Նոր գրականություն հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու (1991, Մարտ, թիվ 7)

История

Հայաստանի հնագիտական ժառանգությունը-ը հնագիտությանը նվիրված գիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված նյութական մշակույթի հուշարձանների բազմաշերտ պատկերը՝ սկսած նախապատմական ժամանակներից մինչև միջնադար, ընդգրկելով բնակավայրեր, դամբարաններ, ամրոցներ, պաշտամունքային կենտրոններ և այլ հնագիտական համալիրներ, աշխատությունում դիտարկվում է Հայկական լեռնաշխարհի դերը որպես հնագույն քաղաքակրթական կենտրոններից մեկը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել են տարբեր մշակութային շերտեր՝ սկսած քարեդարյան բնակավայրերից և բրոնզեդարյան մշակույթներից մինչև Ուրարտուի պետական համակարգը և միջնադարյան հայկական քաղաքակրթությունը, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական պեղումների արդյունքներին, նյութական մշակույթի վերլուծությանը՝ կերամիկա, մետաղագործություն, ճարտարապետական մնացորդներ և արվեստի նմուշներ, ինչպես նաև դրանց գիտական մեկնաբանությանը պատմական համատեքստում, աշխատությունը ընդգծում է նաև հնագիտական ժառանգության պահպանության և ուսումնասիրման կարևորությունը ժամանակակից Հայաստանում՝ որպես ազգային պատմական հիշողության և մշակութային ինքնության հիմնասյուներից մեկը, միաժամանակ ցույց տալով, թե ինչպես են հնագիտական տվյալները լրացնում և ճշգրտում գրավոր աղբյուրների տեղեկատվությունը։

Литература

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայաստանի գրականության պատմության համակողմանի նկարագիրը՝ վեր հանելով հայ գրական մտքի զարգացման հիմնական փուլերը, ժանրային և ուղղվածքային փոփոխությունները, հնագույն գրավոր աղբյուրներից մինչև ժամանակակից գրական պրակտիկա։ Հեղինակը վերլուծում է հայկական գրական ժառանգության մշակութաբանական, սոցիալական և պատմական տարրերը, ներկայացնում հեղինակների և ստեղծագործությունների ազդեցությունը ազգային ինքնության, մտավոր զարգացման և հասարակական կյանքի վրա։ Աշխատությունում առանձնացվում են գրական շրջանների առանձնահատկությունները, էպոսից մինչև վիպակ, պոեզիա, դրամատուրգիա և ժամանակակից արձակ գրականություն, ինչպես նաև հայ գրականության տեղը համաշխարհային մշակութային միջավայրում։ Գրքում ներկայացված են հայ գրականության ձևավորման, ստեղծագործական հոսանքների, շեշտադրումների և ներքին հակասությունների վերլուծություններ, ինչը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին հասկանալ ազգային ինքնության և գրական մտքի փոխազդեցությունը պատմական ժամանակաշրջանների ընթացքում։ Գիրքը օգտակար է գրականագետների, ուսուցիչների, ուսանողների, պատմաբանների և այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի գրական ժառանգությամբ և նրա զարգացման պատմական ուղու ուսումնասիրությամբ։

Литература

Գիրքը ներկայացված է հայատառ թուրքերեն վերնագրով, որն արտացոլում է հայ համայնքներում թուրքերեն լեզվով ստեղծված և հայերեն այբուբենով գրառված գրական ժառանգության առանձնահատկությունները։ Վերնագրում առկա «վասիյէթնամէ» բառը կապված է կտակի կամ վերջին պատգամի հասկացության հետ, իսկ «գըզըլ» բառը կարող է նշանակել «կարմիր»։ Այս բառային համադրությունը վերնագրին հաղորդում է խորհրդանշական բնույթ, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ վստահորեն որոշել ստեղծագործության սյուժեն, ժանրը կամ հիմնական գաղափարները։ Կտակի և վերջին պատգամի թեմաները գրականության մեջ հաճախ առնչվում են ժառանգության, ընտանեկան հարաբերությունների, անձնական պատասխանատվության, բարոյական ընտրության և սերունդներին փոխանցվող արժեքների հարցերին։ Այդպիսի թեմատիկ շրջանակը կարող է ընթերցողին մղել խորհելու մարդու որոշումների հետևանքների, անցյալի ու ներկայի կապի և հասարակական միջավայրում ձևավորված պարտավորությունների մասին։ Հայատառ թուրքերեն գրականությունը պատմականորեն կարևոր տեղ է զբաղեցրել բազմալեզու հայ համայնքների մշակութային կյանքում՝ հնարավորություն տալով թուրքերեն խոսող ընթերցողներին օգտվելու հայերեն գրային համակարգով տպագրված գրքերից։ Այս գրական ավանդույթը կարևոր վկայություն է լեզուների, գրային համակարգերի և մշակութային ինքնարտահայտման ձևերի փոխազդեցության մասին։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայատառ թուրքերեն տպագրության, օսմանյան շրջանի գրական միջավայրի, ընթերցանության պատմության և հայ համայնքների մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագիտության, գրականագիտության, պատմական լեզվաբանության և գրքի պատմության ոլորտներում աշխատող հետազոտողներին՝ որպես հայատառ թուրքերեն գրավոր մշակույթի պահպանված նմուշ։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից թուրքերենում բայի սեռի քերականական համակարգի ձևաբանական, շարահյուսական և իմաստային առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի համապատասխան կառուցվածքների հետ զուգադրական վերլուծության միջոցով։ Հետազոտության կենտրոնում գործողության և դրա մասնակիցների միջև քերականական հարաբերությունների արտահայտման միջոցներն են, ինչպես նաև այն լեզվական մեխանիզմները, որոնց օգնությամբ տարբերակվում են ներգործական, կրավորական, անդրադարձ և փոխադարձ հարաբերություններ արտահայտող բայական կառույցները։ Ձևաբանական մակարդակում քննվում են բայահիմքին միացող համապատասխան քերականական ցուցիչների գործառույթները, դրանց համակցելիությունը և բայի կառուցվածքի վրա ունեցած ազդեցությունը։ Շարահյուսական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են ենթակայի, խնդրի և գործողության այլ մասնակիցների դերերի փոփոխությունները՝ պարզելու համար, թե բայի սեռային ձևափոխություններն ինչպես են վերակազմավորում նախադասության անդամների միջև հարաբերությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում գործողության կատարողի, կրողի, շահառուի և այլ իմաստային դերերի արտահայտմանը, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ նույն ձևաբանական կառուցվածքը համատեքստից կախված կարող է ձեռք բերել տարբեր գործառական նշանակություններ։ Հայերենի հետ զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու լեզուների միջև ինչպես կառուցվածքային ընդհանրությունները, այնպես էլ էական տարբերությունները՝ հատկապես բայական սեռի քերականականացման եղանակների և շարահյուսական դրսևորումների առումով։ Կարևորվում են այն դեպքերը, երբ մի լեզվում ձևաբանական միջոցներով արտահայտվող հարաբերությունը մյուսում կարող է փոխանցվել շարահյուսական, բառային կամ համակցված միջոցներով։ Նման համեմատությունը նպաստում է նաև թուրքերենից հայերեն և հակառակ ուղղությամբ թարգմանության ընթացքում առաջացող քերականական համապատասխանությունների ավելի հստակ ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել ժամանակակից գրավոր և խոսակցական լեզվից ընտրված օրինակների դասակարգում՝ ըստ կառուցվածքի, իմաստի և հաղորդակցական գործառույթի։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ձևաբանության, շարահյուսության, իմաստաբանության և զուգադրական լեզվաբանության մոտեցումները՝ երկու լեզուների բայական համակարգերի կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունները համակարգված կերպով բացահայտելու նպատակով։

Право

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բժշկական կազմակերպությունների գույքային պատասխանատվության իրավական կարգավորման, դրա կիրառման առանձնահատկությունների և առողջապահական ծառայությունների մատուցման ընթացքում առաջացող քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում բժշկական կազմակերպությունների գույքային պատասխանատվության հասկացությունը, իրավական բնույթը, առաջացման հիմքերը և իրականացման պայմանները՝ առողջապահության ոլորտում պացիենտների իրավունքների պաշտպանության և բժշկական ծառայությունների որակի ապահովման համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բժշկական օգնության և սպասարկման ընթացքում պատճառված վնասի հատուցման իրավական մեխանիզմներին, բժշկական կազմակերպությունների և պացիենտների միջև ձևավորվող պայմանագրային ու արտապայմանագրային հարաբերություններին, ինչպես նաև բժշկական գործունեության արդյունքում առաջացող քաղաքացիաիրավական պարտավորություններին։ Ուսումնասիրվում են գույքային պատասխանատվության առաջացման համար անհրաժեշտ իրավական պայմանները, մասնավորապես՝ վնասի առկայությունը, հակաիրավական վարքագիծը, պատճառահետևանքային կապը և մեղքի նշանակությունը՝ հաշվի առնելով պատասխանատվության տարբեր իրավական հիմքերի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են բժշկական սխալների, մասնագիտական պարտականությունների ոչ պատշաճ կատարման, բուժօգնության կազմակերպման թերությունների և առողջապահական ծառայությունների մատուցման ընթացքում առաջացող այլ իրավական խնդիրների հետևանքով պատճառված վնասի փոխհատուցման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում պացիենտի կյանքի և առողջության պաշտպանության իրավական երաշխիքներին, բժշկական միջամտության վերաբերյալ տեղեկացված համաձայնության նշանակությանը, բժշկական տեղեկատվության տրամադրման պարտականությանը և պացիենտների իրավունքների խախտման դեպքում իրավական պաշտպանության միջոցներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բժշկական կազմակերպությունների պատասխանատվության և բուժաշխատողների անհատական մասնագիտական պատասխանատվության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով աշխատանքային հարաբերությունների, կազմակերպական պարտականությունների և բժշկական գործունեության առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են բժշկական կազմակերպությունների գույքային պատասխանատվության սահմանների որոշման, պատճառված նյութական և ոչ նյութական վնասի գնահատման, փոխհատուցման չափի սահմանման և համապատասխան պահանջների դատական պաշտպանության հետ կապված հիմնախնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական օրենսդրության և առողջապահական ոլորտը կարգավորող իրավական ակտերի փոխկապակցվածությանը, դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող մեկնաբանական դժվարություններին և իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման անհրաժեշտությանը։ Քննության են առնվում նաև բժշկական կազմակերպությունների պատասխանատվության ապահովագրության հնարավորությունները, մասնագիտական ռիսկերի կառավարման մեխանիզմները, բժշկական ծառայությունների որակի ներքին վերահսկողության նշանակությունը և իրավական վեճերի կանխարգելման կազմակերպական միջոցները։ Կարևորվում են բժշկական գործունեության առանձնահատուկ ռիսկայնությունը, բուժման արդյունքների կանխատեսելիության սահմանափակումները և բժշկական միջամտության անբարենպաստ հետևանքների ու իրավական պատասխանատվություն առաջացնող խախտումների տարբերակման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում դիտարկվում են միջազգային իրավական փորձի ուսումնասիրության, պացիենտների իրավունքների պաշտպանության արդյունավետ մեխանիզմների ներդրման և Հայաստանի Հանրապետության առողջապահական օրենսդրության կատարելագործման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել բժշկական կազմակերպությունների գույքային պատասխանատվության իրավական հիմքերի հստակեցմանը, վնասի հատուցման մեխանիզմների զարգացմանը, առողջապահական ծառայությունների մատուցման իրավական անվտանգության բարձրացմանը և պացիենտների ու բժշկական կազմակերպությունների օրինական շահերի հավասարակշռված պաշտպանության ապահովմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, քաղաքացիական և բժշկական իրավունքի մասնագետների, փաստաբանների, դատավորների, առողջապահական կազմակերպությունների ղեկավարների, բժշկական գործունեության իրավական կարգավորման հարցերով զբաղվող հետազոտողների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և ուսանողների, ինչպես նաև առողջապահության ոլորտում իրավական պատասխանատվության և պացիենտների իրավունքների պաշտպանության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Культура

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է 1960-1980 թվականների հայկական գրքային գրաֆիկայի զարգացման, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և ձևավորման սկզբունքների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում է այդ ժամանակաշրջանի հայկական գրքի ձևավորման արվեստի ընթացքը, գրքի արտաքին և ներքին ձևավորման լուծումները, նկարազարդման ավանդույթները, տառարվեստի, շարվածքի, կազմի և պատկերազարդման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է հայ նկարիչ-ձևավորողների ստեղծագործական մոտեցումները, նրանց ներդրումը գրքի գեղարվեստական կերպարի ձևավորման գործում, ինչպես նաև խորհրդային շրջանի մշակութային և գեղարվեստական միջավայրի ազդեցությունը հայկական գրքային ձևավորման վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր ժանրերի հրատարակություններ՝ գեղարվեստական գրականություն, մանկական գրքեր, գիտական և մշակութային հրատարակություններ, ներկայացվում են դրանց գրաֆիկական լուծումների առանձնահատկությունները և զարգացման հիմնական միտումները։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի հայկական կիրառական արվեստի, գրքարվեստի և գրաֆիկական դիզայնի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նախատեսված է արվեստաբանների, դիզայներների, գրքի ձևավորման մասնագետների, պատմաբանների, հետազոտողների, արվեստի բուհերի դասախոսների, ուսանողների և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։