Ուղեղի փորձարարական իշեմիայի հետևանքով զարգացող ախտաբանական փոփոխությունների շտկումը տրիֆլուզալով

Other Subjects

Հրատարակությունը մեթոդական և մատենագիտական բնույթի ժողովածու է, որը պատրաստվել է 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխության հիսնամյակին նվիրված գրադարանային, կրթական և մշակութային միջոցառումների կազմակերպման համար։ Այն արտացոլում է խորհրդային ժամանակաշրջանի գաղափարական ու մշակութային աշխատանքի սկզբունքները և նախատեսված է եղել գրադարանների, մշակույթի հաստատությունների, ընթերցասրահների ու հասարակական կազմակերպությունների աշխատողների համար։ Նյութերում կարող են ներկայացված լինել հոբելյանական տարեթվի շուրջ գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ երեկոների, ընթերցողական համաժողովների, զեկուցումների, գրական քննարկումների և տեղեկատվական այլ միջոցառումների կազմակերպման մեթոդական առաջարկություններ։ Առանձին բաժիններում համակարգվում է համապատասխան պատմական, քաղաքական, հասարակագիտական և հուշագրական գրականությունը՝ ընթերցողներին ու կազմակերպիչներին անհրաժեշտ աղբյուրների ընտրության հարցում կողմնորոշելու նպատակով։ Մատենագիտական ցանկերը կարող են ընդգրկել հեղափոխական իրադարձությունների պատմությանը, խորհրդային պետական համակարգի ձևավորմանը, հասարակական և տնտեսական փոփոխություններին, ինչպես նաև տվյալ ժամանակաշրջանի պաշտոնական պատմագրական մեկնաբանություններին վերաբերող հրատարակություններ։ Ժողովածուի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն գտնելու տվյալ թեմայով ժամանակին առաջարկված գրականությունը, այլև հասկանալու, թե խորհրդային մշակութային քաղաքականության շրջանակում ինչպես էին կազմակերպվում պատմական տարեդարձերի հանրայնացումը և դրանց վերաբերյալ ընթերցանության ուղղորդումը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև գրադարանագիտության և մատենագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս թեմատիկ գրականության ընտրության, դասակարգման և ընթերցողներին ներկայացնելու ժամանակաշրջանին բնորոշ մեթոդները։ Միաժամանակ այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր խորհրդային հիշողության քաղաքականության և պաշտոնական պատմական խոսույթի ուսումնասիրման համար՝ հնարավորություն տալով համեմատելու ժամանակաշրջանի ներկայացումները հետագա պատմագիտական մեկնաբանությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ նյութերի ժողովածուն համատեղում է մեթոդական ուղեցույցի և հանձնարարական մատենագիտության գործառույթները՝ փաստագրելով խորհրդային ժամանակաշրջանում խոշոր պատմական տարեդարձերի շուրջ իրականացվող գրադարանային ու մշակութային աշխատանքի ձևերը։

History

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից պատմության համառոտ և համակարգված ներկայացմանը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով պատմական իրադարձություններին, քաղաքական փոփոխություններին և հասարակական զարգացումներին, որոնք ձևավորել են ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի աշխարհը։ Պատմական գիտելիքների մատչելի շարադրանքը կարևոր նշանակություն ունի անցյալի իրադարձությունների հաջորդականությունը հասկանալու, տարբեր ժողովուրդների և պետությունների միջև հարաբերությունները ճանաչելու և պատմական գործընթացների պատճառահետևանքային կապերը բացահայտելու համար։ Ժամանակակից պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու պետությունների ձևավորման ու զարգացման ընթացքը, քաղաքական համակարգերի փոփոխությունները, պատերազմների և դիվանագիտական հարաբերությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև հասարակական, տնտեսական ու մշակութային կյանքի վերափոխումները։ Համառոտ պատմական աշխատությունները սովորաբար նպատակ ունեն մեծածավալ պատմական նյութը ներկայացնել ընթերցողի համար մատչելի ձևով՝ առանձնացնելով հիմնական իրադարձություններն ու կարևորագույն հանգրվանները։ Այսպիսի մոտեցումը նպաստում է պատմական գիտելիքների համակարգմանը, ժամանակագրական կողմնորոշմանը և պատմական իրողությունների ընդհանուր պատկերի ձևավորմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն կրթական գրականության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ պատմական գիտելիքների մայրենի լեզվով տարածումը նպաստել է ընթերցողների աշխարհայացքի ընդլայնմանը և պատմական մտածողության ձևավորմանը։ Պատմության ուսուցումը կարևոր դեր ունի հասարակությունների անցյալի, քաղաքական ու մշակութային ժառանգության և տարբեր ժողովուրդների պատմական փորձի ընկալման գործում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին, պատմաբաններին և հայ հին տպագիր գրականության ուսումնասիրողներին։ Այն արժեքավոր է պատմական կրթության պատմության, հայերենով պատմագիտական գիտելիքների տարածման և ժամանակաշրջանի ուսումնական գրականության ուսումնասիրության համար։ Որպես պատմական հրատարակություն՝ գիրքը նաև հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու այն եղանակներին, որոնցով անցյալի մասին գիտելիքը ներկայացվել և փոխանցվել է հայ ընթերցողին՝ նպաստելով պատմական հիշողության և կրթական մշակույթի ուսումնասիրմանը։

Literature

Աշխատությունը ներկայացնում է քրիստոնեական հոգևոր ճանապարհի այլաբանական պատկերումը՝ ճանապարհորդության միջոցով բացահայտելով մարդու հավատքի, բարոյական ընտրության և փրկության ձգտման ընթացքը։ Վերնագրում հիշատակված Քրիստիանոսն ու Քրիստինեն հանդես են գալիս որպես հոգևոր որոնման ճանապարհ անցնող կերպարներ, որոնց ուղին կարելի է մեկնաբանել որպես մարդու կյանքի փորձությունների, գայթակղությունների, դժվարությունների և հավատքի ամրապնդման խորհրդանշական արտահայտություն։ Նմանատիպ այլաբանական ստեղծագործություններում ճանապարհը հաճախ ներկայացվում է որպես հոգևոր կատարելագործման ընթացք, իսկ հանդիպող մարդիկ, վայրերն ու իրադարձությունները մարմնավորում են մարդկային բնավորության տարբեր գծեր, բարոյական հակասություններ և քրիստոնեական կյանքի ընտրություններ։ Պատմողական ձևը հնարավորություն է տալիս կրոնական ու բարոյական գաղափարները ներկայացնել ոչ թե միայն ուղղակի խրատների, այլև կերպարների գործողությունների, երկխոսությունների և խորհրդանշական դրվագների միջոցով։ Աշխատության հիմնական գաղափարական առանցքը կարելի է կապել հավատարմության, հույսի, համբերության, ինքնաքննության և հոգևոր դժվարությունները հաղթահարելու թեմաների հետ։ Այն ընթերցողին հրավիրում է խորհելու մարդու պատասխանատվության, բարու և չարի տարբերակման, հավատքի պահպանման և ներքին վերափոխման մասին։ Ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում քրիստոնեական այլաբանական գրականության, թարգմանական ու վերապատմական ավանդույթների և 19-րդ դարի հայ կրոնական ընթերցանության մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Religion

Այս աշխատությունը ներկայացնում է քրիստոնեական հայրաբանական գրականության և եկեղեցական առաջնորդության տեսության կարևորագույն երկերից մեկը՝ նվիրված հոգևոր հովվի կոչմանը, պարտականություններին, բարոյական նկարագրին և հավատացյալ համայնքի հոգևոր առաջնորդության սկզբունքներին։ Այն հիմնված է Հռոմի պապ և եկեղեցու նշանավոր հայր Սուրբ Գրիգոր Մեծի հովվական ուսմունքի վրա, որի առանցքում հոգևոր առաջնորդի անձնական առաքինությունների, աստվածաբանական գիտելիքների, բարոյական պատասխանատվության և ծառայողական պարտականությունների փոխկապակցվածությունն է։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ներկայացնել հոգևոր հովվության բարձր կոչումը և բացահայտել այն սկզբունքները, որոնցով պետք է առաջնորդվի եկեղեցական ծառայության մեջ գտնվող անձը՝ իր անձնական կյանքում և հավատացյալների հետ հարաբերություններում։ Գրիգոր Մեծը հոգևոր հովվությունը դիտարկում է ոչ թե որպես իշխանության կամ հասարակական դիրքի միջոց, այլ որպես պատասխանատու ծառայություն, որը պահանջում է ինքնազոհություն, խոնարհություն, իմաստություն, բարեպաշտություն և մարդկանց հոգևոր կարիքների նկատմամբ մշտական ուշադրություն։ Նրա համոզմամբ՝ եկեղեցական առաջնորդը նախ պետք է կարողանա կառավարել սեփական անձը, ճանաչել իր մարդկային թուլությունները և ձգտել բարոյական կատարելության, որպեսզի արժանի լինի ուրիշներին հոգևոր առաջնորդելու։ Աշխատության կարևոր գաղափարներից է հոգևորականի անձնական օրինակի նշանակությունը։ Հոգևոր առաջնորդի խոսքը պետք է համապատասխանի նրա վարքին, քանի որ քարոզչության արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է քարոզչի կյանքի օրինակով։ Եթե հոգևորականը քարոզում է առաքինություն, բայց ինքն ապրում է հակառակ սկզբունքներով, նրա խոսքը կորցնում է իր ազդեցությունը և վնասում եկեղեցու հեղինակությանը։ Հետևաբար, հոգևոր հովվի համար անհրաժեշտ են ինքնաքննություն, չափավորություն, ազնվություն, համբերություն և սեփական վարքի նկատմամբ խստապահանջություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև հոգևոր առաջնորդի գիտելիքներին և դատողության կարողությանը։ Նա պետք է խորապես ճանաչի քրիստոնեական վարդապետությունը, հասկանա Սուրբ Գրքի ուսմունքը և կարողանա այն համապատասխանեցնել տարբեր մարդկանց հոգևոր վիճակին ու կարիքներին։ Հովվական ծառայությունը պահանջում է ոչ միայն գիտելիքների առկայություն, այլև դրանք ճիշտ կիրառելու իմաստություն։ Հոգևոր առաջնորդը պետք է կարողանա տարբերել մարդկանց բնավորությունները, հոգևոր դժվարությունները, բարոյական խնդիրներն ու անհատական առանձնահատկությունները՝ յուրաքանչյուրին ցուցաբերելով համապատասխան մոտեցում։ Միևնույն խրատը կամ խորհուրդը չի կարող նույն ազդեցությունն ունենալ բոլորի վրա, քանի որ մարդկանց հոգևոր վիճակները, կյանքի պայմաններն ու ընկալումները տարբեր են։ Այս պատճառով հովվական ծառայության կարևորագույն հատկանիշներից է անհատական մոտեցման և խոհեմ դատողության համադրությունը։ Աշխատության մեջ մեծ տեղ է հատկացվում քարոզչության արվեստին և հոգևոր խրատի ճիշտ մատուցմանը։ Հոգևորականը կոչված է ոչ միայն փոխանցելու քրիստոնեական վարդապետության ճշմարտությունները, այլև դրանք դարձնելու հասկանալի, ազդեցիկ և օգտակար տարբեր խավերի ու բնավորությունների տեր մարդկանց համար։ Նրա խոսքը պետք է լինի պարզ, ճշմարիտ, համոզիչ և համապատասխան իրավիճակին։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է խուսափել ինչպես չափազանց խիստ, այնպես էլ անհարկի մեղմ մոտեցումից։ Հոգևոր առաջնորդը պետք է կարողանա համադրել խստությունն ու ողորմածությունը՝ չզիջելով ճշմարտության սկզբունքներին, բայց նաև չվիրավորելով և չհուսահատեցնելով նրանց, ովքեր հոգևոր օգնության կարիք ունեն։ Այս սկզբունքը բացահայտում է քրիստոնեական հովվության խորապես մարդասիրական բնույթը։ Կարևոր գաղափարական ուղղություններից է նաև հոգևոր առաջնորդի պարտականությունը՝ օգնելու մարդկանց հաղթահարել մեղքը, ճանաչել սեփական սխալները և վերադառնալ առաքինի կյանքի ճանապարհին։ Հոգևոր հովիվը պետք է կարողանա խրատել մոլորվածին, մխիթարել տառապյալին, քաջալերել հուսահատվածին, ուղղորդել անփորձին և աջակցել հոգևոր կատարելության ձգտողին։ Նրա ծառայությունը ներառում է մարդկային կյանքի տարբեր իրավիճակների ճանաչում և դրանց նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում կարեկցանքը, համբերությունը, ներողամտությունը և ճշմարտության հանդեպ հավատարմությունը։ Հովվական ծառայության արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն եկեղեցական գիտելիքներով, այլև մարդկանց հոգևոր վիճակն ընկալելու և նրանց հետ վստահելի հարաբերություններ հաստատելու կարողությամբ։ Գրիգոր Մեծի ուսմունքում հոգևոր առաջնորդության կարևորագույն սկզբունքներից է խոնարհությունը։ Հոգևորականը չպետք է տրվի փառասիրությանը, ինքնահավանությանը կամ իր դիրքի առավելությունների չարաշահմանը։ Նա պետք է գիտակցի, որ եկեղեցական պաշտոնը նախևառաջ պարտականություն է և պատասխանատվություն Աստծո ու մարդկանց առջև։ Առաջնորդությունը պետք է արտահայտվի ծառայությամբ, ոչ թե գերիշխանությամբ։ Այս մոտեցումը հոգևոր իշխանությունը ներկայացնում է որպես բարոյական հեղինակության վրա հիմնված ծառայություն, որի նպատակը հավատացյալների հոգևոր աճին նպաստելն է։ Աշխատության մեկ այլ կարևոր թեման եկեղեցական առաջնորդի ներքին պայքարն է։ Հոգևորականը, լինելով մարդ, ենթակա է գայթակղությունների, մարդկային թուլությունների և հոգևոր վտանգների։ Նրա կոչումը պահանջում է մշտական ինքնազսպում, զգոնություն և սեփական հոգևոր վիճակի քննություն։ Մարդկանց առաջնորդելու պարտականությունը չպետք է հեռացնի նրան սեփական հոգու խնամքից։ Հակառակը՝ ուրիշների հոգևոր կյանքի համար պատասխանատվությունը պետք է դառնա անձնական կատարելագործման լրացուցիչ խթան։ Այսպիսով, աշխատությունը հովվական ծառայությունը ներկայացնում է որպես շարունակական հոգևոր աշխատանք, որը միաժամանակ ուղղված է թե՛ առաջնորդի անձնական կատարելագործմանը, թե՛ համայնքի բարոյական ու կրոնական կյանքի բարելավմանը։ Գրական և գաղափարական առումով երկը պատկանում է հայրաբանական, բարոյախրատական և եկեղեցական-վարչական գրականության ավանդույթին։ Դրան բնորոշ են խրատական շարադրանքը, աստվածաբանական դատողությունները, բարոյական հակադրությունները և գործնական խորհուրդները։ Հեղինակի մոտեցումը համադրում է հոգևոր առաջնորդության տեսական սկզբունքները և դրանց կիրառման գործնական պահանջները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև քրիստոնեական բարոյագիտության տեսանկյունից, քանի որ հոգևոր հովվի պարտականությունների քննարկման միջոցով անդրադառնում է առաքինության, պատասխանատվության, խոնարհության, ինքնաճանաչման, արդարության և մարդասիրության համամարդկային արժեքներին։ Պատմամշակութային առումով աշխատությունը նշանակալի տեղ ունի քրիստոնեական հայրաբանական ժառանգության և հայերեն աստվածաբանական գրականության պատմության մեջ։ Սուրբ Գրիգոր Մեծը վաղ միջնադարի արևմտյան քրիստոնեության ամենաազդեցիկ աստվածաբաններից և եկեղեցական գործիչներից է, որի հովվական գաղափարները երկար ժամանակ ծառայել են որպես հոգևոր առաջնորդության և եկեղեցական ծառայության բարոյական չափանիշներ։ Նրա ուսմունքը մեծ ազդեցություն է ունեցել միջնադարյան քրիստոնեական մտքի, եկեղեցական կրթության և հոգևորականների պատրաստության վրա։ Երկի հայերեն հրատարակությունը վկայում է համաքրիստոնեական հայրաբանական ժառանգությունը հայ ընթերցողին մատուցելու և համաշխարհային աստվածաբանական մտքի կարևոր գործերը հայերենով հասանելի դարձնելու ձգտման մասին։ Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում գործող Մխիթարյան միաբանությունը կարևոր դեր է ունեցել այս մշակութային գործընթացում՝ նպաստելով կրոնական, գիտական և թարգմանական գրականության զարգացմանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ եկեղեցական մտքի, քրիստոնեական հայրաբանության, հովվական աստվածաբանության, եկեղեցական կառավարման պատմության և բարոյական ուսմունքների ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է հոգևորականների, աստվածաբանների, եկեղեցու պատմաբանների, կրոնագետների և քրիստոնեական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընթերցողական առումով աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է հոգևոր առաջնորդության համամարդկային սկզբունքների ներկայացմամբ։ Այն ընդգծում է, որ իսկական առաջնորդությունը սկսվում է սեփական անձի ճանաչումից ու կատարելագործումից, իսկ մարդկանց հոգևոր խնամքը պահանջում է գիտելիք, իմաստություն, համբերություն և անկեղծ սեր։ Երկը շարունակում է պահպանել իր արժեքը նաև արդի ժամանակներում՝ որպես պատասխանատու առաջնորդության, ծառայողական բարոյականության և մարդկային հարաբերություններում հոգևոր իմաստության կարևոր ուղեցույց։

Literature

Աշխատությունը գրական-քննադատական բնույթի հրապարակում է, որն ուղղված է Հակոբ Կարինյանցի «Մի քանի խոսք» վերնագրով գրավոր խոսքում արտահայտված տեսակետների հերքմանը՝ կապված «Անուշավան» անվամբ ներկայացված վիպասանության հետ։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունը ներգրավված է ժամանակի հայ գրական կյանքում ծավալված բանավեճի մեջ, որտեղ քննարկման առարկա են դարձել գեղարվեստական ստեղծագործության գնահատման, գրական արժանիքների, հեղինակային մոտեցումների և քննադատական դատողությունների հիմնավորվածության հարցերը։ Հերքման ժանրը ենթադրում է նախորդ հրապարակման դրույթների քննություն, դրանց փաստարկների վերանայում և հակադիր տեսակետի ներկայացում։ Նման գրական բանավեճերը կարևոր դեր են ունեցել հայ գրական քննադատության ձևավորման գործում, քանի որ նպաստել են ստեղծագործությունների արժևորման չափանիշների հստակեցմանը, գրական ճաշակի զարգացմանը և գրողների ու քննադատների միջև մտավոր երկխոսության տարածմանը։ Հրատարակության վերնագրից կարելի է եզրակացնել, որ հեղինակը նպատակ է ունեցել արձագանքել կոնկրետ գրական գնահատականի՝ պաշտպանելով այլ մեկնաբանություն կամ մատնանշելով դրա մեջ տեսած հակասություններն ու թերությունները։ Այսպիսի նյութերը կարևոր են ոչ միայն տվյալ ստեղծագործության շուրջ ծավալված քննարկումը հասկանալու, այլև 19-րդ դարի հայ գրական միջավայրում քննադատական մտքի, հեղինակային հեղինակության և գրական վեճերի մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին ժամանակի մտավորականները ձևակերպում իրենց գրական դիրքորոշումները, ինչ փաստարկներ էին կիրառում և ինչ նշանակություն էին տալիս գեղարվեստական երկերի հանրային գնահատմանը։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց եկեղեցու ավանդության մեջ աստվածապաշտության ընկալմանը, դրա հոգևոր և եկեղեցական նշանակությանը։ Այն ներկայացնում է քրիստոնեական հավատքի արտահայտման այն ձևերը, որոնց միջոցով հավատացյալը մասնակցում է եկեղեցական կյանքին, հաղորդակցվում հոգևոր արժեքներին և իր առօրյա վարքը կառուցում կրոնական սկզբունքների հիման վրա։ Գրքի թեմատիկ առանցքում աստվածապաշտությունն է՝ դիտարկված որպես անհատի ներքին հավատքի, եկեղեցական պատկանելության և քրիստոնեական պարտավորությունների ամբողջություն։ Այն առնչվում է Հայոց եկեղեցու դավանաբանական ավանդույթներին, պաշտամունքային կյանքին, աղոթքի և հոգևոր խորհրդածության նշանակությանը, ինչպես նաև եկեղեցու դերին հավատացյալի հոգևոր դաստիարակության գործում։ Աշխատությունը կարևորում է եկեղեցական ավանդության պահպանումը, հավատքի գիտակցված ընկալումը և քրիստոնեական արժեքների կենսագործումը։ Նման գրականությունը նպաստում է Հայոց եկեղեցու հոգևոր ինքնության, կրոնական սովորույթների և աստվածապաշտական մշակույթի ուսումնասիրությանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում Հայ առաքելական եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական աստվածաբանությամբ, ծիսական ավանդույթներով և հայ կրոնական մտքի զարգացմամբ զբաղվող ընթերցողների համար։