Մանկանց դաստիարակություն և ուսուցում

Литература

Այս ժողովածուն ներկայացնում է օտարազգի հեղինակների երկերից ընտրված հատվածներ՝ ընթերցողին ծանոթացնելով տարբեր ժողովուրդների գրական և մտավոր ժառանգությանը։ «Ծաղկաքաղ» հասկացությունը բնորոշ է ընտրովի ժողովածուներին, որոնցում ընդգրկվում են տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններից վերցված առավել ուշագրավ հատվածներ, մտքեր կամ ամբողջական փոքրածավալ երկեր։ Նման աշխատությունները կարող են միավորել գրական, պատմական, փիլիսոփայական, բարոյախոսական և հասարակական բնույթի նյութեր՝ կախված կազմողի ընտրությունից և ժողովածուի նպատակներից։ Օտարազգի մատենագիրների ստեղծագործություններից ընտրված հատվածների ընթերցումը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր մշակույթների աշխարհայացքը, գրական արտահայտչամիջոցները, արժեքային պատկերացումները և մարդու ու հասարակության վերաբերյալ մտքերը։ Ժողովածուն կարող էր ունենալ նաև կրթական նշանակություն՝ նպաստելով ընթերցողների ընդհանուր գիտելիքների ընդլայնմանը, գրական ճաշակի ձևավորմանը և համաշխարհային գրականության ճանաչմանը։ Հայերենով նման նյութերի հրատարակումը կարևոր դեր ուներ եվրոպական և այլ ժողովուրդների գրավոր ժառանգությունը հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու գործում։ Գրքի վերնագիրը չի հստակեցնում, թե որ լեզուների և երկրների հեղինակներն են ընդգրկված, արդյոք հատվածները թարգմանված են հայերեն, թե ներկայացված են այլ ձևով, և ինչ սկզբունքով է կատարվել ընտրությունը։ Այդ պատճառով ժողովածուի կոնկրետ հեղինակային կազմը, թեմատիկ բաժանումը և բովանդակության առանձնահատկությունները կարելի է հաստատել միայն գրքի բովանդակության ցանկի կամ ամբողջական բնագրի ուսումնասիրությամբ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում համաշխարհային գրականության հայերեն տարածման, թարգմանական մշակույթի և XIX դարի հայ կրթական-գրական միջավայրի ուսումնասիրության համար։

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է Հայ Բագրատունիների տերության պատմաաշխարհագրական ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրա ձևավորման, տարածքային ընդարձակման, վարչական կառուցվածքի և պատմական զարգացման հիմնական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է Բագրատունիների իշխանության վերելքը և 9-11-րդ դարերում հայկական պետականության վերականգնման գործընթացը, ինչպես նաև այն քաղաքական ու աշխարհագրական պայմանները, որոնք նպաստեցին թագավորության ամրապնդմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տերության տարածքի սահմաններին, պատմական գավառներին, քաղաքներին, բնակավայրերին, առևտրական ճանապարհներին և ռազմավարական նշանակություն ունեցող կենտրոններին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն աշխարհագրական միջավայրի մասին, որտեղ զարգանում էր Բագրատունյաց Հայաստանը, և հասկանալու բնական պայմանների, լեռնային համակարգերի, գետային ցանցի ու հաղորդակցության ուղիների ազդեցությունը քաղաքական և տնտեսական գործընթացների վրա։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում Անիի՝ որպես քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կենտրոնի դերը, ինչպես նաև Բագրատունիների տերության կազմում գործող առանձին թագավորությունների և իշխանությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Ներկայացվում են նաև հարևան պետությունների և իշխանությունների հետ քաղաքական հարաբերությունները, պատերազմներն ու տարածքային փոփոխությունները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում ազդել են հայկական պետության սահմանների և ներքին կառուցվածքի վրա։ Պատմաաշխարհագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ուսումնասիրելու պատմական իրադարձությունների ժամանակագրական հաջորդականությունը, այլև դրանք կապելու կոնկրետ տարածքների, բնակավայրերի և աշխարհագրական միջավայրի հետ։ Աշխատանքը կարևոր է միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային պատմության ամբողջական ընկալման համար, քանի որ Բագրատունիների ժամանակաշրջանը բնորոշվում է պետականության, քաղաքային կյանքի, առևտրի, ճարտարապետության և մշակույթի նշանակալի զարգացմամբ։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել Հայոց պատմությամբ, պատմական աշխարհագրությամբ, միջնադարյան Հայաստանի տարածքային և քաղաքական կառուցվածքով հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Литература

Ստեղծագործությունը պատմական ողբի ժանրին պատկանող երկ է, որի կենտրոնում Եդեսիա քաղաքի պատմական ճակատագիրն է՝ իր ծանր փորձություններով, ավերածություններով և մարդկային ու հասարակական կորուստներով։ Ողբերգական պատումի միջոցով արտահայտվում են քաղաքի հանդեպ կապվածությունը, նրա անցյալի հիշողությունը, կորստի ցավը և պատմական աղետների հետևանքով առաջացած խոր վիշտը։ Եդեսիան՝ որպես Մերձավոր Արևելքի պատմության և քրիստոնեական մշակույթի նշանակալի կենտրոններից մեկը, հայ պատմական ու հոգևոր հիշողության մեջ ևս առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցրել։ Քաղաքի ողբերգական ճակատագրին անդրադառնալը հնարավորություն է տալիս գեղարվեստական ձևով ներկայացնելու ոչ միայն կոնկրետ բնակավայրի տառապանքները, այլև պատմական փոփոխությունների ազդեցությունը մարդկանց կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, մշակութային ժառանգության և հավաքական ինքնագիտակցության վրա։ Ողբի ժանրին բնորոշ հուզական լեզուն, ցավի արտահայտությունը, անցյալի և ներկայի հակադրությունը, հիշողության ու կորստի թեմաները պատմական նյութին հաղորդում են բարոյական և խորհրդածական նշանակություն։ Քաղաքի ավերումը կամ երբեմնի փառքի կորուստը նման գրական երկերում ընկալվում է նաև որպես մարդկային անկայունության, աշխարհիկ մեծությունների անցողիկության և պատմության անողոք ընթացքի խորհրդանիշ։ Ստեղծագործությունը կարևոր է հայ պատմական գրականության մեջ ողբերգական թեմաների մշակման, պատմական հիշողության պահպանման և Մերձավոր Արևելքի քաղաքների ճակատագրի գեղարվեստական ներկայացման տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները վերածվում գրական պատումի և ինչպես է ողբի միջոցով ձևավորվում անցյալի նկատմամբ հավաքական վերաբերմունքը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև հայ գրքի և տպագրության պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես պատմական ու գրական բովանդակությամբ երկի վաղ շրջանի հրատարակություններից մեկը։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրականության, պատմական հիշողության, Եդեսիայի պատմամշակութային ժառանգության և հայ տպագրական մշակույթի հետազոտողներին, ինչպես նաև այն ընթերցողներին, որոնք հետաքրքրված են պատմական ողբերգությունների գրական արտացոլմամբ և անցյալի իրադարձությունների հոգևոր ու մշակութային իմաստավորմամբ։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Ալբերտո Մորավիայի երկու վեպերի հայերեն և ռուսերեն թարգմանությունների լեզվի զուգադրական քննությանը՝ բնագրի և թարգմանական տարբերակների միջև լեզվական, ոճական և թարգմանական համապատասխանությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության հիմքում գեղարվեստական թարգմանության լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությունն է, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ինչպես են իտալերեն բնագրի բառային, դարձվածային, քերականական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկությունները փոխանցվում հայերեն և ռուսերեն։ Աշխատության մեջ կարող են համեմատվել երկու թարգմանությունների բառապաշարը, խոսքի տարբեր շերտերը, դարձվածաբանական միավորները, առածներն ու ասացվածքները, նորակազմությունները, փոխաբերական արտահայտությունները և մշակութային իրողություններն արտահայտող բառերն ու կապակցությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդախոսակցական և բարբառային տարրերին, որոնք հատկապես նշանակալի են առաջին վեպի լեզվական կառուցվածքում․ ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ այդ ստեղծագործությունը հարուստ է ժողովրդախոսակցական բառերով, բարբառային ձևերով, դարձվածքներով, առածներով ու ասացվածքներով և նորակազմություններով։ Մյուս վեպի լեզվական համակարգը համեմատաբար տարբեր բնույթ ունի՝ ավելի գրական և քաղաքային-բուրժուական բառապաշարով ու ոճական կառուցվածքով, իսկ շարահյուսական առումով բարդ կառուցվածքները միաժամանակ ներկայացվում են ընթերցողին բավական հստակ և պարզ ձևով։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե թարգմանիչներն ինչպիսի ռազմավարություններ են ընտրել բնագրի իմաստային և ոճական նրբերանգները պահպանելու համար։ Այդ նպատակով կարող են քննվել բառացի և ազատ թարգմանության հարաբերակցությունը, բառերի փոխարինումը, բացատրական թարգմանությունը, իմաստային ընդլայնումը կամ սեղմումը, քերականական վերակառուցումները, փոխհատուցումը և այլ թարգմանական փոխակերպումներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում լեզվական նորմին․ հայերեն և ռուսերեն տարբերակների համեմատական ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հայերեն թարգմանության որոշ շեղումներ գրական նորմից կարող են դիտարկվել որպես թարգմանչական գիտակցված ընտրություն, որի շնորհիվ առավել ցայտուն է փոխանցվում ժողովրդախոսակցական խոսքի բնույթը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև լեզվամշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ գեղարվեստական ստեղծագործության թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է փոխանցել ոչ միայն բառերի ուղղակի իմաստը, այլև տվյալ հասարակության մշակութային պատկերացումները, խոսքային վարքի առանձնահատկությունները և ազգային-մշակութային ենթատեքստը։ Աշխատության մեջ կարող են առանձնացվել նաև դարձվածքների, առածների և ասացվածքների թարգմանության խնդիրները, քանի որ դրանց բառացի փոխանցումը հաճախ չի ապահովում բնագրի իմաստային կամ ոճական համարժեքությունը։ Այս ուղղությամբ հեղինակի առանձին ուսումնասիրությունները ևս անդրադառնում են համապատասխան միավորների թարգմանության խնդիրներին։ Նորակազմությունների ուսումնասիրությունը ևս կարևոր է, քանի որ գեղարվեստական թարգմանության ընթացքում կարող են առաջանալ նոր բառեր, բառապատճենումներ և այլ լեզվական նորամուծություններ, որոնք հետագայում կարող են ազդեցություն ունենալ թարգմանական լեզվի և նույնիսկ ժամանակակից գրական լեզվի զարգացման վրա։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն գնահատել հայերեն և ռուսերեն թարգմանությունների համարժեքության աստիճանը, այլև բացահայտել յուրաքանչյուր լեզվի կառուցվածքային և արտահայտչական հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է ցույց տալ, թե նույն բնագրային միավորը ինչպես է տարբեր կերպ վերարտադրվում երկու թիրախային լեզուներում և ինչպիսի կորուստներ, ձեռքբերումներ կամ իմաստային ու ոճական փոփոխություններ են առաջանում այդ գործընթացում։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն միավորում է թարգմանագիտության, համեմատական լեզվաբանության, լեզվաոճաբանության և լեզվամշակութաբանության խնդիրները՝ գեղարվեստական կոնկրետ նյութի հիման վրա։ Այս թեմայով Զարուհի Ոսկանյանի 2014 թվականի թեկնածուական ատենախոսությունը պաշտպանվել է «Ընդհանուր և համեմատական լեզվաբանություն» մասնագիտությամբ, իսկ հետագա հրապարակումներում ևս ուսումնասիրվել են տվյալ թարգմանությունների լեզվական ընդհանուր բնութագրերն ու առանձին խնդիրներ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել թարգմանագետներին, լեզվաբաններին, գրականագետներին, իտալերենից հայերեն և ռուսերեն թարգմանության մասնագետներին, համեմատական լեզվաբանությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև գեղարվեստական թարգմանության տեսության և պրակտիկայի խնդիրներով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Религия

Աշխատությունը Հայ առաքելական եկեղեցու ժամերգական ավանդությանը նվիրված ուսումնական և ծիսական բնույթի ժողովածու է, որը նախատեսված է երեխաների համար՝ նրանց տարիքային ընկալմանն ու կրթական կարիքներին համապատասխան ներկայացնելու եկեղեցական աղոթքների և ժամերգությունների հիմնական բովանդակությունը։ Այն հայ հոգևոր մանկավարժական գրականության հետաքրքիր օրինակներից է, որտեղ համադրվում են կրոնական գիտելիքի փոխանցումը, եկեղեցական ծեսերի ճանաչողությունը և մանկական հոգևոր դաստիարակության նպատակները։ Ժամագիրքը Հայոց եկեղեցու ծիսական գրականության կարևոր տեսակներից է, որի միջոցով սահմանվում և ներկայացվում են օրվա տարբեր ժամերին կատարվող աղոթքները, սաղմոսները, հոգևոր երգերը և պաշտամունքային արարողությունների համապատասխան կարգերը։ Այս հրատարակության առանձնահատկությունը ժամագրական նյութի համառոտ և երեխաների համար նախատեսված ձևով ներկայացնելն է, ինչը վկայում է եկեղեցական գրականությունը մատաղ սերնդին հասանելի դարձնելու և նրանց վաղ տարիքից աղոթական ու ծիսական կյանքին հաղորդակից դարձնելու ձգտման մասին։ Աշխատության հիմնական թեմատիկ առանցքը քրիստոնեական աղոթքի, աստվածապաշտության և եկեղեցական ժամերգության ավանդույթն է։ Ժամերգությունները Հայ եկեղեցու հոգևոր կյանքի կարևոր բաղադրիչն են, քանի որ օրվա տարբեր պահերը կապում են Աստծուն ուղղված աղոթքի, փառաբանության, գոհության և ապաշխարության հետ։ Դրանք սովորեցնում են հավատացյալին իր առօրյա կյանքը կազմակերպել հոգևոր արժեքների շուրջ՝ օրը սկսելով Աստծու օրհնության հայցումով և ավարտելով գոհությամբ ու աղոթքով։ Երեխաների համար նախատեսված համառոտ ժամագիրքը հնարավորություն է տալիս վաղ տարիքից ծանոթանալու այս հոգևոր սովորույթներին, հասկանալու աղոթքի նշանակությունը և աստիճանաբար յուրացնելու եկեղեցական պաշտամունքի հիմնական ձևերը։ Մանկական հոգևոր կրթության տեսանկյունից նման ձեռնարկը կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ երեխայի համար աղոթքը դառնում է ոչ միայն կրոնական պարտականություն, այլև Աստծու հետ հոգևոր հաղորդակցության, երախտագիտության, բարության և ներքին խաղաղության արտահայտման միջոց։ Ժամագրական նյութի ուսուցումը նպաստում է նաև եկեղեցական կյանքի նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը և երեխաներին հաղորդակից դարձնում հայ քրիստոնեական ավանդության լեզվին ու արտահայտչամիջոցներին։ Աշխատության դաստիարակչական նշանակությունը պայմանավորված է քրիստոնեական հիմնական առաքինությունների՝ սիրո, խոնարհության, հնազանդության, ներողամտության, գթասրտության, համբերության և երախտագիտության ձևավորման կարևորությամբ։ Աղոթական կյանքը երեխաներին սովորեցնում է ուշադրություն դարձնել սեփական վարքին, հարգել շրջապատին, գնահատել բարությունը և գիտակցել իրենց պատասխանատվությունը մարդկանց ու Աստծու հանդեպ։ Այսպիսի գրքերը նաև նպաստում են ընտանիքի և եկեղեցու միջև հոգևոր դաստիարակության շարունակականությանը՝ երեխային հնարավորություն տալով նույն աղոթական ավանդությանը հաղորդակից դառնալ ինչպես ընտանեկան միջավայրում, այնպես էլ եկեղեցական համայնքում։ Ժամագրքի համառոտ բնույթը կարևոր է մանկավարժական առումով, քանի որ կրոնական նյութի մատուցումը պահանջում է հաշվի առնել երեխաների տարիքային առանձնահատկությունները, հիշողության և ընկալման հնարավորությունները։ Ընտրովի ու համակարգված ներկայացված աղոթական նյութը կարող է նպաստել եկեղեցական տեքստերի աստիճանական յուրացմանը, դրանց հիշելուն և գործնական կիրառությանը։ Միաժամանակ այն երեխաներին ծանոթացնում է հայերեն եկեղեցական լեզվին, աղոթական խոսքի ավանդական ձևերին և քրիստոնեական պաշտամունքի առանձնահատուկ բառապաշարին։ Գաղափարական առումով հրատարակության հիմնական նպատակն է քրիստոնեական հավատի և Հայ եկեղեցու ծիսական ժառանգության փոխանցումը նոր սերնդին։ Այն արտահայտում է այն համոզմունքը, որ ազգային հոգևոր ինքնության պահպանումը սկսվում է մանկությունից՝ մայրենի լեզվով աղոթելու, եկեղեցական ավանդույթները ճանաչելու և քրիստոնեական բարոյական արժեքները յուրացնելու միջոցով։ Երեխաներին ուղղված այսպիսի հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել ոչ միայն կրոնական կրթության, այլև հայոց լեզվի և ազգային մշակույթի պահպանման գործում։ Դրանց միջոցով եկեղեցական ավանդությունը փոխանցվել է սերնդեսերունդ՝ դառնալով ընտանեկան, համայնքային և ազգային հոգևոր կյանքի անբաժանելի մաս։ Գրական և կառուցվածքային առումով աշխատությունը պատկանում է ժամագրական և ուսուցողական-կրոնական գրականության ժանրին։ Նման ձեռնարկներին բնորոշ են աղոթքների ու ծիսական նյութերի կանոնակարգված դասավորությունը, եկեղեցական լեզվի ավանդականությունը և գործնական կիրառությանն ուղղված բովանդակությունը։ Մանկական ընթերցողի համար նախատեսված լինելը հրատարակությանը հաղորդում է նաև մանկավարժական առանձնահատկություն՝ այն տարբերելով բացառապես հոգևորականների կամ չափահաս հավատացյալների գործածության համար նախատեսված ծավալուն ծիսամատյաններից։ Աշխատությունը կարևոր վկայություն է հայ եկեղեցական գրականության մեջ մանկական ընթերցողին ուղղված հրատարակչական մոտեցման և կրոնական կրթության կազմակերպման պատմության մասին։ Պատմամշակութային առումով այն առանձնահատուկ արժեք ունի նաև Կալկաթայի հայ համայնքի կրթական ու տպագրական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Տասնիններորդ դարի սկզբին Կալկաթան Հնդկաստանի հայ գաղթօջախների կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հայ համայնքը ջանքեր էր գործադրում ազգային լեզվի, եկեղեցական ավանդությունների և կրթական կյանքի պահպանման ուղղությամբ։ Հեռավոր գաղթավայրում հայերեն կրոնական գրքի հրատարակությունը վկայում է համայնքի հոգևոր կազմակերպվածության, կրթության նկատմամբ ուշադրության և ազգային ինքնությունը սերունդներին փոխանցելու ձգտման մասին։ Երեխաների համար նախատեսված ժամագրքի հրատարակությունը հատկապես կարևոր է այս առումով, քանի որ ցույց է տալիս, որ գաղթօջախի հոգևոր ու կրթական պահանջների շրջանակում կարևորվել է նաև մատաղ սերնդի ծիսական և կրոնական գիտելիքների զարգացումը։ Ավետ Ջնթլումյանի տպագրական գործունեության միջոցով հրատարակված այս աշխատությունը ներկայացնում է հայ գրքի աշխարհագրական տարածման և հնդկահայ մշակութային կյանքի պատմության ուշագրավ էջերից մեկը։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ եկեղեցական գրականության, մանկական հոգևոր կրթության, ժամագրության, հայ գաղթօջախների պատմության և տասնիններորդ դարի հայկական տպագրության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, եկեղեցագետներին, մանկավարժներին, հայագետներին, պատմաբաններին, գրքագիտության մասնագետներին և Հնդկաստանի հայ գաղթօջախների մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Միաժամանակ այն կարևոր է Հայ առաքելական եկեղեցու պատմական ծիսական ավանդույթներով և երեխաների քրիստոնեական դաստիարակության ձևերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Նրա ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է ժամերգական գիտելիքի մատաղ սերնդին փոխանցելու, հայերեն աղոթական ավանդությունը պահպանելու և եկեղեցական կյանքի ու մանկական կրթության փոխկապակցվածությունը ներկայացնելու նշանակությամբ։ Աշխատությունը հայ հոգևոր մատենագրության և մանկավարժական մշակույթի կարևոր վկայություններից է, որն արտահայտում է այն պատմական ձգտումը, որ Հայ եկեղեցու աղոթական ժառանգությունը պետք է հասանելի լինի ոչ միայն հոգևորականներին և չափահաս հավատացյալներին, այլև երեխաներին՝ նպաստելով նրանց հոգևոր հասունացմանը, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորմանը և հայ քրիստոնեական ավանդության շարունակական պահպանմանը։

Другие предметы

Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության մեկնաբանություններ-ը իրավագիտական բնույթի գիտական աշխատություն է, որը նպատակ ունի վերլուծել և մեկնաբանել Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության հոդվածները, դրանց իրավական բովանդակությունը, կիրառման շրջանակները և դատական պրակտիկայում դրանց ընկալումը, աշխատությունում ներկայացվում են սահմանադրական նորմերի կառուցվածքային և համակարգային բացատրությունները, պետական իշխանության բաժանման սկզբունքի էությունը, գործադիր, օրենսդիր և դատական իշխանությունների փոխհարաբերությունները, մարդու և քաղաքացու հիմնարար իրավունքների ու ազատությունների երաշխիքները, ինչպես նաև դրանց սահմանափակման իրավական հիմքերը, հատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրական փոփոխություններին, դրանց պատմական զարգացմանը և պետական կառավարման համակարգի վրա ունեցած ազդեցությանը, միաժամանակ քննարկվում են սահմանադրական վերահսկողության մեխանիզմները, Սահմանադրական դատարանի դերակատարությունը և իրավական պետության սկզբունքների ապահովման գործնական խնդիրները, աշխատությունը ծառայում է որպես ուղեցույց իրավաբանների, պետական ծառայողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են խորությամբ հասկանալ սահմանադրական իրավունքի հիմքերը և Հայաստանի իրավական համակարգի կառուցվածքը։