Медицина и врачи в Армении в древности и в средние века

История

Հրատարակությունը նվիրված է Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Ներսես Ե-ի և իշխան Միխայիլ Սեմյոնովիչ ու իշխանուհի Ելիզավետա Քսավերիևնա Վորոնցովների միջև պահպանված անձնական նամակագրության ներկայացմանն ու ուսումնասիրությանը։ Նամակները արժեքավոր սկզբնաղբյուր են 19-րդ դարի Կովկասի քաղաքական, հասարակական և հոգևոր կյանքի ուսումնասիրության համար, քանի որ անձնական հաղորդակցության միջոցով հնարավորություն են տալիս բացահայտելու ժամանակաշրջանի ազդեցիկ պետական, եկեղեցական և հասարակական գործիչների հարաբերությունները։ Հրատարակությունը կարող է ներառել նամակների ամբողջական տեքստեր, դրանց ժամանակագրական դասավորություն, ծանոթագրություններ և մեկնաբանություններ, որոնք օգնում են հասկանալ նամակներում հիշատակվող անձանց, իրադարձությունների և քաղաքական հանգամանքների նշանակությունը։ Նյութի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել Ներսես Ե-ի գործունեությունը, նրա հարաբերությունները ռուսական վարչական և քաղաքական շրջանակների հետ, ինչպես նաև Հայ Առաքելական եկեղեցու և Կովկասի պետական կառավարման համակարգի փոխհարաբերությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում Վորոնցովների ընտանիքի հետ կապերը, որոնք հնարավորություն են տալիս դիտարկել անձնական հարաբերությունների և պաշտոնական քաղաքական գործընթացների փոխազդեցությունը։ Նամակագրության բովանդակությունը կարող է անդրադառնալ եկեղեցական, վարչական, հասարակական և ազգային նշանակության տարբեր հարցերի՝ միաժամանակ պահպանելով անձնական հաղորդակցության բնորոշ անմիջականությունն ու մանրամասները։ Այդ պատճառով հրատարակությունը կարևոր է ոչ միայն որպես կենսագրական նյութ, այլև որպես պատմական փաստաթղթերի ժողովածու, որը լրացնում է պաշտոնական փաստաթղթերից և պատմագիտական աշխատություններից ստացվող տեղեկությունները։ Նամակների լեզուն, ոճը և ձևակերպումները կարող են նաև հետաքրքրություն ներկայացնել 19-րդ դարի ռուսալեզու պաշտոնական ու մասնավոր գրագրության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հրատարակությունը կարող է արժեքավոր լինել հայոց պատմության, Հայ Առաքելական եկեղեցու պատմության, Կովկասի քաղաքական կյանքի, հայ-ռուսական հարաբերությունների և նամակագրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցագետների և հետազոտողների համար։

Литература

Գրիգոր Զոհրապի «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն ներկայացնում է արևմտահայ նշանավոր գրողի, մտավորականի և հասարակական գործչի քնարական ստեղծագործությունները, որոնցում արտացոլված են մարդու ներաշխարհը, սիրո, կարոտի, կյանքի անցողիկության և հասարակական զգայունության թեմաները։ Թեև Զոհրապը առավել հայտնի է որպես բացառիկ վիպագիր և պատմվածքագիր, նրա պոեզիան ևս կարևոր տեղ ունի հայ գրականության մեջ՝ առանձնանալով նուրբ զգացմունքայնությամբ, հոգեբանական խորությամբ և գրական մշակվածությամբ։ Ժողովածուում ընդգրկված բանաստեղծությունները արտահայտում են հեղինակի մտահոգությունները մարդու ճակատագրի, բարոյական արժեքների և հասարակական իրականության վերաբերյալ։ Նրա քնարերգության մեջ հաճախ հանդիպում են միայնության, հիասթափության, հիշողության և մարդկային հարաբերությունների փխրունության մոտիվներ։ Զոհրապի ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն նաև սիրային ապրումները, ներքին հակասությունները և գեղեցկության որոնումը, որոնք ներկայացված են մեղմ, երբեմն էլ թախծոտ հնչերանգներով։ Հեղինակի լեզուն պարզ է, բայց միաժամանակ հարուստ պատկերներով և նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով, ինչը նրա պոեզիային հաղորդում է ինտիմ և անկեղծ բնույթ։ Նրա բանաստեղծություններում զգացվում է արևմտահայ մտավորականի աշխարհընկալումը, եվրոպական գրական ազդեցությունները և ազգային ինքնության հանդեպ խոր պատասխանատվությունը։ Զոհրապի գրական ոճը համադրում է ռեալիստական մտածողությունը և քնարական զգայունությունը, ինչի շնորհիվ նրա ստեղծագործությունները պահպանել են իրենց արդիականությունն ու հուզական ուժը։ «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն կարևոր է ոչ միայն որպես գրողի ստեղծագործական ժառանգության մաս, այլև որպես արևմտահայ մշակութային և հոգևոր կյանքի արտացոլում։ Այն հետաքրքիր է հայ դասական պոեզիայի սիրահարների, գրականագետների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են բացահայտել Գրիգոր Զոհրապի բազմակողմանի գրական աշխարհը։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է OCR և HTR տեխնոլոգիաների կիրառմանը հայկական մշակութային և գրավոր ժառանգության պահպանման, թվայնացման և հետագա ուսումնասիրության գործընթացներում։ Գրքում ներկայացվում են նիշերի օպտիկական ճանաչման և ձեռագիր տեքստերի ավտոմատ վերծանման տեխնոլոգիաների տեսական ու գործնական հիմքերը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայերեն տպագիր և ձեռագիր նյութերի առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են հին գրքերի, ձեռագրերի, արխիվային փաստաթղթերի, պարբերականների և այլ արժեքավոր աղբյուրների թվայնացման խնդիրները, որոնց լուծումը կարևոր նշանակություն ունի մշակութային ժառանգության երկարաժամկետ պահպանման և հասանելիության ապահովման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերեն գրային համակարգի, ուղղագրական տարբերակների, պատմական տառաձևերի, ձեռագրական ոճերի և փաստաթղթերի ֆիզիկական վիճակի հետ կապված տեխնիկական դժվարություններին։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են պատկերների նախնական մշակման, տեքստի հատվածավորման, նիշերի ճանաչման, ձեռագրի վերծանման, սխալների հայտնաբերման և արդյունքների հետագա ճշգրտման մեթոդները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մեքենայական ուսուցման և արհեստական բանականության մեթոդներին, որոնք հնարավորություն են տալիս ստեղծել հայերեն նյութերի ճանաչման և վերծանման ավելի արդյունավետ մոդելներ։ Գիրքը քննարկում է նաև թվայնացված նյութերի որոնելիության և կառուցակարգման խնդիրը, քանի որ OCR և HTR տեխնոլոգիաների միջոցով ստացված մեքենայաընթեռնելի տեքստը կարող է զգալիորեն ընդլայնել պատմական և մշակութային աղբյուրների գիտական օգտագործման հնարավորությունները։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ տեխնոլոգիական գործիքների կիրառումը կարող է նպաստել ոչ միայն արժեքավոր նյութերի ֆիզիկական պահպանմանը, այլև դրանց գիտական շրջանառությանը, առցանց հասանելիությանը, լեզվաբանական և պատմագիտական վերլուծությանը։ Առանձին կարևորություն ունի նաև թվային պահոցների, էլեկտրոնային գրադարանների և մշակութային ժառանգության տվյալների շտեմարանների զարգացման հնարավորությունը, որտեղ ճանաչված և կառուցակարգված տեքստերը կարող են ծառայել որպես հետազոտական նոր ռեսուրս։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել հայկական գրավոր ժառանգության թվայնացման ազգային և միջազգային ծրագրերի, ինչպես նաև թվային հայագիտության զարգացման տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել թվային հումանիտար գիտությունների մասնագետներին, ծրագրավորողներին, տվյալների գիտնականներին, գրադարանագետներին, արխիվագետներին, հայագետներին, լեզվաբաններին, պատմաբաններին, ձեռագրագետներին, մշակութային ժառանգության պահպանության մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։

Технология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ստրինգերներով ամրացված թիթեղային կառուցվածքների լարվածա-դեֆորմացիոն վիճակի ուսումնասիրությանը և ամրության հաշվարկի արդյունավետ մեթոդների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բարակ թիթեղների մեխանիկական վարքագիծը արտաքին բեռնվածությունների ազդեցության տակ, ինչպես նաև ամրացնող տարրերի (ստրինգերների) ներդրման արդյունքում առաջացող կոշտության և կայունության փոփոխությունները։ Աշխատությունում կիրառվում են կառուցվածքային մեխանիկայի և վերջավոր տարրերի մեթոդի մոտեցումներ՝ նպատակ ունենալով գնահատել լարումների բաշխումը, դեֆորմացիաների ինտենսիվությունը և տեղային անկայունության երևույթները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հաշվարկային մոդելների ճշգրտությանը, ամրացման օպտիմալ սխեմաների ընտրությանը և նյութատարածության նվազեցման հնարավորություններին՝ պահպանելով անհրաժեշտ ամրության պաշարները։ Քննարկվում են նաև ինժեներական կիրառությունները ավիաշինության, նավաշինության և մեքենաշինության ոլորտներում՝ ընդգծելով նման կառուցվածքների արդյունավետությունը թեթև և բարձր ամրության համակարգերի նախագծման մեջ։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի տարածքում հայտնաբերված հին կնիքների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Հին Արևելքի կնքագործության ընդհանուր համակարգի համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել կնիքների ձևավորման, գործածության և պատկերագրական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պարզել դրանց տեղն ու նշանակությունը հինարևելյան մշակույթների փոխկապակցված համակարգում։ Աշխատության մեջ կնիքները դիտարկվում են ոչ միայն որպես հնագիտական առարկաներ, այլև որպես իրենց ժամանակաշրջանի հասարակական, տնտեսական, վարչական և հոգևոր կյանքի կարևոր վկայություններ։ Ուսումնասիրվում են կնիքների պատրաստման նյութերը, ձևերը, չափերը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և դրանց մակերեսներին ներկայացված պատկերները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատկերագրությանը՝ մարդկանց, կենդանիների, առասպելական էակների, բույսերի, երկրաչափական զարդանախշերի, աստվածությունների և այլ խորհրդանշական մոտիվների ներկայացմանը։ Կնիքների համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայկական լեռնաշխարհի և Հին Արևելքի այլ կենտրոնների միջև մշակութային փոխազդեցությունները, պատկերագրական ընդհանրություններն ու տեղական առանձնահատկությունները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է կնիքների գործառույթի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող էին օգտագործվել սեփականության հաստատման, վարչական վերահսկողության, ապրանքների և փաստաթղթերի կնքման, ինչպես նաև անձի կամ հաստատության նույնականացման նպատակներով։ Այդ պատճառով կնիքներն արժեքավոր աղբյուր են հին հասարակությունների կառավարման, տնտեսական հարաբերությունների և սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրության համար։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել տարբեր ժամանակաշրջանների և հնագիտական կենտրոնների նյութերը՝ հնարավորություն տալով հետևելու կնքագործության տեխնիկայի և գեղարվեստական ձևերի զարգացմանը։ Կարևորվում է նաև տեղական և ներմուծված նմուշների տարբերակումը, ինչը կարող է լրացուցիչ տեղեկություններ տալ տարածաշրջանի առևտրական, քաղաքական և մշակութային կապերի մասին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Հայկական լեռնաշխարհի նյութական մշակույթը դիտարկել Հին Արևելքի լայն պատմամշակութային գործընթացների շրջանակում և գնահատել դրա ինքնատիպ դերը հին կնքագործության զարգացման մեջ։ Կնիքների ուսումնասիրությունը միաժամանակ նպաստում է հին պատկերային մտածողության, խորհրդանշական համակարգերի և արվեստի ձևավորման առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հնագետներին, պատմաբաններին, արվեստաբաններին, հինարևելյան մշակույթների մասնագետներին, թանգարանագետներին, ինչպես նաև Հայկական լեռնաշխարհի հնագիտությամբ և հին աշխարհի նյութական մշակույթով զբաղվող հետազոտողներին ու ուսանողներին։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Վահան Թեքեյանի քնարական ժառանգության մեջ սիրո թեմայի գեղարվեստական մարմնավորման, գաղափարական բովանդակության և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է սիրային քնարերգության հոգեբանական խորության, զգացմունքային բազմազանության և քնարական հերոսի ներաշխարհի բացահայտման վրա։ Սերը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատական զգացմունք, այլև որպես մարդու հոգևոր աշխարհի, հիշողության, կարոտի, երջանկության, բաժանման և ժամանակի անցողիկության հետ կապված բազմաշերտ ապրում։ Քննության են առնվում այն բանաստեղծությունները, որոնցում սիրային զգացումը դրսևորվում է տարբեր հոգեվիճակներով՝ հիացմունքից ու մտերմության ձգտումից մինչև հեռավորություն, կորուստ, միայնություն և անցյալի վերապրում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քնարական հերոսի հոգեբանական կերպարին, նրա ներքին երկխոսությանը և զգացմունքների աստիճանական զարգացմանը։ Բանաստեղծական խոսքի զուսպ և ներանձնային բնույթը հնարավորություն է տալիս սիրային ապրումները ներկայացնել առանց արտաքին իրադարձությունների գերակշռության՝ առաջնային դարձնելով մարդու ներաշխարհում կատարվող փոփոխությունները։ Կարևորվում է հիշողության դերը, քանի որ անցած զգացմունքը հաճախ վերածվում է ներկա հոգեվիճակը ձևավորող ուժի, իսկ ժամանակային հեռավորությունը սիրո ապրումին հաղորդում է նոր իմաստային երանգներ։ Ուսումնասիրվում է սիրո և գեղեցկության փոխկապակցվածությունը, սիրելիի կերպարի բանաստեղծական իդեալականացումը, ինչպես նաև իրականության և երազանքի հարաբերակցությունը։ Առանձին նշանակություն է տրվում բնապատկերների, գույների, լույսի, երաժշտականության և խորհրդանշական պատկերների կիրառմանը, որոնց միջոցով արտաքին աշխարհը համահունչ է դառնում քնարական հերոսի ներքին ապրումներին։ Գրականագիտական վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են բառապաշարի ընտրությունը, պատկերավորման միջոցները, համեմատությունները, փոխաբերությունները, կրկնությունները, հակադրությունները, տողի ռիթմական կազմակերպումը և բանաստեղծական խոսքի հնչերանգը։ Կարևորվում է նաև արևմտահայերենի գեղարվեստական հնարավորությունների օգտագործումը, լեզվի նրբությունը և արտահայտչականությունը, որոնք նպաստում են զգացմունքային ու հոգեբանական բարդ վիճակների փոխանցմանը։ Սիրային քնարերգությունը դիտարկվում է հեղինակի ընդհանուր աշխարհայացքի և ստեղծագործական համակարգի շրջանակում՝ ցույց տալով դրա կապերը կյանքի, մարդու, ժամանակի, անցյալի և հոգևոր արժեքների վերաբերյալ պատկերացումների հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև արևմտահայ գրական միջավայրին և այն գեղագիտական ուղղություններին, որոնց պայմաններում ձևավորվել է բանաստեղծի ստեղծագործական անհատականությունը։ Համադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ավանդական սիրային քնարերգությունից ժառանգված հատկանիշներն ու այն նորարարական գծերը, որոնց շնորհիվ զգացմունքի արտահայտությունը ձեռք է բերում անհատական և հոգեբանական խորություն։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի Վահան Թեքեյանի ստեղծագործական աշխարհի, արևմտահայ բանաստեղծության զարգացման և հայ սիրային քնարերգության գեղարվեստական առանձնահատկությունների ընկալման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, պոետիկայով և քնարերգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող գրականագետների, բանասերների, հետազոտողների, ուսուցիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։