյունից կենսաբարոյագիտությունը ներկայանում է ոչ միայն արդեն առաջացած հակասություններին արձագանքող, այլև գիտատեխնիկական զարգացման հնարավոր հետևանքները կանխատեսող և քննարկման առարկա դարձնող գիտելիքի ձև։ Առանձին ուղղություն է մարդու և բնության հարաբերությունների ընդլայնված բարոյագիտական ընկալումը։ Կենսաբարոյական հարցերը կարող են ընդգրկել ոչ միայն մարդու առողջությունն ու բժշկությունը, այլև կենդանի բնության նկատմամբ պատասխանատվությունը, կենդանիների բարեկեցությունը, կենսաբազմազանության պահպանումը և բնապահպանական վտանգների ազդեցությունը մարդու ու մյուս կենդանի համակարգերի վրա։ Այս ընդլայնված մոտեցումը ցույց է տալիս, որ կյանքի արժեքի վերաբերյալ բարոյագիտական քննարկումը կարող է դուրս գալ միայն անհատական բժշկական հարաբերությունների սահմաններից և ընդգրկել հասարակության, բնության ու ապագա սերունդների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել փիլիսոփայական վերլուծությունը, արժեբանական մոտեցումը, համեմատական ուսումնասիրությունը, միջգիտակարգային սինթեզը և կոնկրետ բարոյական իրավիճակների քննությունը։ Փիլիսոփայական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հստակեցնել հիմնական հասկացությունների բովանդակությունը, իսկ արժեբանական մոտեցումը՝ բացահայտել որոշումների հիմքում գտնվող արժեքային կողմնորոշումները։ Կոնկրետ իրավիճակների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս տեսական սկզբունքները դիտարկել իրական հակասությունների պայմաններում և բացահայտել դրանց կիրառման սահմաններն ու դժվարությունները։ Միջգիտակարգային մեթոդաբանությունը միավորում է բժշկական ու կենսաբանական փաստերը իրավական, սոցիալական և բարոյագիտական գնահատումների հետ՝ ձևավորելով խնդրի ամբողջական ընկալում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է կենսաբարոյագիտությունը ժամանակակից գիտելիքի կառուցվածքում որպես ինքնատիպ ինտեգրատիվ ոլորտ հասկանալու հնարավորությամբ։ Այն ցույց է տալիս, որ գիտության զարգացման նոր փուլերում փաստական գիտելիքը և արժեքային պատասխանատվությունը չեն կարող ամբողջությամբ տարանջատվել, քանի որ կյանքի, առողջության և մարդու կենսաբանական բնույթի վրա ազդեցություն ունեցող տեխնոլոգիաները անմիջականորեն առաջադրում են դրանց օգտագործման նպատակների ու սահմանների հարցը։ Կենսաբարոյագիտությունն այս իմաստով հանդես է գալիս որպես գիտության, փիլիսոփայության, իրավունքի և հասարակական արժեքների միջև կապ ստեղծող ոլորտ՝ նպաստելով գիտական առաջընթացի պատասխանատու ընկալմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է կենսաբարոյագիտության տեսական, մեթոդաբանական և արժեբանական հիմքերի համալիր ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով դրա միջգիտակարգային բնույթը, մարդու արժանապատվության, ինքնավարության, արդարության և պատասխանատվության սկզբունքների նշանակությունը, ինչպես նաև ժամանակակից կենսաբժշկական ու տեխնոլոգիական զարգացման հետևանքով առաջացող նոր բարոյական հարցերը։ Այն կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության, բարոյագիտության, բժշկության, կենսաբանության, իրավագիտության, սոցիոլոգիայի և գիտության մեթոդաբանության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի հյուսիսարևմտյան շրջաններում տարածված կրիաների կարգաբանական կազմի, կենսաբանական առանձնահատկությունների և էկոլոգիայի համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է տարածաշրջանի կրիաների տեսակային բազմազանությունը, դրանց կարգաբանական պատկանելությունը, մորֆոլոգիական հատկանիշները և առանձին տեսակների տարբերակման համար կարևոր բնութագրերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեսակների տարածման աշխարհագրական սահմաններին, տարբեր բնական միջավայրերում դրանց հանդիպման հաճախականությանը և պոպուլյացիաների տարածական կառուցվածքին։ Քննության են առնվում կրիաների կենսամիջավայրերի առանձնահատկությունները՝ ներառելով ջրային և ցամաքային էկոհամակարգերը, կլիմայական պայմանները, բուսականությունը, ջրային ռեսուրսների առկայությունը, տեղանքի բարձրությունը և այլ բնապահպանական գործոններ, որոնք կարող են ազդել կենդանիների տարածման ու կենսագործունեության վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև սննդային վարքը, սեզոնային ակտիվությունը, բազմացման առանձնահատկությունները, ձմեռման պայմանները և միջավայրի փոփոխություններին հարմարվելու մեխանիզմները։ Կարգաբանական ուսումնասիրությունների ընթացքում կարևոր նշանակություն ունեն արտաքին կառուցվածքի և չափաբանական հատկանիշների համեմատությունները, որոնց միջոցով հնարավոր է պարզաբանել տարբեր պոպուլյացիաների և մերձավոր տեսակների միջև գոյություն ունեցող տարբերությունները։ Էկոլոգիական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու բնական պայմանների և մարդկային գործունեության ազդեցությունը կրիաների պոպուլյացիաների վիճակի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում կենսամիջավայրերի փոփոխության, ջրային տարածքների վիճակի, գյուղատնտեսական գործունեության, ճանապարհային ենթակառուցվածքների և այլ մարդածին գործոնների հնարավոր ազդեցություններին։ Տարածաշրջանային ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հարակից տարածքների կենդանական աշխարհի հետ համեմատություններ կատարելու և տեսակների տարածման կենսաշխարհագրական օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել հազվադեպ կամ խոցելի պոպուլյացիաների վիճակի գնահատման, կենսաբազմազանության պահպանության և համապատասխան բնապահպանական միջոցառումների գիտական հիմնավորման նպատակով։ Աշխատությունն ունի կարևոր նշանակություն հերպետոլոգիայի, կենդանիների կարգաբանության, կենսաշխարհագրության և պահպանության կենսաբանության համար՝ նպաստելով տարածաշրջանի կրիաների բազմազանության ու բնական էկոհամակարգերում նրանց դերի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է Հին Կտակարանի հունարեն թարգմանության՝ որպես կարևորագույն կրոնական, պատմական և լեզվաբանական հուշարձանի համապարփակ ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են դրա ստեղծման պատմական պայմանները, տեքստային առանձնահատկությունները, լեզվական կառուցվածքը, ձեռագրային ավանդույթները և հետագա ազդեցությունը հրեական ու քրիստոնեական մտքի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են թարգմանության տարբեր մոտեցումները, բնագրային աղբյուրների հետ հարաբերակցությունը, մեկնաբանական ավանդույթները և ժամանակակից գիտական հետազոտությունների հիմնական ուղղությունները։ Աշխատությունը միավորում է աստվածաբանության, պատմության, բանասիրության և տեքստաբանության ոլորտների ուսումնասիրությունները՝ ներկայացնելով թեմայի վերաբերյալ արդի գիտական պատկերացումները և կարևորելով դրա դերը հին աշխարհի մշակութային ու կրոնական ժառանգության պահպանման գործում։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգում նորմատիվ իրավական ակտերի փոխհարաբերության, իրավաբանական ուժի և աստիճանակարգային կառուցվածքի տեսական ու կիրառական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում իրավական նորմերի համակարգվածության ապահովման, տարբեր մակարդակների իրավական ակտերի միջև հակասությունների կանխարգելման և իրավակարգավորման միասնականության պահպանման հիմնահարցերն են։ Վերլուծվում է իրավական ակտերի աստիճանակարգության գաղափարի տեսական բովանդակությունը, դրա նշանակությունը իրավական պետության, օրինականության և իրավական որոշակիության սկզբունքների իրականացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել Սահմանադրության, օրենքների, ենթաօրենսդրական նորմատիվ ակտերի և իրավական կարգավորման համակարգում ընդգրկված այլ ակտերի հարաբերակցությանը՝ ուսումնասիրելով դրանց իրավաբանական ուժի տարբերությունները և ստորադաս ակտերի՝ ավելի բարձր իրավաբանական ուժ ունեցող նորմերին համապատասխանելու պահանջը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է իրավական ակտերի միջև առաջացող հակասությունների բնույթի և դրանց հաղթահարման իրավական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Այդ համատեքստում կարող են քննարկվել ավելի բարձր իրավաբանական ուժ ունեցող նորմի գերակայության, հատուկ և ընդհանուր իրավակարգավորումների հարաբերակցության, ինչպես նաև տարբեր ժամանակներում ընդունված իրավական նորմերի կիրառման տեսական սկզբունքները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև իրավաստեղծ գործունեության որակին, իրավական ակտերի կառուցվածքային համաձայնեցվածությանը և օրենսդրական փոփոխությունների ազդեցությանը ամբողջ իրավական համակարգի ներքին տրամաբանության վրա։ Կարևորվում է պետական մարմինների իրավաստեղծ լիազորությունների սահմանների հստակեցումը, քանի որ աստիճանակարգային համակարգի արդյունավետ գործունեությունը կապված է յուրաքանչյուր մարմնի կողմից իր իրավասության շրջանակում ակտեր ընդունելու պահանջի հետ։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող են լինել սահմանադրական վերահսկողության, դատական մեկնաբանության և իրավակիրառ պրակտիկայի դերը նորմատիվ հակասությունների բացահայտման ու իրավական համակարգի հետևողականության ապահովման գործում։ Տեսական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև իրավական աստիճանակարգության կապը մարդու իրավունքների պաշտպանության, իրավական կանխատեսելիության և պետական իշխանության սահմանափակման սկզբունքների հետ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պետության և իրավունքի տեսության, սահմանադրական իրավունքի, իրավաստեղծ գործունեության և իրավակիրառման հիմնահարցերը՝ նպատակ ունենալով համակարգված պատկերացում ձևավորել Հայաստանի իրավական համակարգում նորմատիվ իրավական ակտերի փոխկապակցվածության և դրանց աստիճանակարգային կազմակերպման վերաբերյալ։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է միլիմետրային և ենթամիլիմետրային ալիքների ֆիզիկական հատկությունների, տարածման օրինաչափությունների և ռադիոֆիզիկայում դրանց կիրառությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այս տիրույթի էլեկտրամագնիսական ալիքների առաջացման, տարածման, փոխազդեցության և գրանցման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կիրառման հնարավորությունները գիտական և տեխնիկական տարբեր խնդիրների լուծման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միլիմետրային և ենթամիլիմետրային տիրույթների կարևոր բնութագրերին, ալիքների տարածման վրա միջավայրի ազդեցությանը, նյութերի հետ փոխազդեցությանը և համապատասխան ռադիոֆիզիկական համակարգերի աշխատանքի սկզբունքներին։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել չափումների, ազդանշանների ձևավորման և ընդունման, սպեկտրային վերլուծության ու ճառագայթման կառավարման մեթոդները, որոնք հնարավորություն են տալիս արդյունավետորեն օգտագործել այս ալիքային տիրույթները հետազոտական նպատակներով։ Կիրառական տեսանկյունից դիտարկվում են դրանց հնարավոր օգտագործումները կապի համակարգերում, ռադիոլոկացիայում, սպեկտրոսկոպիայում, հեռազննման, նյութերի հետազոտության և այլ տեխնիկական ուղղություններում։ Միլիմետրային և ենթամիլիմետրային ալիքների նկատմամբ հետաքրքրությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ դրանց միջոցով հնարավոր է ստանալ նյութերի և տարբեր ֆիզիկական գործընթացների վերաբերյալ տեղեկատվություն, որը հասանելի չէ էլեկտրամագնիսական սպեկտրի այլ տիրույթներում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական դրույթներն ու գործնական խնդիրները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են ալիքների ֆիզիկական առանձնահատկությունները վերածվել չափման, հետազոտման և տեխնոլոգիական կիրառությունների արդյունավետ գործիքների։ Այն կարող է հետաքրքրել ռադիոֆիզիկայի, էլեկտրատեխնիկայի, կապի տեխնոլոգիաների, միկրոալիքային տեխնիկայի և կիրառական ֆիզիկայի մասնագետներին, հետազոտողներին, ինժեներներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։