Մտավոր հետամնաց նախադպրոցականների փոխօգնության կարողությունների ձևավորման միջոցներն ու մեթոդները

Социология

Այս գիրքը ուսումնասիրում է մեծահասակների կրթության և ուսումնառության համակարգը Հայաստանում՝ ընդգծելով ցկյանս կրթության (lifelong learning) դերը ժամանակակից հասարակության զարգացման մեջ։ Գրքում վերլուծվում են մեծահասակ սովորողների կրթական կարիքները, մոտիվացիան և ուսումնառության առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով սոցիալական, տնտեսական և մշակութային գործոնները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև ոչ ֆորմալ և ինֆորմալ կրթության ձևերին, վերապատրաստման ծրագրերին և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններին։ Նյութում քննարկվում են պետական քաղաքականության, կրթական հաստատությունների և հասարակական կազմակերպությունների դերերը մեծահասակների կրթության կազմակերպման մեջ։ Գիրքը համադրում է կրթական տեսությունը և կիրառական փորձը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ մեծահասակների ուսումնառության համակարգի զարգացումն ու մարտահրավերները Հայաստանում։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է ինքնահամընկնող և գերզուգորդական հանրահաշիվների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով դրանց կառուցվածքային հատկությունների, հիմնական հասկացությունների և հանրահաշվական փոխհարաբերությունների բացահայտման վրա։ Հետազոտությունը վերաբերում է աբստրակտ հանրահաշվի այնպիսի կառուցվածքների ուսումնասիրությանը, որոնցում բազմապատկման գործողությունը կարող է ունենալ ոչ սովորական համատեղելիության և զուգորդականության հատկություններ։ Ինքնահամընկնող հանրահաշիվների ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր է պարզել, թե ինչ պայմաններում են հանրահաշվական գործողությունները պահպանվում որոշակի փոխակերպումների կամ նույնականությունների նկատմամբ, ինչպես են այդ հատկությունները ազդում կառուցվածքի ներքին կազմակերպման վրա և ինչպիսի հետևանքներ են դրանք ունենում հանրահաշվի տարրերի փոխհարաբերությունների համար։ Գերզուգորդական հանրահաշիվների դեպքում առանցքային նշանակություն ունի զուգորդականության գաղափարի ընդլայնված կամ ուժեղացված ձևերի ուսումնասիրությունը։ Այդպիսի կառուցվածքներում բազմապատկման գործողությունների միջև կապերը նկարագրվում են հատուկ նույնություններով, որոնք թույլ են տալիս բացահայտել տարրերի և ենթակառուցվածքների փոխազդեցության օրինաչափությունները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել համապատասխան հանրահաշիվների սահմանումները, օրինակները, ենթահանրահաշիվները, իդեալները, հոմոմորֆիզմները և այլ կառուցվածքային բաղադրիչներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այնպիսի նույնությունների և հատկությունների վերլուծությանը, որոնք թույլ են տալիս դասակարգել հանրահաշիվների տարբեր տեսակները և ուսումնասիրել դրանց կառուցվածքային տարբերությունները։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև որոշակի հանրահաշվական օբյեկտների կառուցման մեթոդներ, դրանց հատկությունների ապացուցումներ և տարբեր դասերի միջև կապերի հաստատում։ Աբստրակտ հանրահաշվի տեսանկյունից նման ուսումնասիրությունները կարևոր են, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս ընդլայնելու դասական ասոցիատիվ և կոմուտատիվ հանրահաշիվների շրջանակը և դիտարկելու ավելի ընդհանուր հանրահաշվական համակարգեր։ Այդ համակարգերի ուսումնասիրությունը կարող է կապված լինել նաև օպերատորային հանրահաշիվների, Լիի տիպի կառուցվածքների, բազմագծային հանրահաշվի և այլ հարակից մաթեմատիկական ուղղությունների հետ։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել հանրահաշվական նույնությունների ձևակերպում և վերլուծություն, կառուցվածքային հատկությունների ապացուցում, օրինակների և հակաօրինակների կառուցում, ինչպես նաև տարբեր հանրահաշվական համակարգերի համեմատական ուսումնասիրություն։ Այդ մոտեցումները հնարավորություն են տալիս ոչ միայն նկարագրելու ուսումնասիրվող հանրահաշիվների հատկությունները, այլև բացահայտելու դրանց ներքին կառուցվածքի ընդհանուր օրինաչափությունները։ Թեման հատկապես կարևոր է ժամանակակից աբստրակտ հանրահաշվի շրջանակում, որտեղ ոչ ասոցիատիվ և ընդհանրացված հանրահաշվական համակարգերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս կառուցելու նոր տեսական մոդելներ և բացահայտելու տարբեր մաթեմատիկական օբյեկտների միջև խորքային կապեր։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է բարդ և մասնագիտացված հանրահաշվական թեմա՝ ուսումնասիրելով ինքնահամընկնող և գերզուգորդական կառուցվածքների բնույթը, դրանց հիմնական հատկությունները, ներքին կազմակերպման սկզբունքները և հնարավոր փոխկապակցվածությունը այլ հանրահաշվական համակարգերի հետ։ Այն կարող է հետաքրքրել աբստրակտ հանրահաշվով, ոչ ասոցիատիվ հանրահաշվով և ժամանակակից մաթեմատիկական կառուցվածքների տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և մաթեմատիկայի մասնագիտությամբ ուսանողներին։

География

Այս թեման վերաբերում է էկոհամակարգերի կայունության գնահատման մեջ կենսաերկրաքիմիական ցիկլերի դերին՝ որպես հիմնական ֆունկցիոնալ չափանիշ։ Այն ուսումնասիրում է, թե ինչպես են քիմիական տարրերը՝ ածխածինը, ազոտը, ֆոսֆորը, ջուրը և այլ կենսական նյութեր, շրջանառվում կենսոլորտում՝ անցնելով կենսաբանական, երկրաբանական և քիմիական բաղադրիչներով, և ինչպես է այդ շարունակական շրջանառությունը ապահովում էկոհամակարգերի ինքնակարգավորումը և երկարաժամկետ կայունությունը։ Կենսաերկրաքիմիական ցիկլերի հավասարակշռված ընթացքը նպաստում է էներգիայի և նյութերի արդյունավետ բաշխմանը, կենսաբազմազանության պահպանմանը և էկոլոգիական համակարգերի դիմադրողականությանը արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ, ինչպիսիք են կլիմայական փոփոխությունները կամ մարդածին միջամտությունները։ Երբ այս ցիկլերը խախտվում են, օրինակ՝ աղտոտման, անտառահատման կամ արդյունաբերական գործունեության հետևանքով, էկոհամակարգերը կորցնում են իրենց ինքնակարգավորման ունակությունը, ինչը կարող է հանգեցնել դեգրադացիայի կամ նույնիսկ փլուզման։ Այսպիսով, կենսաերկրաքիմիական ցիկլերի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ էկոհամակարգերի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ կայունության հիմքերը և գնահատել դրանց խոցելիությունը տարբեր բնապահպանական փոփոխությունների պայմաններում։

История

1945-1965 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում կրթության զարգացումը բնութագրվում էր արագ ընդլայնմամբ, համակարգի ամրապնդմամբ և գաղափարական վերահսկողության պայմաններում գիտակրթական մակարդակի բարձրացմամբ, երբ հետպատերազմյան շրջանում առաջնահերթ խնդիր էր բնակչության կրթական մակարդակի վերականգնումն ու բարձրացումը, դպրոցական ցանցի ընդլայնումը և գրագիտության համընդհանուր ապահովումը։ Այս ժամանակահատվածում զգալիորեն աճեց միջնակարգ դպրոցների թիվը, բարելավվեց ուսուցման նյութատեխնիկական բազան, ներդրվեցին միասնական կրթական ծրագրեր, որոնք համահունչ էին խորհրդային կրթական համակարգի պահանջներին, և մեծ ուշադրություն դարձվեց տեխնիկական ու բնագիտական առարկաներին՝ երկրի արդյունաբերականացման ու գիտատեխնիկական առաջընթացի պահանջներին համապատասխան։ Զուգահեռաբար զարգացավ բարձրագույն կրթությունը՝ ընդլայնվեցին Երևանի պետական համալսարանը և այլ ինստիտուտներ, ձևավորվեցին նոր մասնագիտական ուղղություններ, որոնք պատրաստում էին ինժեներներ, բժիշկներ, մանկավարժներ և գիտաշխատողներ, ինչի արդյունքում աճեց գիտական կադրերի քանակը և որակը։ Այս տարիներին նաև ակտիվացավ գիտահետազոտական գործունեությունը, ամրապնդվեց Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի դերը, և կրթությունը դարձավ սոցիալական շարժունակության կարևոր միջոց, որը հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչներին ստանալ բարձրագույն կրթություն։ Միաժամանակ կրթական համակարգը կրում էր խորհրդային գաղափարախոսության ազդեցությունը, ինչը արտահայտվում էր ուսումնական ծրագրերի բովանդակության և դաստիարակչական քաղաքականության մեջ, սակայն ընդհանուր առմամբ այս փուլը համարվում է կրթական համակարգի կայացման և որակական աճի կարևոր շրջափուլ Հայաստանում։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է IX–XIV դարերի հայկական պաշտպանական ճարտարապետության ձևավորման և զարգացման հիմնական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ Կենտրոնական Հայաստանի և Կիլիկյան հայկական պետական կազմավորումների ամրոցների համեմատական քննության միջոցով։ Հետազոտության առանցքում ամրոցների տեղադրության, հատակագծային կառուցվածքի, պաշտպանական համակարգերի, շինարարական տեխնիկայի և բնական լանդշաֆտի հետ դրանց փոխհարաբերության առանձնահատկություններն են։ Քննվում է ամրոցաշինության զարգացումը տվյալ ժամանակաշրջանի ռազմաքաղաքական, տնտեսական և աշխարհագրական պայմանների համատեքստում՝ պաշտպանական կառույցները դիտարկելով ոչ միայն որպես ռազմական նշանակության շինություններ, այլև որպես բնակավայրերի, հաղորդակցության ուղիների և իշխանական կենտրոնների կազմակերպման կարևոր բաղադրիչներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղանքի ընտրությանը, քանի որ լեռնային ռելիեֆը, ժայռային բարձրությունները, կիրճերը և բնական այլ արգելքները հաճախ ներառվել են պաշտպանական համակարգի մեջ։ Ուսումնասիրվում են պարիսպների կառուցվածքը, աշտարակների ձևերն ու դասավորությունը, մուտքային հանգույցները, ներքին տարածքների կազմակերպումը և պաշտպանական մի քանի գոտիների ձևավորման սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շինանյութերի և կառուցողական եղանակների ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար տեղական շինարարական ավանդույթների և ռազմական ճարտարապետության պահանջների փոխազդեցությունը։ Կենտրոնական Հայաստանի և Կիլիկիայի օրինակների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել ինչպես հայկական ամրոցաշինությանը բնորոշ ընդհանուր սկզբունքները, այնպես էլ տարբեր աշխարհագրական ու քաղաքական պայմաններով պայմանավորված տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Կիլիկիայի լեռնային միջավայրը և Միջերկրածովյան տարածաշրջանի հետ կապերը կարող էին նպաստել պաշտպանական ճարտարապետության որոշ ձևերի փոխազդեցությանը հարևան մշակույթների հետ, մինչդեռ Կենտրոնական Հայաստանի ամրոցները զարգանում էին Հայկական լեռնաշխարհի շինարարական ավանդույթների և տեղական ռազմավարական պայմանների շրջանակում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ամրոցների ներսում աշխարհիկ, բնակելի, տնտեսական և երբեմն պաշտամունքային կառույցների տեղաբաշխմանը՝ ամրոցը ներկայացնելով որպես բազմագործառույթ ճարտարապետական համալիր։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է ճարտարապետության պատմության, հնագիտության, պատմական աշխարհագրության և ամրաշինության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելով միջնադարյան հայկական պաշտպանական ճարտարապետության զարգացման բնորոշ գծերը և դրա տեղը հայկական ճարտարապետական ժառանգության մեջ։

Информатика

Աշխատությունը նվիրված է գերմեծ ինտեգրալ սխեմաների մուտքի և ելքի հանգույցներում էներգասպառման նվազեցմանն ուղղված ծրագրային միջոցների մշակմանը և հետազոտմանը։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակը ինտեգրալ սխեմաների աշխատանքի ընթացքում էներգիայի արդյունավետ օգտագործման բարձրացումն է՝ հատկապես այն հատվածներում, որտեղ արտաքին կապերի, ազդանշանների փոխանցման և տվյալների փոխանակման գործընթացները կարող են զգալի էներգետիկ ծախս առաջացնել։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են գերմեծ ինտեգրալ սխեմաների կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները, մուտքի/ելքի հանգույցներում էներգասպառման առաջացման պատճառները և այն գործոնները, որոնք ազդում են համակարգի ընդհանուր էներգաարդյունավետության վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ծրագրային մեթոդների և ալգորիթմների մշակմանը, որոնց միջոցով հնարավոր է օպտիմալացնել ազդանշանների փոխանցման գործընթացները, նվազեցնել ավելորդ անցումները և համապատասխանաբար սահմանափակել էներգիայի կորուստները՝ միաժամանակ պահպանելով համակարգի աշխատանքի պահանջվող արագությունն ու հուսալիությունը։ Հետազոտական հատվածում ուշադրություն է դարձվում առաջարկվող մոտեցումների արդյունավետության գնահատմանը, տարբեր մեթոդների համեմատությանը և դրանց կիրառելիության ուսումնասիրությանը տարբեր նախագծային պայմաններում։ Աշխատանքը կարևոր է հատկապես ժամանակակից թվային համակարգերի զարգացման համատեքստում, որտեղ սարքերի փոքրացման, հաշվարկային հզորության աճի և էներգիայի սահմանափակ ռեսուրսների պայմաններում էներգաարդյունավետ նախագծումը դարձել է առանցքային խնդիր։ Այն կարող է օգտակար լինել միկրոէլեկտրոնիկայի, համակարգերի նախագծման, համակարգչային ճարտարագիտության և ներկառուցված համակարգերի ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին՝ որպես գերմեծ ինտեգրալ սխեմաների էներգասպառման վերլուծության և դրա ծրագրային նվազարկման մեթոդների վերաբերյալ մասնագիտական ուսումնասիրություն։