Վերապատրաստման նորարարական մոդել Իրանի փոքր և միջին ձեռնարկությունների համար

Экономика

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական համակարգում հարկային քաղաքականության և կարգավորման արդյունավետության գնահատմանը՝ կենտրոնանալով հարկային ռեֆորմների, եկամուտների հավաքագրման, պետական բյուջեի կայունության և տնտեսական աճի միջև կապերի վրա։ Աշխատությունը վերլուծում է հարկաբյուջետային քաղաքականության գործիքների՝ մաքսային, եկամտային և սոցիալական հարկերի ազդեցությունը տնտեսության տարբեր ոլորտների վրա, ներառում է տնտեսության հատվածային ազդեցությունների գնահատում, հարկային շուկայական միջավայրի մոնիթորինգ և ներդրումային գործոնների վերլուծություն։ Ուսումնասիրության ընթացքում կիրառվում են վիճակագրական մոդելներ, համեմատական վերլուծություններ և միջազգային փորձի համադրություն՝ գնահատելու հարկային քաղաքականության օպտիմալությունը, ֆինանսական կառավարման արդյունավետությունը և տնտեսական գործունեության խթանման հնարավորությունները։ Աշխատանքը հանդիսանում է կարևոր գործիք տնտեսագետների և պետական կառավարման մարմինների համար՝ նպատակ ունենալով մշակել ռազմավարական քայլեր հարկային կարգավորման բարելավման, պետական եկամուտների բարձրացման և տնտեսության կայուն զարգացման ապահովման ուղղությամբ։

Религия

Աշխատությունը ներկայացնում է քրիստոնեական աստվածաբանական և փիլիսոփայական մտքի ամենանշանակալի երկերից մեկը՝ նվիրված Աստծո արքայության, մարդկային հասարակության, պատմության և աստվածային նախախնամության փոխհարաբերություններին։ Հեղինակը՝ Սուրբ Օգոստինոս Հիպպոնացին, իր երկում հակադրում է երկու խորհրդանշական համայնքներ՝ Աստծո քաղաքը և երկրային քաղաքը, որոնք մարմնավորում են մարդկային գոյության, սիրո, հավատի և արժեքային կողմնորոշումների տարբեր հիմքերը։ Այս հակադրությունը չի սահմանափակվում աշխարհագրական կամ քաղաքական բաժանմամբ, այլ արտահայտում է հոգևոր և բարոյական երկու սկզբունքների բախումը։ Հեղինակը քննարկում է հեթանոսական կրոնական պատկերացումները, հռոմեական պետականության պատմությունը, մարդկային իշխանության սահմանափակումները, մեղքի բնույթը, չարի գոյության խնդիրը և փրկության հնարավորությունը՝ պաշտպանելով քրիստոնեական աշխարհայացքի հիմնարար դրույթները։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում պատմության իմաստավորման, արդարության, մարդկային կամքի, աստվածային առաջնորդության և հասարակական կյանքի բարոյական հիմքերի հարցերը։ Երկի առաջին հատորը ընթերցողին ծանոթացնում է հեղինակի մտավոր ու աստվածաբանական մոտեցումներին և հիմք է ստեղծում հետագա ծավալուն քննարկումների համար։ Ստեղծագործությունն առանձնանում է պատմական փաստարկների, փիլիսոփայական դատողությունների և աստվածաշնչյան մեկնաբանությունների համադրությամբ՝ քրիստոնեական ուսմունքը դիտարկելով համամարդկային քաղաքակրթական խնդիրների համատեքստում։ Այն նշանակալի է ոչ միայն աստվածաբանության, այլև պատմության փիլիսոփայության, քաղաքական մտքի և հասարակական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար՝ բացահայտելով վաղ քրիստոնեական մտածողության ազդեցությունը եվրոպական մտավոր ավանդույթի ձևավորման վրա։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Անդրանիկ Ծառուկյանի արձակի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել նրա գեղարվեստական խոսքի ինքնատիպությունը, բառապաշարային հարստությունը, շարահյուսական կառուցվածքը, պատկերավորման միջոցները և պատմողական եղանակները։ Հետազոտության մեջ արձակը դիտարկվում է որպես լեզվական ամբողջական համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր բառային, քերականական և ոճական ընտրություն ծառայում է հեղինակի գեղարվեստական մտահղացման, կերպարների կերտման և ժամանակի ու միջավայրի վերարտադրման նպատակին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գրողի բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Կարող են առանձնացվել գրական, խոսակցական, բարբառային, հնաբառ և դարձվածաբանական միավորները, ինչպես նաև այն բառերն ու արտահայտությունները, որոնք բնորոշ են տարբեր սոցիալական միջավայրերի և կերպարների խոսքին։ Նման լեզվական շերտերի համադրումը հնարավորություն է տալիս արձակին հաղորդել բնականություն, կենսականություն և ազգային-մշակութային յուրահատկություն։ Հատուկ ուշադրության է արժանի կերպարների անհատական խոսքի քննությունը։ Հեղինակը կերպարների բնավորությունը, սոցիալական պատկանելությունը, կրթական մակարդակը, հոգեբանական վիճակը և աշխարհայացքը կարող է բացահայտել ոչ միայն գործողությունների, այլև նրանց խոսքի միջոցով։ Երկխոսությունների, մենախոսությունների և խոսքային կրկնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչպես է լեզուն դառնում կերպարաստեղծման կարևոր գործիք։ Աշխատության շրջանակում կարող է քննվել նաև հեղինակի պատմողական խոսքի կառուցվածքը։ Պատմողի դիրքորոշումը, նկարագրությունների և գործողությունների հարաբերակցությունը, պատմողական տեմպը, անցումներն ու ժամանակային կառուցվածքները ձևավորում են արձակի ընդհանուր ռիթմը։ Շարահյուսական տարբեր կառույցների՝ պարզ և բարդ նախադասությունների, զուգահեռությունների, կրկնությունների, ընդհատումների և այլ ձևերի կիրառությունը կարող է կապված լինել ինչպես բովանդակության, այնպես էլ հուզական ազդեցության ստեղծման հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ոճական և պատկերավորման միջոցներին։ Փոխաբերությունները, համեմատությունները, մակդիրները, խորհրդանշական պատկերները, հեգնանքը և այլ արտահայտչամիջոցներ նպաստում են հեղինակի գեղարվեստական աշխարհի ձևավորմանը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն եղանակները, որոնց միջոցով առօրյա իրականությունը վերածվում է գեղարվեստական պատկերի և ձեռք բերում լրացուցիչ իմաստային ու հուզական շերտեր։ Արձակի լեզվի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև հումորի, երգիծանքի և հեգնանքի լեզվական դրսևորումների վերլուծությունը։ Այդ միջոցները կարող են օգտագործվել մարդկային բնավորությունների, սոցիալական երևույթների և հասարակական հակասությունների ներկայացման ու գնահատման համար։ Դրանց միջոցով հեղինակի խոսքը կարող է միաժամանակ պահպանել պատմողական պարզությունը և ձեռք բերել քննադատական ու արտահայտիչ բնույթ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությանը։ Հայկական կենցաղի, մշակույթի, ավանդույթների և պատմական հիշողության արտացոլումը կարող է դրսևորվել ոչ միայն թեմատիկ բովանդակության, այլև բառապաշարի, դարձվածքների, խոսքային պատկերների և կերպարների հաղորդակցման ձևերի միջոցով։ Այս առումով լեզուն հանդես է գալիս որպես ազգային մշակութային հիշողության պահպանման և փոխանցման միջոց։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող է լինել նաև գրողի լեզվի կապը սփյուռքահայ գրական միջավայրի հետ։ Տարբեր լեզվամշակութային ազդեցությունների առկայությունը, հայերեն տարբերակների փոխազդեցությունը և լեզվական ինքնության պահպանման խնդիրը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ նրա արձակի առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ լեզվական և ոճական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել գրողի ստեղծագործական անհատականության մասին։ Բառապաշարի, շարահյուսության, կերպարների խոսքի, պատմողական կառուցվածքի և պատկերավորման միջոցների համատեղ ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են առանձին լեզվական տարրերը միավորվում և ձևավորում հեղինակի ինքնատիպ ոճը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հայ արձակի պատմության, սփյուռքահայ գրականության, հայոց լեզվի ոճաբանության և գրական լեզվի զարգացման գործընթացների հետազոտության համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, լեզվաբաններին, ոճագետներին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտելու Անդրանիկ Ծառուկյանի արձակի լեզվի և ոճի այն հիմնական հատկանիշները, որոնց շնորհիվ նրա գեղարվեստական խոսքը ձեռք է բերում արտահայտչականություն, կերպարային ինքնատիպություն, ազգային-մշակութային հագեցվածություն և անհատական հեղինակային դիմագիծ։

Лингвистика

Աշխատությունում դիտարկվում են մասնագիտական ոլորտներին ուղղված լեզվի ուսուցման առանձնահատկությունները՝ օրինակ՝ տեխնիկական, բժշկական, իրավական և տնտեսական ոլորտներում լեզվի ուսուցման կազմակերպումը, ինչպես նաև մասնագիտական հաղորդակցության լեզվական պահանջները, տերմինաբանության յուրացումը և ուսանողների հաղորդակցական կարողությունների զարգացումը։ Միաժամանակ ներկայացվում են ժամանակակից մեթոդներ՝ նախագծային ուսուցում, ինտերակտիվ մոտեցումներ, թվային կրթական միջավայրերի կիրառություն և միջմշակութային հաղորդակցության զարգացում, որոնք նպաստում են օտար լեզվի կիրառական տիրապետմանը մասնագիտական համատեքստում։ Ժողովածուն նաև անդրադառնում է լեզվաբանական և մեթոդաբանական խնդիրներին՝ ցույց տալով, թե ինչպես է ձևավորվում «մասնագիտական լեզու» հասկացությունը տարբեր գիտական ոլորտներում և ինչպես կարելի է արդյունավետ համադրել լեզվական գիտելիքը և մասնագիտական բովանդակությունը ուսուցման գործընթացում։

История

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Կ. Յա. Զուբալովի անվան Քաղաքային ժողովրդական տան ստեղծման պատմությանը, դրա ձևավորման նախադրյալներին և հասարակական-մշակութային նշանակությանը։ Աշխատության շրջանակում ներկայացվում են այն պատմական և սոցիալական պայմանները, որոնցում առաջացել է ժողովրդական կրթության, մշակույթի և հանրային ժամանցի համար նախատեսված նման հաստատության անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության մեջ կարող են լուսաբանվել հաստատության ստեղծման նախաձեռնությունները, կազմակերպչական գործընթացը, դրա գործունեության համար անհրաժեշտ պայմանների ձևավորումը և այն անձանց ու հասարակական շրջանակների դերը, որոնք նպաստել են դրա հիմնադրմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական տան՝ որպես մշակութային և կրթական կենտրոնի գործառույթներին, որտեղ տարբեր սոցիալական խմբերի համար կարող էին կազմակերպվել դասախոսություններ, ներկայացումներ, համերգներ, ընթերցումներ, կրթական միջոցառումներ և այլ հանրային նախաձեռնություններ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս այդ հաստատության պատմությունը դիտարկել ավելի լայն հասարակական-մշակութային գործընթացների համատեքստում՝ բացահայտելով քաղաքային մշակույթի, հանրային կրթության և ինքնակազմակերպման զարգացման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև անվան հետ կապված պատմական համատեքստը և հաստատության ստեղծման ու զարգացման գործում բարեգործության ու հասարակական աջակցության նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքի մշակութային կյանքի, հասարակական կազմակերպությունների և կրթամշակութային հաստատությունների պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է որպես տեղական պատմության աղբյուր, քանի որ նման հաստատությունների գործունեությունը հաճախ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական պահանջները, մշակութային նախասիրությունները և քաղաքային կյանքի կազմակերպման ձևերը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, մշակութաբաններին, թատրոնի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, Երևանագիտության մասնագետներին, արխիվագետներին, ինչպես նաև քաղաքի պատմությամբ և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Литература

Բանաստեղծություններ ստեղծագործական ժողովածուն ներկայացնում է Հովհաննես Շիրազի քնարական աշխարհը, որտեղ կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում հայրենիքի, մայրենի լեզվի, մոր կերպարի, սիրո, ցավի և ազգային հիշողության թեմաները։ Շիրազի պոեզիան առանձնանում է խոր զգացմունքայնությամբ, պարզ, բայց հզոր պատկերներով և երաժշտական լեզվով, որի միջոցով նա կարողանում է արտահայտել թե՛ անհատական ապրումները, թե՛ ժողովրդի հավաքական ցավն ու հույսը։ Նրա բանաստեղծություններում հայրենիքը հաճախ ներկայացվում է որպես կենդանի էակ՝ մայրական կերպարով, որը միաժամանակ տալիս է ուժ և ցավ, հիշողություն և պատասխանատվություն։ Մոր թեման Շիրազի ստեղծագործության ամենախոր շերտերից է, որտեղ նա բարձրացնում է մայրական սիրո անսահմանության և զոհաբերության գաղափարը՝ այն դարձնելով համամարդկային արժեք։ Ժողովածուում կարևոր են նաև պատմական հիշողության, պատերազմի հետևանքների, կորուստների և ազգային ինքնության պահպանման գաղափարները, որոնք արտահայտվում են քնարական և երբեմն ողբերգական երանգներով։ Շիրազի լեզուն միաժամանակ ժողովրդական է և բարձրարվեստ, ինչը նրա պոեզիան դարձնում է հասանելի լայն ընթերցողին, բայց նաև խորքային վերլուծության ենթակա։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ունեն նաև բողոքի և արդարության որոնման երանգներ՝ արտացոլելով ժողովրդի ցավը և ազատության ձգտումը։ Այս ժողովածուն կարևոր է հայ դասական պոեզիայի սիրահարների համար, քանի որ այն ներկայացնում է 20-րդ դարի հայ բանաստեղծության ամենաուժեղ և հուզական ձայներից մեկը։