Ներպաղեստինյան քննարկումներն ու հակասությունները Իսրայելա-պաղեստինյան դիսկուրսի համատեքստում

Педагогика

Մանկավարժական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ֆիզիկական դաստիարակության տեսական և գործնական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը հայ մանկավարժական մտքի համատեքստում։ Քննության են առնվում ֆիզիկական դաստիարակության նպատակների, խնդիրների, սկզբունքների և կրթական նշանակության վերաբերյալ ձևավորված մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆիզիկական զարգացման և անձի մտավոր, բարոյական ու աշխատանքային դաստիարակության փոխկապակցվածության մեկնաբանություններին։ Վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում հայ մանկավարժների կողմից առաջադրված գաղափարները՝ կապված սովորողների առողջության պահպանման, շարժողական ակտիվության, ֆիզիկական կարողությունների զարգացման և առողջ ապրելակերպի ձևավորման հետ։ Քննարկվում են նաև ընտանիքի, դպրոցի և հասարակական միջավայրի դերը ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպման գործընթացում, ինչպես նաև տարիքային առանձնահատկությունների հաշվառման և համապատասխան մանկավարժական մեթոդների կիրառման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու հայկական մանկավարժական մտքում ֆիզիկական դաստիարակության վերաբերյալ հայեցակարգերի ձևավորման և զարգացման մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մանկավարժության, ֆիզիկական դաստիարակության պատմության և կրթության տեսության ոլորտների մասնագետների, ուսուցիչների ու հետազոտողների համար։

Другие предметы

Հրատարակությունը նախատեսված է 1873 թվականի օրերի, ամսաթվերի և ժամանակային հաշվարկների ներկայացման համար՝ միաժամանակ կիրառելով քրիստոնեական և հայկական թվականության համակարգերը։ Երկու ժամանակագրությունների համադրությունը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին կողմնորոշվելու տարբեր տոմարներով կազմված ամսաթվերի միջև և արտացոլում է 19-րդ դարի հայ հասարակության մեջ ավանդական ու քրիստոնեական ժամանակահաշվարկների համատեղ կիրառությունը։ Տարեցույցը կարող էր ծառայել որպես առօրյա գործնական ուղեցույց՝ տարվա օրերը, շաբաթվա հերթականությունը և կարևոր ամսաթվերը որոշելու, ինչպես նաև եկեղեցական ու ազգային տոնական օրերը հիշելու համար։ Հայկական թվականության նշումը կարևոր է նաև պատմական ժամանակագրության տեսանկյունից, քանի որ այն պահպանում է հայոց ավանդական թվարկման համակարգի կիրառությունը և կապը ազգային մշակութային ժառանգության հետ։ Նման հրատարակությունները նպաստել են ժամանակի կազմակերպմանը, տոնական սովորույթների պահպանմանը և տարբեր տոմարային համակարգերի վերաբերյալ գիտելիքի տարածմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում տոմարագիտության, հայ գրքի պատմության և 19-րդ դարի հայ տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության համար՝ որպես ժամանակի հաշվարկման գործնական պահանջներն ու ազգային ժամանակագրական ավանդույթները միավորող տեղեկատու հրատարակություն։

Журналистика

Աշխատությունը նվիրված է 1988–1995 թվականների հայ մամուլում միֆաստեղծման երևույթի, դրա ձևավորման մեխանիզմների և հասարակական հաղորդակցության մեջ ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, հասարակական և մշակութային վերափոխումների պայմաններում մամուլի լեզվի, թեմատիկ ուղղությունների և տեղեկատվության ներկայացման առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով մամուլում ձևավորվում և տարածվում են խորհրդանշական պատկերներ, պատմական ու քաղաքական մեկնաբանություններ, հավաքական ինքնության մասին պատկերացումներ և հասարակական ընկալումների վրա ազդող կայուն պատմույթներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, հասարակական փոփոխությունների, պատերազմի, անկախության և պետականաշինության թեմաների մեդիա ներկայացմանը։ Դիտարկվում են հրապարակումների լեզվական և ոճական միջոցները, կրկնվող գաղափարներն ու խորհրդանիշները, կերպարների կառուցման սկզբունքները և իրադարձությունների մեկնաբանման եղանակները։ Քննարկվում է փաստական տեղեկատվության, հրապարակախոսական մեկնաբանության և խորհրդանշական ներկայացումների փոխհարաբերությունը՝ մամուլի նյութերում միֆաստեղծման առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Կարևորվում է տարբեր պարբերականների նյութերի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով դրանց գաղափարական, հասարակական և տեղեկատվական ուղղվածության տարբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև մամուլի ազդեցությանը հասարակական կարծիքի, պատմական հիշողության և նոր քաղաքական ու մշակութային ինքնության ձևավորման գործընթացների վրա։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս մամուլի նյութերը դիտարկել ոչ միայն որպես ժամանակաշրջանի տեղեկատվական աղբյուր, այլև որպես հասարակական պատկերացումների և խորհրդանշական իմաստների ձևավորման կարևոր միջավայր։ Այն կարող է օգտակար լինել լրագրության, մեդիա ուսումնասիրությունների, հայ մամուլի պատմության, սոցիոլոգիայի, մշակութաբանության և հաղորդակցության ոլորտների հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Финансы

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում ապահովագրական ընկերությունների ֆինանսական կայունության գնահատման և կանխատեսման մեթոդներին՝ այն դիտարկելով որպես ապահովագրական շուկայի կայունության և հաճախորդների շահերի պաշտպանության կարևոր գործիք։ Նյութում վերլուծվում են ֆինանսական կայունության հիմնական ցուցանիշները՝ կապիտալի բավարարություն, վճարունակության մարժա, ռիսկերի ծածկման մակարդակ, վերաապահովագրության քաղաքականություն և ակտիվների ու պարտավորությունների համապատասխանություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռիսկերի կառավարման համակարգերին, ներառյալ ակտուարական հաշվարկները, պորտֆելի դիվերսիֆիկացիան և սթրես-թեստավորման մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս գնահատել ընկերության դիմակայունությունը շուկայական և արտակարգ իրավիճակներում։ Քննարկվում են նաև ֆինանսական կանխատեսման մոդելները՝ ժամանակային շարքերի վերլուծություն, ռեգրեսիոն մոդելներ և սցենարային կանխատեսում, որոնք կիրառվում են ապահովագրական պարտավորությունների և եկամուտների դինամիկան գնահատելու համար։

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արժեթղթերի շուկայում ներդրումային ծառայությունների իրականացման արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ շուկայի զարգացման, կարգավորման, արդյունավետության և ներդրողների շահերի պաշտպանության տեսանկյուններից։ Ներդրումային ծառայությունները ներառում են արժեթղթերով գործարքների հանձնարարականների ընդունումն ու հաղորդումը, հաճախորդի կամ սեփական անունից գործարքների իրականացումը, ներդրումային խորհրդատվությունը, արժեթղթերի փաթեթի կառավարումը և արժեթղթերի տեղաբաշխումը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են այդ ծառայությունների կազմակերպման իրավական և տնտեսական հիմքերը, շուկայի մասնակիցների փոխհարաբերությունները և այն գործոնները, որոնք ազդում են ներդրումային ծառայությունների մատուցման որակի ու հասանելիության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ արժեթղթերի շուկայի կարգավորման համակարգին, որի առանցքային նպատակներից են ներդրողների իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը, շուկայի թափանցիկության, կայունության ու արդյունավետության ապահովումը, արժեթղթերի գնագոյացման արժանահավատության բարձրացումը և համակարգային ռիսկերի նվազեցումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ներդրումային ծառայություններ մատուցող կազմակերպությունների գործունեության առանձնահատկությունների վերլուծությունը, քանի որ շուկայի արդյունավետության համար անհրաժեշտ է ինչպես համապատասխան մասնագիտացված կառույցների կայուն գործունեություն, այնպես էլ դրանց նկատմամբ պատշաճ կարգավորում և վերահսկողություն։ ՀՀ օրենսդրությամբ ներդրումային ծառայությունների մատուցման համար նախատեսված է լիցենզավորման պահանջ, իսկ ներդրումային ընկերությունը պետք է ունենա համապատասխան լիցենզիա և գործի օրենքով ու կարգավորող նորմերով սահմանված շրջանակներում։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ներդրումային ծառայությունների հասանելիության և պահանջարկի խնդիրը, քանի որ զարգացող արժեթղթերի շուկայի համար անհրաժեշտ է ոչ միայն ֆինանսական գործիքների բազմազանություն, այլև ներդրողների իրազեկվածության բարձր մակարդակ, վստահելի միջնորդական ծառայություններ և ժամանակակից տեխնոլոգիական լուծումներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև շուկայի իրացվելիության սահմանափակությունը, ներդրողների ակտիվության մակարդակը, արժեթղթերի վերաբերյալ տեղեկատվության հասանելիությունը, գործարքների ծախսերը, ֆինանսական կրթվածությունը և շուկայի նկատմամբ վստահության ձևավորման խնդիրները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ներդրողների շահերի պաշտպանության հարցը․ ներդրումային ծառայություններ մատուցող անձը պարտավոր է հաճախորդի վերաբերյալ որոշակի տեղեկություններ հավաքել, այդ թվում՝ նրա ներդրումային գիտելիքների, փորձի և նպատակների մասին, ինչպես նաև ներկայացնել ակնկալվող գործարքների հետ կապված ռիսկերը։ Այս պահանջները կարևոր են այնպիսի միջավայրի ձևավորման համար, որտեղ ներդրումային որոշումները կայացվում են բավարար տեղեկատվության և ռիսկերի գիտակցման հիման վրա։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թվայնացման ազդեցությանը, առցանց ներդրումային ծառայությունների զարգացմանը և ֆինանսական տեխնոլոգիաների կիրառմանը, որոնք կարող են նվազեցնել ծառայությունների մատուցման ծախսերը, արագացնել գործարքները և ընդլայնել շուկայի հասանելիությունը, սակայն միաժամանակ առաջացնել տեղեկատվական անվտանգության, սպառողների պաշտպանության և ռիսկերի կառավարման նոր խնդիրներ։ Կարևոր է նաև ՀՀ շուկայի հետագա ինտեգրումը միջազգային ֆինանսական համակարգերին և օտարերկրյա ներդրողների ներգրավման հնարավորությունների ընդլայնումը․ ՀՀ Կենտրոնական բանկի դիրքորոշմամբ՝ օտարերկրյա ներդրումային ծառայություններ մատուցող անձանց ուղղակի մասնակցությունը կարող է նպաստել շուկայի իրացվելիության աճին և խորացմանը, միաժամանակ պահպանելով տեղական լիցենզավորման և ներդրողների պաշտպանության պահանջները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու ՀՀ արժեթղթերի շուկայում ներդրումային ծառայությունների զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական խնդիրները և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունները՝ համադրելով իրավական կարգավորումը, շուկայի մասնակիցների գործունեությունը, ներդրողների շահերի պաշտպանությունը, տեխնոլոգիական զարգացումները և ֆինանսական շուկայի արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությունը։

История

Տիգրան Մեծ Հայոց պատմության egyik ամենահիշվող պետական ու ռազմական գործիչն է, որը ղեկավարել է Հայաստանը հզորության, տարածքի ընդլայնման և միջազգային հեղինակության հասնելու ժամանակաշրջանում։ Տիգրան Մեծը ստանձնեց թագավորությունը մոտ 95 թվականին Ք.ա., և իր կառավարման ընթացքում significantly ընդլայնեց Հայաստանի սահմանները՝ ընդգրկելով Միջագետքի, Սիրիայի, Մեծ Հայքի և մի շարք հարևան տարածքներ։ Նրա կառավարման ժամանակ Հայաստանի վրա հռչակվեց որպես տարածաշրջանային գերտերություն, կառուցվեցին նոր քաղաքներ, զարգացան տնտեսական և մշակութային կապերը հարևան երկրների հետ, և ստեղծվեց ազդեցիկ քաղաքական ու ռազմական համակարգ։ Տիգրանի գործունեությունը կարևոր դեր խաղաց նաև հայկական ինքնության ամրապնդման և պետական կառավարման ինստիտուտների զարգացումն ապահովելու գործում։ Նրա օրոք մայրաքաղաքն Արտաշատն ու նոր հիմնադրված Տիգրանակերտը դարձան մշակութային, քաղաքական ու տնտեսական կենտրոններ։ Թագավոր Տիգրան Մեծը հայտնի է նաև իր դիվանագիտական և ռազմական շնորհներով, որոնք թույլ տվեցին պահպանել հայկական պետության ինքնիշխանությունը բարդ միջազգային իրավիճակում։ Նրա կերպարը հայ պատմության մեջ մնում է ուժի, պետականական մտածողության և ազգային հավակնությունների խորհրդանիշ։