Синтез и свойства бензо[h]хиназолиновых соединений

Экономика

Էկոնոմիկական խնդրի դրվածքը վերաբերում է սահմանափակ ռեսուրսների և անսահման ցանկությունների միջև գոյացող հակասությանը, որը հանդիսանում է տնտեսության հիմնարար սկզբունքը: Յուրաքանչյուր անհատ, հասարակություն կամ պետություն պետք է որոշի, թե ինչ արտադրել, ինչպես արտադրել և ում համար արտադրել, քանի որ ռեսուրսները՝ աշխատուժը, հողը, կապիտալը և տեխնոլոգիան, սահմանափակ են, իսկ պահանջները՝ անսահման: Այս խնդիրը ձևավորում է տնտեսագիտական վերլուծությունների հիմքը և ուղղորդում է արտադրության, բաշխման և սպառման գործընթացները, ինչպես նաև որոշումների կայացումը ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման համար: Էկոնոմիկական խնդիրների դրվածքը ներառում է տարբեր տեսակի ընտրություն, փոխարժեքային հաշվարկներ, հնարավորությունների արժեքի վերլուծություն և տնտեսության տարբեր հատվածների միջև ռեսուրսների բաշխման ռազմավարություն: Ընդհանուր առմամբ, այս խնդրի ճիշտ ընկալումը և վերլուծությունը թույլ է տալիս ապահովել տնտեսական կայունություն, արդյունավետություն և սոցիալական արդարություն՝ բավարարելով անհատների և հասարակության կարիքները հնարավորինս օպտիմալ կերպով:

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է արևելահայերենի քերականական համակարգում բայի ժամանակի և գործողության կերպի հասկացությունների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով այն բանին, թե ինչպես են այս քերականական կատեգորիաները մեկնաբանվել տարբեր ժամանակաշրջանների հայերենագիտական աշխատություններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակը ժամանակի և կերպի վերաբերյալ տեսական պատկերացումների զարգացման ընթացքի բացահայտումն է, դրանց սահմանումների, դասակարգումների և փոխհարաբերությունների համեմատական քննությունը։ Աշխատության մեջ բայը դիտարկվում է որպես այնպիսի խոսքի մաս, որի քերականական համակարգում ժամանակն ու կերպը կարևոր դեր ունեն գործողության կամ դրության ժամանակային հարաբերությունն ու ընթացքային բնույթը արտահայտելու գործում։ Ժամանակի կատեգորիան կապված է գործողության՝ խոսելու պահի կամ մեկ այլ ժամանակային կետի նկատմամբ ունեցած հարաբերության հետ, մինչդեռ կերպը բնութագրում է գործողության ընթացքը, ամբողջականությունը, տևականությունը, կրկնվող կամ ավարտված լինելը և այլ առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե հայ քերականագետներն ինչպես են սահմանազատել այս երկու կատեգորիաները և ինչպիսի հարաբերություն են տեսել դրանց միջև։ Տարբեր քերականական աշխատություններում ժամանակի և կերպի սահմանումները միշտ չէ, որ նույնական են եղել․ երբեմն դրանք ներկայացվել են որպես միմյանցից հստակորեն տարանջատված քերականական կատեգորիաներ, իսկ որոշ մոտեցումներում դրանց արտահայտման միջոցներն ու իմաստային դրսևորումները փոխկապակցվել են։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել այդ տեսական պատկերացումների ձևավորմանն ու փոփոխությանը՝ սկսած արևելահայ քերականագիտական ավանդույթի վաղ շրջանի աշխատություններից մինչև ավելի ուշ լեզվաբանական ուսումնասիրություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բայի ժամանակաձևերի համակարգին և այն հարցին, թե ինչպիսի ձևաբանական միջոցներով են արևելահայերենում արտահայտվում ներկա, անցյալ և ապառնի ժամանակային հարաբերությունները։ Միաժամանակ քննվում են այն դեպքերը, երբ նույն ժամանակաձևը կարող է ունենալ տարբեր իմաստային կամ խոսքային կիրառություններ, և երբ ժամանակային նշանակությունը պայմանավորվում է ոչ միայն բայական ձևով, այլև համատեքստով, մակբայներով կամ այլ լեզվական միջոցներով։ Կերպի ուսումնասիրության ժամանակ ուշադրության կենտրոնում են գործողության ընթացքային և ավարտական բնութագրերը։ Հայերենում կերպային իմաստները կարող են արտահայտվել տարբեր ձևերով՝ բայական ձևերի, օժանդակ բայերի, բառային միջոցների և համատեքստային հարաբերությունների միջոցով, ինչի պատճառով դրանց տեսական սահմանումը բարդ խնդիր է։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ժամանակի և կերպի փոխազդեցությունը․ նույն գործողությունը կարող է միաժամանակ բնութագրվել թե՛ իր ժամանակային դիրքով, թե՛ ընթացքի կամ ավարտվածության առանձնահատկությամբ, և բայական ձևերի մեկնաբանության համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել այդ երկու չափումները միասին։ Հետազոտության մեջ քերականական աշխատությունների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն տարբեր հեղինակների մոտեցումների ընդհանրությունները, այլև նրանց միջև եղած տարաձայնությունները՝ կապված տերմինաբանության, կատեգորիաների սահմանների և բայական ձևերի դասակարգման հետ։ Այսպիսի մոտեցումը կարևոր է արևելահայերենի քերականական նկարագրության պատմությունը հասկանալու համար, քանի որ ժամանակի և կերպի վերաբերյալ պատկերացումների փոփոխությունը կապված է նաև ընդհանուր լեզվաբանական տեսությունների զարգացման հետ։ Աշխատության արժեքը հատկապես ընդգծվում է նրանով, որ այն համադրում է պատմական-քերականական և տեսական լեզվաբանական մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայերենագետները փորձել նկարագրել բայական համակարգի ամենաբարդ հատվածներից մեկը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմությամբ, արևելահայերենի քերականությամբ, ձևաբանությամբ և ընդհանուր լեզվաբանությամբ զբաղվող մասնագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների և հետազոտողների համար։

Математика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մետաղական և կիսահաղորդչային կոնաձև կառուցվածքներում մակերևութային պլազմոն-պոլարիտոնների գերսուր կենտրոնացման՝ գերբարձր ֆոկուսավորման երևույթի տեսական և հնարավոր կիրառական ուսումնասիրությանը։ Մակերևութային պլազմոն-պոլարիտոնները էլեկտրամագնիսական ալիքների և նյութի ազատ էլեկտրոնների համատեղ տատանումներից առաջացող մակերևութային ալիքներ են, որոնք կարող են տարածվել, օրինակ, մետաղ-դիէլեկտրիկ սահմանագծի երկայնքով և ապահովել լույսի էներգիայի խիստ տեղայնացում։ Աշխատանքի կենտրոնական խնդիրն է պարզել, թե ինչպես կարելի է կոնաձև երկրաչափության և նյութի էլեկտրամագնիսական հատկությունների օգտագործմամբ այդ ալիքների էներգիան կենտրոնացնել չափազանց փոքր տարածական տիրույթում։ Կոնաձև կառուցվածքները առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն պատճառով, որ դրանց լայնական չափերը աստիճանաբար փոքրանում են, ինչի հետևանքով պլազմոնային ալիքի տարածման պայմանները փոխվում են կառուցվածքի երկայնքով և կարող են հանգեցնել էլեկտրամագնիսական դաշտի ուժեղացման ու էներգիայի կենտրոնացման։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր դեր ունեն պլազմոնների դիսպերսիոն հատկությունները, էլեկտրամագնիսական դաշտերի տարածական բաշխումը, նյութի դիէլեկտրական բնութագրերը, ալիքի երկարությունը, կոնաձև կառուցվածքի երկրաչափական պարամետրերը և կորուստների ազդեցությունը։ Մետաղական և կիսահաղորդչային միջավայրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե նյութի էլեկտրոնային կառուցվածքն ու օպտիկական հատկություններն ինչպես են ազդում մակերևութային պլազմոն-պոլարիտոնների տարածման և կենտրոնացման գործընթացների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմանների որոշմանը, որոնց դեպքում հնարավոր է հասնել դաշտի առավելագույն տեղայնացման՝ միաժամանակ հաշվի առնելով նյութում կլանումը և էներգիայի կորուստները։ Աշխատանքի տեսական մոտեցումները կարող են հիմնվել Մաքսվելի հավասարումների, սահմանային պայմանների, պլազմոնային դիսպերսիայի և կոնաձև համակարգերում էլեկտրամագնիսական դաշտերի մաթեմատիկական նկարագրության վրա։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են նանոմաշտաբային օպտիկայի և նանոֆոտոնիկայի համար, քանի որ ուժեղ տեղայնացված էլեկտրամագնիսական դաշտերը կարող են օգտագործվել նյութի հետ լույսի փոխազդեցությունը մեծացնելու, սպեկտրոսկոպիկ ազդանշանների ուժեղացման, նանոմաշտաբային սենսորների, օպտիկական փոխազդեցությունների և բարձր զգայունությամբ չափումների մշակման մեջ։ Գերսուր ֆոկուսավորման գաղափարը հատկապես կարևոր է այնպիսի համակարգերի համար, որտեղ անհրաժեշտ է կառավարել լույսի էներգիան նանոմետրական մասշտաբներում՝ հաղթահարելով սովորական օպտիկական ֆոկուսավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պլազմոնիկայով, նանոֆոտոնիկայով, օպտիկայով, նյութագիտությամբ և կիրառական էլեկտրադինամիկայով զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ուսումնասիրում է կոնաձև մետաղական և կիսահաղորդչային համակարգերի միջոցով մակերևութային պլազմոն-պոլարիտոնների տարածական ուժեղ տեղայնացման հնարավորությունները՝ միավորելով ֆունդամենտալ էլեկտրադինամիկան և նանոֆոտոնիկայի կիրառական խնդիրները։

Психология

Психология эмоций աշխատությունը հոգեբանության հիմնարար ուղղություններից մեկին նվիրված ուսումնական և գիտական ձեռնարկ է, որը ուսումնասիրում է մարդու հույզերի ծագումը, կառուցվածքը և գործառույթները՝ բացատրելով, թե ինչպես են էմոցիաները ձևավորվում նյարդահոգեբանական գործընթացների, ճանաչողական գնահատումների և սոցիալական միջավայրի ազդեցության ներքո, գիրքը ներկայացնում է հիմնական հուզական վիճակները՝ ուրախություն, վախ, զայրույթ, տխրություն և զզվանք, ինչպես նաև դրանց դերը վարքի կարգավորման, որոշումների կայացման և միջանձնային հարաբերությունների ձևավորման մեջ, միաժամանակ անդրադառնում է հուզական ինտելեկտի գաղափարին, սթրեսի և հուզական կարգավորման մեխանիզմներին, ինչպես նաև էմոցիաների խանգարումների հոգեբանական և կենսաբանական հիմքերին, ներառելով տարբեր տեսություններ՝ էվոլյուցիոն, կոգնիտիվ և ֆիզիոլոգիական մոտեցումներ, և բազմաթիվ փորձարարական տվյալներ, որոնք օգնում են հասկանալ հույզերի դերը մարդու հոգեկան կյանքի և վարքային դրսևորումների համակարգում։

Педагогика

Գիրքը ներկայացնում է նախադպրոցական տարիքի երեխաների դաստիարակության և ուսուցման կարևորագույն հարցերը՝ հիմնվելով հայ մանկավարժական մտքի արժեքավոր դիտարկումների և գիտական մոտեցումների վրա։ Աշխատության մեջ բացահայտվում են փոքր տարիքի երեխաների զարգացման առանձնահատկությունները, նրանց կրթական միջավայրի ձևավորման սկզբունքները, դաստիարակի դերը և ուսուցման գործընթացի ճիշտ կազմակերպման ուղիները։ Հեղինակը անդրադառնում է երեխայի անհատականության ձևավորմանը, բարոյական, մտավոր, ֆիզիկական և ստեղծագործական կարողությունների զարգացման նշանակությանը՝ ընդգծելով վաղ մանկության շրջանի կարևոր ազդեցությունը մարդու հետագա կյանքի վրա։ Գրքում ներկայացված են մանկավարժական գաղափարներ, որոնք նպաստում են երեխայի ազատ, ներդաշնակ և նպատակային զարգացմանը, ինչպես նաև նախադպրոցական կրթության արդյունավետ կազմակերպմանը։ Այն արժեքավոր նյութ է մանկավարժների, ուսանողների, կրթության ոլորտի մասնագետների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են երեխաների դաստիարակության տեսությամբ ու գործնական մեթոդներով։

Культура

Ереванский государственный университет: семиотика пространства, интеллектуальный ландшафт, социальная память աշխատությունը միջդիսցիպլինար գիտական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է բուհական միջավայրի՝ հատկապես Երևանի պետական համալսարանի, որպես մշակութային և մտավոր տարածքի վերլուծության վրա, այն կիրառելով սեմիոտիկայի, սոցիոլոգիայի և մշակութաբանության մոտեցումներ՝ ուսումնասիրում է տարածքի իմաստային կառուցվածքը, խորհրդանշական նշանակությունները և ակադեմիական միջավայրի ձևավորած մտավոր լանդշաֆտը, գիրքը նաև քննարկում է սոցիալական հիշողության ձևավորման գործընթացները համալսարանական միջավայրում, պատմական իրադարձությունների և կրթական ավանդույթների փոխանցումը սերունդների միջև, միաժամանակ ընդգծելով գիտական համայնքի ինքնության կառուցումը և համալսարանի դերը որպես մշակութային հիշողության պահոց, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր հումանիտար գիտությունների, մշակութաբանության և կրթության սոցիոլոգիայի ուսումնասիրության համար։