Նոր գրքեր : Տեխնիկա : Ինֆորմացիոն ցանկ (1991, Հունվար, թիվ 1)

Педагогика

Գիտական աշխատությունը նվիրված է բուհական և հետբուհական կրթության համակարգում մենթորային փոխհարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և արդյունավետ կազմակերպման գիտատեսական, մեթոդաբանական ու գործնական հիմունքների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում մենթորության՝ որպես կրթական, մասնագիտական և անձնային զարգացման կարևոր մեխանիզմի էությունը, դրա հիմնական սկզբունքները, գործառույթները և կիրառման առանձնահատկությունները բարձրագույն կրթության տարբեր աստիճաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մենթորի և մենթիի միջև համագործակցային հարաբերությունների ձևավորմանը, փոխադարձ վստահության, մասնագիտական աջակցության, փորձի փոխանցման և անհատական զարգացման համար նպաստավոր կրթական միջավայրի ստեղծմանը։ Ուսումնասիրվում են մենթորային գործունեության հոգեբանամանկավարժական հիմքերը, մասնագիտական հաղորդակցության առանձնահատկությունները, ուսուցման անհատականացման հնարավորությունները և կրթական գործընթացի մասնակիցների միջև արդյունավետ փոխգործակցության ապահովման մեխանիզմները։ Քննարկվում են մենթորության դերը ուսանողների, մագիստրանտների, ասպիրանտների և երիտասարդ հետազոտողների մասնագիտական կարողությունների զարգացման, գիտահետազոտական հմտությունների կատարելագործման, ինքնուրույն մտածողության ձևավորման և ակադեմիական միջավայրին հարմարվելու գործընթացներում։ Անդրադարձ է կատարվում մենթորային փոխհարաբերությունների կազմակերպման տարբեր մոդելներին, անհատական և խմբային մենթորության առանձնահատկություններին, ակադեմիական խորհրդատվության և գիտական ղեկավարության հետ դրանց փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև մենթորական աջակցության արդյունավետության գնահատման չափանիշներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մենթորային գործունեության գիտամեթոդական ապահովման ուսումնասիրությունը, որը ներառում է մենթորների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման, հաղորդակցական և մանկավարժական կարողությունների զարգացման, խորհրդատվական մեթոդների ընտրության և կրթական գործընթացում դրանց նպատակային կիրառման հիմնախնդիրները։ Դիտարկվում են նաև մենթորային հարաբերությունների ազդեցությունը սովորողների ուսումնական մոտիվացիայի, ինքնավստահության, մասնագիտական ինքնորոշման, ստեղծագործական ներուժի և հետազոտական նախաձեռնողականության զարգացման վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հետբուհական կրթության համակարգում գիտական սերնդափոխության ապահովմանը, երիտասարդ գիտնականների մասնագիտական կայացմանը, հետազոտական մշակույթի ձևավորմանը և գիտական համայնքի ներսում գիտելիքների ու փորձառության փոխանցման շարունակականությանը։ Քննության են առնվում մենթորային ծրագրերի մշակման և ներդրման կազմակերպական պայմանները, կրթական հաստատությունների կառավարման համակարգում դրանց ինտեգրման հնարավորությունները, մենթորների և շահառուների ընտրության սկզբունքները, համագործակցության փուլերը և հետադարձ կապի ապահովման մեխանիզմները։ Կարևորվում են նաև մենթորային հարաբերություններում մասնագիտական էթիկայի, փոխադարձ պատասխանատվության, ակադեմիական ազնվության, անհատական առանձնահատկությունների հարգման և հոգեբանական անվտանգության ապահովման հարցերը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում ուսումնասիրվում են բարձրագույն կրթության որակի բարելավման, ուսանողակենտրոն ուսուցման զարգացման, մասնագիտական շարունակական կրթության և ակադեմիական համագործակցության ամրապնդման հնարավորությունները՝ մենթորային համակարգի գիտականորեն հիմնավորված կազմակերպման միջոցով։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել բարձրագույն և հետբուհական կրթության համակարգում մենթորության տեսական հիմքերի հստակեցմանը, կրթական աջակցության մեխանիզմների կատարելագործմանը և մասնագիտական զարգացման առավել արդյունավետ մոդելների մշակմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, կրթության հոգեբանների, բուհերի դասախոսների, գիտական ղեկավարների, կրթության կազմակերպիչների, մենթորների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և մագիստրանտների, ինչպես նաև բարձրագույն կրթության կառավարման, մասնագիտական զարգացման և կրթական նորարարությունների հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի տեսական հիմքերի, պատմական զարգացման և իրավական ամրագրման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու իրավունքների էության, դրանց դասակարգման, պետության և անհատի փոխհարաբերությունների, իրավունքների պաշտպանության իրավական երաշխիքների և հայկական պետականության տարբեր փուլերում իրավական մտածողության զարգացման վրա։ Մարդու իրավունքները դիտարկվում են որպես իրավական պետության և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման հիմնարար սկզբունքներից մեկը, իսկ մարդու արժանապատվությունը՝ որպես հիմնական իրավունքների ու ազատությունների գաղափարական և իրավական հիմք։ Ուսումնասիրության տեսական հատվածում քննության են առնվում բնական և դրական իրավունքի վերաբերյալ մոտեցումները, մարդու իրավունքների համընդհանուր բնույթը, դրանց անօտարելիության, հավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Կարևորվում է «մարդու իրավունքներ», «քաղաքացու իրավունքներ», «ազատություններ» և «իրավական երաշխիքներ» հասկացությունների հարաբերակցության պարզաբանումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անձնական, քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների առանձնահատկություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ներկայացվում է որպես ամբողջություն, որի տարբեր բաղադրիչների արդյունավետ իրականացումը կախված է ինչպես օրենսդրական կարգավորումից, այնպես էլ համապատասխան պետական և հասարակական ինստիտուտների գործունեությունից։ Պատմական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Հայաստանում մարդու ազատության, արժանապատվության, արդարության և իրավական պաշտպանության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են հայկական իրավական և հասարակական մտքի տարբեր փուլերը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել անհատի իրավական կարգավիճակի, իշխանության սահմանափակման, արդարադատության և հասարակական պարտականությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Հին և միջնադարյան իրավական ավանդույթները կարող են քննության առնվել ոչ թե ժամանակակից մարդու իրավունքների համակարգի ուղղակի համարժեքների, այլ հետագա իրավական մշակույթի ձևավորման պատմական նախադրյալների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև նոր ժամանակաշրջանի հայ հասարակական-քաղաքական և իրավական միտքը, որի շրջանակում աստիճանաբար ավելի մեծ նշանակություն են ստացել անձի ազատության, իրավահավասարության, կրթության, սեփականության, հասարակական մասնակցության և իրավական պաշտպանության խնդիրները։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական պետականության վերականգնման տարբեր փուլերին և մարդու իրավունքների իրավական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Քննության է առնվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ժամանակաշրջանի պետական և իրավական համակարգի ձևավորումը, ինչպես նաև խորհրդային ժամանակաշրջանում իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական ամրագրման ու դրանց իրականացման առանձնահատկությունները։ Խորհրդային իրավական համակարգը վերլուծվում է իր պատմական և ինստիտուցիոնալ միջավայրում՝ տարբերակելով իրավական փաստաթղթերում ամրագրված իրավունքներն ու դրանց գործնական իրականացման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության վերականգնումից հետո մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր համակարգի ձևավորմանը։ Անկախ Հայաստանի իրավական զարգացման պայմաններում մարդու իրավունքների խնդիրը կապվում է ժողովրդավարական պետական համակարգի, սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական պաշտպանության և միջազգային իրավական չափանիշների հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունը և հետագա սահմանադրական փոփոխությունները կարևոր փուլեր են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավական կարգավորման զարգացման մեջ։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում մարդը ճանաչվում է բարձրագույն արժեք, իսկ մարդու անօտարելի արժանապատվությունը՝ նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք։ Հանրային իշխանության համար դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը սահմանվում են որպես պարտականություն։ Քննության են առնվում կյանքի, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, անձնական և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, կրթության, կարծիքի արտահայտման, մտքի, խղճի և կրոնի ազատության, ազատ տեղաշարժի, միավորումների և այլ հիմնական իրավունքների իրավական հիմքերը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշ իրավունքներ կարող են օրենքով սահմանված պայմաններում ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ համատեքստում կարևորվում են օրինականության, որոշակիության, անհրաժեշտության և համաչափության սկզբունքները, որոնք նախատեսված են անհատի իրավունքների նկատմամբ պետական միջամտությունը իրավական սահմաններում պահելու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների դատական պաշտպանության խնդրին։ Իրավունքների իրավական ամրագրումը լիարժեք նշանակություն է ստանում այն դեպքում, երբ անձն ունի դրանց խախտման դեպքում արդյունավետ պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորություն։ Այդ պատճառով քննության են առնվում դատարանների, սահմանադրական արդարադատության և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների գործառույթները։ Դիտարկվում են արդար դատաքննության, արդյունավետ իրավական պաշտպանության, իրավական որոշակիության և օրենքի առջև հավասարության սկզբունքները՝ որպես մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգի կարևոր տարրեր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված պետական ինստիտուցիոնալ համակարգի ձևավորման քայլերը սկսվել են դեռևս 1990-ականներին, իսկ հետագա սահմանադրական զարգացումների արդյունքում Մարդու իրավունքների պաշտպանը ստացել է սահմանադրական կարգավիճակ։ Ուսումնասիրվում է այդ ինստիտուտի նշանակությունը պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության նկատմամբ մարդու իրավունքների պահպանման տեսանկյունից վերահսկողության, խախտված իրավունքների վերականգնմանը նպաստելու և օրենսդրության կատարելագործման հարցերում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներպետական և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունը։ Հայաստանի կողմից մարդու իրավունքներին վերաբերող միջազգային պայմանագրերի ընդունումը և համապատասխան միջազգային համակարգերին մասնակցությունը նպաստել են ազգային իրավական համակարգի զարգացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների վերաբերյալ դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած մարդու իրավունքների միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել միջազգային իրավական զարգացումների հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքները։ Քննության է առնվում իրավական հավասարության նշանակությունը ժողովրդավարական հասարակությունում և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պետությունը պետք է ապահովի իրավունքների արդյունավետ իրականացումը տարբեր խմբերի համար։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել նաև երեխաների, կանանց, հաշմանդամություն ունեցող անձանց, ազգային փոքրամասնությունների և այլ խմբերի իրավունքների պաշտպանության իրավական առանձնահատկությունները՝ մարդու իրավունքների ընդհանուր սկզբունքների շրջանակում։ Կարևորվում է սոցիալական և տնտեսական իրավունքների ուսումնասիրությունը։ Կրթության, աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, առողջության պահպանման և արժանապատիվ կենսապայմանների հետ կապված իրավական խնդիրները դիտարկվում են պետության սոցիալական գործառույթների համատեքստում։ Վերլուծվում է այն հարցը, թե ինչպես են սահմանադրական և օրենսդրական երաշխիքները փոխկապակցվում պետության տնտեսական հնարավորությունների, հանրային քաղաքականության և համապատասխան հաստատությունների գործունեության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրավունքների և պարտականությունների փոխհարաբերության խնդիրը։ Անհատի ազատությունը ժողովրդավարական իրավակարգում դիտարկվում է մյուս անձանց իրավունքների և օրինական շահերի հարգման հետ միասին։ Այդ պատճառով մարդու իրավունքների տեսությունը ներառում է ոչ միայն պետության կողմից անհատի ազատության պաշտպանության, այլև տարբեր իրավունքների միջև հնարավոր հակասությունների հավասարակշռման հարցերը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում իրավական պետության սկզբունքին, քանի որ մարդու իրավունքների իրական պաշտպանությունը պայմանավորված է օրենքի գերակայությամբ, անկախ և արդյունավետ դատական համակարգով, պետական մարմինների հաշվետվողականությամբ և իշխանության կամայական միջամտության սահմանափակմամբ։ Իրավական պետության զարգացումը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում իրավական նորմերը, պետական հաստատությունները և իրավական մշակույթը պետք է փոխադարձաբար լրացնեն միմյանց։ Պատմական և տեսական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ մարդու իրավունքների համակարգը ձևավորվում է ոչ միայն սահմանադրական դրույթների ընդունմամբ, այլև հասարակության իրավական գիտակցության, պետական ինստիտուտների զարգացման, դատական պրակտիկայի և միջազգային իրավական փոխազդեցությունների միջոցով։ Այդ պատճառով առանձնացվում է իրավական կրթության և մարդու իրավունքների մշակույթի նշանակությունը։ Քաղաքացիների կողմից սեփական իրավունքների և դրանց պաշտպանության մեխանիզմների իմացությունը կարող է նպաստել իրավական պաշտպանության միջոցների առավել արդյունավետ կիրառմանը և հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական վերահսկողության ամրապնդմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի զարգացման պատմական և իրավատեսական հիմքերի միասնական ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրել հայկական իրավական ավանդույթը, պետականության տարբեր ժամանակաշրջանների փորձը, սահմանադրական զարգացումները և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության, իրավական պատմության և միջազգային իրավունքի ոլորտների հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Религия

Գիրքը ներկայացնում է աստվածաշնչյան Սաղմոսների ժողովածուն, որը քրիստոնեական հոգևոր ավանդության կարևորագույն ստեղծագործություններից է և առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում հայ եկեղեցական ու աղոթական կյանքում։ Սաղմոսները հոգևոր երգերի, աղոթքների և բանաստեղծական արտահայտությունների ամբողջություն են, որոնց միջոցով արտահայտվում են մարդու հավատը, Աստծո հանդեպ սերը, երախտագիտությունը, ապաշխարությունը, հույսը և օգնության խնդրանքը։ Դրանցում արտացոլվում են նաև մարդկային ապրումների բազմազան դրսևորումները՝ ուրախությունն ու ցնծությունը, վիշտն ու տառապանքը, մեղքի գիտակցումն ու ներքին խաղաղության որոնումը։ Ժողովածուի բովանդակությունը կարևոր է աստվածաշնչյան մտածողության, կրոնական խորհրդանիշների և հոգևոր լեզվի ուսումնասիրության համար։ Սաղմոսների պատկերավոր լեզուն, կրկնությունները, դիմումները և բանաստեղծական կառուցվածքները դրանք դարձնում են ոչ միայն աղոթքի միջոց, այլև հին կրոնական պոեզիայի նշանակալի օրինակ։ Հայ քրիստոնեական միջավայրում սաղմոսները կիրառվել են եկեղեցական արարողությունների, ժամերգությունների և անհատական աղոթքի ընթացքում՝ նպաստելով հավատացյալների հոգևոր դաստիարակությանը։ Ժողովածուն արժեքավոր է նաև հայերեն աստվածաշնչյան գրականության, կրոնական ընթերցանության ավանդույթների և եկեղեցական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբանությամբ, աստվածաշնչագիտությամբ, հայ եկեղեցու պատմությամբ և հոգևոր գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է ապրանքային և սպասարկման նշանների իրավական կարգավորման, իրավական պահպանության և պաշտպանության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրության շրջանակներում։ Քննության են առնվում ապրանքային նշանի՝ որպես մտավոր սեփականության օբյեկտի իրավական բնույթը, հիմնական գործառույթները և դրա նշանակությունը ապրանքների ու ծառայությունների անհատականացման, արտադրողների տարբերակման և շուկայական հարաբերությունների կազմակերպման գործում։ Վերլուծվում են նշանի նկատմամբ իրավունքի ձեռքբերման, պետական գրանցման, օգտագործման և իրավական պահպանության հետ կապված հարաբերությունները, ինչպես նաև բացառիկ իրավունքի բովանդակությունն ու իրականացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրանցման համար ներկայացվող պահանջներին, իրավական պահպանություն ստանալու հնարավոր սահմանափակումներին, նույնական կամ նման նշանների միջև հակասությունների առաջացման խնդիրներին և դրանց իրավական գնահատմանը։ Քննարկվում են ապրանքային նշանի իրավատիրոջ իրավունքները, դրանց փոխանցման և օգտագործման թույլտվության իրավական մեխանիզմները, ինչպես նաև իրավունքների խախտման դեպքում կիրառվող պաշտպանության միջոցները։ Դիտարկվում են նշանի ապօրինի օգտագործման, նմանակման և սպառողների մոտ շփոթություն առաջացնելու հնարավոր դեպքերի իրավական հետևանքները։ Կարևորվում են քաղաքացիաիրավական պաշտպանության մեխանիզմները, իրավունքի խախտման դադարեցման և պատճառված վնասի հետ կապված իրավական հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ազգային իրավակարգավորման և մտավոր սեփականության պաշտպանության միջազգային սկզբունքների փոխկապակցվածությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու ապրանքային և սպասարկման նշանների իրավական կարգավիճակը և դրանց պաշտպանության հիմնական մեխանիզմները՝ նպաստելով մտավոր սեփականության իրավունքի կիրառման և պաշտպանության վերաբերյալ իրավական մոտեցումների կատարելագործմանը։

Технология

Այս գիտական աշխատությունը ներկայացնում է տեղական հումքի հիման վրա ջերմամեկուսիչ նյութերի արտադրության էներգախնայող տեխնոլոգիաների մշակման և կատարելագործման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում տարբեր բնական և արդյունաբերական հումքային ռեսուրսների հատկություններին, դրանց մշակման եղանակներին և ջերմամեկուսիչ նյութերի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացներին՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել արտադրության արդյունավետությունը և նվազեցնել էներգիայի սպառումը։ Ուսումնասիրությունը վերլուծում է պատրաստի նյութերի ջերմաֆիզիկական, մեխանիկական և շահագործման բնութագրերը, ինչպես նաև դրանց կիրառման հնարավորությունները շինարարության, արդյունաբերության և էներգաարդյունավետ շենքերի նախագծման ոլորտներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտադրական ծախսերի կրճատմանը, տեղական հումքային ներուժի արդյունավետ օգտագործմանը, շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության նվազեցմանը և կայուն զարգացման պահանջներին համապատասխան տեխնոլոգիական լուծումների ներդրմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է նյութագիտության, շինարարական ճարտարագիտության, արտադրական տեխնոլոգիաների, էներգաարդյունավետության և բնապահպանական ճարտարագիտության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է սիլիկագելի և ալյումինի օքսիդի մակերևույթին տեղադրված մետաղական և մետաղօքսիդային կատալիզատորների ստացման եղանակների, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և կատալիտիկ ակտիվության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գործոնների վրա, որոնք պայմանավորում են կատալիզատորների արդյունավետությունը օրգանական միացությունների փոխակերպման գործընթացներում, մասնավորապես՝ ն-հեպտանի և դիմեթիլէթիլկարբինոլի ռեակցիաներում։ Ուսումնասիրվում են կրիչների մակերևութային հատկությունները, ակտիվ բաղադրիչների բաշխումը, մետաղական և օքսիդային կենտրոնների ձևավորումը, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը սիլիկագելի և ալյումինի օքսիդի հետ։ Կարևորվում է կատալիզատորների պատրաստման պայմանների ազդեցությունը դրանց կառուցվածքի, ակտիվ կենտրոնների քանակի, կայունության և ընտրողականության վրա։ Ն-հեպտանի փոխակերպումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել կատալիզատորների ակտիվությունը ածխաջրածնային համակարգերում ընթացող տարբեր ռեակցիաների նկատմամբ, իսկ դիմեթիլէթիլկարբինոլի օգտագործումը թույլ է տալիս վերլուծել կատալիտիկ մակերևույթի թթվահիմնային և այլ ֆունկցիոնալ հատկությունները։ Աշխատությունում դիտարկվում են նաև ռեակցիայի պայմանների՝ ջերմաստիճանի, նյութերի հարաբերակցության, ակտիվ բաղադրիչի բնույթի և կրիչի տեսակի ազդեցությունները վերջնական արտադրանքների կազմի և փոխակերպման աստիճանի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է տրվում տարբեր կատալիզատորների համեմատական գնահատմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կառուցվածք–ակտիվություն կապերը և որոշել առավել արդյունավետ համակարգերի ձևավորման սկզբունքները։ Մետաղական և մետաղօքսիդային բաղադրիչների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև կատալիտիկ գործընթացներում դրանց տարբեր գործառույթների և հնարավոր սիներգետիկ ազդեցությունների պարզաբանման համար։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել հետերոգեն կատալիզի տեսական հիմքերի խորացմանը, մակերևութային երևույթների ավելի լավ ըմբռնմանը և բարձր ակտիվությամբ ու ընտրողականությամբ նոր կատալիտիկ նյութերի մշակմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել կատալիզի, ֆիզիկական քիմիայի, նավթաքիմիայի, մակերևույթի քիմիայի և քիմիական տեխնոլոգիայի ոլորտների հետազոտողների, մասնագետների և ուսանողների համար։