Մարդկային ռեսուրսների կառավարման կատարելագործման ուղղությունները ՀՀ հեռահաղորդակցության ոլորտում

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հանցավորության դեմ պայքարի միասնական տեսության մշակման հիմնախնդիրների պատմատեսական վերլուծությանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է հանցավորության դեմ պայքարի տեսական հիմքերը, քրեական քաղաքականության զարգացման օրինաչափությունները և իրավապահ համակարգի գործունեության սկզբունքները՝ բացահայտելով դրանց փոխկապակցվածությունն ու դերը պետության իրավական համակարգում։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են հանցավորության կանխարգելման, բացահայտման և վերահսկման տարբեր մոտեցումները, դրանց պատմական ձևավորումը, ինչպես նաև իրավական, սոցիալական և կազմակերպական գործոնների ազդեցությունը հանցավորության դեմ արդյունավետ պայքարի վրա։ Աշխատանքում անդրադարձ է կատարվում նաև քրեագիտական տեսությունների զարգացմանը, պետական մարմինների միջև համագործակցության մեխանիզմներին, իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման ուղիներին և միասնական հայեցակարգի ձևավորման անհրաժեշտությանը՝ ժամանակակից մարտահրավերների պայմաններում։ Հեղինակը ներկայացնում է գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել քրեական քաղաքականության արդյունավետության բարձրացմանը, իրավապահ գործունեության համակարգմանն ու հանցավորության կանխարգելման մեխանիզմների կատարելագործմանը։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է իրավաբանների, քրեագետների, դատավորների, դատախազների, իրավապահ մարմինների մասնագետների, գիտահետազոտողների, ուսանողների և պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների համար։

История

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայոց ցեղասպանության թեմայի արտացոլմանը թուրքական պաշտոնական պատմագրության մեջ 1923–1970-ական թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով Թուրքիայի Հանրապետությունում պատմական հիշողության ձևավորման, պետական գաղափարախոսության և պատմագրական մեկնաբանությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն գաղափարական և մեթոդաբանական մոտեցումները, որոնց միջոցով թուրքական պաշտոնական պատմագրությունը ներկայացրել կամ վերաիմաստավորել է Օսմանյան կայսրության վերջին տարիների իրադարձությունները՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով 1915 թվականի դեպքերի լուսաբանման ձևերին և դրանց քաղաքական մեկնաբանություններին։ Ուսումնասիրվում են պատմագրական հիմնական ուղղությունները, պետական պատվերով ձևավորված պատմական նարատիվները, ինչպես նաև պատմական աղբյուրների ընտրության և մեկնաբանության առանձնահատկությունները, որոնք նպաստել են պաշտոնական դիրքորոշման ամրապնդմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գաղափարախոսական շրջանակներին, որոնց միջոցով փորձ է արվել նվազեցնել կամ վերաիմաստավորել ցեղասպանության փաստը՝ այն ներկայացնելով որպես պատերազմի, տեղահանությունների կամ ներքին անվտանգության խնդիրների հետևանք։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է թուրքական պատմագրության զարգացման փուլերը՝ ազգային պետության ձևավորման, քեմալական գաղափարախոսության ամրապնդման և հետպատերազմյան շրջանում պատմական գիտակցության ձևավորման համատեքստում։ Միաժամանակ վերլուծվում են միջազգային գիտական քննարկումների ազդեցությունը թուրքական պատմագրության վրա և հակադիր գիտական մոտեցումների աստիճանական ի հայտ գալը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է պատմագիտության և ցեղասպանագիտական հետազոտությունների ոլորտում՝ նպաստելով պատմական նարատիվների քննադատական վերլուծությանը և հիշողության քաղաքականության ավելի խորքային ընկալմանը։

Медицина

Աշխատանքը նվիրված է խրոնիկական սրտային անբավարարությամբ հիվանդների մոտ սրտամկանի ռեմոդելավորման գործընթացների և հումորալ մարկերների միջև փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն կարևոր խնդիրն է, թե ինչպես են սրտի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունները կապված օրգանիզմում ընթացող նեյրոհումորալ կարգավորման խանգարումների հետ, և ինչ նշանակություն կարող է ունենալ այդ կապերի գնահատումը հիվանդության ծանրության, ընթացքի և կանխատեսման տեսանկյունից։ Սրտային անբավարարության զարգացման ընթացքում սրտամկանը ենթարկվում է մի շարք կառուցվածքային փոփոխությունների, որոնք ներառում են սրտի խոռոչների չափերի փոփոխություն, ձախ փորոքի երկրաչափության և պատերի կառուցվածքի վերափոխում, սրտամկանի հիպերտրոֆիա կամ դիլատացիա և կծկողական ու դիաստոլիկ ֆունկցիայի աստիճանական վատացում։ Այս գործընթացների ամբողջությունը դիտարկվում է որպես ռեմոդելավորում, որը սկզբնական շրջանում կարող է ունենալ հարմարվողական նշանակություն, սակայն հիվանդության երկարատև ընթացքի դեպքում հաճախ նպաստում է սրտի ֆունկցիայի հետագա անկմանը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հումորալ կարգավորման համակարգերի ակտիվացմանը, որոնք մասնակցում են սրտային անբավարարության զարգացման և առաջընթացի մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են այն կենսաբանական մարկերները, որոնց փոփոխությունները կարող են արտացոլել սրտամկանի լարվածությունը, նեյրոհումորալ համակարգերի ակտիվացումը, հեղուկի և էլեկտրոլիտների հավասարակշռության փոփոխությունները և բորբոքային կամ ֆիբրոտիկ գործընթացների ինտենսիվությունը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել նատրիուրետիկ պեպտիդների և այլ հումորալ ցուցանիշների մակարդակների փոփոխությանը և դրանց կապին սրտի էխոկարդիոգրաֆիկ ու հեմոդինամիկ պարամետրերի հետ։ Սրտամկանի ռեմոդելավորման ցուցանիշների և հումորալ մարկերների համատեղ գնահատումը հնարավորություն է տալիս հիվանդության պաթոֆիզիոլոգիական մեխանիզմները դիտարկել առավել ամբողջական տեսանկյունից։ Նման մոտեցմամբ հնարավոր է ուսումնասիրել, թե արդյոք որոշակի մարկերների բարձր կամ ցածր մակարդակները կապված են ձախ փորոքի կառուցվածքային փոփոխությունների, արտամղման ֆրակցիայի, սրտի խոռոչների չափերի, պատերի հաստության կամ դիաստոլիկ ֆունկցիայի խանգարման աստիճանի հետ։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև հիվանդների կլինիկական տվյալների, լաբորատոր ցուցանիշների և գործիքային հետազոտությունների արդյունքների համադրական վերլուծություն՝ նպատակ ունենալով բացահայտել առավել նշանակալի փոխկապակցվածությունները։ Այդպիսի վերլուծությունը կարևոր է ոչ միայն հիվանդության ընթացքը հասկանալու, այլև հնարավոր կանխատեսիչ ցուցանիշների բացահայտման և հիվանդների անհատականացված հսկողության ու բուժման մոտեցումների կատարելագործման համար։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը ցույց է տալիս, որ խրոնիկական սրտային անբավարարության դեպքում սրտամկանի կառուցվածքային վերափոխումը և հումորալ ակտիվացումը փոխկապակցված գործընթացներ են, որոնց ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հիվանդության զարգացման մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնմանը, ռիսկի գնահատմանը և բուժական ռազմավարությունների առավել հիմնավորված ընտրությանը։

Религия

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է նախաքրիստոնեական հայ ժողովրդի կրոնական պատկերացումների և հավատալիքների համակարգված վերլուծությանը՝ ընդգծելով դրանց ծագումը, կառուցվածքը և զարգացումը հին հասարակական-մշակութային միջավայրում։ Աշխատությունում դիտարկվում են բնապաշտական և բազմաստվածական հավատալիքների հիմնական տարրերը, աստվածությունների պանթեոնը, ծիսական համակարգերը և պաշտամունքային կենտրոնների դերը հին հայկական աշխարհընկալման ձևավորման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դիցաբանական պատկերների և ժողովրդական հավատալիքների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև հարևան քաղաքակրթությունների ազդեցություններին՝ հատկապես հնդեվրոպական և մերձավորարևելյան կրոնական ավանդույթների համատեքստում։ Քննարկվում են նաև հնագիտական և մատենագրական աղբյուրների տվյալները, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնել հին կրոնական համակարգի որոշ առանձնահատկություններ։ Աշխատությունը ներկայացնում է համալիր մոտեցում՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հին հայկական հոգևոր մշակույթի ձևավորման և զարգացման հիմնական օրինաչափությունները։

История

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է իոնացնող ռենտգենյան ճառագայթման ազդեցության պայմաններում խմորասնկային բջիջներում առաջացող նյութափոխանակային փոփոխությունների և ԴՆԹ-ի կառուցվածքային վնասումների ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության կենտրոնում ճառագայթային ազդեցության նկատմամբ բջջային պատասխանի կենսաքիմիական և մոլեկուլային առանձնահատկություններն են՝ դիտարկելով գենետիկական նյութի վնասման և նյութափոխանակության վերակազմավորման միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Իոնացնող ճառագայթումը կարող է փոփոխություններ առաջացնել բջջի տարբեր կենսամոլեկուլներում, իսկ ԴՆԹ-ն այդ ազդեցությունների ուսումնասիրման կարևոր թիրախներից է, քանի որ դրա կառուցվածքային ամբողջականությունը էական նշանակություն ունի գենետիկական տեղեկատվության պահպանման և բջջային բնականոն գործունեության համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում ԴՆԹ-ի կառուցվածքային վիճակի փոփոխությունների ընդհանուր բնույթին, բջջի պաշտպանական և վերականգնողական արձագանքներին, ինչպես նաև ճառագայթային սթրեսի հետևանքով նյութափոխանակային գործընթացների հնարավոր վերակազմավորմանը։ Կարևորվում է էներգետիկ նյութափոխանակության, օքսիդավերականգնման հավասարակշռության, կենսասինթետիկ գործընթացների և բջջային կենսունակության միջև կապերի ուսումնասիրությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հարցը, թե նյութափոխանակային համակարգերի փոփոխություններն ինչպիսի դեր կարող են ունենալ ճառագայթման նկատմամբ բջիջների զգայունության կամ հարմարվողական արձագանքի ձևավորման մեջ։ Հետազոտությունը կարող է համադրել կենսաքիմիական և մոլեկուլային ցուցանիշների գնահատումը՝ նպատակ ունենալով ստանալ ճառագայթային ազդեցության հետևանքով բջջում տեղի ունեցող փոփոխությունների ամբողջական պատկեր։ Խմորասնկային մոդելի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդհանուր կենսաբանական մակարդակում վերլուծելու իոնացնող ճառագայթման և բջջային համակարգերի փոխազդեցությունը՝ առանց ստացված օրինաչափությունները մեխանիկորեն տարածելու այլ օրգանիզմների վրա։ Կարևոր ուղղություն է նաև ճառագայթային ազդեցությունից հետո բջջային վերականգնման գործընթացների և գենոմային կայունության պահպանման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ճառագայթային կենսաբանության, մոլեկուլային կենսաբանության, կենսաքիմիայի և բջջային ֆիզիոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով իոնացնող ճառագայթման հետևանքով առաջացող նյութափոխանակային ու գենետիկական փոփոխությունների և դրանց միջև առկա փոխկապակցվածությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։