Նյութեր մասսայական գրադարանների աշխատողների սեմինար պարապմունքների համար: 2-րդ կիսամյակ

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Լոռու տարածաշրջանի ճարտարապետական ժառանգության, տեղական շինարարական ավանդույթների և ճարտարապետական դպրոցի ձևավորման ու զարգացման պատմամշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են Լոռու ճարտարապետության պատմական զարգացման հիմնական փուլերը, տարածաշրջանի աշխարհագրական, բնական և հասարակական պայմանների ազդեցությունը շինարվեստի ձևավորման վրա, ինչպես նաև տեղական ճարտարապետական ավանդույթների փոխհարաբերությունները հայկական միջնադարյան ճարտարապետության ընդհանուր զարգացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցական և վանական համալիրների, պաշտամունքային կառույցների, գավիթների, զանգակատների և այլ ճարտարապետական հուշարձանների հորինվածքային, կառուցվածքային ու գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են շինարարական տեխնիկայի, քարամշակման, ճարտարապետական զարդաքանդակների, տարածական լուծումների և կառուցվածքային համակարգերի զարգացման օրինաչափությունները։ Անդրադարձ է կատարվում Հաղպատի, Սանահինի, Ախթալայի և տարածաշրջանի այլ պատմաճարտարապետական համալիրների նշանակությանը՝ որպես Լոռու շինարվեստի ինքնատիպ դրսևորումների օրինակներ։ Կարևորվում են տեղական վարպետների ստեղծագործական ավանդույթները, ճարտարապետական ձևերի շարունակականությունը, հարակից մշակութային կենտրոնների հետ փոխազդեցությունները և պատմական հուշարձանների պահպանության ու վերականգնման հիմնախնդիրները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետության պատմաբանների, արվեստաբանների, հնագետների, մշակութաբանների, հուշարձանների պահպանության մասնագետների, հայագետների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Другие предметы

Այն նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, ֆերմերների և ոլորտի մասնագետների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները և բարելավել արտադրության արդյունավետությունը։ Նյութում հանգամանալից նկարագրվում են ոչխարների և այծերի կենսաբանական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները, ցեղատեսակների բազմազանությունը, դրանց ընտրության և բարելավման սկզբունքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կենդանիների կերակրման կազմակերպմանը՝ հաշվի առնելով տարբեր տարիքային խմբերը, արտադրական ուղղվածությունները (միս, կաթ, բուրդ) և սեզոնային պայմանները։ Մանրամասն ներկայացվում են նաև պահվածքի և խնամքի տեխնոլոգիաները, գոմերի կառուցվածքային պահանջները, հոտերի կառավարման ձևերը և արոտավայրերի արդյունավետ օգտագործումը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից է բազմացման և սելեկցիայի հարցերի լուսաբանումը՝ ընդգծելով բարձր արտադրողականության հասնելու ուղիները։ Բացի այդ, անդրադարձ է կատարվում կենդանիների առողջապահությանը՝ հիվանդությունների կանխարգելմանը, ախտորոշմանը և բուժման ընդհանուր մոտեցումներին, ինչպես նաև հիգիենայի և կենսանվտանգության կանոններին։ Նյութում ներառված են նաև տնտեսագիտական վերլուծություններ՝ արտադրանքի ինքնարժեքի նվազեցման, շահութաբերության բարձրացման և շուկայական պահանջներին համապատասխան արտադրություն կազմակերպելու վերաբերյալ։

Литература

XVII–XVIII դդ. արտասահմանյան գրականության պատմություն աշխատությունը գրականագիտական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է 17-րդ և 18-րդ դարերի եվրոպական գրականության զարգացման հիմնական փուլերը՝ ընդգրկելով բարոկկոյի, կլասիցիզմի, լուսավորականության և նախառոմանտիզմի ուղղությունները, այն վերլուծում է այդ ժամանակաշրջանի գրականության գաղափարական հիմքերը՝ մարդու, հասարակության, պետության և բանականության վերաբերյալ նոր պատկերացումների ձևավորումը, ինչպես նաև ուսումնասիրում է տարբեր երկրների՝ Ֆրանսիայի, Անգլիայի, Գերմանիայի և այլ եվրոպական մշակութային կենտրոնների գրական գործընթացները, առանձնացնելով կարևոր հեղինակներին և նրանց ստեղծագործությունների ազդեցությունը գրական ձևերի ու ժանրերի զարգացման վրա, միաժամանակ գիրքը ցույց է տալիս, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները և սոցիալ-քաղաքական փոփոխությունները անդրադարձել գրականության թեմատիկ և ոճական բազմազանության վրա, նպաստելով նոր գրական մտածողության ձևավորմանը և ժամանակակից եվրոպական գրականության հիմքերի ստեղծմանը։

Психология

Աշխատությունը նվիրված է տարբեր էթնիկական խմբերի միջև անհանդուրժողական վերաբերմունքի ձևավորման և դրսևորման վրա ազդող սոցիալական ու հոգեբանական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անհատական վերաբերմունքների, խմբային ինքնության, սոցիալական միջավայրի և հասարակական գործընթացների փոխազդեցությունն է՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն մեխանիզմները, որոնց պայմաններում կարող են ձևավորվել կանխակալ պատկերացումներ, բացասական կարծրատիպեր և սոցիալական հեռավորություն այլ խմբերի նկատմամբ։ Միջէթնիկական անհանդուրժողականությունը դիտարկվում է որպես բազմագործոն երևույթ, որը հնարավոր չէ բացատրել միայն անձի անհատական հատկանիշներով կամ միայն հասարակական պայմաններով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սոցիալական նույնականացման գործընթացները, «մենք» և «նրանք» խմբային սահմանների ձևավորումը, խմբային պատկանելության նշանակությունը և այն պայմանները, որոնցում տարբերությունների ընդգծումը կարող է վերածվել բացասական վերաբերմունքի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել կարծրատիպերի և նախապաշարմունքների ձևավորման մեխանիզմներին, դրանց փոխանցմանը սոցիալական միջավայրում և անհատների վարքագծի վրա ունեցած ազդեցությանը։ Կարևորվում է նաև ընտանիքի, կրթական միջավայրի, հասակակիցների խմբերի, զանգվածային հաղորդակցության և հանրային խոսույթի դերը տարբեր էթնիկական խմբերի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործում։ Ուսումնասիրության առանձին ուղղություն կարող է լինել սոցիալական անորոշության, մրցակցության ընկալման, խմբային սպառնալիքի զգացման և հասարակական լարվածության կապը անհանդուրժողական վերաբերմունքների հետ՝ հաշվի առնելով, որ նման կապերը կարող են տարբեր կերպ արտահայտվել տարբեր սոցիալական և պատմական պայմաններում։ Միաժամանակ կարող են քննության առնվել այն գործոնները, որոնք նպաստում են հանդուրժողականության, փոխադարձ վստահության և կառուցողական միջխմբային հարաբերությունների ձևավորմանը։ Դրանց շարքում կարող են դիտարկվել համագործակցային շփումները, ընդհանուր նպատակների առկայությունը, կրթությունը, քննադատական մտածողությունը և տարբեր խմբերի ներկայացուցիչների միջև հավասար ու շարունակական հաղորդակցությունը։ Հետազոտությունը կարող է համադրել հարցումների, սոցիալ-հոգեբանական գնահատումների և խմբային հարաբերությունների վերլուծության արդյունքները՝ անհանդուրժողականության ձևավորման պայմանների բազմակողմանի պատկեր ստանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական հոգեբանության, էթնոհոգեբանության և միջխմբային հարաբերությունների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել միջէթնիկական անհանդուրժողականության առաջացման սոցիալ-հոգեբանական նախադրյալները և հանդուրժողական փոխհարաբերությունների ձևավորմանը նպաստող պայմանները։

Экономика

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգում բանկային վերահսկողության արդյունավետության գնահատմանը անցումային փուլում՝ կենտրոնանալով ֆինանսական կայունության, ռիսկերի կառավարման և կարգավորիչ մարմինների դերի վրա։ Աշխատությունը վերլուծում է բանկերի գործունեության վերահսկման մեթոդները, ներառյալ ֆինանսական հաշվետվությունների վերլուծությունը, կապիտալի պահանջների և վարկային ռիսկերի գնահատումը, ինչպես նաև մոնիթորինգի ու ինսթիտուցիոնալ վերահսկման գործիքների կիրառումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անցումային տնտեսության առանձնահատկություններին, շուկայի փոփոխականության և կարգավորման համակարգի ձևավորման ազդեցությանը, ինչպես նաև ֆինանսական շուկայի ինտեգրման և միջազգային չափանիշների ընդունման մարտահրավերներին։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է միջազգային փորձը և առաջարկում մեխանիզմներ բանկային վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման, համակարգի թափանցիկության ամրապնդման և ֆինանսական կայունության ապահովման նպատակով, ինչը կարևոր է ինչպես պետական կարգավորիչների, այնպես էլ բանկային ոլորտի մասնագետների համար։

Литература

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Միխայիլ Յուրևիչ Լերմոնտովի ստեղծագործության հայ գրականության մեջ ունեցած արձագանքին՝ հատկապես նրա երկերի հայերեն թարգմանություններին, գրական ավանդույթների ձևավորմանը և հայ քննադատական մտքի կողմից ռուս մեծ բանաստեղծի ստեղծագործության ընկալմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ռուս-հայ գրական և մշակութային կապերի պատմության տեսանկյունից, քանի որ Լերմոնտովի ստեղծագործությունը հայ ընթերցողին հասանելի է դարձել ոչ միայն թարգմանությունների միջոցով, այլև հայ գրականության և գրականագիտության վրա թողած բազմաշերտ ազդեցությամբ։ Աշխատության առանցքում թարգմանության խնդիրն է՝ ինչպես է Լերմոնտովի գեղարվեստական աշխարհը փոխանցվել հայերեն, ինչպիսի լեզվական, ոճական և չափածո դժվարությունների են հանդիպել թարգմանիչները և ինչ եղանակներով են փորձել պահպանել բնագրի իմաստային ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Լերմոնտովի պոեզիան առանձնանում է բարձր հուզականությամբ, փիլիսոփայական ենթատեքստով, բնության և անհատի փոխհարաբերության յուրահատուկ պատկերավորմամբ, ներքին հակասությունների արտահայտմամբ և երաժշտական բանաստեղծական խոսքով, ուստի նրա ստեղծագործությունների թարգմանությունը հայերեն պահանջել է ոչ միայն լեզվական, այլև գեղարվեստական բարձր վարպետություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված թարգմանությունների համեմատական դիտարկումը։ Թարգմանական տարբերակները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակի հայ գրական լեզվի զարգացումը, գեղագիտական նախասիրությունները և ռուս գրականության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Միևնույն ստեղծագործության տարբեր թարգմանությունները հնարավորություն են տալիս տեսնելու, թե ինչպես են փոխվել բառապաշարի, շարահյուսության, հանգավորման, չափածոյի և պատկերավորման նկատմամբ մոտեցումները։ Այս առումով թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես օտարալեզու ստեղծագործության փոխանցում, այլև որպես հայ գրական մշակույթի զարգացման գործընթացի մաս։ Լերմոնտովի ստեղծագործության ազդեցությունը հայ գրականության վրա ուսումնասիրելիս առանձնահատուկ նշանակություն ունի գրական ավանդույթների հարցը։ Նրա պոեզիայի որոշ թեմաներ՝ ազատության ձգտումը, անհատի և հասարակության հակադրությունը, միայնության զգացումը, ներքին ընդվզումը, հայրենի բնության նկատմամբ վերաբերմունքը և հերոսական կերպարի որոնումը, տարբեր ձևերով արձագանք են գտել հայ գրականության մեջ։ Այդ ազդեցությունը պարտադիր չէ հասկանալ որպես ուղղակի ընդօրինակում․ ավելի ճիշտ այն կարելի է դիտարկել որպես գեղարվեստական մտածողության և թեմատիկ մոտիվների փոխազդեցություն, որի միջոցով հայ գրողները յուրացրել կամ վերաիմաստավորել են ռուսական ռոմանտիկական գրականության որոշ առանձնահատկություններ։ Հատուկ ուշադրության է արժանի Լերմոնտովի ստեղծագործության հայ քննադատական ընկալումը։ Հայ գրականագետներն ու քննադատները տարբեր ժամանակաշրջաններում անդրադարձել են նրա պոեզիայի գաղափարական բովանդակությանը, գեղարվեստական արժեքին, ռոմանտիկական աշխարհայացքին և կերպարների հոգեբանական խորությանը։ Քննադատական անդրադարձների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է փոփոխվել Լերմոնտովի գրական կերպարը հայ մշակութային միջավայրում և ինչպիսի մեկնաբանական շեշտադրումներ են գերակշռել տարբեր պատմական փուլերում։ Ռուս-հայ գրական կապերի համատեքստում Լերմոնտովի ընկալումը հատկապես կարևոր է նաև այն պատճառով, որ նրա ստեղծագործությունը կապված է Կովկասի թեմայի հետ։ Կովկասը նրա կենսագրության և գրական աշխարհի կարևոր բաղադրիչներից էր, իսկ կովկասյան բնությունը, ժողովուրդները և պատմական միջավայրը բազմիցս արտացոլվել են նրա ստեղծագործություններում։ Այդ հանգամանքը լրացուցիչ հետաքրքրություն է հաղորդում նրա ժառանգության հայերեն ընկալմանը, քանի որ հայկական մշակութային միջավայրը նույնպես անմիջականորեն կապված էր տարածաշրջանի պատմական և մշակութային իրականության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր կարող է լինել նաև Լերմոնտովի արձակի և պոեզիայի տարբերակված ընկալումը։ Նրա չափածո ստեղծագործությունների թարգմանության դեպքում առաջնային խնդիրներից են ռիթմը, հանգը, բանաստեղծական պատկերները և հնչերանգը, մինչդեռ արձակի դեպքում ավելի մեծ նշանակություն են ստանում պատմողական ոճը, կերպարների խոսքը, հոգեբանական նրբությունները և շարադրանքի կառուցվածքը։ Այս տարբերությունները թարգմանական գործընթացը դարձնում են բազմաշերտ և հնարավորություն են տալիս գնահատելու հայ թարգմանիչների կիրառած տարբեր ռազմավարությունները։ Աշխատանքի արժեքավոր կողմերից մեկը կարող է լինել նաև Լերմոնտովի ստեղծագործության հայերեն հրատարակությունների և թարգմանական ժառանգության համակարգումը։ Այդպիսի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հետևել, թե երբ և ինչ փուլերով է ռուս բանաստեղծի ժառանգությունը ներթափանցել հայ գրական շրջանառության մեջ, որ գործերն են առավել հաճախ թարգմանվել և վերահրատարակվել, և ինչպիսի տեղ է հատկացվել նրան հայ գրական-մշակութային կյանքում։ Այս գործընթացը միաժամանակ ցույց է տալիս հայ ընթերցողի հետաքրքրությունը ռուս դասական գրականության նկատմամբ և հայ թարգմանական մշակույթի զարգացման աստիճանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Լերմոնտովի հայ գրական ընկալումը ներկայացնում է երեք փոխկապակցված ուղղություններով՝ թարգմանական ժառանգություն, գրական ազդեցություն և քննադատական մեկնաբանություն։ Այդ երեք ոլորտների համադրումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես է ռուսական ռոմանտիզմի խոշորագույն ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործությունը ներթափանցել հայ մշակութային տարածք և վերաիմաստավորվել հայ գրականության ու գրականագիտության շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ռուս-հայ գրական կապերով, թարգմանագիտությամբ, ռուսական և հայկական գրականության փոխազդեցությամբ, Լերմոնտովագիտությամբ և գրական քննադատության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։