Построение и оптимизация законов управления движением двух динамических объектов в задачах избежания столкновения

Литература

«Դիսպերսիա» անվանումը սովորաբար գիտական ոլորտում նշանակում է տարածում կամ տարաբնույթ բաղադրիչների բաժանում, հատկապես ֆիզիկայում՝ լույսի կամ ալիքների վարքի նկարագրման համատեքստում։ Գրական ստեղծագործության դեպքում նման վերնագիրը հաճախ կիրառվում է փոխաբերական իմաստով՝ մատնանշելով մտքերի, զգացմունքների կամ փորձառությունների տարածում, տարրալուծում կամ բազմակողմանիություն։ Այդ պատճառով այն կարող է ընկալվել որպես խորհրդանշական վերնագիր ունեցող ստեղծագործություն, որտեղ կարևոր դեր ունի իմաստային խորությունը և պատկերային մտածողությունը։ Եթե գործը գեղարվեստական է, ապա այն հավանաբար կառուցված է ներքին մտորումների, հոգեբանական վիճակների և գաղափարական շերտերի վրա, որտեղ «դիսպերսիան» կարող է արտահայտել մարդու ներաշխարհի բեկբեկվածությունը կամ իրականության բազմաշերտ ընկալումը։ Եթե այն գիտահանրամատչելի կամ ակադեմիական բնույթի է, ապա կենտրոնը կարող է լինել ֆիզիկական կամ մաթեմատիկական երևույթների բացատրությունը՝ հատկապես ալիքների, օպտիկայի կամ համակարգային վարքի շրջանակում։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է XIII–XIV դարերի Վերին Հայաստանի մանրանկարչության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով տարածաշրջանում ձևավորված գեղարվեստական ավանդույթների առանձնահատկությունները, զարգացման ընթացքը և կապերը հայկական միջնադարյան ձեռագրարվեստի այլ կենտրոնների հետ։ Հետազոտության կենտրոնում ձեռագրերի պատկերազարդումն է՝ որպես ոչ միայն կրոնական բովանդակության արտահայտման միջոց, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի գեղարվեստական մտածողության, մշակութային միջավայրի և հասարակական կյանքի կարևոր վկայություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել Վերին Հայաստանի ձեռագրերի մանրանկարների պատկերագրական և ոճական առանձնահատկությունները, կոմպոզիցիոն կառուցվածքը, կերպարների ներկայացման եղանակները, գունային համակարգը, զարդանախշերը և գեղարվեստական ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են տեղական գեղարվեստական ավանդույթները փոխազդել հայկական մանրանկարչության այլ դպրոցների և հարակից տարածաշրջանների արվեստի հետ։ XIII–XIV դարերի պատմական ու քաղաքական բարդ պայմանների համատեքստում ձեռագրային արվեստի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել մշակութային ժառանգության պահպանման և գեղարվեստական ավանդույթների շարունակականության խնդիրները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև առանձին ձեռագրերի և մանրանկարների համեմատական քննությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել վարպետների անհատական ձեռագիրը, պատկերագրական ընդհանրությունները, կրկնվող մոտիվները և ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցած ոճական փոփոխությունները։ Մանրանկարչության ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև ձեռագրերի ձևավորման մյուս բաղադրիչները՝ գլխազարդերը, լուսանցազարդերը, զարդագրերը և դեկորատիվ այլ տարրերը, որոնք ամբողջացնում են ձեռագրի գեղարվեստական կերպարը։ Աշխատությունը կարևոր է հայկական միջնադարյան արվեստի պատմության համար, քանի որ ներկայացնում է Վերին Հայաստանը որպես ինքնատիպ գեղարվեստական միջավայր և հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել XIII–XIV դարերի հայկական մանրանկարչության աշխարհագրական ու ոճական բազմազանության մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, հայագետներին, ձեռագրագետներին, միջնադարագետներին, մշակութաբաններին և հայկական միջնադարյան արվեստի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1878-1914 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում, մասնավորապես Արևմտյան Հայաստանի վեց հիմնական նահանգներում՝ Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի, Խարբերդի, Դիարբեքիրի և Սեբաստիայի վիլայեթներում, հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ առկա վիճակագրական տվյալների ուսումնասիրությանը և համեմատական վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում Օսմանյան կառավարության և Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքարանի կողմից հավաքագրված ու հրապարակված ժողովրդագրական տվյալներն են, դրանց ձևավորման մեթոդաբանությունը, հավաստիության աստիճանը, տարբերությունների պատճառները և քաղաքական նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է նրանով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում հայ բնակչության թվաքանակի և դրա հարաբերակցության հարցը մյուս էթնիկ ու կրոնական խմբերի նկատմամբ դուրս էր գալիս զուտ ժողովրդագրական վիճակագրության շրջանակներից և անմիջականորեն առնչվում էր Հայկական հարցին, միջազգային դիվանագիտությանը և Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում բարեփոխումների իրականացման խնդրին։ Աշխատանքը ներկայացնում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ վիճակագրական տվյալները կարող էին դառնալ քաղաքական ու դիվանագիտական պայքարի կարևոր գործիք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բեռլինի պայմանագրից հետո ձևավորված իրավիճակին, երբ արևմտահայաբնակ նահանգներում բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերաբերյալ տվյալները կարևոր նշանակություն ստացան բարեփոխումների անհրաժեշտության և դրանց տարածքային ու քաղաքական հիմնավորման քննարկումներում։ Հետազոտության կարևոր բաժիններից է Օսմանյան պաշտոնական վիճակագրության և Հայոց պատրիարքարանի տվյալների համադրումը։ Ուսումնասիրության մեջ մանրամասն անդրադարձ է կատարվում պատրիարքարանի կողմից 1878-1880 և 1913-1914 թվականներին կազմակերպված մարդահամարներին, դրանց անցկացման ընթացքին, հարցաթերթերի բովանդակությանը, տեղական հոգևոր և վարչական կառույցների մասնակցությանը, ինչպես նաև այն դժվարություններին ու խոչընդոտներին, որոնց հանդիպել են տվյալների հավաքագրման ընթացքում։ Միաժամանակ վերլուծվում են Օսմանյան վիճակագրության առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող էին ազդել բնակչության հաշվառման ամբողջականության ու արդյունքների վրա։ Համեմատական տվյալները ցույց են տալիս, որ երկու կառույցների ներկայացրած թվերը էականորեն տարբերվում էին միմյանցից, հատկապես վեց նահանգների հայ բնակչության հաշվարկներում, ինչն ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում է ոչ միայն որպես վիճակագրական մեթոդների տարբերության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրության համատեքստում։ Աշխատանքը փորձում է պարզել, թե որքանով կարող էին վարչական սահմանները, հաշվառման մեթոդները, կրոնական պատկանելության հիմքով բնակչության դասակարգումը, տեղական իշխանությունների գործունեությունը, միգրացիաները և այլ ժողովրդագրական գործընթացներ ազդել վերջնական թվերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այն հարցին, թե ինչպես էր բնակչության թվաքանակի խնդիրը ներկայացվում միջազգային դիվանագիտական գործընթացներում, հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ հայկական բարեփոխումների հարցը կրկին ակտիվորեն հայտնվում էր միջազգային օրակարգում։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ ոչ միայն ներկայացնում է վիճակագրական թվերը, այլև փորձում է գնահատել դրանց՝ որպես պատմական աղբյուրների արժեքը, սահմանափակումները և փոխադարձ համադրելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել որևէ մեկ վիճակագրական համակարգի տվյալները մեխանիկորեն ընդունելուց և խնդիրը դիտարկել ավելի լայն՝ քաղաքական, վարչական, ժողովրդագրական և աղբյուրագիտական համատեքստում։ Աշխատանքի կարևորությունը հատկապես ընդգծվում է Հայոց ցեղասպանության նախօրյակի ժողովրդագրական պատկերը վերականգնելու տեսանկյունից, քանի որ նախապատերազմյան հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ տարբեր տվյալները հետագայում նշանակալի դեր են ունեցել ինչպես պատմագիտական ուսումնասիրություններում, այնպես էլ զոհերի թվաքանակի և ցեղասպանության ժողովրդագրական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներում։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Օսմանյան կայսրության բազմազգ և բազմակրոն հասարակության ժողովրդագրական կառուցվածքի մասին՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն հայերի բացարձակ թվաքանակին, այլև նրանց տեսակարար կշռին տվյալ տարածքների ընդհանուր բնակչության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, աղբյուրագիտության, վիճակագրական վերլուծության և Հայկական հարցի պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելու համար արևմտահայության թվաքանակի վերաբերյալ տվյալների ձևավորման, ներկայացման և քաղաքական օգտագործման առանձնահատկությունները 1878-1914 թվականներին։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, արևմտահայության ժողովրդագրությամբ և Հայոց ցեղասպանության նախապատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Экономика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է կոլեկտիվ ներդրումային ինստիտուտների ներդրման, գործունեության կազմակերպման և զարգացման հիմնախնդիրներին Հայաստան-ի ֆինանսական շուկայում։ Աշխատությունում վերլուծվում են ներդրումային ֆոնդերի և այլ կոլեկտիվ ներդրումային կառույցների տնտեսական էությունը, գործառույթները և դերը կապիտալի շուկայի զարգացման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ներդրողների միջոցների համախմբման, ակտիվների կառավարման, ռիսկերի դիվերսիֆիկացման և ներդրումային եկամտաբերության ապահովման մեխանիզմներին։ Քննարկվում են նաև ոլորտի իրավական կարգավորումները, վերահսկողության համակարգերը, ներդրումային մշակույթի ձևավորման խնդիրները և ֆինանսական շուկայի զարգացման վրա կոլեկտիվ ներդրումային ինստիտուտների ազդեցությունը։ Աշխատությունը գնահատում է միջազգային փորձի կիրառելիությունը տեղական պայմաններում և առաջարկում է գործնական մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել ներդրումային միջավայրի բարելավմանը, երկարաժամկետ խնայողությունների ներգրավմանը և ֆինանսական համակարգի կայուն զարգացմանը։

Экономика

Սոցիոլոգիական և սոցիալ-տնտեսական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անցումային տնտեսությամբ երկրներում տեղի ունեցող սոցիալական վերափոխումների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Քննության են առնվում տնտեսական համակարգի փոփոխություններին զուգահեռ հասարակության սոցիալական կառուցվածքում, բնակչության կենսամակարդակում, զբաղվածության և սոցիալական հարաբերությունների ոլորտներում տեղի ունեցող գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական շերտավորման, եկամուտների տարբերակման, աշխատանքի շուկայի փոփոխությունների, աղքատության և սոցիալական պաշտպանության հետ կապված հիմնախնդիրներին։ Վերլուծվում են տնտեսական վերափոխումների ազդեցությունները տարբեր սոցիալական խմբերի վիճակի, հասարակական վարքագծի և նոր սոցիալական հարաբերությունների ձևավորման վրա։ Քննարկվում են նաև պետական սոցիալական քաղաքականության, սոցիալական ինստիտուտների վերափոխման և բնակչության՝ փոփոխվող տնտեսական պայմաններին հարմարվելու խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու անցումային ժամանակաշրջանում տնտեսական և սոցիալական գործընթացների փոխկապակցվածությունը և հասարակական փոփոխությունների հիմնական ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգիայի, սոցիալական տնտեսագիտության, սոցիալական քաղաքականության և անցումային տնտեսությունների ուսումնասիրության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Математика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է լիցքավորված մասնիկների և մոդուլացված խտությամբ մասնիկային փնջերի օնդուլյատորային ճառագայթման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում գտնվում է այն երևույթի վերլուծությունը, որը դիտվում է լիցքավորված մասնիկների՝ պարբերական էլեկտրամագնիսական դաշտում կամ համապատասխան տատանողական պայմաններում շարժման ժամանակ, երբ դրանց շարժման դինամիկան հանգեցնում է ճառագայթման առաջացման և ձևավորման յուրահատուկ օրինաչափությունների։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնիկների և մասնիկային սեղմուկների խտության մոդուլացման ազդեցությանը ճառագայթման ինտենսիվության, սպեկտրային բնութագրերի, ուղղվածության և այլ պարամետրերի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ինչպես առանձին լիցքավորված մասնիկների ճառագայթման գործընթացները, այնպես էլ կոլեկտիվ էֆեկտները, որոնք կարող են առաջանալ մասնիկների խմբավորված կամ մոդուլացված բաշխման պայմաններում։ Քննության են առնվում ճառագայթման կոհերենտության, ինտենսիվության փոփոխության, հաճախականային կառուցվածքի և մասնիկների փոխադարձ դասավորվածության հետ կապված հարցերը։ Աշխատության տեսական մոտեցումները կարող են հիմնվել էլեկտրադինամիկայի, ճառագայթման տեսության և բարձր էներգիաների մասնիկների շարժման մաթեմատիկական մոդելների վրա՝ հնարավորություն տալով բացահայտել ուսումնասիրվող գործընթացների հիմնական օրինաչափությունները։ Կարևորվում է մոդուլացված խտությամբ փնջերի օգտագործման հնարավոր նշանակությունը ճառագայթման վերահսկման, մասնիկների արագացուցիչների ֆիզիկայի և ժամանակակից ճառագայթման աղբյուրների հետազոտության ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է նպաստել մասնիկային փնջերի դինամիկայի և կոհերենտ ճառագայթման երևույթների ավելի խորքային ըմբռնմանը, ինչպես նաև տեսական մոդելների և համապատասխան հաշվարկային մոտեցումների կատարելագործմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել տեսական և կիրառական ֆիզիկայի մասնագետներին, մասնիկների արագացուցիչների ֆիզիկայով զբաղվող գիտնականներին, էլեկտրադինամիկայի և ճառագայթման տեսության հետազոտողներին, ասպիրանտներին և բարձր էներգիաների ֆիզիկայի ոլորտով հետաքրքրվող ուսանողներին։