Курс микроэкономики

Биология

Աշխատությունը նվիրված է կարտոֆիլի (Solanum tuberosum L.) աճի և զարգացման կենսաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Արևմտյան Իրանի պայմաններում կանաչ ազոտական պարարտանյութերի կիրառման ազդեցության ներքո։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են օրգանական և կենսաբանական ծագման ազոտի աղբյուրները ազդում կարտոֆիլի բուսական աճի, զարգացման տեմպերի, կենսաբանական զանգվածի ձևավորման և պալարների արտադրողականության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են բույսի աճի տարբեր փուլերը, վեգետատիվ օրգանների ձևավորումը, տերևային մակերեսի զարգացումը, սննդանյութերի յուրացման առանձնահատկությունները և ազոտի հասանելիության կապը բերքատվության ձևավորման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Արևմտյան Իրանի հողակլիմայական պայմաններին, քանի որ ջերմաստիճանը, տեղումների քանակը, հողի հատկությունները և մշակության տեխնոլոգիան կարող են էապես ազդել ինչպես բույսերի աճի, այնպես էլ կիրառվող պարարտանյութերի արդյունավետության վրա։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր պարարտացման մոտեցումների ազդեցությունը և գնահատել կանաչ պարարտանյութերի կիրառման նպատակահարմարությունը՝ հաշվի առնելով հողի բերրիության պահպանման և գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության բարձրացման խնդիրները։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է նաև հանքային ազոտական պարարտանյութերի նկատմամբ այլընտրանքային կամ լրացուցիչ սնուցման մեթոդների որոնումը, ինչը կարող է նպաստել հողի օրգանական նյութի պահպանմանը, սննդանյութերի շրջանառության բարելավմանը և գյուղատնտեսության ավելի կայուն զարգացմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ագրոնոմներին, բուսաբույծներին, հողագետներին, բույսերի ֆիզիոլոգիայի մասնագետներին, գյուղատնտեսական գիտությունների հետազոտողներին, ուսանողներին և Իրանի գյուղատնտեսության ու հողային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է այն տեսանկյունից, որ կարտոֆիլի արտադրողականության բարձրացման խնդիրը դիտարկում է ոչ միայն բերքատվության, այլև բույսի բնական աճի օրինաչափությունների և պարարտացման էկոլոգիապես ավելի կայուն մոտեցումների համատեքստում։

Биология

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է մանրէների միջոցով մոլեկուլային ջրածնի կենսաբանական արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը և մուգ ֆերմենտացիայի պայմաններում հիդրոգենազային ակտիվության ուսումնասիրմանը։ Աշխատության հիմքում ընկած է վերականգնվող կենսաէներգիայի ստացման այն ուղղությունը, որի նպատակն է օրգանական սուբստրատները մանրէաբանական գործընթացների միջոցով վերածել էներգետիկ արժեք ունեցող ջրածնի՝ առանց լուսային էներգիայի անմիջական մասնակցության։ Մուգ ֆերմենտացիան համարվում է կենսաբանական ջրածնի արտադրության կարևոր մեթոդներից մեկը, քանի որ այն կարող է իրականացվել համեմատաբար պարզ պայմաններում և օգտագործել տարբեր օրգանական հումքեր, այդ թվում՝ ածխաջրերով հարուստ գյուղատնտեսական և սննդարդյունաբերական թափոններ։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է պարզել, թե ինչ պայմաններ են նպաստում ջրածնի առաջացման առավել բարձր ելքին և ինչպիսի մեխանիզմներով կարելի է ակտիվացնել այն մանրէային ֆերմենտային համակարգերը, որոնք անմիջականորեն մասնակցում են ջրածնի ձևավորմանը։ Հիդրոգենազները այս գործընթացի կարևոր ֆերմենտներից են․ դրանք կատալիզում են պրոտոնների և մոլեկուլային ջրածնի փոխակերպումները և, կախված կոնկրետ ֆերմենտային համակարգից, կարող են նպաստել ջրածնի առաջացմանը կամ սպառմանը։ Հետևաբար հիդրոգենազային ակտիվության և ջրածնի արտադրողականության միջև կապի բացահայտումը կարևոր է կենսաբանական ջրածնի ստացման տեխնոլոգիաների կատարելագործման համար։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել տարբեր մանրէային շտամներ կամ մանրէաբանական համայնքներ՝ գնահատելով դրանց ֆերմենտացիոն հատկությունները, աճի դինամիկան, ջրածնի արտադրության արագությունը և ընդհանուր ելքը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սննդարար միջավայրի կազմը, քանի որ ածխածնի աղբյուրի տեսակը, դրա կոնցենտրացիան, ազոտական բաղադրիչները, հանքային աղերը և միկրոտարրերը կարող են էապես ազդել ինչպես մանրէների աճի, այնպես էլ ջրածին արտադրող նյութափոխանակային ուղիների ակտիվության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել pH-ի և ջերմաստիճանի ազդեցությանը։ Մուգ ֆերմենտացիայի ընթացքում մանրէների ֆիզիոլոգիական վիճակը և ֆերմենտների ակտիվությունը զգայուն են միջավայրի պայմանների նկատմամբ, ուստի օպտիմալ pH-ի և ջերմաստիճանի ընտրությունը կարող է զգալիորեն բարձրացնել ջրածնի արտադրողականությունը։ Նույնքան կարևոր է ֆերմենտացիայի տևողության և սուբստրատի բեռնվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ չափազանց ցածր կամ բարձր սուբստրատի կոնցենտրացիաները կարող են սահմանափակել գործընթացի արդյունավետությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև նյութափոխանակային ուղիների վերլուծությունը։ Մանրէները օրգանական սուբստրատների քայքայման ընթացքում առաջացնում են տարբեր վերջնանյութեր, և ջրածնի առաջացումը կախված է այն բանից, թե ինչպես է բջջում բաշխվում վերականգնող ուժը և ինչ ուղղությամբ են ընթանում էլեկտրոնների փոխանցման գործընթացները։ Որոշ նյութափոխանակային պայմաններում առաջանում է ավելի մեծ քանակությամբ ջրածին, մինչդեռ այլ պայմաններում վերականգնող համարժեքները կարող են ուղղվել այլ վերջնանյութերի առաջացմանը։ Այդ պատճառով նյութափոխանակության կարգավորումը կարող է հանդիսանալ ջրածնի արտադրության ինտենսիվացման կարևոր ռազմավարություն։ Հիդրոգենազային ակտիվության ուսումնասիրությունը կարող է ներառել ֆերմենտի ակտիվության փոփոխության գնահատում տարբեր pH-ների, ջերմաստիճանների, սուբստրատների և այլ գործոնների ազդեցությամբ։ Կարևոր է նաև հասկանալ, թե ինչ պայմաններում է ֆերմենտային համակարգը առավել արդյունավետ և ինչպես է դրա ակտիվությունը փոխկապակցվում ամբողջական բջջային գործընթացի հետ։ Միայն ֆերմենտի բարձր ակտիվությունը պարտադիր չէ, որ ապահովի ջրածնի առավելագույն արտադրություն, քանի որ գործընթացի արդյունքը կախված է նաև մանրէի նյութափոխանակության ընդհանուր կազմակերպվածությունից և ջրածնի հետագա օգտագործման հնարավորություններից։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարող է համադրել ֆերմենտաբանական, մանրէաբանական և կենսաքիմիական տվյալները։ Կարևոր խնդիր է նաև ջրածնի արտադրությունը սահմանափակող գործոնների բացահայտումը։ Ֆերմենտացիայի ընթացքում առաջացող օրգանական թթուների կուտակումը կարող է փոփոխել միջավայրի pH-ը և արգելակել մանրէների ակտիվությունը։ Բացի դրանից, որոշ մանրէների դեպքում առաջացած ջրածինը կարող է հետագայում օգտագործվել այլ նյութափոխանակային գործընթացներում, ինչի հետևանքով նվազում է վերջնական գազային արտադրանքի ելքը։ Հետևաբար ջրածնի կուտակման վերահսկումը, գազային միջավայրի կառավարումը և համապատասխան մանրէների ընտրությունը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ արտադրողականության բարձրացման համար։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է կարևորվել նաև մանրէների գենետիկական կամ ֆիզիոլոգիական բարելավումը։ Ջրածնի արտադրության բարձրացման նպատակով հնարավոր է ուսումնասիրել այն գեները և կարգավորիչ մեխանիզմները, որոնք կապված են հիդրոգենազների սինթեզի, էլեկտրոնների փոխանցման և ֆերմենտային ակտիվության հետ։ Գենետիկական և մետաբոլիկ մոտեցումների կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ ստանալ ավելի բարձր արտադրողականությամբ շտամներ կամ ընտրել այնպիսի մանրէային համակարգեր, որոնք առավել արդյունավետ են տվյալ սուբստրատի պայմաններում։ Գործնական տեսանկյունից մեծ նշանակություն ունի էժան և վերականգնվող հումքի օգտագործումը։ Եթե կենսաբանական ջրածնի արտադրության համար հնարավոր է կիրառել գյուղատնտեսական մնացորդներ, սննդարդյունաբերական թափոններ կամ այլ օրգանական ենթամթերքներ, ապա գործընթացը կարող է միաժամանակ լուծել երկու խնդիր՝ ստանալ էներգետիկ արժեք ունեցող արտադրանք և նվազեցնել օրգանական թափոնների կուտակման խնդիրը։ Այս մոտեցումը գործընթացը կապում է շրջանաձև տնտեսության և թափոնների վերամշակման ժամանակակից սկզբունքների հետ։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև գործընթացի մասշտաբավորման հարցը։ Լաբորատոր պայմաններում բարձր ջրածնային ելք ստանալը դեռևս չի նշանակում, որ նույն արդյունավետությունը հնարավոր է պահպանել արդյունաբերական ծավալներում։ Մեծածավալ կենսառեակտորներում անհրաժեշտ է վերահսկել խառնման, գազազերծման, ջերմաստիճանի, pH-ի և սուբստրատի մատակարարման պայմանները։ Հետևաբար տեխնոլոգիական օպտիմալացումը պետք է ներառի ոչ միայն կենսաբանական, այլև ինժեներական գործոնների ուսումնասիրություն։ Ջրածնի արտադրության արդյունավետությունը կարող է գնահատվել մի շարք ցուցանիշներով՝ ստացված ջրածնի ընդհանուր քանակով, սուբստրատի նկատմամբ ջրածնի ելքով, արտադրության արագությամբ, մանրէների կենսազանգվածի արտադրողականությամբ և գործընթացի էներգետիկ արդյունավետությամբ։ Այս ցուցանիշների համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել ոչ միայն այն պայմանները, որոնցում ստացվում է առավելագույն ջրածին, այլև այն տարբերակը, որն ընդհանուր առմամբ առավել նպատակահարմար է կենսատեխնոլոգիական կիրառության համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է մանրէաբանությունը, կենսաքիմիան, ֆերմենտաբանությունը և կենսատեխնոլոգիան՝ մուգ ֆերմենտացիայի միջոցով մոլեկուլային ջրածնի արտադրության արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է մանրէների ընտրության և աճի պայմանների օպտիմալացման, հիդրոգենազային ակտիվության կարգավորման, նյութափոխանակային ուղիների վերահսկման, սուբստրատների արդյունավետ օգտագործման և գործընթացի տեխնոլոգիական կատարելագործման վրա։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կարևոր լինել կենսաջրածնի արտադրության, վերականգնվող էներգետիկայի, օրգանական թափոնների կենսաբանական վերամշակման և կայուն կենսատեխնոլոգիական գործընթացների զարգացման համար։

Математика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջուկային ռեակցիաների կիրառմանը բժշկական իզոտոպների ստացման և իզոմերային հարաբերությունների վերլուծության նպատակով՝ միջուկային ֆիզիկայի և կիրառական ռադիոքիմիայի շրջանակում։ Աշխատությունում դիտարկվում են Միջուկային ռեակցիաներ-ի տարբեր մեխանիզմներ, որոնք կիրառվում են բժշկական նշանակության ռադիոիզոտոպների ստացման համար՝ ներառյալ նեյտրոնային ճառագայթմամբ, պրոտոնային ակտիվացմամբ և տրոհման ուղիներով իրականացվող գործընթացները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բժշկական իզոտոպներ-ի արտադրության արդյունավետությանը, մաքրությանը և կենսաբանական կիրառելիությանը՝ որպես ժամանակակից միջուկային բժշկության կարևոր բաղադրիչների։ Քննարկվում են նաև իզոմերային վիճակների առաջացման մեխանիզմները և դրանց հարաբերական բաշխման ուսումնասիրությունը, ինչը կարևոր է ռեակցիաների ելքի, էներգետիկ մակարդակների և քիմիական առանձնահատկությունների գնահատման համար։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ այս հետազոտությունները ունեն բարձր կիրառական նշանակություն՝ հատկապես ուռուցքաբանական ախտորոշման, թիրախային թերապիայի և ռադիոֆարմացևտիկայի զարգացման ոլորտներում։

Культура

Արվեստաբանական և պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XIX դարի համաշխարհային արվեստի գերմանական պատմագրության զարգացման առանձնահատկություններին և այդ համատեքստում Հայաստանի միջնադարյան արվեստի ուսումնասիրության ու մեկնաբանման հիմնախնդիրներին։ Քննության են առնվում գերմանական արվեստագիտության ձևավորման պատմական նախադրյալները, արվեստի պատմության ուսումնասիրության մեթոդաբանական սկզբունքները և եվրոպական գիտական մտքի ազդեցությունը տարբեր ժողովուրդների գեղարվեստական ժառանգության գնահատման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գերմանացի արվեստաբանների և պատմաբանների աշխատություններում հայկական միջնադարյան ճարտարապետության, քանդակագործության, մանրանկարչության և դեկորատիվ արվեստի ներկայացման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են հայկական արվեստի ոճական ինքնատիպության, պատմամշակութային զարգացման և բյուզանդական ու արևելյան գեղարվեստական ավանդույթների հետ առնչությունների վերաբերյալ պատմագրական մոտեցումները։ Քննարկվում են նաև XIX դարի եվրոպական արվեստագիտության մեջ կիրառված համեմատական, պատմական և ոճաբանական ուսումնասիրության մեթոդները, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը հայկական միջնադարյան հուշարձանների գիտական ճանաչման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են գերմանական պատմագրության մեջ ձևավորված գնահատականների, գիտական մեկնաբանությունների և մշակութային փոխազդեցությունների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացման միտումները։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի միջնադարյան արվեստի միջազգային ճանաչման, եվրոպական արվեստաբանական մտքում դրա տեղի որոշման և հայ արվեստի պատմագրության զարգացման հարցերին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել արվեստագիտության, հայ միջնադարյան արվեստի պատմության, մշակութաբանության և պատմագրության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից էլեկտրոնային և ինտեգրալ համակարգերի մուտք/ելք հանգույցների աշխատանքային ռեժիմների կայունության բարձրացմանը, դրանց էլեկտրական բնութագրերի բարելավմանը և արտաքին ու ներքին խանգարող գործոնների նկատմամբ դիմադրողականության ապահովման միջոցների մշակմանն ու հետազոտմանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն սխեմատեխնիկական և կառուցվածքային լուծումներն են, որոնք հնարավորություն են տալիս տարբեր աշխատանքային պայմաններում պահպանել ազդանշանների պահանջվող մակարդակները, նվազեցնել անցումային գործընթացների բացասական ազդեցությունը, սահմանափակել գերլարումների և հոսքային ծանրաբեռնվածությունների հետևանքները և բարձրացնել ամբողջ էլեկտրոնային համակարգի հուսալիությունը։ Մուտք/ելք հանգույցները ինտեգրալ սխեմայի և արտաքին միջավայրի միջև հիմնական կապող օղակներից են, ուստի դրանց աշխատանքի կայունությունը մեծապես պայմանավորում է տվյալների փոխանցման ճշգրտությունը, տարբեր սարքերի էլեկտրական համատեղելիությունը և համակարգի ընդհանուր աշխատունակությունը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հանգույցների էլեկտրական ռեժիմների ուսումնասիրության վրա։ Դրանց աշխատանքը կարող է բնութագրվել մուտքային և ելքային լարման մակարդակներով, հոսքային բեռնվածությամբ, ազդանշանի փոփոխման արագությամբ, բեռնային ունակությամբ, էներգասպառմամբ և անցումային գործընթացների տևողությամբ։ Այս պարամետրերից որևէ մեկի անբարենպաստ փոփոխությունը կարող է ազդել ազդանշանի ամբողջականության վրա և հանգեցնել տրամաբանական մակարդակների սխալ ճանաչման։ Հետևաբար կայունացման միջոցների մշակումը պահանջում է հանգույցի աշխատանքը դիտարկել տարբեր հնարավոր ռեժիմներում՝ հաշվի առնելով ինչպես անվանական, այնպես էլ սահմանային պայմանները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սնուցման լարման տատանումների ազդեցությանը։ Ինտեգրալ համակարգերում աշխատանքային լարումների նվազեցումը նպաստում է էներգասպառման սահմանափակմանը, սակայն միաժամանակ կարող է փոքրացնել տրամաբանական մակարդակների միջև թույլատրելի պաշարը և բարձրացնել սխեմայի զգայունությունը խանգարումների նկատմամբ։ Սնուցման ցանցում առաջացող կարճաժամկետ անկումները, բարձրացումները կամ աղմուկային բաղադրիչները կարող են փոխել հանգույցների աշխատանքային կետերը և ազդել ազդանշանների ձևավորման վրա։ Այդ պատճառով հետազոտվում են սնուցման կայունացման, տեղային զտման, համապատասխան պաշտպանական տարրերի և սխեմատեխնիկական փոխհատուցման մեխանիզմների կիրառման հնարավորությունները։ Կարևոր ուղղություն է տեխնոլոգիական պարամետրերի շեղումների ազդեցության գնահատումը։ Կիսահաղորդչային տարրերի իրական արտադրության ընթացքում տրանզիստորների և այլ բաղադրիչների բնութագրերը կարող են որոշակի սահմաններում տարբերվել նախագծային անվանական արժեքներից։ Այդ տարբերությունները կարող են պայմանավորված լինել տեխնոլոգիական գործընթացի բնական տատանումներով և հանգեցնել շեմային լարումների, հաղորդականության, մակաբույծ պարամետրերի ու արագագործության փոփոխությունների։ Մուտք/ելք հանգույցների կայուն նախագծումը պահանջում է, որ սխեման պահպանվի աշխատունակ ոչ միայն պարամետրերի անվանական արժեքների, այլև թույլատրելի շեղումների դեպքում։ Այդ նպատակով կարող են իրականացվել սահմանային ռեժիմների և վիճակագրական բնույթի մոդելավորումներ։ Առանձին նշանակություն ունի ջերմաստիճանի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Կիսահաղորդչային սարքերի էլեկտրական բնութագրերը կախված են ջերմաստիճանից, իսկ ինտեգրալ սխեմայի շահագործման ընթացքում այն կարող է փոփոխվել ինչպես արտաքին միջավայրի, այնպես էլ սեփական էներգասպառման հետևանքով։ Ջերմաստիճանի փոփոխությունները կարող են ազդել տրանզիստորների արագագործության, հոսքերի, շեմային պարամետրերի և արտահոսքային բաղադրիչների վրա։ Հետևաբար մուտք/ելք հանգույցների նախագծման ժամանակ կարևոր է գնահատել դրանց աշխատանքը նախատեսվող ջերմաստիճանային ամբողջ միջակայքում և մշակել լուծումներ, որոնց դեպքում հիմնական բնութագրերը մնում են թույլատրելի սահմաններում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է բեռնվածության ազդեցության գնահատումը։ Ելքային հանգույցը կարող է աշխատել տարբեր տեսակի արտաքին բեռների հետ, և բեռի ունակային, դիմադրական կամ համակցված բնույթը կարող է էապես փոխել անցումային գործընթացները։ Մեծ ունակային բեռը կարող է երկարացնել ազդանշանի աճման և նվազման ժամանակը, իսկ մեծ հոսքային պահանջը՝ բարձրացնել ելքային տարրերի ծանրաբեռնվածությունը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ընտրել ելքային աստիճանի այնպիսի կառուցվածք և չափային հարաբերակցություններ, որոնք ապահովում են պահանջվող արագագործությունն ու հուսալիությունը՝ առանց անհարկի էներգասպառման։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազդանշանի ամբողջականությանը։ Բարձր արագությամբ թվային համակարգերում մուտք/ելք հաղորդուղիները այլևս չեն կարող միշտ դիտարկվել որպես իդեալական հաղորդիչներ։ Միջմիացումների մակաբույծ դիմադրությունները, ունակությունները և ինդուկտիվությունները կարող են առաջացնել ազդանշանի ձևի աղավաղումներ, արտացոլումներ, անցումային գերլարումներ և հարակից հաղորդագծերի միջև փոխազդեցություններ։ Նման երևույթները կարող են սահմանափակել տվյալների փոխանցման առավելագույն արագությունը և նվազեցնել սխեմայի աղմկակայունությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել ելքային դիմադրության համաձայնեցման, ազդանշանի ճակատի կառավարման և հաղորդուղիների պարամետրերի օպտիմալացման միջոցները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աղմկակայունության ուսումնասիրությունը։ Մուտքային հանգույցները պետք է կարողանան ճիշտ տարբերակել տրամաբանական վիճակները նաև այն պայմաններում, երբ օգտակար ազդանշանին գումարվում են էլեկտրական խանգարումներ։ Աղմկային պաշարի մեծացումը կարող է իրականացվել համապատասխան շեմային մակարդակների ընտրության, հիստերեզիսային բնութագրերի, զտման կամ այլ սխեմատեխնիկական միջոցների միջոցով։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է ապահովել, որ կայունության բարձրացումը չափազանց չնվազեցնի հանգույցի արագագործությունը։ Այսպիսով նախագծման խնդիրը հաճախ ունի բազմաչափ բնույթ, որտեղ անհրաժեշտ է միաժամանակ հավասարակշռել արագությունը, կայունությունը, մակերեսը և էներգասպառումը։ Առանձին ուղղություն է էլեկտրաստատիկ ազդեցություններից պաշտպանության ուսումնասիրությունը։ Մուտք/ելք հանգույցները արտաքին միջավայրի հետ անմիջական կապի պատճառով կարող են ավելի զգայուն լինել կարճատև բարձր լարման ազդեցությունների նկատմամբ։ Պաշտպանական կառուցվածքները պետք է սահմանափակեն վտանգավոր լարումները և հոսքերը՝ կանխելով հիմնական ֆունկցիոնալ տարրերի վնասումը։ Միաժամանակ պաշտպանական տարրերն ունեն սեփական մակաբույծ պարամետրերը, որոնք կարող են ազդել արագագործության և ազդանշանի որակի վրա։ Հետևաբար դրանց նախագծումը պահանջում է պաշտպանական ունակության և ֆունկցիոնալ բնութագրերի միջև հավասարակշռություն։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել տարբեր լարման տիրույթներում աշխատող սխեմաների փոխկապակցման խնդիրը։ Ժամանակակից ինտեգրալ համակարգի տարբեր բլոկներ կարող են աշխատել տարբեր սնուցման լարումներով, ինչի հետևանքով մուտք/ելք հանգույցները պետք է ապահովեն տրամաբանական մակարդակների անվտանգ և հուսալի փոխակերպում։ Անհամապատասխան լարման մակարդակները կարող են առաջացնել ոչ միայն տրամաբանական սխալներ, այլև որոշ տարրերի էլեկտրական գերբեռնվածություն։ Այդ պատճառով մակարդակների փոխակերպման և պաշտպանական սխեմաների ուսումնասիրությունը կարևոր ուղղություն է աշխատանքային ռեժիմների կայունացման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում էներգասպառմանը։ Մուտք/ելք հանգույցների էներգետիկ ծախսերը կարող են զգալի լինել հատկապես բարձր հաճախականությամբ և մեծ բեռնային ունակությամբ աշխատող համակարգերում։ Դինամիկ էներգասպառումը կապված է բեռների պարբերական լիցքավորման և լիցքաթափման հետ, իսկ ստատիկ բաղադրիչը՝ տարբեր արտահոսքային ու կայուն հոսքերի հետ։ Կայունացման միջոցների ներդրումը չպետք է հանգեցնի էներգասպառման անհամաչափ մեծացման, ուստի առաջարկվող սխեմատեխնիկական տարբերակները գնահատվում են նաև էներգաարդյունավետության տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է արագագործության և հուսալիության միջև փոխզիջման ուսումնասիրությունը։ Ավելի արագ ազդանշանային անցումները կարող են բարձրացնել տվյալների փոխանցման արագությունը, սակայն միաժամանակ ուժեղացնել անցումային աղմուկները, սնուցման ցանցի տատանումները և հաղորդագծերի միջև փոխազդեցությունը։ Դանդաղեցված անցումները կարող են բարելավել որոշ կայունության ցուցանիշներ, բայց սահմանափակել համակարգի արտադրողականությունը։ Հետևաբար կարող են մշակվել կառավարվող ելքային աստիճաններ, որոնց բնութագրերը համապատասխանեցվում են տվյալ կիրառության պահանջներին։ Առանձին նշանակություն ունի սխեմատեխնիկական մոդելավորումը։ Նախագծման փուլում հնարավոր է ուսումնասիրել հանգույցների աշխատանքը տարբեր սնուցման լարումների, ջերմաստիճանների, տեխնոլոգիական շեղումների և բեռնվածությունների դեպքում՝ առանց ֆիզիկական նմուշի յուրաքանչյուր տարբերակը պատրաստելու անհրաժեշտության։ Ժամանակային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ազդանշանների անցումային բնութագրերը, իսկ հաստատված ռեժիմների հաշվարկը՝ հանգույցների աշխատանքային կետերը և հոսքային բաշխումները։ Պարամետրային ուսումնասիրությունների միջոցով հնարավոր է որոշել, թե որ կառուցվածքային կամ էլեկտրական պարամետրերն են առավել մեծ ազդեցություն ունենում կայունության վրա։ Կարևորվում է նաև վիճակագրական մոդելավորման կիրառումը։ Տեխնոլոգիական արտադրության ընթացքում բաղադրիչների պարամետրերը ունեն որոշակի տարածում, ուստի միայն մի քանի սահմանային տարբերակների ստուգումը միշտ չէ, որ տալիս է սխեմայի իրական հուսալիության ամբողջական պատկերը։ Վիճակագրական փորձարկումները հնարավորություն են տալիս գնահատել նախագծի զգայունությունը պատահական շեղումների նկատմամբ և հայտնաբերել այն պարամետրերը, որոնք կարող են դառնալ արտադրական ելքի կամ աշխատանքի կայունության սահմանափակող գործոններ։ Այս տվյալների հիման վրա հնարավոր է կատարել սխեմայի կառուցվածքային կամ չափային օպտիմալացում։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև մուտքային շեմերի կայունացման միջոցները։ Մուտքային ազդանշանի ճիշտ ճանաչումը կախված է այն մակարդակներից, որոնց դեպքում սխեման փոխում է տրամաբանական վիճակը։ Եթե այդ շեմերը չափազանց զգայուն են սնուցման, ջերմաստիճանի կամ տեխնոլոգիական շեղումների նկատմամբ, նվազում է ամբողջ հանգույցի աղմկակայունությունը։ Համապատասխան սխեմատեխնիկական լուծումների միջոցով հնարավոր է սահմանափակել շեմային մակարդակների փոփոխությունները և բարձրացնել տարբեր աշխատանքային պայմաններում տրամաբանական վիճակների ճանաչման հուսալիությունը։ Առանձին ուղղություն է ելքային հոսքային հնարավորությունների կայունացումը։ Ելքային աստիճանը պետք է կարողանա կառավարել նախատեսված բեռը՝ պահպանելով տրամաբանական մակարդակները և թույլատրելի ջերմային ռեժիմը։ Տրանզիստորների չափերի, կառավարման սխեմաների և պաշտպանական սահմանափակումների ընտրությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել անհրաժեշտ հոսքային ունակություն։ Միաժամանակ պետք է կանխել կարճատև կամ երկարատև գերբեռնվածությունների պատճառով տարրերի վնասումը, ինչի համար կարող են ուսումնասիրվել հոսքի սահմանափակման և պաշտպանական անջատման սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մակաբույծ պարամետրերի ազդեցության գնահատումը։ Ինտեգրալ սխեմայի ֆիզիկական նախագծումից հետո միջմիացումների և տարրերի իրական կառուցվածքը ստեղծում է լրացուցիչ դիմադրություններ ու ունակություններ, որոնք կարող են զգալիորեն փոխել նախնական սխեմատեխնիկական հաշվարկների արդյունքները։ Հետևաբար աշխատանքային ռեժիմների վերջնական գնահատումը նպատակահարմար է իրականացնել ֆիզիկական կառուցվածքից արդյունահանված պարամետրերի հաշվառմամբ։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է բարձր արագությամբ հանգույցների դեպքում, որտեղ նույնիսկ համեմատաբար փոքր մակաբույծ ազդեցությունները կարող են փոխել ազդանշանի ժամանակային բնութագրերը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել էլեկտրոնային սխեմաների տեսական վերլուծությունը, համակարգչային մոդելավորումը, պարամետրային և վիճակագրական հաշվարկները, ֆիզիկական նախագծման արդյունքների գնահատումը և փորձարարական չափումները։ Առաջարկվող կայունացման միջոցների արդյունավետությունը կարող է գնահատվել սկզբնական և կատարելագործված սխեմաների բնութագրերի համեմատությամբ՝ դիտարկելով աշխատանքային լարման տիրույթը, արագագործությունը, աղմկակայունությունը, էներգասպառումը, բեռնային ունակությունը և տեխնոլոգիական շեղումների նկատմամբ զգայունությունը։ Նման բազմագործոն գնահատումը հնարավորություն է տալիս ընտրել այն լուծումները, որոնք ապահովում են ոչ թե մեկ առանձին ցուցանիշի առավելագույն արժեքը, այլ համակարգի ընդհանուր աշխատանքի պահանջվող հավասարակշռությունը։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է ինտեգրալ սխեմաների արտաքին ինտերֆեյսների հուսալիության բարձրացման անհրաժեշտությամբ։ Մուտք/ելք հանգույցի աշխատանքի խանգարումը կարող է սահմանափակել նույնիսկ ճիշտ նախագծված ներքին ֆունկցիոնալ բլոկների օգտագործումը, ուստի այդ հանգույցների կայունությունը կարևոր է ամբողջ համակարգի համար։ Մշակված մեթոդները և սխեմատեխնիկական միջոցները կարող են կիրառվել թվային ինտեգրալ սխեմաների, միկրոկառավարիչների, հիշողության սարքերի, հաղորդակցական ինտերֆեյսների և այլ էլեկտրոնային համակարգերի նախագծման ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մուտք/ելք ինտերֆեյսների աշխատանքային ռեժիմների կայունության ապահովման համալիր ուսումնասիրություն՝ միավորելով սխեմատեխնիկական նախագծման, ազդանշանի ամբողջականության, սնուցման կայունության, տեխնոլոգիական շեղումների, ջերմաստիճանային ազդեցությունների, պաշտպանական համակարգերի, էներգասպառման և հուսալիության խնդիրները։ Այն կարող է օգտակար լինել միկրոէլեկտրոնիկայի, ինտեգրալ սխեմաների նախագծման, կիսահաղորդչային էլեկտրոնիկայի, թվային համակարգերի և էլեկտրոնային սարքերի հուսալիության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, նախագծող ինժեներների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի անձնանվանական համակարգի կարևոր շերտերից մեկի՝ մականունների և դրանց հիման վրա ձևավորված ազգանունների լեզվաբանական, պատմական ու մշակութային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում մականունների առաջացման պատճառները, իմաստային խմբերը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բառակազմական միջոցները և ժամանակի ընթացքում դրանց՝ ժառանգական ազգանունների վերածվելու գործընթացներն են։ Մականունը դիտարկվում է որպես անձին բնութագրող լրացուցիչ անվանում, որը կարող էր առաջանալ նրա արտաքին հատկանիշների, բնավորության, զբաղմունքի, հասարակական դիրքի, բնակավայրի, ծագման, որևէ հիշարժան իրադարձության կամ այլ տարբերակիչ առանձնահատկության հիման վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե նման անվանումներն ինչպես են սկզբնական անհատական գործածությունից աստիճանաբար ամրապնդվել ընտանիքի կամ տոհմի անվանման համակարգում և որոշ դեպքերում դարձել սերնդեսերունդ փոխանցվող ազգանուններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մականվանական հիմքերի իմաստաբանական դասակարգմանը՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու դրանցում պահպանված տեղեկությունները հասարակության կենցաղի, մասնագիտությունների, սոցիալական հարաբերությունների, մարդկային հատկանիշների գնահատման և պատմական լեզվամտածողության վերաբերյալ։ Քննվում են նաև ազգանունների կազմության ժամանակ կիրառվող հայկական բնորոշ ածանցներն ու ձևաբանական միջոցները, մականվանական հիմքի և ազգանվանակերտ բաղադրիչի հարաբերությունը, ինչպես նաև հնչյունական ու ձևաբանական փոփոխությունները, որոնք կարող էին տեղի ունենալ անվան երկարատև գործածության ընթացքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբեր ժամանակաշրջանների գրավոր աղբյուրներում, վիմագրերում, ձեռագրերում, պատմական փաստաթղթերում և այլ նյութերում պահպանված անվանական տվյալների համադրումը։ Դրանց միջոցով հնարավոր է հետևել առանձին մականունների տարածմանը, տարբերակներին և ազգանունների ձևավորման պատմական ընթացքին։ Ուշադրություն է դարձվում նաև բարբառային և տարածաշրջանային առանձնահատկություններին, օտար լեզուների հետ շփումների հետևանքով առաջացած անվանական շերտերին և փոխառյալ հիմքերի հայերեն ազգանվանական համակարգում հարմարվելու ձևերին։ Մականունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու նաև այնպիսի բառեր, իմաստներ և լեզվական ձևեր, որոնք ժամանակակից հայերենում կարող են այլևս լայնորեն չգործածվել։ Այս պատճառով նյութը արժեքավոր է ոչ միայն անձնանունների ուսումնասիրության, այլև հայերենի պատմական բառապաշարի, բառակազմության, բարբառագիտության, ազգագրության և հասարակական պատմության համար։ Աշխատությունը նպաստում է հայկական ազգանունների ծագման և զարգացման օրինաչափությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը՝ ցույց տալով, որ անձնանվանական համակարգը լեզվական երևույթ լինելուց բացի նաև ժողովրդի պատմական հիշողության, սոցիալական հարաբերությունների և մշակութային ինքնության կարևոր արտահայտություն է։