Լևոն Շանթի գեղարվեստական արձակը

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է լողորդների մարզական պատրաստության համակարգում արագության և ուժի համակցված դրսևորումների զարգացման ու արդյունավետ կիրառման մեթոդների ուսումնասիրությանը և կատարելագործմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն ֆիզիկական ու ֆունկցիոնալ գործոնները, որոնք պայմանավորում են մարզիկի՝ կարճ ժամանակահատվածում առավելագույն կամ բարձր ինտենսիվությամբ շարժումներ կատարելու կարողությունը և անմիջականորեն ազդում են մրցակցային արդյունքների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեկնարկի, շրջադարձերի, ջրում արագացման և մրցատարածության տարբեր հատվածներում շարժման բարձր տեմպի պահպանման համար անհրաժեշտ արագաուժային կարողությունների ձևավորմանը։ Քննության են առնվում մարզումային տարբեր միջոցներ և վարժությունների համալիրներ, դրանց ծավալի, ինտենսիվության, կրկնությունների քանակի և հանգստի ժամանակահատվածների արդյունավետ հարաբերակցությունը, ինչպես նաև ցամաքային և ջրային պատրաստության համադրման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրվում է ուժային պատրաստության ազդեցությունը լողի տեխնիկայի, շարժումների հզորության, արագության և արդյունավետության վրա՝ հաշվի առնելով մարզիկների տարիքային, ֆիզիկական և պատրաստվածության անհատական առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է մարզումային բեռնվածության փուլային կազմակերպումը, որպեսզի արագաուժային հատկանիշների զարգացումը ներդաշնակորեն համակցվի տեխնիկական, ֆունկցիոնալ և ընդհանուր ֆիզիկական պատրաստության հետ։ Փորձարարական գնահատման միջոցով հնարավոր է համեմատել ավանդական և կատարելագործված մարզումային մոտեցումների ազդեցությունը՝ օգտագործելով ֆիզիկական պատրաստվածության թեստեր, ժամանակային ցուցանիշներ և մրցակցային գործունեությունը բնութագրող այլ չափանիշներ։ Վերլուծվում են նաև մարզիկների օրգանիզմի հարմարվողական արձագանքները և մարզումային գործընթացի անհատականացման հնարավորությունները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել մարզիչների աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը, մարզումային ծրագրերի գիտականորեն հիմնավորված կազմակերպմանը և լողորդների ֆիզիկական հնարավորությունների առավել լիարժեք իրացմանը՝ ստեղծելով պայմաններ տեխնիկական կատարողականության ու մարզական արդյունքների բարելավման համար։

Экономика

Տնտեսագիտական և կառավարչական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բաժնետիրական ընկերություններում անձնակազմի կառավարման մոդելների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության ագրովերամշակման ոլորտի կազմակերպությունների օրինակով։ Քննության են առնվում մարդկային ռեսուրսների կառավարման կազմակերպական կառուցվածքները, աշխատակիցների ընտրության, տեղաբաշխման, գնահատման, մասնագիտական զարգացման և խրախուսման հիմնական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անձնակազմի կառավարման տարբեր մոդելների կիրառման առանձնահատկություններին և դրանց համապատասխանությանը կազմակերպությունների գործունեության նպատակներին ու արտադրական պայմաններին։ Վերլուծվում են աշխատանքի արդյունավետության, աշխատակիցների մոտիվացիայի, մասնագիտական կարողությունների զարգացման և կառավարչական որոշումների միջև փոխկապակցվածությունները։ Քննարկվում են նաև ագրովերամշակման ոլորտի կազմակերպությունների առանձնահատկությունների ազդեցությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարման համակարգերի ձևավորման վրա, ինչպես նաև դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու անձնակազմի կառավարման մեխանիզմների դերը բաժնետիրական ընկերությունների կազմակերպական և տնտեսական արդյունավետության բարձրացման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մարդկային ռեսուրսների կառավարման, ագրարային տնտեսագիտության, կորպորատիվ կառավարման և կազմակերպությունների կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Культура

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Նոր Ջուղայի ապարանքների ճարտարապետությանը՝ XVII–XIX դարերի ընթացքում դրանց ձևավորման, զարգացման, հատակագծային և ծավալատարածական առանձնահատկությունների, հարդարանքի ու գեղարվեստական արժեքի համակողմանի քննությանը։ Նոր Ջուղան՝ Սպահանի հարավային հատվածում ձևավորված հայկական թաղամասը, ստեղծվել է Շահ Աբբաս I-ի օրոք 17-րդ դարի սկզբին՝ 1604 թվականի բռնագաղթերի հետևանքով այնտեղ տեղափոխված հայերի բնակեցմամբ։ Հայկական համայնքի տնտեսական հզորացումը հետագայում արտահայտվեց նաև բնակելի և հասարակական ճարտարապետության զարգացման մեջ՝ ձևավորելով առանձնահատուկ քաղաքային միջավայր։ Նոր Ջուղայի առանձնատներն ու ապարանքները ոչ միայն բնակության վայրեր էին, այլև հարուստ վաճառականական ընտանիքների սոցիալական դիրքի, տնտեսական կարողության և մշակութային ինքնության արտահայտման միջոց։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է ապարանքների հատակագծային կառուցվածքի բացահայտումը։ Նման կառույցների ձևավորման վրա ազդել են ինչպես հայկական ավանդական բնակելի ճարտարապետության որոշ սկզբունքներ, այնպես էլ Իրանի տեղական ճարտարապետական մշակույթը, կլիմայական պայմանները և քաղաքաշինական միջավայրը։ Փակ կամ կիսափակ բակերը, դրանց շուրջ խմբավորված բնակելի և օժանդակ տարածքները, ստվերոտ անցումները, այգիները և ջրային տարրերը ձևավորում էին բնակության համար հարմարավետ միջավայր՝ համապատասխանելով Սպահանի տաք և չոր կլիմային։ Նոր Ջուղայի հայկական առանձնատների կարևոր առանձնահատկություններից է արտաքին համեմատաբար զուսպ ճարտարապետության և ներսի հարուստ հարդարանքի հակադրությունը։ Շենքերի ներքին տարածքները հաճախ զարդարվել են որմնանկարներով, բուսական ու երկրաչափական զարդանախշերով, հայելային և այլ դեկորատիվ լուծումներով։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետության մեջ հատկապես ուշագրավ է եվրոպական, իրանական և հայկական գեղարվեստական ավանդույթների փոխազդեցությունը։ Հայ վաճառականները ակտիվ կապեր ունեին եվրոպական և ասիական տարբեր կենտրոնների հետ, և այդ միջազգային առևտրական ու մշակութային կապերը ներթափանցում էին նաև բնակելի ճարտարապետություն։ Նոր Ջուղայի տների ներքին հարդարանքում հանդիպող եվրոպական թեմաներով որմնանկարները, իրանական դեկորատիվ մոտիվները և հայկական մշակութային խորհրդանիշները ձևավորում են յուրահատուկ սինթեզ, որը առանձնացնում է այդ միջավայրը։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետական ժառանգության վերաբերյալ ուսումնասիրություններում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Վանք թաղամասը, որտեղ պահպանվել են հայկական եկեղեցիներ, բնակելի տներ և պատմական այլ կառույցներ։ Նոր Ջուղայի հայկական եկեղեցիների ճարտարապետությունը նույնպես բնութագրվում է հայկական և իրանական ավանդույթների համադրմամբ, իսկ դրանց ներքին հարդարանքը հաճախ հարուստ է որմնանկարներով։ Ապարանքների ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև դրանց սոցիալական գործառույթը։ XVII–XIX դարերում Նոր Ջուղայի հայ վաճառականները ձևավորել էին լայն միջազգային առևտրական ցանցեր, որոնք կապում էին Սպահանը Հնդկաստանի, Ռուսաստանի, Եվրոպայի և Մերձավոր Արևելքի առևտրական կենտրոնների հետ։ Այդ տնտեսական գործունեության արդյունքում ձևավորված հարստությունը հնարավորություն էր տալիս կառուցելու ընդարձակ և ճոխ առանձնատներ, որոնք միաժամանակ ծառայում էին որպես ընտանեկան բնակավայր, ընդունելությունների վայր և հասարակական հեղինակության ցուցիչ։ Այդ պատճառով ապարանքի ճարտարապետությունը պետք է դիտարկել նաև համայնքի սոցիալական պատմության համատեքստում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև տարածական կազմակերպման և կենցաղային կյանքի փոխհարաբերությունը։ Բնակելի համալիրների տարբեր հատվածների՝ ընդունելության սրահների, ընտանեկան տարածքների, օժանդակ շինությունների, բակերի և այգիների դասավորությունը արտացոլում էր ընտանիքի կենցաղը, հասարակական հարաբերությունները և մասնավոր ու հանրային տարածքների տարանջատման սկզբունքները։ Այս առումով ապարանքը պարզապես ճարտարապետական կառույց չէ, այլ պատմական աղբյուր, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել Նոր Ջուղայի հայ համայնքի կենսակերպը և սոցիալական կառուցվածքը։ Ժամանակի ընթացքում այդ կառույցների մի մասը վերափոխվել է, վնասվել կամ կորցրել նախնական տեսքը, ինչն առավել է ընդգծում դրանց փաստագրական և մշակութային արժեքը։ Նոր Ջուղայի պատմական միջավայրի պահպանումը ներկայումս կարևոր խնդիր է, քանի որ այստեղ պահպանված հայկական հուշարձանները ներկայացնում են Իրանի հայկական համայնքի բազմադարյա ներկայության և մշակութային փոխազդեցությունների եզակի վկայություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Նոր Ջուղայի XVII–XIX դարերի բնակելի ճարտարապետության առանձնահատկությունները, հայկական վաճառականական վերնախավի կենցաղն ու մշակույթը, ինչպես նաև հայկական, իրանական և եվրոպական ճարտարապետական ու դեկորատիվ ավանդույթների փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել ճարտարապետության պատմությամբ, հայկական սփյուռքի մշակույթով, իրանագիտությամբ, արվեստագիտությամբ, հուշարձանների պահպանությամբ և հայկական ճարտարապետական ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Педагогика

Այս աշխատանքը ներկայացնում է հայեցակարգային մոտեցում՝ ուղղված Հայաստանի Հանրապետությունում ռուսաց լեզվի ուսուցիչների մասնագիտական կարողությունների կատարելագործման համակարգի ձևավորմանը՝ ընդգծելով կրթական քաղաքականության, մեթոդաբանական մոտեցումների և շարունակական մասնագիտական զարգացման կարևորությունը ժամանակակից կրթական միջավայրում։ Հետազոտության մեջ մասնագիտական կոմպետենցիաները դիտարկվում են որպես գիտելիքների, մանկավարժական հմտությունների, հաղորդակցական կարողությունների և թվային գրագիտության ամբողջություն, որոնք միասին ապահովում են ուսուցման որակը և արդյունավետությունը։ Աշխատությունը վերլուծում է ուսուցիչների պատրաստման և վերապատրաստման առկա համակարգը՝ առանձնացնելով դրա ուժեղ և թույլ կողմերը, ինչպես նաև առաջարկում է զարգացման ուղղություններ՝ հիմնված մոդուլային ուսուցման, competency-based մոտեցման և շարունակական կրթության սկզբունքների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մեթոդական աջակցությանը, մասնագիտական համայնքների ձևավորմանը, փորձի փոխանակման հարթակներին և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ինտեգրմանը ուսուցման գործընթացում։ Միաժամանակ ընդգծվում է ուսուցիչների գնահատման և ինքնագնահատման համակարգերի դերը, որոնք թույլ են տալիս հետևել մասնագիտական աճի դինամիկային և ապահովել նպատակային զարգացում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը եզրակացնում է, որ ռուսաց լեզվի ուսուցիչների մասնագիտական կոմպետենցիաների կատարելագործման արդյունավետ համակարգի ձևավորումը պահանջում է համակարգային մոտեցում՝ համադրելով կրթական քաղաքականությունը, մեթոդական նորարարությունները և շարունակական վերապատրաստման մեխանիզմները՝ կրթության որակի բարձրացման նպատակով։

История

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան Անի քաղաքի Մանուչեի մզկիթի պատին պահպանված պարսկերեն արձանագրության ուսումնասիրությանը՝ պատմական, լեզվաբանական և վիմագրագիտական տեսանկյուններից։ Դիտարկվում են արձանագրության ստեղծման պատմական միջավայրը, դրա լեզվական առանձնահատկությունները, գրության կառուցվածքը և բովանդակության մեկնաբանման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արձանագրության ընթերցման, վերծանման, թարգմանության և պատմական նշանակության բացահայտման հարցերին։ Քննարկվում են միջնադարյան Անիի քաղաքական, վարչական և մշակութային կյանքի առանձնահատկությունները, քաղաքի բազմամշակութային միջավայրը և տարբեր լեզվական ու կրոնական ավանդույթների փոխազդեցությունը։ Անդրադարձ է կատարվում Մանուչեի մզկիթի ճարտարապետական և պատմական նշանակությանը, ինչպես նաև շինության հետ կապված վիմագիր աղբյուրների դերին Անիի պատմության ուսումնասիրության գործում։ Կարևորվում են պարսկերեն արձանագրության բառապաշարի, գրատեսակի, անվանաբանական տվյալների և հնարավոր պատմական տեղեկությունների համեմատական վերլուծությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել արձանագրության համադրումը տարածաշրջանի այլ պարսկերեն, արաբերեն և հայերեն վիմագրերի հետ՝ միջնադարյան հասարակական հարաբերությունների և մշակութային կապերի առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու նպատակով։ Աշխատությունը նպաստում է Անիի պատմամշակութային ժառանգության, միջնադարյան գրավոր աղբյուրների և տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրությանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, արևելագետների, իրանագետների, վիմագրագետների, հնագետների, արվեստաբանների և միջնադարյան պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Աշխատության երկրորդ հատորը շարունակում է նախորդ մասում ներկայացված գեղարվեստական պատումը՝ ընթերցողին տեղափոխելով խորհրդավոր և անսովոր իրադարձություններով հագեցած միջավայր։ Վերնագրում արտահայտված դյուցազնային կամ առեղծվածային բնույթը հուշում է խորհրդավոր վայրի և դրա շուրջ զարգացող իրադարձությունների կարևորության մասին։ Պատումը կարող է դիտարկվել 19-րդ դարի հայալեզու տպագիր գեղարվեստական գրականության համատեքստում՝ հաշվի առնելով այդ ժամանակաշրջանում տարածված թարգմանական և արկածային արձակի ավանդույթները։ Հատորը հետաքրքրություն է ներկայացնում ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի, գրական ժանրերի և հայերեն տպագիր գրքի պատմության ուսումնասիրության համար։