Նոր գրքեր: Գյուղատնտեսություն: Ինֆորմացիոն ցանկ =Новые книги. Сельское хозяйство. Информационный указатель (1974, №6)

Литература

Աշխատանքը նվիրված է էկվադորցի գրող Խորխե Իկասայի ստեղծագործական ժառանգության և լատինաամերիկյան սոցիալական վեպի զարգացման մեջ նրա ունեցած նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի ստեղծագործությունների սոցիալական, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններն են, ինչպես նաև այն պատմական ու հասարակական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել է նրա գրական աշխարհայացքը։ Աշխատանքը Իկասայի արձակը դիտարկում է լատինաամերիկյան գրականության այն կարևոր ուղղության համատեքստում, որը գրականության միջոցով անդրադառնում էր սոցիալական անհավասարությանը, աղքատությանը, շահագործմանը, հողի և սեփականության խնդիրներին, բնիկ ժողովուրդների ծանր վիճակին ու հասարակության տարբեր շերտերի միջև առկա հակասություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի ստեղծագործություններում էկվադորական գյուղական իրականության և բնիկ բնակչության կյանքի պատկերմանը։ Նրա գրականության մեջ սոցիալական խնդիրները ներկայացվում են ոչ միայն որպես արտաքին միջավայրի նկարագրություն, այլև որպես հերոսների ճակատագրերը որոշող խորքային ուժեր։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է այն հանգամանքը, որ սոցիալական վեպում անհատական պատմությունն ու հասարակական իրականությունը սերտորեն միահյուսվում են․ հերոսների անձնական ողբերգությունները, աղքատությունը, անարդարությունը և իրավունքների սահմանափակումը ներկայացվում են որպես ավելի լայն սոցիալական կառուցվածքների հետևանք։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել Իկասայի ստեղծագործություններին բնորոշ կերպարային համակարգը, պատմողական սկզբունքները, լեզվական առանձնահատկությունները և ռեալիստական պատկերման մեթոդները։ Հատուկ նշանակություն ունի հեղինակի կողմից բնիկ բնակչության կյանքի ներկայացումը, քանի որ այդ միջոցով նրա արձակը ձեռք է բերում ոչ միայն սոցիալական, այլև ազգային և մշակութային ինքնության հետ կապված հնչեղություն։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է լատինաամերիկյան սոցիալական վեպի ձևավորման պատմական նախադրյալներին և այն հասարակական գործընթացներին, որոնք նպաստեցին գրականության մեջ սոցիալական քննադատության ուժեղացմանը։ Այս համատեքստում Իկասայի ստեղծագործությունը դիտարկվում է որպես տարածաշրջանի հասարակական հակասությունների գրական արտացոլման կարևոր օրինակ։ Նրա արձակի առանձնահատկություններից մեկը սոցիալական իրականության կոշտ և հաճախ անզիջում պատկերումն է, որի միջոցով հեղինակը ընթերցողին կանգնեցնում է աղքատության, բռնության, շահագործման և անարդարության խնդիրների առաջ։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել բնության, հողի և գյուղական միջավայրի դերը ստեղծագործությունների կառուցվածքում, քանի որ այդ տարրերը հաճախ անմիջականորեն կապված են հերոսների սոցիալական կարգավիճակի և կենսապայմանների հետ։ Կարևոր է նաև գրողի ստեղծագործության կապը լատինաամերիկյան գրականության ավելի լայն զարգացման հետ, որտեղ սոցիալական թեմատիկան հետագայում փոխկապակցվեց ազգային ինքնության, գաղութային ժառանգության, մշակութային բազմազանության և քաղաքական փոփոխությունների խնդիրների հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է գեղարվեստական գրականությունը միաժամանակ կատարել սոցիալական քննադատության, հասարակական իրազեկման և մշակութային ինքնության արտահայտման գործառույթ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Խորխե Իկասայի ստեղծագործությունը որպես լատինաամերիկյան սոցիալական վեպի կարևոր դրսևորում՝ բացահայտելով նրա արձակի հիմնական թեմաները, գեղարվեստական մեթոդները և հասարակական նշանակությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել լատինաամերիկյան գրականությամբ, սոցիալական վեպի ժանրով, գրական ռեալիզմով, ինչպես նաև Լատինական Ամերիկայի հասարակական և մշակութային պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

История

Հայ ժողովրդական տոներ-ը ազգագրական և մշակութաբանական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի ավանդական տոնական համակարգը, դրա ծագումը, կառուցվածքը և պատմական զարգացման ընթացքը՝ ընդգրկելով ինչպես հեթանոսական ժամանակներից պահպանված տարրերը, այնպես էլ քրիստոնեական տոնացույցի հետ միաձուլված ժողովրդական ավանդույթները, աշխատությունում վերլուծվում են տարվա ընթացքում նշվող հիմնական տոները՝ կապված բնության ցիկլի, գյուղատնտեսական աշխատանքի, ընտանիքի և համայնքային կյանքի հետ, ինչպես նաև դրանց ծիսական բաղադրիչները՝ երգերը, պարերը, հավատալիքները և խորհրդանշական գործողությունները, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են տարբեր տարածաշրջաններում ձևավորվել տոնական ավանդույթների տեղական տարբերակներ՝ պահպանելով ընդհանուր ազգային համակարգի միասնականությունը, միաժամանակ ցույց է տրվում, որ ժողովրդական տոները ոչ միայն ժամանցային կամ ծիսական բնույթ ունեն, այլ նաև հանդիսանում են ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մշակութային շարունակականության կարևոր արտահայտություն, աշխատությունը ընդգծում է նաև ժամանակակից փոփոխությունների ազդեցությունը ավանդական տոնական մշակույթի վրա և դրա վերաիմաստավորումը նոր սոցիալական պայմաններում։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Գորգանրուդ գետի բարձրակարգ ջրային բուսականության տեսակային կազմի, տարածվածության, սեզոնային փոփոխությունների և էկոլոգիական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գետային էկոհամակարգում ջրային և առափնյա բույսերի դերն է, դրանց փոխհարաբերությունը ջրային միջավայրի ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշների հետ և տարբեր էկոլոգիական պայմաններին հարմարվելու առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում է բուսական համակեցությունների տարածական բաշխումը գետի տարբեր հատվածներում՝ ուշադրություն դարձնելով տեսակային բազմազանությանը, առանձին տեսակների գերակայությանը, կենսազանգվածի ձևավորմանը և սեզոնային դինամիկային։ Քննվում է ջրի ջերմաստիճանի, թթվածնային ռեժիմի, թթվայնության, հանքայնացման, սննդատարրերի պարունակության և այլ միջավայրային գործոնների հնարավոր կապը բուսականության կառուցվածքի հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում բարձրակարգ ջրային բույսերին որպես գետային էկոհամակարգի կենսաբանական կարևոր բաղադրիչների, որոնք մասնակցում են նյութերի շրջանառությանը, ձևավորում են տարբեր ջրային օրգանիզմների կենսամիջավայր և կարող են նպաստել ջրային համակարգի բնական ինքնամաքրման գործընթացներին։ Բուսատեսակների էկոլոգիական խմբավորումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու դրանց պահանջները ջրային ռեժիմի, խոնավության, աղայնության և այլ պայմանների նկատմամբ, ինչպես նաև բացահայտելու գետի տարբեր հատվածների էկոլոգիական տարբերությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մարդածին ազդեցությունների գնահատումը, մասնավորապես՝ գյուղատնտեսական գործունեության, ջրային ռեսուրսների օգտագործման և այլ տնտեսական գործոնների հնարավոր ազդեցությունը բուսական համակեցությունների վիճակի վրա։ Սեզոնային դիտարկումները հնարավորություն են տալիս պարզելու, թե տարվա ընթացքում ինչպես են փոփոխվում բույսերի տարածվածությունը, քանակական ցուցանիշները և համակեցությունների կառուցվածքը։ Նման տվյալները կարող են օգտագործվել նաև ջրային միջավայրի էկոլոգիական վիճակի կենսաբանական գնահատման և երկարաժամկետ փոփոխությունների դիտարկման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հիդրոբուսաբանության, ջրային էկոլոգիայի, բույսերի էկոլոգիայի և հիդրոէկոլոգիական մոնիթորինգի մոտեցումները՝ գետային բուսականության կառուցվածքի և շրջակա միջավայրի պայմանների միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունները բացահայտելու և ջրային էկոհամակարգի պահպանության համար գիտական հիմքեր ձևավորելու նպատակով։

Литература

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Միքայել Նալբանդյանի ստեղծագործությունները՝ ընդգրկելով նրա բանաստեղծությունները, հրապարակախոսական հոդվածները և փիլիսոփայական-հասարակական գրությունները։ Նրա գործերում արտացոլվում են ազգային ազատագրության, լուսավորության և սոցիալական արդարության գաղափարները։ Նալբանդյանը կարևոր դեր է խաղացել XIX դարի հայ հասարակական մտքի զարգացման մեջ՝ հանդես գալով որպես առաջադեմ մտածող և քննադատական խոսքի ներկայացուցիչ։ Նրա հրապարակախոսությունը ուղղված է եղել ժամանակի սոցիալական խնդիրների բացահայտմանը և ազգային ինքնագիտակցության բարձրացմանը։ Այս ընտրանին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ նրա գաղափարական աշխարհին և գնահատել նրա ներդրումը հայ հասարակական մտքի և գրականության պատմության մեջ։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի կարևորագույն մշակութային կառույցներից մեկի ճարտարապետական առանձնահատկությունների, նախագծային սկզբունքների, տարածական կազմակերպման և քաղաքաշինական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում շենքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես թատերական ներկայացումների համար նախատեսված գործառութային կառույց, այլև որպես մայրաքաղաքի ճարտարապետական կերպարը ձևավորող նշանակալի քաղաքաշինական բաղադրիչ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Ալեքսանդր Թամանյանի նախագծային մտածողությանը, կառույցի ընդհանուր հորինվածքին և դրա կապին Երևանի կենտրոնական հատվածի քաղաքաշինական կազմակերպման հետ։ Քննվում են շենքի ծավալատարածական լուծումները, հատակագծային կառուցվածքը, ճակատների ձևավորումը և տարբեր գործառութային հատվածների փոխկապակցվածությունը։ Կարևորվում է թատերական կառույցին բնորոշ պահանջների արտահայտումը ճարտարապետության մեջ՝ հանդիսատեսի շարժման կազմակերպումից և դահլիճների կառուցվածքից մինչև բեմական տարածքների, սպասարկման գոտիների և հասարակական հատվածների փոխհարաբերությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դասական ճարտարապետական սկզբունքների և հայկական ճարտարապետական ավանդույթների ստեղծագործական համադրման ուսումնասիրությունը։ Դիտարկվում են շենքի համաչափությունները, կամարային և սյունաշարային լուծումները, քարե ճակատների մշակումը, զարդաքանդակային տարրերը և դրանց դերը ամբողջական գեղարվեստական կերպարի ձևավորման մեջ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կառույցի և շրջակա քաղաքային միջավայրի փոխհարաբերությանը, բաց տարածքների, հրապարակների, կանաչապատման և հետիոտնային ուղղությունների հետ դրա կապերին։ Շենքի դիրքը քաղաքային կառուցվածքում հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել որպես ճարտարապետական գերիշխող տարր և հանրային կյանքի կենտրոններից մեկը։ Քննվում է նաև նախագծի ձևավորման և հետագա իրականացման պատմությունը՝ հաշվի առնելով տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված շինարարական, վերակառուցման և հարմարեցման աշխատանքների հնարավոր ազդեցությունը սկզբնական ճարտարապետական գաղափարի վրա։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել թատերական դահլիճների ակուստիկ, տեսանելիության և հանդիսատեսի սպասարկման պահանջների ուսումնասիրությունը՝ դրանք կապելով ճարտարապետական նախագծման գործառութային խնդիրների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս կառույցը դիտարկել նաև XX դարի հայկական ճարտարապետության զարգացման համատեքստում՝ բացահայտելով դրա ազդեցությունը Երևանի հասարակական ճարտարապետության և քաղաքաշինական միջավայրի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել ճարտարապետության պատմության, քաղաքաշինության, թատերական շենքերի նախագծման և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Культура

Գիրքը նվիրված է Գոհար Մարկոսյան-Կասպերի ստեղծագործության պոետիկայում էթնոմշակութային դիսկուրսի դրսևորումների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով ազգային ինքնության, մշակութային հիշողության, լեզվի և պատմական փորձի գեղարվեստական արտահայտման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ հեղինակի գրական ժառանգությունը դիտարկվում է այն մշակութային և պատմական միջավայրի համատեքստում, որտեղ փոխազդում են ազգային և համամարդկային արժեքները, անհատական ու հավաքական հիշողությունը, հայրենիքի և օտար միջավայրի մասին պատկերացումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պոետիկական միջոցներին, որոնց օգնությամբ ստեղծագործություններում կառուցվում են ազգային և մշակութային ինքնության պատկերները, ներկայացվում պատմական իրադարձությունների հիշողությունը և արտահայտվում մշակութային պատկանելության զգացումը։ Ուսումնասիրվում են լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները, խորհրդանիշները, պատկերները, մշակութային հղումները, միջտեքստային կապերը և տարբեր մշակույթների փոխներգործությունը։ Առանձին դիտարկվում է նաև երկակի կամ բազմաշերտ մշակութային ինքնության խնդիրը, երբ գրական հերոսների և հեղինակի աշխարհընկալման մեջ միահյուսվում են տարբեր մշակութային փորձառություններ ու արժեքային համակարգեր։ Գիրքը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է գրական տեքստը դառնալ մշակութային հիշողության պահպանման, ազգային ինքնության վերաիմաստավորման և տարբեր մշակույթների միջև երկխոսության միջոց։ Աշխատության մեջ էթնոմշակութային դիսկուրսը ներկայացվում է ոչ միայն որպես թեմատիկ շերտ, այլև որպես գեղարվեստական աշխարհի կառուցման կարևոր սկզբունք, որն ազդում է կերպարների, տարածության, ժամանակի, լեզվի և պատմողական կառուցվածքի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, մշակութաբաններին, հայագետներին, սփյուռքագիտության մասնագետներին, լեզվաբաններին, դասախոսներին, ուսանողներին և ժամանակակից հայկական գրականության մեջ ինքնության ու մշակութային հիշողության խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։