Новые аспекты при лечении переломов нижней челюсти в пределах зубного ряда

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է երեխաների մոտ համակցված ադենոիդ-տոնզիլյար և ռինոգեն ծագման քրոնիկ շնչուղային օբստրուկցիայի դեպքում վիրաբուժական միջամտության օբյեկտիվ գնահատման և հիմնավորման խնդիրներին։ Հեղինակը ուսումնասիրում է վերին շնչուղիների քրոնիկ խանգարումների պաթոգենեզը, դրանց ազդեցությունը երեխաների շնչառության, քնի որակի, ընդհանուր զարգացման և կյանքի որակի վրա։ Գրքում վերլուծվում են ադենոտոնզիլյար հյուսվածքի հիպերտրոֆիայի և ռինոլոգիական պաթոլոգիաների համակցված ազդեցությունները, որոնք հանգեցնում են շնչուղիների կայուն նեղացման և ֆունկցիոնալ խանգարումների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ախտորոշման օբյեկտիվ չափանիշներին՝ ներառյալ կլինիկական գնահատումը, էնդոսկոպիկ հետազոտությունները, պատկերային մեթոդները և ֆունկցիոնալ թեստերը, որոնք թույլ են տալիս որոշել վիրաբուժական բուժման ցուցումները։ Հեղինակը քննարկում է նաև կոնսերվատիվ և վիրաբուժական մոտեցումների համեմատական արդյունավետությունը՝ ընդգծելով ադենոտոնզիլէկտոմիայի և համակցված միջամտությունների դերը շնչուղային անցանելիության վերականգնման գործում։ Աշխատությունը կարևոր է մանկական օտորինոլարինգոլոգների, մանկաբույժների և վիրաբույժների համար՝ նպաստելով բուժման օպտիմալ ռազմավարությունների ընտրությանը և կլինիկական որոշումների հիմնավորմանը։

Информатика

Այս թեման վերաբերում է սինթետիկ ապերտուրով ռադարային համակարգերում (SAR՝ Synthetic Aperture Radar) մշակվող ազդանշանների մոդելավորման և իմիտացիայի մեթոդների մշակմանը, որի նպատակն է վերարտադրել իրական ռադարային տվյալների ձևավորման ֆիզիկական և ազդանշանային գործընթացները՝ փորձարարական, հաշվարկային կամ ալգորիթմական միջավայրում։ SAR համակարգերում պատկերի ձևավորումը հիմնված է շարժվող հարթակի (օրինակ՝ արբանյակ կամ ինքնաթիռ) կողմից հավաքվող հետադարձ ցրված ռադիոազդանշանների համադրման վրա, որտեղ սինթետիկ ապերտուրի գաղափարը թույլ է տալիս բարձր լուծաչափով պատկերում ստանալ՝ առանց ֆիզիկական մեծ ալեհավաքի։ Մոդելավորման գործընթացը ներառում է էլեկտրամագնիսական ալիքների տարածման, օբյեկտներից անդրադարձման, փուլային և ամպլիտուդային փոփոխությունների, ինչպես նաև աղմուկի և միջամտությունների հաշվառում։ Իմիտացիոն մեթոդները հաճախ հիմնվում են թվային սիմուլյացիաների, Մոնտե-Կառլո մոտեցումների, ժամանակային և հաճախականային տիրույթներում ազդանշանների վերարտադրման, ինչպես նաև ռադարային վերադարձի մաթեմատիկական մոդելների վրա։ Այս մոտեցումների նախագծումը պահանջում է ազդանշանների մշակման առաջադեմ ալգորիթմների կիրառում՝ ներառյալ ֆուրիեի փոխակերպումներ, մատչելի ֆիլտրավորում, դոպլերյան էֆեկտի մոդելավորում և համահունչ ինտեգրում։ Արդյունքում ստացված մոդելները կիրառվում են ինչպես ռազմական և հեռահար զոնդավորման համակարգերում, այնպես էլ երկրաբանական հետազոտություններում, աղետների մոնիթորինգում և օբյեկտների ճանաչման խնդիրներում՝ ապահովելով SAR տեխնոլոգիայի արդյունավետ փորձարկում և կատարելագործում առանց իրական թռիչքային փորձերի անհրաժեշտության։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում տուբերկուլոզի համաճարակաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և ժամանակակից սոցիալ-տնտեսական պայմաններում հիվանդության կանխարգելման միջոցառումների արդյունավետության գնահատմանը։ Քննության են առնվում հիվանդության տարածվածության ձևավորման հիմնական օրինաչափությունները, բնակչության տարբեր խմբերի շրջանում հիվանդացության վրա ազդող գործոնները և համաճարակաբանական իրավիճակի փոփոխությունների հնարավոր պատճառները։ Վերլուծվում են սոցիալական, տնտեսական, ժողովրդագրական և առողջապահական պայմանների փոխազդեցությունը, ինչպես նաև բնակչության կենսապայմանների, բժշկական օգնության մատչելիության և կանխարգելիչ ծառայությունների կազմակերպման նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տուբերկուլոզի վաղ հայտնաբերմանը, ախտորոշման կազմակերպմանը, հիվանդների բժշկական հսկողությանը և վարակի տարածման կանխարգելմանը։ Դիտարկվում են ռիսկի բարձր մակարդակ ունեցող բնակչության խմբերի հայտնաբերման և նպատակային կանխարգելիչ միջոցառումների կազմակերպման սկզբունքները։ Քննարկվում են համաճարակաբանական վերահսկողության, բնակչության իրազեկման, բուժհաստատությունների աշխատանքի համակարգման և հանրային առողջապահական ծրագրերի դերը հիվանդության տարածման սահմանափակման գործում։ Կարևորվում է սոցիալ-տնտեսական պայմանների հաշվառումը կանխարգելման ռազմավարությունների մշակման ժամանակ, քանի որ հիվանդության տարածման վրա կարող են ազդեցություն ունենալ բնակչության սոցիալական վիճակը, կենսապայմանները և առողջապահական ծառայությունների հասանելիությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կանխարգելիչ ծրագրերի արդյունքների գնահատման և համաճարակաբանական տվյալների շարունակական դիտարկման նշանակությանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու Հայաստանում տուբերկուլոզի դեմ պայքարի համաճարակաբանական և կազմակերպական խնդիրները և դիտարկելու կանխարգելման համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել համաճարակաբանության, ֆթիզիատրիայի, հանրային առողջության և առողջապահության կազմակերպման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հին Եգիպտոսի պատմական անցյալին, հնություններին և այն նյութական ու մշակութային ժառանգությանը, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հին եգիպտական քաղաքակրթության ձևավորման, զարգացման և պատմական նշանակության մասին։ Հին Եգիպտոսը համաշխարհային պատմության հնագույն և ազդեցիկ քաղաքակրթություններից մեկն է, որի զարգացումը սերտորեն կապված էր Նեղոս գետի հովտի բնական պայմանների, երկրագործության, բնակավայրերի առաջացման, պետական կառավարման համակարգի ձևավորման և կրոնական պատկերացումների զարգացման հետ։ Եգիպտական հնությունների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հին հասարակությունների կյանքի, նրանց աշխարհայացքի, գիտելիքների, արվեստի և առօրյա սովորույթների բացահայտման համար։ Հնագիտական հուշարձանները, տաճարները, դամբարանները, քանդակները, արձանագրությունները և պահպանված առարկաները տեղեկություններ են հաղորդում եգիպտացիների հասարակական կառուցվածքի, իշխանության կազմակերպման, կրոնական արարողությունների և մահվան ու հանդերձյալ կյանքի մասին նրանց պատկերացումների վերաբերյալ։ Հին Եգիպտոսի մշակույթի ամենահայտնի հուշարձաններից են բուրգերը, որոնք կառուցվել են որպես փարավոնների դամբարաններ և վկայում են շինարարական գիտելիքների, աշխատանքի կազմակերպման ու իշխանական համակարգի զարգացման բարձր մակարդակի մասին։ Նշանակալի են նաև տաճարային համալիրները, որոնց ճարտարապետությունը, քանդակազարդումները և արձանագրությունները արտացոլում են եգիպտական կրոնական ավանդույթներն ու պետական գաղափարախոսությունը։ Հնությունների ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունեն փարավոնների, աստվածությունների և տարբեր հասարակական խավերի ներկայացուցիչների պատկերները, ինչպես նաև գերեզմանային նկարազարդումները, որոնց միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել հին եգիպտական հագուստի, աշխատանքի, տոնակատարությունների, կենցաղի և արհեստների մասին։ Կարևոր աղբյուր են նաև հիերոգլիֆային արձանագրությունները, որոնք պարունակում են տեղեկություններ պատմական իրադարձությունների, արքայական իշխանության, կրոնական համոզմունքների և վարչական գործունեության մասին։ Եգիպտական գրային համակարգի ուսումնասիրությունը նշանակալի դեր է ունեցել հին աշխարհի պատմության վերակազմության մեջ, քանի որ գրավոր աղբյուրները լրացնում են հնագիտական գտածոների միջոցով ստացված տեղեկությունները և հնարավորություն տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու այդ քաղաքակրթության մասին։ Հին Եգիպտոսի մշակույթը հայտնի է նաև մումիֆիկացման ավանդույթով, որը կապված էր մահից հետո գոյության և մարմնի պահպանման վերաբերյալ կրոնական պատկերացումների հետ։ Դամբարաններում հայտնաբերված առարկաները, զարդերը, կենցաղային իրերը և ծիսական պարագաները կարևոր տեղեկություններ են տալիս նյութական մշակույթի ու հասարակության տարբեր շերտերի կյանքի մասին։ Եգիպտական հնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նաև մաթեմատիկայի, աստղագիտության, բժշկության, ճարտարապետության և արհեստների զարգացման պատմությունը՝ հաշվի առնելով, որ այդ ոլորտներում կուտակված գիտելիքները ձևավորվել են երկարատև փորձի և գործնական պահանջների ազդեցությամբ։ Հին Եգիպտոսի պատմությունը սերտորեն կապված էր Մերձավոր Արևելքի և Միջերկրական ծովի ավազանի այլ ժողովուրդների հետ, ուստի նրա մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հին աշխարհի քաղաքակրթությունների փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այս թեմային նվիրված աշխատությունները նպաստում են պատմական գիտելիքների տարածմանը, ընթերցողների հետաքրքրության ձևավորմանը հնագիտական հուշարձանների նկատմամբ և անցյալի նյութական վկայությունների գիտական նշանակության ընկալմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հին աշխարհի պատմությամբ, հնագիտությամբ, մշակութային ժառանգությամբ և հնագույն քաղաքակրթությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին։ Այն նաև արժեքավոր է հայերեն պատմագիտական հրատարակությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ վկայում է հայերենով տարբեր ժողովուրդների պատմության և մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքներ ներկայացնելու հետաքրքրության մասին։ Միաժամանակ, քանի որ առկա է միայն վերնագիրը և մատենագիտական տվյալները, հնարավոր չէ հաստատել՝ աշխատությունն առավելապես անդրադառնում է եգիպտական ճարտարապետությանը, կրոնական հուշարձաններին, դամբարաններին, նյութական մշակույթին, թե Հին Եգիպտոսի պատմությանը ընդհանուր առմամբ։ Հետևաբար, նկարագրությունը ներկայացնում է վերնագրից բխող հիմնական թեմատիկ շրջանակը՝ առանց գրքի ներսում առկա կոնկրետ գլուխների կամ փաստերի մասին չստուգված պնդումներ կատարելու։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է թարգմանության գործընթացում համընդհանուրի, ազգայինի և անհատականի փոխհարաբերության ուսումնասիրությանը՝ ռոմանական լեզուների փաստական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ թարգմանությունը պարզապես մի լեզվից մյուսը բառերի և նախադասությունների մեխանիկական փոխադրություն չէ, այլ լեզվական, մշակութային և անհատական իմաստների բարդ փոխակերպման գործընթաց։ Յուրաքանչյուր լեզու արտացոլում է տվյալ ժողովրդի պատմական փորձը, մշակույթը, մտածողության առանձնահատկությունները և աշխարհընկալումը, մինչդեռ կոնկրետ ստեղծագործության մեջ այդ ընդհանուր ազգային համակարգը արտահայտվում է հեղինակի անհատական լեզվական ոճի միջոցով։ Այս երեք մակարդակների՝ համընդհանուրի, ազգայինի և անհատականի, միաժամանակյա պահպանությունն ու վերարտադրությունը թարգմանչի համար առաջացնում են ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական խնդիրներ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել այն լեզվական և ոճական միջոցները, որոնց միջոցով համընդհանուր մարդկային հասկացությունները ստանում են ազգային-մշակութային և հեղինակային առանձնահատուկ արտահայտություն։ Համընդհանուրի մակարդակում դիտարկվում են այն իմաստային ու գաղափարական տարրերը, որոնք հասկանալի և նշանակալի են տարբեր մշակույթների ներկայացուցիչների համար։ Ազգային բաղադրիչը վերաբերում է տվյալ լեզվամշակութային միջավայրին բնորոշ իրողություններին, պատկերներին, դարձվածքներին, ավանդույթներին, վարքային նորմերին և աշխարհընկալման առանձնահատկություններին։ Իսկ անհատական մակարդակը կապված է կոնկրետ հեղինակի կամ խոսողի լեզվական ոճի, բառապաշարի, պատկերավորման եղանակների, շարահյուսական կառուցվածքների և արտահայտչական նախասիրությունների հետ։ Ռոմանական լեզուների՝ ֆրանսերենի, իսպաներենի, իտալերենի, պորտուգալերենի և այլ լեզուների փաստական նյութի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր լեզվական համակարգերի և մշակութային միջավայրերի փոխհարաբերությունները։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել բնագրային և թարգմանված տեքստեր՝ պարզելու համար, թե ինչպիսի փոխակերպումների են ենթարկվում ազգային և հեղինակային առանձնահատկությունները թարգմանության ժամանակ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել առանցքային բառերի, դարձվածաբանական միավորների, փոխաբերությունների, մշակութային իրույթների, խոսքային ոճերի և շարահյուսական կառուցվածքների թարգմանությանը։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն դեպքերը, երբ բառացի թարգմանությունը կարող է պահպանել լեզվական ձևը, սակայն կորցնել ազգային կամ անհատական իմաստային երանգը։ Միաժամանակ չափազանց ազատ թարգմանությունը կարող է հանգեցնել բնագրի ազգային և հեղինակային յուրահատկությունների աղավաղման։ Այդ պատճառով աշխատության կարևոր խնդիրներից է այնպիսի թարգմանական լուծումների որոնումը, որոնք միաժամանակ ապահովում են բովանդակային համարժեքությունը, ազգային-մշակութային առանձնահատկությունների փոխանցումը և հեղինակի անհատական ոճի հնարավորինս ամբողջական պահպանումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև թարգմանչի ստեղծագործական դերին։ Թարգմանիչը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես երկու լեզվամշակութային համակարգերի միջնորդ և ստիպված է որոշումներ կայացնել այն դեպքերում, երբ բնագրի որևէ տարր չունի ուղղակի համարժեք թիրախային լեզվում։ Այդ իրավիճակներում կիրառվող նկարագրական, փոխարինող, բացատրական, հարմարեցնող կամ այլ թարգմանական ռազմավարությունները կարող են էապես ազդել վերջնական տեքստի բնույթի վրա։ Ուստի թարգմանչի անհատական ընտրությունը նույնպես դառնում է հետազոտության կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատության տեսական նշանակությունը կապված է թարգմանության համարժեքության և համարժեք վերարտադրության խնդրի ավելի խորքային ըմբռնման հետ, քանի որ այն դիտարկում է թարգմանական գործընթացը ոչ միայն լեզվական մակարդակում, այլև մշակութային և հեղինակային հարաբերությունների համատեքստում։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել գեղարվեստական և մասնագիտական թարգմանության, թարգմանիչների պատրաստման, միջմշակութային հաղորդակցության և համեմատական լեզվաբանության ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել թարգմանագետներին, լեզվաբաններին, ռոմանական լեզուների մասնագետներին, գրականագետներին, թարգմանիչներին, դասախոսներին և թարգմանության տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հաջողված թարգմանությունը պահանջում է համընդհանուր իմաստների, ազգային-մշակութային առանձնահատկությունների և անհատական հեղինակային արտահայտության հավասարակշռված վերարտադրում՝ թարգմանչին ներկայացնելով ոչ միայն լեզվական, այլև մշակութաբանական ու ստեղծագործական բարդ խնդիրներ։

История

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ս.Գ. Շահումյանի գաղափարական և քաղաքական գործունեության վերլուծությանը՝ առանձնապես կենտրոնանալով նրա դիրքորոշման վրա ժողովրդի զանգվածների դերի վերաբերյալ պատմության մեջ՝ մարքսիստ-լենինյան տեսության համատեքստում։ Դիտարկվում է Շահումյանի տեսական և հրապարակախոսական գործունեությունը, որտեղ նա պաշտպանում էր այն մոտեցումը, որ պատմական գործընթացների հիմնական շարժիչ ուժը սոցիալական լայն զանգվածներն են, հատկապես աշխատավոր դասակարգը, այլ ոչ թե առանձին անհատները կամ վերնախավերը։ Աշխատանքում վերլուծվում է, թե ինչպես էր նա մեկնաբանում մարքսիստական պատմագիտական սկզբունքները՝ ընդգծելով արտադրական հարաբերությունների, դասակարգային պայքարի և հեղափոխական շարժումների դերը հասարակական զարգացման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա մասնակցությանը հեղափոխական իրադարձություններին և հրապարակային ելույթներին, որտեղ նա փորձում էր տեսական հիմնավորում տալ զանգվածների ինքնակազմակերպման և քաղաքական ակտիվության անհրաժեշտությանը։ Քննարկվում է նաև Շահումյանի գործունեության ազդեցությունը խորհրդային պատմագրության ձևավորման վրա, որտեղ ժողովրդի դերը դիտարկվում էր որպես պատմության հիմնական շարժիչ ուժ՝ համահունչ մարքսիստ-լենինյան մեթոդաբանությանը։ Ընդգծվում է, որ նրա մոտեցումները միաժամանակ ծառայում էին ինչպես գաղափարական, այնպես էլ քաղաքական նպատակների՝ նպաստելով հեղափոխական գաղափարախոսության տարածմանը և զանգվածների քաղաքական ներգրավվածության խթանմանը։