Շատ կարևոր հարցեր յուրաքանչյուր մարդու համար

Педагогика

Բնապահպանական կրթության կազմակերպումը Հայաստանի Հանրապետությունում նպատակ ունի ձևավորել հասարակության էկոլոգիական գիտակցություն, պատասխանատու վերաբերմունք շրջակա միջավայրի նկատմամբ և կայուն զարգացման սկզբունքների ըմբռնում։ Այն կարևոր ուղղություն է կրթական համակարգում, քանի որ բնապահպանական խնդիրները՝ օդի և ջրի աղտոտումը, անտառահատումները, կենսաբազմազանության կորուստը և կլիմայական փոփոխությունները, անմիջական ազդեցություն ունեն մարդու կյանքի որակի վրա։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթությունը իրականացվում է ինչպես դպրոցական, այնպես էլ բարձրագույն և ոչ ֆորմալ կրթական մակարդակներում։ Դպրոցներում այն ներառված է տարբեր առարկաների շրջանակում, հատկապես «Բնագիտություն», «Կենսաբանություն» և «Աշխարհագրություն» առարկաներում, որտեղ աշակերտները ծանոթանում են բնության պահպանության հիմնական սկզբունքներին և էկոլոգիական խնդիրներին։ Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում բնապահպանական կրթությունը խորացվում է մասնագիտական ծրագրերի միջոցով՝ պատրաստելով էկոլոգներ, բնապահպաններ և հարակից ոլորտների մասնագետներ։ Բացի պաշտոնական կրթությունից, կարևոր դեր ունեն նաև հասարակական կազմակերպությունները, որոնք իրականացնում են տարբեր ծրագրեր, սեմինարներ և արշավներ՝ ուղղված բնապահպանական իրազեկության բարձրացմանը։ Մեծ նշանակություն ունեն նաև բնապահպանական արշավները, ծառատունկի ծրագրերը և դպրոցական էկոակումբները, որոնք նպաստում են գործնական հմտությունների ձևավորմանը։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթության զարգացման գործում ներգրավված են նաև պետական կառույցներ, մասնավորապես շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտում գործող նախարարությունները, որոնք մշակում են քաղաքականություն և ծրագրեր էկոլոգիական կրթության խթանման համար։ Միջազգային համագործակցությունը նույնպես կարևոր դեր ունի, քանի որ տարբեր ծրագրերի միջոցով Հայաստան են ներմուծվում ժամանակակից փորձ և կրթական մեթոդներ։ Այսպիսով, բնապահպանական կրթության կազմակերպումը ՀՀ-ում ուղղված է հասարակության էկոլոգիական մտածողության զարգացմանը, շրջակա միջավայրի պահպանությանը և կայուն զարգացման ապահովմանը։

Религия

Աշխատությունը համառոտ ներկայացնում է քրիստոնեական հավատքի հիմնական սկզբունքները՝ դրանք մեկնաբանելով Հայ առաքելական եկեղեցու դավանաբանական դիրքորոշման և հոգևոր ավանդության տեսանկյունից։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնելու եկեղեցու հավատքի հիմքերին, քրիստոնեական աշխարհայացքին և այն ուսմունքներին, որոնց վրա կառուցված են հավատացյալի հոգևոր կյանքն ու եկեղեցական պատկանելությունը։ Նման բնույթի դավանաբանական ձեռնարկներում առանցքային տեղ են զբաղեցնում մեկ Աստծու և Սուրբ Երրորդության մասին ուսմունքը, Հիսուս Քրիստոսի աստվածային ու մարդկային բնությունների, մարդեղության, խաչելության, հարության և փրկագործության գաղափարները։ Կարևոր թեմաներ են նաև Սուրբ Հոգու գործունեությունը, եկեղեցու առաքելությունը, մկրտության և մյուս խորհուրդների նշանակությունը, աղոթքը, պատվիրանները, հավատքի ու բարի գործերի կապը և մարդու փրկության խնդիրը։ Հատուկ նշանակություն ունի հայկական եկեղեցական ավանդության ներկայացումը, որը քրիստոնեական ընդհանուր հավատքը բացահայտում է ազգային եկեղեցու դավանանքի, ծիսական կյանքի և հոգևոր ժառանգության շրջանակում։ Համառոտ ձևաչափը թույլ է տալիս հիմնական գաղափարները մատչելի դարձնել տարբեր մակարդակի ընթերցողների համար և կարող է ծառայել որպես նախնական ուսումնական նյութ կրոնական կրթության ընթացքում։ Հրատարակությունն արժեքավոր է 19-րդ դարի հայ դավանաբանական գրականության, Հայ առաքելական եկեղեցու ուսուցողական գործունեության և Ռումինիայի հայ համայնքի հոգևոր-մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։

История

Գիրքը ուսումնասիրում է կառավարման փաստաթղթերի միօրինականացման և ստանդարտացման գործընթացները՝ ներկայացնելով կազմակերպական և պետական կառավարման համակարգերում փաստաթղթաշրջանառության արդյունավետ կազմակերպման հիմնական սկզբունքները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են կառավարչական փաստաթղթերի տեսակները, դրանց ձևավորման, ձևակերպման և պահպանման կանոնները, ինչպես նաև փաստաթղթերի միասնական ձևաչափերի կիրառման անհրաժեշտությունը կառավարման գործընթացների պարզեցման և արագացման նպատակով։ Հեղինակը քննարկում է ստանդարտացման դերը վարչական աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման, տեղեկատվության հստակ փոխանցման և կազմակերպական վերահսկողության ապահովման գործում։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փաստաթղթային համակարգերի թվայնացմանը, էլեկտրոնային փաստաթղթաշրջանառությանը, արխիվացման ժամանակակից մեթոդներին և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառությանը կառավարման ոլորտում։ Ներկայացվում են նաև միջազգային փորձը, պետական կառավարման բարեփոխումների շրջանակում փաստաթղթային համակարգերի արդիականացման մոտեցումները և կազմակերպական մշակույթի վրա դրանց ազդեցությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում կառավարման փաստաթղթերի միօրինականացման և ստանդարտացման նշանակության վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով պետական ծառայողների, կառավարման մասնագետների, գործարարների և ուսանողների համար։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է կոնվերսիայի (conversion)՝ որպես լեզվական երևույթի և ուսուցման մեթոդական գործիքի ուսումնասիրությանը, որի միջոցով ձևավորվում են լեզվաբանական և կոմպենսատորական (լրացուցիչ) կարողություններ ռուս բանասիրության ֆակուլտետներում սովորող ուսանողների մոտ Հայաստանի Հանրապետությունում։ Հեղինակը վերլուծում է կոնվերսիայի դերը բառապաշարի հարստացման, խոսքի ճկունության զարգացման և լեզվական կառուցվածքների ընկալման խորացման գործընթացներում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ռուսերենի ուսուցման առանձնահատկություններին ոչ ռուսալեզու միջավայրում։ Գրքում դիտարկվում են լեզվաբանական կոմպետենցիայի բաղադրիչները՝ քերականական, բառագիտական և հաղորդակցական հմտությունները, ինչպես նաև կոմպենսատորական ռազմավարությունները, որոնք օգնում են ուսանողներին հաղթահարել լեզվական դժվարությունները խոսքային և գրավոր հաղորդակցության ընթացքում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցման ինտերակտիվ մեթոդներին, վարժությունների համակարգերին և լեզվական վերլուծության կիրառական ձևերին, որոնք նպաստում են կոնվերսիայի ակտիվ յուրացմանը։ Հեղինակը նաև ուսումնասիրում է կրթական գործընթացի կազմակերպման մեթոդական մոտեցումները, ուսումնական նյութերի ընտրության սկզբունքները և ուսանողների ինքնուրույն աշխատանքի դերը լեզվական կարողությունների զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարևոր է ռուսերենի դասախոսների, մեթոդիստների և լեզվաբանական կրթության ոլորտի հետազոտողների համար՝ առաջարկելով արդյունավետ մոտեցումներ լեզվական կոմպետենցիաների ձևավորման համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2008 թվականներին Հայաստանի Հանրապետության և Բուլղարիայի Հանրապետության միջև ձևավորված ու զարգացած միջպետական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, մշակութային և հումանիտար համագործակցության հիմնական ուղղությունները։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո երկկողմ պաշտոնական հարաբերությունների հաստատման նախադրյալները, դիվանագիտական կապերի ձևավորումը, բարձր մակարդակի փոխայցելությունները, միջպետական համաձայնագրերի կնքումը և համագործակցության իրավական հիմքերի զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու երկրների արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին և դրանց ազդեցությանը հայ-բուլղարական հարաբերությունների զարգացման վրա՝ հաշվի առնելով հետխորհրդային տարածքում և Հարավարևելյան Եվրոպայում տեղի ունեցող քաղաքական փոփոխությունները։ Վերլուծվում են միջազգային և տարածաշրջանային կազմակերպությունների շրջանակներում Հայաստանի և Բուլղարիայի փոխգործակցությունը, տարբեր միջազգային հարցերի շուրջ դիրքորոշումների համադրումը և դիվանագիտական համագործակցության հնարավորությունները։ Քննության են առնվում առևտրատնտեսական կապերի զարգացման առանձնահատկությունները, ապրանքաշրջանառության կառուցվածքը, ներդրումային համագործակցության հնարավորությունները, գործարար կապերի ընդլայնումը և տնտեսական հարաբերությունների զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գիտակրթական և մշակութային համագործակցությանը, երկու ժողովուրդների պատմական կապերին, մշակութային փոխանակումներին և Բուլղարիայի հայկական համայնքի դերակատարությանը երկկողմ հարաբերությունների ամրապնդման գործում։ Ուսումնասիրվում են նաև Բուլղարիայի եվրոպական և եվրաատլանտյան ինտեգրման գործընթացները և դրանց հնարավոր ազդեցությունը Հայաստանի հետ հարաբերությունների բնույթի ու համագործակցության նոր ուղղությունների ձևավորման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում Բուլղարիայի՝ Եվրոպական միությանն անդամակցության ժամանակաշրջանին և Հայաստանի եվրոպական կառույցների հետ հարաբերությունների զարգացման համատեքստում երկկողմ համագործակցության նշանակությանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս փուլային կերպով ներկայացնել հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման ընթացքը, բացահայտել դրանց հիմնական ձեռքբերումները, խնդիրներն ու չօգտագործված հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի նորագույն արտաքին քաղաքականության և հայ-բուլղարական կապերի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով գնահատել երկու պետությունների միջև հարաբերությունների տեղն ու դերը հետսառըպատերազմյան ժամանակաշրջանի տարածաշրջանային և միջազգային գործընթացներում։

Религия

Հրատարակությունը ներառում է Նոր Կտակարանի երկու կարևոր բաղադրիչ՝ Գործք առաքելոց գիրքը և առաքելական թղթերը։ Գործք առաքելոցը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի հարությունից և համբարձումից հետո առաքյալների գործունեությունը, քրիստոնեական համայնքների ձևավորումն ու տարածումը, ինչպես նաև վաղ եկեղեցու քարոզչական առաքելությունը։ Գրքում առանձնահատուկ տեղ ունեն Պետրոս և Պողոս առաքյալների գործունեության, Ավետարանի տարածման, առաջին քրիստոնյաների կյանքի և նորաստեղծ համայնքների առջև ծառացած դժվարությունների մասին պատմությունները։ Առաքելական թղթերը պարունակում են քրիստոնեական հավատքի, բարոյական կյանքի, եկեղեցական կարգի, համայնքային հարաբերությունների և հոգևոր պատասխանատվության վերաբերյալ ուսուցումներ ու հորդորներ։ Դրանք կարևոր աղբյուր են վաղ քրիստոնեության աստվածաբանական պատկերացումների, եկեղեցական կյանքի սկզբունքների և հավատացյալների վարքականոնների ուսումնասիրության համար։ Այս երկու բաժինների համադրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու ինչպես քրիստոնեական եկեղեցու սկզբնավորման պատմական ընթացքը, այնպես էլ առաքյալների ուսմունքների բովանդակությունն ու նշանակությունը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել Աստվածաշնչի ուսումնասիրությամբ, քրիստոնեական աստվածաբանությամբ, եկեղեցու պատմությամբ և հայ հոգևոր գրականության ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր է հայերեն աստվածաշնչյան գրքի պատմության և կրոնական ընթերցանության մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։