Նոր գրականություն ՀՍՍՀ կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ: Մատենագիտական ինֆորմացիա: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու

Философия

Այս գիրքը ուսումնասիրում է մարդու կեցության փոփոխվող ձևերը պատմության, մշակույթի և հասարակական զարգացման տարբեր փուլերում՝ բացահայտելով, թե ինչպես են սոցիալական պայմանները, արժեքային համակարգերը և տեխնոլոգիական առաջընթացը ձևափոխում մարդու ինքնընկալումը և աշխարհայացքը։ Գրքում քննարկվում են մարդու գոյության իմաստի, ինքնության, ազատության և պատասխանատվության հիմնախնդիրները՝ ներկայացնելով կեցության տարբեր «այլակերպումներ»՝ որպես պատմական և փիլիսոփայական զարգացումների արդյունք։ Հեղինակը անդրադառնում է ավանդական և ժամանակակից հասարակությունների միջև անցումներին, մարդու հոգևոր և նյութական աշխարհների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև անհատի և հասարակության բարդ փոխազդեցությանը։ Նյութը համադրում է փիլիսոփայական վերլուծություն, մարդաբանական դիտարկումներ և մշակութային մեկնաբանություններ՝ օգնելով հասկանալ, թե ինչպես է մարդը մշտապես վերաիմաստավորում իր գոյությունը փոփոխվող աշխարհում։ Գիրքը հետաքրքիր է փիլիսոփաների, սոցիոլոգների, մարդաբանների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են խորությամբ ուսումնասիրել մարդու կեցության իմաստային և պատմական փոխակերպումները։

Экономика

Այս աշխատանքը նվիրված է շուկայական տնտեսության պայմաններում ձեռնարկությունների հարմարվողականության հիմնախնդիրների ուսումնասիրմանը՝ Հայաստանի Հանրապետության շինարարական կազմակերպությունների գործունեության օրինակով։ Հետազոտությունը վերլուծում է այն տնտեսական, կազմակերպչական և կառավարչական գործոնները, որոնք ազդում են շինարարական ընկերությունների կարողության վրա՝ արձագանքելու շուկայի պահանջների, մրցակցային միջավայրի, ներդրումային ակտիվության և տնտեսական փոփոխությունների ազդեցությանը։ Ուսումնասիրվում են շուկայական ռիսկերի կառավարման, ռազմավարական պլանավորման, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, նոր տեխնոլոգիաների ներդրման և կառավարման համակարգերի կատարելագործման հարցերը, որոնք նպաստում են կազմակերպությունների մրցունակության բարձրացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի շինարարական ոլորտի առանձնահատկություններին, ներառյալ ֆինանսավորման աղբյուրների հասանելիությունը, օրենսդրական կարգավորումները, պահանջարկի տատանումները և տնտեսական ճգնաժամերի ազդեցությունը ձեռնարկությունների գործունեության վրա։ Աշխատությունը նպատակ ունի բացահայտել այն մեխանիզմները, որոնք հնարավորություն են տալիս շինարարական կազմակերպություններին պահպանել կայուն զարգացում, բարձրացնել արդյունավետությունը և հաջողությամբ հարմարվել փոփոխվող շուկայական պայմաններին։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2016 թվականներին հայկական գրքարվեստի զարգացման, վերափոխման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով Հայաստանի անկախության շրջանի գրքի ստեղծման, ձևավորման, հրատարակման և տարածման գործընթացները։ Ուսումնասիրության առանցքում գիրքն է՝ որպես ոչ միայն գիտելիքի և գրական բովանդակության փոխանցման միջոց, այլև արվեստի ինքնուրույն ստեղծագործական ամբողջություն, որի տեսքը ձևավորվում է տպագրական տեխնոլոգիաների, գրաֆիկական լուծումների, նկարազարդման, տառարվեստի, կազմի, նյութերի և հրատարակչական մշակույթի փոխազդեցությամբ։ 1991 թվականից հետո Հայաստանի հասարակական, քաղաքական և տնտեսական համակարգում տեղի ունեցած փոփոխությունները զգալի ազդեցություն ունեցան նաև գրքի մշակույթի վրա։ Պետական հրատարակչական համակարգի վերափոխումը, մասնավոր հրատարակչությունների առաջացումը, շուկայական հարաբերությունների հաստատումը և տպագրական տեխնոլոգիաների զարգացումը նոր պայմաններ ստեղծեցին գրքի արտադրության և ձևավորման համար։ Այդ փոփոխությունները նպաստեցին հեղինակների, նկարիչների, ձևավորողների և հրատարակիչների ստեղծագործական ինքնուրույնության ընդլայնմանը՝ միաժամանակ առաջ բերելով ֆինանսավորման, տպաքանակների, նյութական հնարավորությունների և գրքի տարածման նոր խնդիրներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է անկախության շրջանի հայկական գրքի արտաքին ձևավորման ուսումնասիրությունը։ Կարող են քննության առնվել կազմի ձևավորումը, տիտղոսաթերթը, շապիկը, տառատեսակների ընտրությունը, էջադրությունը, նկարազարդումները, գունային լուծումները և ընդհանուր կոմպոզիցիոն կառուցվածքը։ Այս բաղադրիչների համադրությունը յուրաքանչյուր հրատարակությանը հաղորդում է յուրահատուկ տեսք և որոշում նրա գեղարվեստական ու տեղեկատվական ընկալումը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի գրքի նկարազարդման արվեստը։ Նկարիչների աշխատանքում կարող են համադրվել ավանդական հայկական մանրանկարչության, միջնադարյան ձեռագրերի, ազգային զարդարվեստի և ժողովրդական արվեստի մոտիվները ժամանակակից գրաֆիկական մտածողության հետ։ Այդ կապը հնարավորություն է տալիս հայկական գրքին հաղորդել ազգային ինքնատիպություն՝ միաժամանակ օգտագործելով ժամանակակից արվեստի և դիզայնի արտահայտչական միջոցները։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև հայկական տառարվեստի և տառատեսակների կիրառությունը։ Հայոց գրի ինքնատիպ համակարգը գրքի գեղարվեստական ձևավորման կարևոր բաղադրիչներից է, և տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված ու կիրառված տառատեսակները հնարավորություն են տալիս ձևավորողներին միավորել ընթերցելիությունը, ֆունկցիոնալությունը և գեղարվեստական արտահայտչականությունը։ Անկախության տարիներին թվային տեխնոլոգիաների տարածումը նոր հնարավորություններ ստեղծեց նաև գրքի ձևավորման համար՝ փոխելով ինչպես աշխատանքի տեխնիկան, այնպես էլ գրաֆիկական լուծումների բազմազանությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ տարբեր ժանրերի և թեմատիկ ուղղությունների հրատարակություններին՝ գեղարվեստական գրականությանը, մանկական գրքերին, գիտական և ակադեմիական հրատարակություններին, արվեստի ալբոմներին, պատմական ու հայագիտական աշխատություններին, ուսումնական գրականությանը և շքեղ պատկերազարդ հրատարակություններին։ Յուրաքանչյուր ոլորտում գրքի ձևավորումը կարող է ունենալ իր առանձնահատկությունները՝ պայմանավորված բովանդակությամբ, ընթերցողին ներկայացվող պահանջներով և հրատարակության նպատակով։ Կարևոր թեմա է նաև ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությունը։ Անկախության շրջանում հայկական գրքարվեստը մի կողմից շարունակում էր օգտագործել հայ գրքի պատմական հարուստ ժառանգությունը, մյուս կողմից ակտիվորեն յուրացնում էր ժամանակակից գրաֆիկական դիզայնի և տպագրական տեխնոլոգիաների հնարավորությունները։ Այս գործընթացում ձևավորվում էր ազգային ինքնության պահպանման և ժամանակակից գեղարվեստական լեզվի որոնման յուրահատուկ համադրություն։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել նաև հայ գրքարվեստի կապը համաշխարհային գրքի ձևավորման զարգացումների հետ։ Թվային տպագրության, համակարգչային գրաֆիկայի և նոր դիզայնի սկզբունքների ներթափանցումը հայկական հրատարակչական միջավայր հնարավորություն տվեց ընդլայնել ձևավորման հնարավորությունները և արագացնել արտադրական գործընթացները։ Միաժամանակ առաջացավ գրքի գեղարվեստական որակի և տեխնոլոգիական հնարավորությունների հավասարակշռման խնդիրը։ Աշխատության պատմամշակութային արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ 1991-2016 թվականները հայկական գրքի զարգացման համար առանձնահատուկ անցումային շրջան են։ Այդ ժամանակահատվածում ձևավորվեց անկախ Հայաստանի հրատարակչական նոր միջավայրը, զարգացան մասնավոր նախաձեռնությունները, վերափոխվեցին գրքի արտադրության և տարածման մեխանիզմները, իսկ ազգային մշակութային ժառանգության նկատմամբ նոր հետաքրքրությունը նպաստեց պատմական ձևերի վերաիմաստավորմանը։ Գրքի յուրաքանչյուր հրատարակություն այս փոփոխությունների որոշակի արտացոլումն է և կարող է դիտարկվել որպես իր ժամանակի գեղարվեստական ու մշակութային մտածողության վկայություն։ Աշխատությունը կարող է կարևոր լինել նաև գրքի պահպանության և փաստագրման տեսանկյունից։ Հրատարակությունների կազմերի, նկարազարդումների, տառատեսակների և ձևավորման սկզբունքների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս փաստագրել ժամանակակից հայկական գրքարվեստի զարգացման փուլերը և առանձնացնել առավել նշանակալի ստեղծագործական ուղղությունները։ Այն կարող է հիմք հանդիսանալ ինչպես առանձին նկարիչների և ձևավորողների ստեղծագործության, այնպես էլ հրատարակչությունների գործունեության հետագա ուսումնասիրության համար։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գրքագետներին, գրադարանագետներին, մատենագետներին, գրաֆիկ դիզայներներին, հրատարակիչներին, մշակութաբաններին և ժամանակակից հայկական մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1991-2016 թվականների հայկական գրքարվեստը որպես ազգային մշակույթի և ժամանակակից գրաֆիկական արվեստի փոխազդեցության արդյունք՝ բացահայտելով այն հիմնական փոփոխությունները, գեղարվեստական որոնումները, տեխնոլոգիական նորարարությունները և ազգային ավանդույթների վերաիմաստավորման գործընթացները, որոնք ձևավորեցին անկախության շրջանի հայկական գրքի ինքնատիպ տեսքը։

Литература

«Գյուլե»-ն հայերեն գրական ստեղծագործություն է, որի վերնագիրը կարող է մատնանշել կենտրոնական կերպարի անունը կամ ստեղծագործության հիմնական թեմայի հետ կապված անձնանուն։ Վերնագրի ձևը թույլ չի տալիս միանշանակ որոշել երկի ժանրը կամ սյուժեն, սակայն այն կարելի է ներկայացնել որպես 19-րդ դարի վերջի հայ գրական հրատարակություններից մեկը։ Այդ ժամանակաշրջանի հայ գրականության մեջ տարածված էին ինչպես անհատական ճակատագրերի ու մարդկային ապրումների գեղարվեստական պատկերումները, այնպես էլ ընտանեկան, կենցաղային և հասարակական հարաբերություններին անդրադարձող ստեղծագործությունները։ Նման երկերում հաճախ կարևորվում էին կերպարների ներաշխարհը, մարդկային փոխհարաբերությունները, բարոյական ընտրությունը և ժամանակի հասարակական միջավայրի ազդեցությունը անհատի կյանքի վրա։ Ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրական ժառանգության ուսումնասիրության, 19-րդ դարի գրական հրատարակությունների, ժամանակաշրջանի լեզվական ու ոճական առանձնահատկությունների և գեղարվեստական թեմատիկայի հետազոտման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, հին տպագիր գրքերով և տվյալ ժամանակաշրջանի գեղարվեստական մտածողությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու ուսումնասիրողների համար։

История

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է համակարգչային դիզայնի ուսուցման գործընթացում սովորողների գեղարվեստական հետաքրքրությունների ձևավորման մանկավարժական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել թվային գրաֆիկայի և դիզայնի ուսուցման այն մեթոդներն ու պայմանները, որոնք կարող են նպաստել սովորողների գեղագիտական ընկալման, ստեղծագործական մտածողության, տեսողական ճաշակի և արվեստի նկատմամբ հետաքրքրության զարգացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են համակարգչային դիզայնի կրթական հնարավորությունները, թվային գործիքների կիրառման առանձնահատկությունները և դրանց կապը սովորողների գեղարվեստական ունակությունների ու անհատական ստեղծագործական ներուժի բացահայտման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գույնի, ձևի, համաչափության, կոմպոզիցիայի, ռիթմի, տառատեսակի և տեսողական արտահայտչամիջոցների ուսուցմանը, ինչպես նաև դրանց գործնական կիրառմանը թվային նախագծերում։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել այն մանկավարժական մեթոդները, որոնք սովորողին հնարավորություն են տալիս ոչ միայն յուրացնել համակարգչային ծրագրերի տեխնիկական գործիքակազմը, այլև գիտակցված կերպով կիրառել դրանք գեղարվեստական խնդիրների լուծման համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստեղծագործական առաջադրանքներին, նախագծային աշխատանքներին, անհատական և խմբային գործունեությանը, թվային արվեստի նմուշների վերլուծությանը և սովորողների սեփական աշխատանքների ներկայացման ու քննարկման գործընթացին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև սովորողների տարիքային և անհատական առանձնահատկությունների հաշվառմանը, ուսուցման մոտիվացիայի բարձրացմանը և այնպիսի կրթական միջավայրի ստեղծմանը, որտեղ տեխնոլոգիական միջոցները չեն փոխարինում ստեղծագործական մտածողությանը, այլ ընդլայնում են դրա արտահայտման հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սովորողների գեղարվեստական հետաքրքրությունների դինամիկայի գնահատումը՝ պարզելու համար, թե ուսուցման տարբեր մեթոդներն ինչպես են ազդում նրանց ակտիվության, ինքնուրույնության, ստեղծագործական նախաձեռնության և գեղագիտական նախասիրությունների ձևավորման վրա։ Ստացված արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ համակարգչային դիզայնի դասավանդման մեթոդիկայի կատարելագործման և արվեստի ու ժամանակակից տեխնոլոգիաների արդյունավետ համադրման համար։ Աշխատության առաջարկությունները կարող են կիրառվել դպրոցական և արտադպրոցական կրթության շրջանակներում՝ նպաստելով սովորողների թվային և գեղարվեստական կարողությունների համատեղ զարգացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել կերպարվեստի և տեխնոլոգիայի ուսուցիչներին, դիզայնի դասավանդողներին, մանկավարժներին, կրթության մասնագետներին, գրաֆիկական դիզայներներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։