Տիգրան Մեծ

Medicine

Բժշկագիտական և կլինիկական ախտորոշման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ստորին վերջույթների քրոնիկական երակային անբավարարության ախտորոշման և վիրաբուժական շտկման արդյունքների գնահատման գործընթացում դուպլեքսային սկանավորման դերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ստորին վերջույթների երակային համակարգի անատոմիական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները, երակային արյան շրջանառության խանգարման մեխանիզմները և քրոնիկական երակային անբավարարության զարգացման հիմնական պատճառները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուլտրաձայնային դուպլեքսային հետազոտության հնարավորություններին՝ երակների կառուցվածքի, արյան հոսքի ուղղության և արագության, երակային փականների աշխատանքի ու հետադարձ արյունահոսքի հայտնաբերման տեսանկյունից։ Վերլուծվում են հիվանդության տարբեր կլինիկական դրսևորումների և ուլտրաձայնային ցուցանիշների փոխկապակցվածությունները, ինչպես նաև մակերեսային, խորանիստ և հաղորդակցող երակների ախտաբանական փոփոխությունների գնահատման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են դուպլեքսային սկանավորման կիրառման հնարավորությունները նախավիրահատական հետազոտության, վիրաբուժական միջամտության պլանավորման և բուժման համապատասխան եղանակի ընտրության գործընթացներում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են վիրահատությունից հետո երակային արյան շրջանառության փոփոխությունների գնահատման, բուժման արդյունավետության վերահսկման, մնացորդային երակային խանգարումների և հնարավոր կրկնությունների հայտնաբերման մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում կլինիկական տվյալների և ուլտրաձայնային հետազոտության արդյունքների համադրման նշանակությանը ախտորոշման ճշգրտության բարձրացման, վիրաբուժական բուժման արդյունքների գնահատման և հիվանդների հետագա հսկողության կազմակերպման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել անոթային վիրաբուժության, ֆլեբոլոգիայի, ուլտրաձայնային ախտորոշման, սրտանոթային բժշկության և ստորին վերջույթների երակային հիվանդությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է սրտի իշեմիկ հիվանդության հետևանքով առաջացած հանկարծամահության դեպքերի ձևաբանական և կենսաքիմիական փոփոխությունների համալիր դատաբժշկական գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է տարբեր մեթոդների համակցմամբ բարձրացնել մահվան պատճառի և մեխանիզմների բացահայտման հուսալիությունը այն դեպքերում, երբ սրտամկանի սուր իշեմիկ վնասման արտահայտված անատոմիական նշանները կարող են լինել նվազագույն կամ դժվար հայտնաբերվող։ Ուսումնասիրվում են սրտի և հարակից հյուսվածքների մակրոսկոպիկ ու մանրադիտակային փոփոխությունները, կորոնար զարկերակների վիճակը, աթերոսկլերոտիկ ախտահարումների առանձնահատկությունները, սրտամկանի կառուցվածքային փոփոխությունները և դրանց հնարավոր կապը մահվան հանգամանքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վաղ իշեմիկ փոփոխությունների հայտնաբերմանը, որոնք կարող են նշանակալի լինել հանկարծամահության դատաբժշկական ախտորոշման համար։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ձևաբանական տվյալների համադրումը կենսաքիմիական ցուցանիշների հետ։ Կենսաքիմիական հետազոտությունների միջոցով գնահատվում են այն փոփոխությունները, որոնք կարող են արտացոլել սրտամկանի վնասումը, հյուսվածքային հիպօքսիան, բջջային նյութափոխանակության խանգարումները և մահվանը նախորդած ախտաբանական գործընթացները։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս լրացնել դասական դիահերձման և հյուսվածաբանական քննության արդյունքները և բարձրացնել ախտորոշման հավաստիությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է տարբեր մեթոդներով ստացված տվյալների համադրումը, քանի որ հանկարծամահության դեպքերում առանձին մեթոդի արդյունքը միշտ չէ, որ բավարար է մահվան պատճառը հիմնավորելու համար։ Քննարկվում են նաև իշեմիկ հիվանդության և այլ հնարավոր պատճառների տարբերակիչ դատաբժշկական ախտորոշման խնդիրները, հատկապես այն դեպքերում, երբ արտաքին կամ ներքին ակնհայտ փոփոխությունները սահմանափակ են։ Աշխատությունը կարող է նպաստել դատաբժշկական փորձաքննության մեթոդաբանության կատարելագործմանը, մահվան պատճառի առավել հիմնավորված որոշմանը և հետազոտության արդյունքների օբյեկտիվության բարձրացմանը։ Համալիր մոտեցումը կարևոր է հատկապես հանկարծամահության այն դեպքերի համար, որոնցում անհրաժեշտ է միաժամանակ գնահատել սրտի կառուցվածքային փոփոխությունները, կենսաքիմիական ցուցանիշները և ընդհանուր կլինիկա-դատաբժշկական տվյալները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել դատաբժիշկներին, սրտաբաններին, պաթոլոգանատոմներին, կենսաքիմիկոսներին, բժշկական փորձաքննության մասնագետներին, հետազոտողներին և բժշկական բուհերի համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

History

Պատմագիտական և սոցիալական պատմության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1918–1920 թվականներին Հայաստանի Հանրապետությունում, Հյուսիսային Կովկասում և Անդրկովկասում պետական ու հասարակական հաստատությունների իրականացրած որբախնամ գործունեության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի, Հայոց ցեղասպանության, բնակչության զանգվածային տեղահանությունների և տարածաշրջանային քաղաքական ու սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամերի հետևանքով առաջացած որբախնամության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում որբ երեխաների խնամքի, պաշտպանության, սննդի, կացարանի, բժշկական օգնության և կրթության կազմակերպման ուղղությամբ պետական մարմինների, բարեգործական ընկերությունների, հասարակական կազմակերպությունների և մարդասիրական կառույցների գործունեությանը։ Դիտարկվում են Հայաստանի Առաջին Հանրապետության սոցիալական քաղաքականության առանձնահատկությունները, որբանոցների ստեղծման և պահպանման պայմանները, ֆինանսական ու նյութական միջոցների հայթայթման դժվարությունները և որբախնամ հաստատությունների կազմակերպական կառուցվածքը։ Վերլուծվում են Հյուսիսային Կովկասում և Անդրկովկասի տարբեր շրջաններում գործող օգնության կառույցների գործունեության հնարավոր ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց համագործակցության և փոխօգնության ձևերը։ Քննարկվում են որբերի հաշվառման, տեղավորման, կրթադաստիարակչական աշխատանքների կազմակերպման և հասարակական կյանքին նրանց հետագա ինտեգրման հետ կապված խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում միջազգային մարդասիրական օգնության նշանակությանը, պետական և հասարակական նախաձեռնությունների փոխհարաբերություններին ու հետպատերազմյան ժամանակաշրջանի սոցիալական պաշտպանության համակարգի ձևավորման գործընթացներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի Առաջին Հանրապետության պատմության, Հայոց ցեղասպանության հետևանքների, սոցիալական քաղաքականության, բարեգործության և Կովկասի նորագույն պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների ու հետազոտողների համար։

Philosophy

Քաղաքական-հասարակագիտական և ազգային գաղափարախոսության ուղղվածությամբ աշխատություն է, որտեղ հեղինակը փորձում է սահմանել «ով է հայը» հարցի տարբեր շերտերը՝ պատմական, մշակութային, լեզվական, հոգևոր և քաղաքական տեսանկյուններից։ Արմեն Այվազյանը կենտրոնանում է հայ ազգային ինքնության ձևավորման հիմքերի վրա՝ քննարկելով պետականության գաղափարը, պատմական հիշողության դերը, մշակութային շարունակականությունը և ազգային արժեքների պահպանման անհրաժեշտությունը ժամանակակից աշխարհաքաղաքական պայմաններում։ Գրքում վերլուծվում են նաև այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել ազգային ինքնության պահպանման կամ խաթարման վրա՝ ներառյալ արտագաղթը, գլոբալիզացիան, կրթական համակարգը և հասարակական արժեքների փոփոխությունը։ Հեղինակը փորձում է ձևակերպել գաղափարական շրջանակ, որը, ըստ նրա, կարող է ծառայել որպես ազգային համախմբման հիմք և ինքնության ամրապնդման ուղի։ Աշխատությունը ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գաղափարախոսական բնույթ և հաճախ դիտարկվում է որպես բանավեճային տեքստ ազգային ինքնության վերաբերյալ քննարկումների մեջ։

Journalism

Այս աշխատությունը ներկայացնում է լրագրողի մասնագիտական գործունեության առանձնահատկությունները արտակարգ իրավիճակների պայմաններում՝ անդրադառնալով պատերազմական, ահաբեկչական և այլ ճգնաժամային իրադարձությունների լուսաբանման սկզբունքներին, մարտահրավերներին և պատասխանատվությանը։ Հեղինակը վերլուծում է տեղեկատվության հավաքագրման, ստուգման և հրապարակման գործընթացները բարձր ռիսկային միջավայրում, քննարկում է լրագրողական էթիկայի, անվտանգության կանոնների, տեղեկատվական անվտանգության և հասարակության իրազեկման միջև հավասարակշռության կարևորությունը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են Հայաստանի Հանրապետության և միջազգային փորձի համեմատական դիտարկումներ, ուսումնասիրվում են ճգնաժամային հաղորդակցության առանձնահատկությունները, զանգվածային լրատվամիջոցների դերը հանրային կարծիքի ձևավորման գործում, ինչպես նաև պատերազմի և ահաբեկչական գործողությունների պայմաններում աշխատող լրագրողների առջև ծառացող մասնագիտական ու բարոյական խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում իրական դեպքերի վերլուծությանը, գործնական առաջարկություններին և այն հմտություններին, որոնք անհրաժեշտ են արտակարգ իրավիճակներում արդյունավետ, ճշգրիտ և պատասխանատու լրագրողական գործունեություն իրականացնելու համար։ Գիրքը նախատեսված է լրագրողների, մեդիա ոլորտի մասնագետների, հաղորդակցության փորձագետների, ուսանողների, հետազոտողների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ճգնաժամային լրագրության, տեղեկատվական անվտանգության և մասնագիտական էթիկայի հարցերով։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է երաժշտառիթմական շարժման դերին կրտսեր դպրոցականների պարային կարողությունների ձևավորման և զարգացման գործընթացում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գաղափարն է, որ երաժշտության ռիթմը, շարժումը և դրանց փոխկապակցված ընկալումը կարևոր հիմք են երեխայի շարժողական, ստեղծագործական, գեղագիտական և արտահայտչական կարողությունների զարգացման համար։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են կրտսեր դպրոցական տարիքի երեխաների տարիքային և հոգեբանական առանձնահատկությունները, շարժողական ակտիվության բնույթը, երաժշտական ռիթմի ընկալման մակարդակը և այդ գործոնների ազդեցությունը պարային հմտությունների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երաժշտության և շարժման ներդաշնակ համադրմանը՝ որպես ուսումնական գործընթացի արդյունավետ կազմակերպման միջոց։ Ներկայացվում են երաժշտառիթմական վարժությունների, խաղերի, շարժումների և պարային տարրերի կիրառման հնարավորությունները, որոնց միջոցով երեխաները կարող են զարգացնել ռիթմի զգացողությունը, շարժումների համակարգվածությունը, մարմնի կառավարումը, տարածության մեջ կողմնորոշվելու կարողությունը, երաժշտական լսողությունը և շարժումների արտահայտչականությունը։ Կարևորվում է նաև երեխաների ստեղծագործական նախաձեռնության խթանումը, քանի որ երաժշտառիթմական գործունեությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն կրկնել պատրաստի շարժումներ, այլև ինքնուրույն ստեղծել շարժողական պատկերներ և դրանք համապատասխանեցնել երաժշտական բնույթի ու ռիթմի փոփոխություններին։ Աշխատության մեջ քննարկվում են ուսուցման կազմակերպման մեթոդներն ու մանկավարժական պայմանները, որոնք նպաստում են պարային կարողությունների աստիճանական զարգացմանը՝ հաշվի առնելով սովորողների անհատական առանձնահատկությունները և պատրաստվածության մակարդակը։ Երաժշտառիթմական շարժման նպատակային կիրառումը դիտարկվում է նաև որպես երեխաների գեղագիտական դաստիարակության, ինքնարտահայտման, խմբային համագործակցության և շարժողական մշակույթի ձևավորման արդյունավետ միջոց։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տարրական դպրոցի ուսուցիչների, երաժշտության և պարարվեստի մասնագետների, մանկավարժների, պարուսույցների, մանկավարժական բուհերի ուսանողների և կրտսեր դպրոցականների գեղարվեստական ու ֆիզիկական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։