Վարելահողերի մելիորատիվ վիճակի բարելավման միջոցառումների մշակումը ջրախնայողության նպատակով Արմավիրի մարզի Բաղրամյանի տարածաշրջանի պայմաններում

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթության գործընթացում սովորողների բարոյական և իմացական պահանջմունքների ձևավորման մանկավարժական պայմանների, միջոցների ու մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ուսուցման և դաստիարակության փոխկապակցվածության վրա՝ կրթությունը դիտարկելով ոչ միայն որպես գիտելիքների ու կարողությունների փոխանցման գործընթաց, այլև որպես սովորողի արժեքային համակարգի, ճանաչողական հետաքրքրությունների, ինքնուրույն մտածողության և պատասխանատու վարքագծի զարգացման կարևոր միջավայր։ Քննության են առնվում բարոյական պահանջմունքների ձևավորման հոգեբանական և մանկավարժական հիմքերը, դրանց կապը անձի համոզմունքների, արժեքային կողմնորոշումների, հասարակական վարքի և սեփական գործողությունների նկատմամբ պատասխանատվության հետ։ Իմացական պահանջմունքները դիտարկվում են որպես նոր գիտելիքներ ձեռք բերելու, երևույթների պատճառահետևանքային կապերը հասկանալու, ինքնուրույն ուսումնասիրելու և մտավոր գործունեություն իրականացնելու ներքին ձգտում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հանրակրթական տարբեր առարկաների բովանդակության դաստիարակչական և զարգացնող հնարավորություններին՝ բացահայտելով, թե ինչպես կարող են լեզվի, գրականության, պատմության, բնագիտական, հասարակագիտական և այլ առարկաների ուսուցման ընթացքում միաժամանակ զարգանալ սովորողների ճանաչողական հետաքրքրություններն ու բարոյական պատկերացումները։ Կարևորվում է ուսուցչի դերը՝ որպես կրթական միջավայրի կազմակերպողի, սովորողների ճանաչողական ակտիվությունը խթանող և արժեքային կողմնորոշումների ձևավորմանը նպաստող մասնագետի։ Քննարկվում են խնդրահարույց ուսուցման, բանավեճերի, ինքնուրույն աշխատանքների, ստեղծագործական առաջադրանքների, խմբային գործունեության և առօրյա կյանքի հետ կապված ուսումնական իրավիճակների կիրառման հնարավորությունները։ Այս մեթոդները նպաստում են ոչ միայն ուսումնական նյութի յուրացմանը, այլև սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու, ուրիշների կարծիքը գնահատելու, համագործակցելու և պատասխանատու որոշումներ կայացնելու կարողությունների զարգացմանը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում սովորողների տարիքային և անհատական առանձնահատկությունների հաշվառմանը, քանի որ բարոյական և ճանաչողական պահանջմունքների ձևավորման արդյունավետությունը պայմանավորված է ուսումնական նյութի մատչելիությամբ, հետաքրքրությամբ և անձնական նշանակությամբ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ուսումնական մոտիվացիայի խնդրին՝ ուսումնասիրելով ներքին հետաքրքրության, հաջողության զգացման, ինքնուրույնության և ուսուցչի խրախուսող վերաբերմունքի ազդեցությունը սովորելու պահանջմունքի զարգացման վրա։ Բարոյական դաստիարակության տեսանկյունից կարևորվում են արդարության, պատասխանատվության, փոխադարձ հարգանքի, համագործակցության և հասարակական պարտքի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Ուսուցման գործընթացը ներկայացվում է որպես միջավայր, որտեղ գիտելիքի յուրացումը կարող է զուգակցվել անձի սոցիալական և բարոյական զարգացման հետ։ Ուսումնասիրության կիրառական նշանակությունը կապված է դասավանդման այնպիսի մեթոդական համակարգի ձևավորման հետ, որը հնարավորություն է տալիս կրթական բովանդակությունն առավել արդյունավետ օգտագործել սովորողի համակողմանի զարգացման նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, ուսուցիչների, կրթության կազմակերպիչների, դպրոցական հոգեբանների, մանկավարժական հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը ներկայացնում է հայ լեզվի, գրականության և մշակույթի համապարփակ ուսումնասիրություն՝ զուգադրական (կոմպարատիվ) լեզվաբանության մեթոդների միջոցով։ Գրքում միավորվում են հայագիտության պատմական, արարողունակ, սիմվոլիկ և համակարգային մոտեցումները՝ միաժամանակ համեմատական հայացքով դիտարկելով հայերենը՝ այլ լեզուների հետ համեմատության մեջ։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է ավագ նախադպրոցական տարիքի երեխաների մտավոր զարգացման առանձնահատկությունների և այդ գործընթացում հաղորդակցման դերի համալիր ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հոգեբանական և մանկավարժական գործոնների վրա, որոնք նպաստում են երեխայի մտածողության, խոսքի, հիշողության, ուշադրության, երևակայության, ընկալման և ճանաչողական ակտիվության զարգացմանը նախադպրոցական կրթության կարևորագույն փուլերից մեկում։ Այս տարիքը դիտարկվում է որպես ինտենսիվ զարգացման ժամանակաշրջան, երբ երեխան աստիճանաբար ընդլայնում է շրջապատող աշխարհի վերաբերյալ իր պատկերացումները, սովորում է համեմատել և դասակարգել առարկաներն ու երևույթները, բացահայտել դրանց միջև կապերը, ձևակերպել հարցեր, հիմնավորել սեփական կարծիքը և լուծել տարաբնույթ ճանաչողական խնդիրներ։ Հաղորդակցությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդկանց միջև տեղեկատվության փոխանցման միջոց, այլև որպես երեխայի ճանաչողական զարգացման կարևոր սոցիալական մեխանիզմ։ Մեծահասակների և հասակակիցների հետ փոխգործակցության ընթացքում երեխան յուրացնում է նոր հասկացություններ, բառեր, վարքականոններ և խնդիրների լուծման եղանակներ, սովորում է արտահայտել սեփական մտքերը և հասկանալ ուրիշների տեսակետները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երեխայի և մեծահասակի հաղորդակցությանը։ Ծնողների, դաստիարակների և այլ մեծահասակների հետ երկխոսությունը կարող է նպաստել հետաքրքրասիրության, հարցեր առաջադրելու ունակության և պատճառահետևանքային կապերի ընկալման զարգացմանը։ Մեծահասակի կողմից տրվող բացատրությունները, հարցերը և առաջադրանքները երեխային հնարավորություն են տալիս ընդլայնել սեփական փորձի սահմանները և աստիճանաբար յուրացնել մտածողության ավելի կազմակերպված ձևեր։ Կարևորվում է այնպիսի հաղորդակցական միջավայրի ձևավորումը, որտեղ երեխան ոչ միայն ստանում է պատրաստի պատասխաններ, այլև խրախուսվում է ինքնուրույն մտածել, ենթադրություններ առաջադրել, համեմատել տարբեր հնարավորություններ և արտահայտել սեփական եզրակացությունները։ Քննության է առնվում խոսքի զարգացման և մտավոր գործունեության փոխկապակցվածությունը։ Բառապաշարի հարստացումը, քերականորեն ավելի բարդ նախադասությունների կառուցումը և կապակցված խոսքի զարգացումը հնարավորություն են տալիս երեխային ավելի ճշգրիտ ձևակերպել իր մտքերը և կազմակերպել սեփական գործողությունները։ Խոսքը աստիճանաբար դառնում է ոչ միայն հաղորդակցման, այլև մտածողության ու վարքի կարգավորման միջոց։ Երեխան սովորում է բառերով նկարագրել խնդիրը, ներկայացնել գործողությունների հաջորդականությունը, բացատրել սեփական ընտրությունը և գնահատել ստացված արդյունքը։ Առանձին ուղղությամբ ուսումնասիրվում է հասակակիցների հետ հաղորդակցության ազդեցությունը։ Համատեղ խաղերի, առաջադրանքների և առօրյա շփումների ընթացքում երեխաները ստիպված են համաձայնեցնել իրենց գործողությունները, հաշվի առնել ուրիշների կարծիքը, բացատրել սեփական մտադրությունները և լուծել առաջացող տարաձայնությունները։ Այս գործընթացները կարող են նպաստել մտածողության ճկունությանը, սեփական և ուրիշի տեսակետների տարբերակմանը, համագործակցային հմտությունների և սոցիալական ճանաչողության զարգացմանը։ Հասակակիցների հետ շփումը ստեղծում է իրավիճակներ, որոնցում երեխան ոչ միայն կրկնում է մեծահասակներից ստացած գիտելիքները, այլև ակտիվորեն օգտագործում և վերափոխում է դրանք։ Կարևոր տեղ է հատկացվում խաղային գործունեությանը, քանի որ նախադպրոցական տարիքում խաղը սերտորեն կապված է ճանաչողական և սոցիալական զարգացման հետ։ Դերային, կառուցողական և կանոններով խաղերի ընթացքում երեխան սովորում է գործել երևակայական իրավիճակում, պահպանել որոշակի կանոններ, պլանավորել գործողությունները և համագործակցել մյուս մասնակիցների հետ։ Հաղորդակցությունը խաղային գործընթացում օգնում է զարգացնել խոսքային ակտիվությունը, երևակայությունը, խնդիրների լուծման կարողությունը և իրավիճակը տարբեր տեսանկյուններից դիտարկելու ունակությունը։ Քննության են առնվում նաև երեխայի ճանաչողական հետաքրքրությունների ձևավորման պայմանները։ Մեծահասակների արձագանքը երեխայի հարցերին, քննարկումների կազմակերպումը, համատեղ դիտարկումները, պատմությունների ընթերցումն ու քննարկումը, փորձարարական և ստեղծագործական առաջադրանքները կարող են նպաստել նոր գիտելիքներ ձեռք բերելու ներքին պահանջմունքի զարգացմանը։ Հատկապես կարևոր է հաղորդակցության երկխոսային բնույթը, երբ երեխան հանդես է գալիս որպես ակտիվ մասնակից և հնարավորություն է ստանում հարցնելու, պատասխանելու, վիճարկելու, բացատրելու ու սեփական փորձը կապելու նոր տեղեկատվության հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մտավոր զարգացման անհատական տարբերություններին։ Երեխաները կարող են տարբերվել խոսքի զարգացման մակարդակով, ուշադրության կայունությամբ, մտածողության արագությամբ, հետաքրքրություններով և հաղորդակցական ակտիվությամբ։ Այդ պատճառով արդյունավետ մանկավարժական փոխգործակցությունը պահանջում է հաշվի առնել յուրաքանչյուր երեխայի զարգացման առանձնահատկությունները և ընտրել համապատասխան հաղորդակցական ձևեր։ Ուսումնասիրվում է նաև հուզականորեն բարենպաստ հաղորդակցման միջավայրի նշանակությունը։ Երբ երեխան իրեն ազատ է զգում հարցեր տալու, սխալվելու և սեփական կարծիքն արտահայտելու հարցում, մեծանում է նրա մասնակցությունը ճանաչողական գործունեությանը։ Հաղորդակցության որակը կարող է ազդել ինքնավստահության, նախաձեռնողականության և ուսուցման նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորման վրա։ Քննության են առնվում ընտանիքի և նախադպրոցական կրթական հաստատության փոխլրացնող դերերը։ Ընտանեկան հաղորդակցությունը երեխային տալիս է առօրյա փորձի, արժեքների և լեզվական զարգացման կարևոր հիմք, իսկ մանկապարտեզը ստեղծում է ավելի լայն սոցիալական միջավայր՝ տարբեր երեխաների ու մեծահասակների հետ համագործակցելու համար։ Այս երկու միջավայրերի միջև հետևողական կապը կարող է նպաստել երեխայի ճանաչողական և հաղորդակցական զարգացման առավել ներդաշնակ ընթացքին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել երեխաների վարքի դիտարկման, զրույցների, հոգեբանական առաջադրանքների, փորձարարական իրավիճակների և մանկավարժական աշխատանքի արդյունքների համեմատական գնահատման մեթոդներ։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել մտավոր զարգացման տարբեր ցուցանիշները և պարզել, թե հաղորդակցության բնույթն ու ինտենսիվությունն ինչպես են կապված ճանաչողական առաջընթացի հետ։ Առանձին նշանակություն է տրվում դպրոցական ուսուցմանը պատրաստվածության խնդրին։ Ավագ նախադպրոցական տարիքում զարգացած խոսքը, ուշադրությունը, տրամաբանական գործողությունները, հրահանգները հասկանալու կարողությունը, հարցեր տալու և համագործակցելու հմտությունները կարևոր հիմք են հետագա ուսումնական գործունեության համար։ Հաղորդակցական փորձը երեխային օգնում է սովորել լսել ուրիշներին, հասկանալ առաջադրանքը, ներկայացնել սեփական պատասխանը և մասնակցել համատեղ ճանաչողական աշխատանքին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է մտավոր զարգացման և սոցիալական փոխգործակցության միջև կապերի բացահայտմամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ նախադպրոցական կրթության մեջ երեխաների ճանաչողական ակտիվությունը խթանող հաղորդակցական պայմանների կատարելագործման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մանկական և զարգացման հոգեբանության մասնագետների, նախադպրոցական մանկավարժների, դաստիարակների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Экономика

Շուկան տնտեսության այն կազմակերպված համակարգն է, որտեղ տեղի է ունենում ապրանքների, ծառայությունների և արտադրական գործոնների ազատ փոխանակում՝ առաջարկի և պահանջարկի փոխազդեցության հիման վրա։ Շուկայի ֆունկցիաները արտահայտում են այն հիմնական դերերը, որոնք այն կատարում է տնտեսության մեջ։ Առաջին կարևոր ֆունկցիան կարգավորիչ ֆունկցիան է, որի միջոցով շուկան հավասարակշռում է առաջարկը և պահանջարկը՝ ձևավորելով գներ և ուղղելով ռեսուրսների բաշխումը։ Երկրորդը տեղեկատվական ֆունկցիան է, քանի որ գները հանդիսանում են ազդանշաններ, որոնք տեղեկություն են տալիս արտադրողներին և սպառողներին շուկայի վիճակի մասին։ Երրորդը խթանող ֆունկցիան է, որը նպաստում է արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը, նորարարություններին և մրցունակության աճին։ Չորրորդը միջնորդական ֆունկցիան է, քանի որ շուկան կապ է ստեղծում արտադրողների և սպառողների միջև։ Հինգերորդը վերահսկող ֆունկցիան է, որը գնահատում է արտադրողների գործունեությունը՝ շահույթի կամ վնասի միջոցով։ Շուկայի խնդիրները կապված են նրա արդյունավետ գործունեության ապահովման հետ, մասնավորապես՝ ռեսուրսների օպտիմալ բաշխման, մրցակցության պահպանման, գների կայունացման և տնտեսական հավասարակշռության ապահովման հետ։ Միևնույն ժամանակ, շուկան կարող է բախվել նաև խնդիրների՝ ինչպիսիք են մոնոպոլիաները, գների տատանումները, սոցիալական անհավասարությունը և արտաքին ազդեցությունները, որոնք պահանջում են պետական կարգավորում։ Այսպիսով, շուկայի ֆունկցիաներն ու խնդիրները միասին ձևավորում են տնտեսական համակարգի գործունեության հիմքը և որոշում նրա արդյունավետությունը։

Литература

Հրատարակությունը տեղեկատվական-մատենագիտական բնույթի պարբերական կամ ընթացիկ տեղեկատու նյութ է, որի հիմնական նպատակը տվյալ ժամանակահատվածում գրադարանային հավաքածուն համալրած կամ հրատարակչական շրջանառության մեջ հայտնված նոր գրքերի վերաբերյալ համակարգված տեղեկությունների ներկայացումն է։ Այն նախատեսված է ընթերցողներին, գրադարանավարներին, մատենագետներին, հետազոտողներին և տեղեկատվական ծառայությունների աշխատակիցներին նոր հրատարակությունների մասին արագ ու հարմար տեղեկություն տրամադրելու համար։ Նյութերը սովորաբար կազմակերպվում են որոշակի դասակարգման սկզբունքով՝ ըստ գիտության, մշակույթի, հասարակական կյանքի, գրականության, արվեստի, կրթության, տեխնիկայի և այլ թեմատիկ ոլորտների, ինչը հեշտացնում է անհրաժեշտ գրականության հայտնաբերումն ու ընտրությունը։ Առանձին մատենագիտական գրառումները կարող են ներառել հեղինակային տվյալներ, հրատարակության մասին հիմնական տեղեկություններ, լեզուն, ծավալը և նյութի նույնականացման համար անհրաժեշտ այլ նկարագրական տարրեր։ Այդ կառուցվածքի շնորհիվ տեղեկագիրը կատարում է ոչ միայն նոր գրքերի մասին իրազեկման, այլև տեղեկատվական որոնման ու գրադարանային սպասարկման օժանդակ գործառույթ։ Այն կարող է օգտագործվել ընթերցանության ուղղորդման, թեմատիկ գրականության ընտրության, նոր ստացումների ցուցադրությունների կազմակերպման և մասնագիտական տեղեկատու աշխատանքի ընթացքում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև հրատարակությունների ժամանակագրական գրանցումը, քանի որ նման նյութերի հաջորդական թողարկումները հնարավորություն են տալիս հետագայում ուսումնասիրել որոշակի ժամանակաշրջանի հրատարակչական արտադրանքը, գրադարանային համալրման ուղղությունները և ընթերցողական հետաքրքրությունների համար առաջարկվող գրականության թեմատիկ շրջանակը։ Տեղեկագիրը կարող է օգտակար լինել նաև մատենագիտական հետազոտությունների համար՝ որպես տվյալ ժամանակաշրջանի գրքային հոսքի մասին տեղեկատվություն պահպանող աղբյուր։ Հրատարակությունների թեմատիկ և լեզվական կազմի դիտարկումը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել գրադարանային հավաքածուի համալրման բնույթի և տարբեր գիտական ու մշակութային ոլորտների ներկայացվածության մասին։ Այսպիսի տեղեկատու նյութերի պարբերական կազմումը կարևոր բաղադրիչ է գրադարանի ընթացիկ մատենագիտական գործունեության մեջ, քանի որ ապահովում է նոր ստացված գրականության վերաբերյալ տեղեկատվության շարունակական տարածումը։ Ընդհանուր առմամբ այն միավորում է մատենագիտական հաշվառման, տեղեկատվական սպասարկման և գրադարանային հավաքածուների ներկայացման գործառույթները՝ ծառայելով որպես նոր գրականության բացահայտման և որոնման գործնական միջոց։

Экономика

Տնտեսագիտական, ֆինանսաբանկային և բանկային կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պահուստների դերի, նշանակության և գործառույթների ուսումնասիրությանը բանկային համակարգում։ Քննության են առնվում բանկային պահուստների տնտեսական էությունը, դրանց ձևավորման անհրաժեշտությունը և ազդեցությունը առևտրային բանկերի ֆինանսական կայունության ու վճարունակության ապահովման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարտադիր պահուստների, իրացվելիության պահուստների և հնարավոր կորուստների ծածկման նպատակով ձևավորվող պահուստների առանձնահատկություններին ու դրանց միջև առկա տարբերություններին։ Վերլուծվում են պահուստավորման մեխանիզմները, դրանց կարգավորման սկզբունքները և կենտրոնական բանկի դրամավարկային քաղաքականության հետ ունեցած փոխկապակցվածությունը։ Քննարկվում են պարտադիր պահուստավորման նորմատիվների ազդեցությունը բանկերի վարկավորման հնարավորությունների, ներգրավված միջոցների օգտագործման արդյունավետության և ֆինանսական միջնորդության գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել վարկային ռիսկերի գնահատման, հնարավոր կորուստների հաշվառման և համապատասխան պահուստների ձևավորման մեթոդաբանական մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում բանկային կապիտալի, իրացվելիության, ակտիվների որակի և պահուստների բավարարության փոխհարաբերություններին։ Կարևորվում է պահուստների արդյունավետ կառավարման նշանակությունը ֆինանսական ռիսկերի նվազեցման, ավանդատուների շահերի պաշտպանության և բանկային համակարգի նկատմամբ վստահության պահպանման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է ներառել Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի կարգավորման առանձնահատկությունների և միջազգային բանկային վերահսկողության սկզբունքների համեմատական ուսումնասիրություն։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել բանկային պահուստավորման քաղաքականության կատարելագործմանը, ֆինանսական կայունության ամրապնդմանը և բանկային ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել բանկային գործի, ֆինանսների, դրամավարկային քաղաքականության, ֆինանսական ռիսկերի կառավարման և բանկային վերահսկողության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։