Ութ մանրանկարիչների Ավետարանը (մատ. ձեռ. 7651)

Сельское хозяйство

Աշխատությունում մանրամասն քննարկվում են գյուղատնտեսական արտադրության հիմնական ճյուղերը՝ բուսաբուծություն, անասնաբուծություն, ինչպես նաև դրանց միջև փոխկապակցվածությունը։ Հեղինակը շեշտում է գյուղատնտեսության արդյունավետության բարձրացման կարևորությունը՝ արդյունաբերական և ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրմամբ, ինչպես նաև արտադրողականության բարձրացման մեթոդներ, ինչպիսիք են նորարարությունները, հողագործության արդիականացումը և էկոլոգիական մաքուր արտադրանքը։ Ագրովերամշակման ոլորտը գրքում առանձնացվում է որպես գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման կարևորագույն բաղադրիչ՝ բարձրացնելով ապրանքների ավելացված արժեքը և լայնացնելով արտահանման հնարավորությունները։ Ավետիսյան Ս.-ն շեշտում է, որ Հայաստանի համար հատկապես կարևոր է վերամշակման արդյունաբերության զարգացումը, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս նվազեցնելու հումքի կախվածությունը և վերամշակված արտադրանքի միջոցով ստեղծել նոր աշխատատեղեր ու եկամուտներ։ Գրքում ներկայացված են նաև տնտեսության կազմակերպման ձևեր, կարգավորման մոդելներ և պետական աջակցության ծրագրեր՝ գյուղատնտեսության և ագրովերամշակման զարգացումը խթանելու համար։ Հեղինակը առաջարկում է համապարփակ ռազմավարություններ՝ գյուղատնտեսության և ագրովերամշակման միահյուսման և փոխշահավետ համագործակցության համար, որոնք կարող են բարելավել տեղական շուկաներն ու բարձրացնել Հայաստանի գյուղատնտեսական արտադրանքի մրցունակությունը։ Աշխատությունը կարևոր է ինչպես տնտեսագիտության, այնպես էլ գյուղատնտեսության, ագրոբիզնեսի, պլանավորման և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են գյուղատնտեսության և ագրովերամշակման ոլորտում զարգացող մարտահրավերների և հնարավորությունների վերաբերյալ։

Другие предметы

Այս աշխատությունը՝ «Հյուսիսափայլ» ամսագիր 1858–1864. մատենագիտություն, հանդիսանում է բիբլիոգրաֆիական բնույթի գիտական հրատարակություն, որը նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնել 1858–1864 թվականներին Մոսկվայում լույս տեսած «Հյուսիսափայլ» (ռուս. «Юсисапайл») ամսագրի վերաբերյալ գրականությունը, հրապարակումները և աղբյուրները՝ ընդգծելով հայ նոր գրականության և մամուլի պատմության ուսումնասիրման համար դրանց գիտական արժեքը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է հավաքագրել, դասակարգել և մատենագիտական նկարագրությամբ ներկայացնել այն բոլոր նյութերը, որոնք առնչվում են այս կարևոր գրական-լուսավորական հանդեսի պատմությանը, գաղափարական ուղղությանը, հեղինակային կազմին և ազդեցությանը 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրվում են ամսագրի գործունեության հիմնական փուլերը, խմբագրական քաղաքականությունը (Ստեփանոս Նազարյանի ղեկավարությամբ), ինչպես նաև Միքայել Նալբանդյանի և այլ առաջադեմ մտավորականների մասնակցությունը, որոնք նպաստել են արևելահայ գրական լեզվի ձևավորմանը, լուսավորական գաղափարների տարածմանը և հասարակական քննադատության զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական նյութերի կազմակերպման սկզբունքներին՝ ըստ թեմաների, հեղինակների և հրատարակությունների տեսակների, ինչը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմել «Հյուսիսափայլի» վերաբերյալ գիտական գրականության ամբողջական շրջանակի մասին։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է ամսագրի պատմական և գաղափարական նշանակությունը՝ որպես 19-րդ դարի հայ առաջադիմական մամուլի առանցքային օղակ, որը կարևոր դեր է ունեցել ազգային-մշակութային վերածննդի գործընթացում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր գործիք է հայ մամուլի պատմության, գրականագիտության և մատենագիտության համար՝ նպաստելով «Հյուսիսափայլ» ամսագրի գիտական ուսումնասիրության համակարգմանը և խորացմանը։

История

Այս աշխատությունը հայ պատմագրության նշանավոր երկերից է, որը նվիրված է V դարի իրադարձություններին և հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնող Վարդանանց պատերազմին։ Այն ներկայացնում է հայ ժողովրդի պայքարը Սասանյան Պարսկաստանի քաղաքական և կրոնական ճնշումների դեմ՝ կենտրոնանալով քրիստոնեական հավատքի պահպանման, ազգային ինքնության պաշտպանության և հոգևոր արժեքներին հավատարիմ մնալու գաղափարների վրա։ Պատմական շարադրանքի առանցքում Վարդան Մամիկոնյանի և նրա զինակիցների պայքարն է, որը կապված է 451 թվականի Ավարայրի ճակատամարտի հետ։ Այս իրադարձությունը հայ պատմական գիտակցության մեջ դարձել է հավատքի, անձնազոհության, հայրենասիրության և հավաքական դիմադրության խորհրդանիշ։ Եղիշեի անունով հայտնի պատմագրական երկը կարևոր աղբյուր է ոչ միայն ռազմական ու քաղաքական իրադարձությունների, այլև ժամանակաշրջանի գաղափարական մթնոլորտի, հայ հասարակության ներքին հարաբերությունների և քրիստոնեական հավատքի պահպանման համար մղված պայքարի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հեղինակի շարադրանքում պատմական դեպքերը ներկայացվում են հոգևոր և բարոյական մեկնաբանությամբ՝ ընդգծելով հավատարմության, քաջության, անձնազոհության և համոզմունքներին հավատարիմ մնալու նշանակությունը։ Աշխատությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմագրության մեջ նաև իր գրական առանձնահատկություններով։ Պատմական պատումը համադրվում է ճարտասանական արտահայտչամիջոցների, հերոսական կերպարների ներկայացման և գաղափարական շեշտադրումների հետ, ինչի շնորհիվ երկը դարձել է հայ դասական գրականության և պատմական արձակի նշանակալի նմուշներից մեկը։ Վարդանանց պատերազմի պատմությունը հետագա դարերում մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ազգային ինքնագիտակցության, եկեղեցական ավանդության և հայրենասիրական մտածողության ձևավորման վրա։ Այն բազմիցս հիշատակվել է պատմական երկերում, կրոնական գրականության մեջ և ազգային հիշողությանն առնչվող ստեղծագործություններում՝ պահպանելով իր նշանակությունը տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև որպես սկզբնաղբյուր, որի տեղեկությունները հետազոտողները համադրում են այլ պատմական վկայությունների հետ՝ V դարի Հայաստանի քաղաքական իրադրությունը, Սասանյան տերության հետ հարաբերությունները և հայ եկեղեցու պատմությունը ուսումնասիրելու համար։ Միաժամանակ, երկի կրոնական ու գաղափարական ուղղվածությունը կարևոր է հաշվի առնել պատմական տեղեկությունների քննադատական գնահատման ընթացքում։ Կոստանդնուպոլսում լույս տեսած այս հրատարակությունը հայ պատմագրական ժառանգության տարածման և պահպանման կարևոր օրինակ է։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, աստվածաբաններին, ինչպես նաև հայ ժողովրդի անցյալով և ազգային մշակույթի ձևավորմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Գրքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ ճանաչելու Վարդանանց պատերազմի պատմական նշանակությունը, Եղիշեի պատմագրական ոճը և այն գաղափարները, որոնք դարերի ընթացքում նպաստել են հայ ժողովրդի հոգևոր ու ազգային ինքնության պահպանմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը հայ պատմական հիշողության կարևորագույն երկերից է, որտեղ միավորվում են պատմական իրադարձությունների նկարագրությունը, քրիստոնեական հավատքի պաշտպանությունը և ազգային դիմադրության գաղափարը։

Литература

Հրատարակությունը բազմահատոր գրական երկի հինգերորդ մասն է։ Վերնագրի տառադարձված ձևը, հավանաբար, փոխանցում է օտարալեզու անվանում, սակայն միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա դրա ճշգրիտ իմաստը, սկզբնաղբյուրը և հեղինակը հաստատել հնարավոր չէ։ Հատորի պատկանելությունը բազմամաս հրատարակությանն այն կապում է ավելի ընդարձակ պատմողական շարքի հետ, որի առանձին մասերը կարող են շարունակել նախորդ հատվածներում ներկայացված իրադարձությունները, կերպարների պատմությունները և թեմատիկ զարգացումները։ 19-րդ դարի հայերեն տպագիր միջավայրում օտար գրականության թարգմանություններն ու հարմարեցումները կարևոր դեր են ունեցել ընթերցողական հետաքրքրությունների ընդլայնման և գեղարվեստական արձակի տարածման գործում։ Նման գրքերը հայալեզու ընթերցողներին հնարավորություն էին տալիս ծանոթանալու տարբեր գրական ավանդույթների, պատմողական ձևերի և հասարակական թեմաների։ Բազմահատոր հրատարակությունների տարածումը նաև վկայում է երկարաշունչ պատմությունների նկատմամբ հետաքրքրության և ընթերցանության շարունակական մշակույթի ձևավորման մասին։ Այս հատորը կարող է դիտարկվել որպես ժամանակաշրջանի հայերեն գրահրատարակչական գործունեության և թարգմանական գրականության շրջանառության նյութ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում արևմտահայ տպագրության, 19-րդ դարի ընթերցողական մշակույթի, ինչպես նաև բազմահատոր գեղարվեստական հրատարակությունների մատենագիտական ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, գրքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայերեն հին տպագիր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Религия

Աշխատությունը մարդու սիրտը ներկայացնում է որպես նրա ներաշխարհի, մտքերի, զգացմունքների, ցանկությունների և բարոյական ընտրությունների խորհրդանշական կենտրոն։ Վերնագրում արտահայտված հակադրությունը՝ սիրտը որպես Աստծո տաճար կամ սատանայի գործարան, հիմնված է քրիստոնեական բարոյագիտության կարևոր գաղափարի վրա․ մարդու հոգևոր վիճակը ձևավորվում է այն արժեքներով, որոնց նա հետևում է, այն մտքերով, որոնց տեղ է տալիս, և այն արարքներով, որոնք կատարում է։ Աստծո տաճարի պատկերը խորհրդանշում է մաքրություն, հավատարմություն, սեր, խոնարհություն, ներողամտություն և աստվածային կամքին համապատասխան կյանք։ Դրան հակադրվում է սատանայի գործարանի պատկերը, որը մարմնավորում է չար մտքերի, եսասիրության, նախանձի, ատելության, խաբեության և այլ արատների ազդեցությունը մարդու հոգու վրա։ Նման բնույթի կրոնական-խրատական երկերում ընթերցողին սովորաբար հորդորվում է հետևել սեփական մտքերին ու վարքին, զգոն լինել գայթակղությունների նկատմամբ և ձգտել ներքին մաքրության ու բարոյական կատարելագործման։ Գործի գաղափարական առանցքը անձնական պատասխանատվությունն է․ մարդն իր ընտրություններով նպաստում է կամ հոգևոր կյանքի ամրապնդմանը, կամ բարոյական անկմանը։ Այս մոտեցումը բնորոշ է բողոքական քարոզչական գրականությանը, որը կարևորում է անհատի գիտակցված հավատքը, Սուրբ Գրքի պատգամների կիրառումը և առօրյա վարքի համապատասխանեցումը քրիստոնեական սկզբունքներին։ Աշխատությունը արժեքավոր է 19-րդ դարի հայերեն կրոնական քարոզչության, բողոքական բարոյագիտական գաղափարների և հոգևոր դաստիարակության գրականության ուսումնասիրության համար։

Французский

Այն ընդգրկում է՝ օտար լեզվի (մասնավորապես՝ ֆրանսերենի) դասավանդման տեսական հիմքերը, դասի պլանավորման և կազմակերպման մեթոդներ, լեզվական հմտությունների (լսում, խոսք, ընթերցում, գրություն) զարգացման ռազմավարություններ, հաղորդակցական և ինտերակտիվ ուսուցման մեթոդներ, տարբեր մակարդակների սովորողների հետ աշխատանքի առանձնահատկություններ, գործնական վարժություններ և դասավանդման օրինակներ։ Գիրքը օգտակար է՝ ֆրանսերենի ուսուցիչների և դասախոսների համար, մանկավարժական բուհերի ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են արդյունավետ կերպով դասավանդել ֆրանսերենը։ Ընդհանուր առմամբ, այս ձեռնարկը համադրում է տեսությունն ու պրակտիկան՝ նպաստելով ֆրանսերենի դասավանդման ժամանակակից և արդյունավետ գործընթացի կազմակերպմանը։