Սուրբ Օգոստինոս Հիպպոնի եպիսկոպոսի «Աստծո քաղաքի մասին», հատոր առաջին

Գրականություն

Գր. Ա. Գրիգորյանի աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական վիպերգերի և պատմական երգային բանահյուսության միջնադարյան շերտերի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով ժողովրդական ստեղծագործության դերը պատմական հիշողության պահպանման, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և անցյալի իրադարձությունների սերնդեսերունդ փոխանցման գործում։ Ժողովրդական վիպերգերն ու պատմական երգերը բանավոր մշակույթի կարևոր տեսակներ են, որոնցում պատմական անձանց, պատերազմների, հասարակական բախումների, հերոսական արարքների և ժողովրդի ճակատագրի մասին պատկերացումները վերածվում են գեղարվեստական պատումի։ Դրանք միավորում են պատմական հիշողությունն ու բանաստեղծական արտահայտչամիջոցները՝ փաստական իրադարձությունները ներկայացնելով ոչ միայն որպես անցյալի դեպքեր, այլև որպես համայնքի արժեքների, ձգտումների և հավաքական զգացմունքների արտահայտություն։ Միջնադարյան հայ երգային բանահյուսության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են պատմական իրադարձություններն ու հասարակական փորձառությունը վերամշակվել ժողովրդական գիտակցության մեջ, ինչ կերպ են պահպանվել հերոսության, հայրենիքի պաշտպանության, հավատարմության, կորստի և ազատության գաղափարները, ինչպես նաև ինչպես են դրանք արտացոլվել երգային պատումներում։ Այս ստեղծագործություններն առանձնանում են բանավոր փոխանցման պայմաններում ձևավորված լեզվական ու գեղարվեստական հատկանիշներով՝ կրկնություններով, ռիթմիկ կառուցվածքներով, պատկերավոր համեմատություններով, հուզական դիմումներով և պատմողական հնարքներով։ Դրանց բովանդակությունը հաճախ արտահայտում է ոչ միայն առանձին հերոսների կամ դեպքերի գնահատականը, այլև ժողովրդի բարոյական պատկերացումները, սոցիալական հարաբերությունները և պատմական փորձի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Հեղինակի ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ժողովրդական երգերի՝ որպես պատմամշակութային սկզբնաղբյուրների դիտարկումը։ Դրանք կարող են լրացնել գրավոր պատմագրության տվյալները՝ ներկայացնելով այն զգացմունքային և հասարակական միջավայրը, որի մեջ ընկալվել ու պահպանվել են անցյալի իրադարձությունները։ Միաժամանակ բանահյուսական նյութը պահանջում է պատմական փաստերի և գեղարվեստական վերամշակման տարբերակում, ինչն էլ այս բնագավառի գիտական ուսումնասիրությանը հաղորդում է առանձնահատուկ նշանակություն։ Աշխատությունը կարևոր է հայ ժողովրդական բանահյուսության ժանրային համակարգի, միջնադարյան մշակույթի և ազգային պատմական հիշողության հետազոտման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, երաժշտագետներին, ազգագրագետներին և հայ միջնադարյան մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Կենսաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է արծաթափայլ կարասի՝ Carassius auratus gibelio (Bloch, 1783) էկոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Սևանա լճի մակարդակի բարձրացման պայմաններում։ Գրքում ուսումնասիրվում են ձկնատեսակի կենսաբանական առանձնահատկությունները, տարածման օրինաչափությունները, բնակության միջավայրի փոփոխություններին հարմարվողականությունը, սննդային կապերը, բազմացման առանձնահատկությունները և պոպուլյացիայի վիճակը։ Հեղինակը վերլուծում է ջրային էկոհամակարգի փոփոխությունների ազդեցությունը արծաթափայլ կարասի կենսագործունեության վրա, այդ թվում՝ լճի հիդրոլոգիական ռեժիմի, ջրի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և էկոլոգիական պայմանների փոփոխությունների դերը։ Աշխատությունում ներկայացվում են դաշտային հետազոտությունների արդյունքներ, ձկնաբանական դիտարկումներ, պոպուլյացիոն ցուցանիշների գնահատումներ և եզրակացություններ, որոնք կարևոր են Սևանա լճի կենսաբազմազանության պահպանման և ջրային ռեսուրսների կառավարման համար։ Գիրքը նախատեսված է ջրաբանների, կենսաբանների, իխթիոլոգների, բնապահպանների, էկոլոգների, գիտաշխատողների, բուհերի դասախոսների, ուսանողների և քաղցրահամ ջրային էկոհամակարգերի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է հանրային նշանակություն ունեցող կազմակերպությունների ֆինանսական հաշվետվությունների աուդիտի կազմակերպման, իրականացման և որակի ապահովման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական և իրավական միջավայրի համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն կազմակերպությունների աուդիտի առանձնահատկություններն են, որոնց գործունեությունը տնտեսական և հասարակական տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունի և որոնց ֆինանսական տեղեկատվության արժանահավատությունը հետաքրքրում է շահառուների լայն շրջանակի՝ ներդրողների, վարկատուների, պետական մարմինների և այլ օգտագործողների։ Քննվում են անկախ աուդիտի դերը, աուդիտորի մասնագիտական պատասխանատվությունը, անկախության և օբյեկտիվության ապահովման սկզբունքները, ինչպես նաև աուդիտորական ապացույցների բավարարության ու համապատասխանության գնահատման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսական հաշվետվություններում էական խեղաթյուրումների ռիսկերի բացահայտմանը, կազմակերպությունների ներքին վերահսկողության համակարգերի գնահատմանը և աուդիտորական ընթացակարգերի արդյունավետ պլանավորմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է աուդիտի որակի վերահսկողությունը, քանի որ հանրային նշանակություն ունեցող կազմակերպությունների դեպքում աուդիտորական եզրակացության նկատմամբ վստահությունը կապված է ֆինանսական շուկաների թափանցիկության և հաշվետվողականության հետ։ Դիտարկվում են մասնագիտական էթիկայի պահանջները, շահերի բախման հնարավոր իրավիճակները, աուդիտորական և ոչ աուդիտորական ծառայությունների համատեղման հետ կապված խնդիրները և աուդիտորական կազմակերպությունների անկախության պահպանման անհրաժեշտությունը։ Կարևորվում է նաև միջազգային աուդիտորական ստանդարտների և ներպետական կարգավորման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող կազմակերպական ու մեթոդաբանական դժվարությունները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ աուդիտորների մասնագիտական պատրաստվածությանը, շարունակական կրթությանը, վերահսկողության ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներին և աուդիտի ոլորտում հանրային վստահության ամրապնդման միջոցներին։ Թվային հաշվապահական համակարգերի և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների տարածման պայմաններում կարևոր են դառնում նաև էլեկտրոնային տվյալների արժանահավատության, տեղեկատվական ռիսկերի և աուդիտում տեխնոլոգիական գործիքների կիրառման հարցերը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է աուդիտի տեսության, հաշվապահական հաշվառման, ֆինանսական վերահսկողության և կորպորատիվ կառավարման մոտեցումները՝ բացահայտելով հանրային նշանակություն ունեցող կազմակերպությունների աուդիտի արդյունավետության, անկախության և որակի բարձրացման հիմնական ուղղությունները։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1924 թվականներին Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված քաղաքական, դիվանագիտական, ռազմական և տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Առաջին աշխարհամարտից հետո Հարավային Կովկասում և Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած արմատական աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց ընթացքում երկու երկրների միջև հարաբերությունները ձևավորվեցին նոր քաղաքական պայմաններում՝ Օսմանյան կայսրության փլուզումից, Ադրբեջանի խորհրդայնացումից և Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման հաղթանակից հետո։ Աշխատությունը կարևորում է այն հանգամանքը, որ նշված ժամանակաշրջանը երկու պետությունների հարաբերությունների համար անցումային փուլ էր․ նախկին կայսերական և հանրապետական քաղաքական համակարգերի փոփոխությունը, բոլշևիկյան Ռուսաստանի ազդեցության ընդլայնումը և տարածաշրջանային ուժերի վերադասավորումը էապես փոխեցին նրանց արտաքին քաղաքական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության սկզբնական փուլում դիտարկվում են 1920 թվականի իրադարձությունները, հատկապես Ադրբեջանի խորհրդայնացումը և դրա հետևանքները տարածաշրջանային քաղաքականության համար։ Ադրբեջանի նոր քաղաքական կարգավիճակը այն ներքաշեց խորհրդային ազդեցության համակարգ, մինչդեռ Թուրքիայի ազգային շարժումը պայքարում էր Անկարայի շուրջ ձևավորված նոր իշխանության ամրապնդման և արտաքին ուժերի դեմ պայքարի համար։ Այս պայմաններում երկու կողմերի հարաբերությունները զարգանում էին ոչ միայն երկկողմ շահերի, այլև Խորհրդային Ռուսաստանի հետ նրանց հարաբերությունների ազդեցության ներքո։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման և ադրբեջանական քաղաքական շրջանակների փոխհարաբերություններին։ Այդ շրջանում կարևոր դեր ունեին ինչպես գաղափարական և ազգային համերաշխության պատկերացումները, այնպես էլ ավելի լայն տարածաշրջանային ռազմավարական հաշվարկները։ Թուրքիայի ազգային շարժման ղեկավարության համար Կովկասը կարևոր նշանակություն ուներ անվտանգության և արտաքին կապերի տեսանկյունից, իսկ Ադրբեջանը գտնվում էր այնպիսի աշխարհաքաղաքական դիրքում, որը նրան դարձնում էր տարածաշրջանի կարևոր հանգույց։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև 1921 թվականի Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի տարածաշրջանային հետևանքները։ Այդ պայմանագրերը նոր իրավաքաղաքական շրջանակ ձևավորեցին Թուրքիայի և Անդրկովկասի հանրապետությունների հարաբերությունների համար և միաժամանակ արտացոլեցին խորհրդային Ռուսաստանի ու Թուրքիայի փոխադարձ շահերի համադրումը։ Կարսի պայմանագրի կնքմանը մասնակցեցին նաև Ադրբեջանական, Հայկական և Վրացական ԽՍՀ-ները, ինչն ընդգծում է այն ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների բարդ կառուցվածքը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչպես երկկողմ հարաբերությունները ներառվեցին ավելի լայն խորհրդա-թուրքական և անդրկովկասյան քաղաքական համակարգում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև Ղարաբաղի, Նախիջևանի և Զանգեզուրի հետ կապված քաղաքական հարցերի ուսումնասիրությունը։ 1920–1921 թվականներին Հարավային Կովկասում սահմանների, տարածքային պատկանելության և վարչական կարգավիճակների շուրջ ընթացող գործընթացները ուղղակիորեն կապված էին տարածաշրջանի նոր քաղաքական դասավորության հետ։ Այս համատեքստում Ադրբեջանի և Թուրքիայի դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ ազգային, ռազմավարական և խորհրդային գործոնների փոխազդեցությունը։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել նաև տնտեսական և հաղորդակցային հարաբերությունները։ Կովկասի աշխարհագրական դիրքը, նավթային ռեսուրսները, առևտրային ճանապարհները և տրանսպորտային հաղորդակցությունները կարևոր նշանակություն ունեին ինչպես Ադրբեջանի, այնպես էլ Թուրքիայի համար։ Սակայն տնտեսական կապերի զարգացման հնարավորությունները սահմանափակվում էին պատերազմների հետևանքներով, տարածաշրջանի քաղաքական անկայունությամբ և խորհրդային վերահսկողության հաստատմամբ։ Առանձին ուշադրության է արժանի 1923–1924 թվականների փուլը, երբ Թուրքիայի Հանրապետության հռչակումից հետո Անկարայի արտաքին քաղաքականությունը սկսեց աստիճանաբար ստանալ նոր պետական ձևաչափ։ Միաժամանակ Ադրբեջանում խորհրդային իշխանության հաստատումը սահմանափակում էր նրա արտաքին քաղաքական ինքնուրույնությունը։ Այդ պատճառով հարաբերությունների բնույթը չէր կարող ամբողջությամբ կառուցվել երկու ինքնուրույն պետությունների դասական դիվանագիտական փոխհարաբերությունների տրամաբանությամբ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև Խորհրդային Ռուսաստանի դերը։ Այդ ժամանակաշրջանում Մոսկվան տարածաշրջանում առանցքային քաղաքական դերակատար էր, և թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների շատ հարցեր պետք է դիտարկել խորհրդային քաղաքականության հետ դրանց փոխկապակցվածության շրջանակում։ Թուրքիայի համար Խորհրդային Ռուսաստանը միաժամանակ կարևոր գործընկեր էր արևմտյան ուժերի դեմ պայքարում և ազդեցության առանձին կենտրոն, մինչդեռ Ադրբեջանը գտնվում էր խորհրդային պետական համակարգի կազմում։ Այս իրավիճակը ստեղծում էր ինչպես համագործակցության հնարավորություններ, այնպես էլ հարաբերությունների ինքնուրույնության սահմանափակումներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1920–1924 թվականների թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունները ձևավորվել են ազգային, գաղափարական, աշխարհաքաղաքական և ռազմավարական բազմաթիվ գործոնների փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդել են Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման նպատակները, Ադրբեջանի խորհրդայնացումը, Խորհրդային Ռուսաստանի տարածաշրջանային քաղաքականությունը, Կովկասի տարածքային խնդիրները և նոր միջազգային համակարգի ձևավորումը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել Թուրքիայի և Ադրբեջանի նորագույն պատմությամբ, Հարավային Կովկասի պատմությամբ, խորհրդա-թուրքական հարաբերություններով և XX դարի սկզբի միջազգային հարաբերություններով հետաքրքրվող պատմաբանների, քաղաքագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի բնական և ձևափոխված ցեոլիտների հատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց կիրառման հնարավորություններին հեղուկ ռադիոակտիվ թափոնների վնասազերծման ու մաքրման գործընթացներում։ Քննարկվում են ցեոլիտների հանքաբանական կազմը, բյուրեղային կառուցվածքը, ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունները և իոնափոխանակային ու կլանողական հատկությունները, որոնք պայմանավորում են դրանց կիրառական նշանակությունը շրջակա միջավայրի պաշտպանության ոլորտում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնական ցեոլիտային հումքի կառուցվածքային բնութագրերին, դրա մշակման և ձևափոխման հնարավորություններին, ինչպես նաև տարբեր ազդեցությունների արդյունքում նյութերի կլանողական արդյունավետության փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում են ջրային միջավայրում ռադիոակտիվ իոնների փոխազդեցությունները ցեոլիտային նյութերի հետ, իոնափոխանակության և սորբցիայի հիմնական մեխանիզմները, ինչպես նաև նյութերի ընտրողականության ու կլանողական տարողության գնահատման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում բնական և ձևափոխված ցեոլիտների հատկությունների համեմատական վերլուծությանը, ջրային լուծույթների բաղադրության ազդեցությանը և մաքրման գործընթացների արդյունավետության գնահատման մեթոդներին։ Կարևորվում են ռադիոակտիվ աղտոտման նվազեցման, հեղուկ թափոնների մշակման, երկրորդային թափոնների կառավարման և շրջակա միջավայրի ճառագայթային անվտանգության ապահովման հիմնախնդիրները։ Դիտարկվում են նաև Հայաստանի հանքային հումքային ռեսուրսների կիրառական հնարավորությունները, բնական սորբենտների օգտագործման տնտեսական և բնապահպանական առավելությունները, ինչպես նաև ստացված նյութերի կայունության ու հետագա անվտանգ կառավարման հարցերը։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի բնապահպանական քիմիայի, ռադիոքիմիայի, անօրգանական նյութագիտության և ռադիոակտիվ թափոնների կառավարման տեխնոլոգիաների զարգացման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քիմիկոսների, նյութագետների, երկրաբանների, ռադիոքիմիայի մասնագետների, բնապահպանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է ճագարի մսից պահածոների արտադրության տեխնոլոգիայի կատարելագործմանը՝ նպատակ ունենալով բարելավել պատրաստի արտադրանքի որակական, սննդային և պահպանման հատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են ճագարի մսի ֆիզիկաքիմիական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները, հումքի նախնական մշակման, բաղադրիչների ընտրության, խառնուրդի պատրաստման, տարաների լցման, փակման և ջերմային մշակման օպտիմալ պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պահածոյացման այնպիսի ռեժիմների ընտրությանը, որոնք միաժամանակ ապահովում են արտադրանքի մանրէաբանական անվտանգությունը և հնարավորինս պահպանում մսի սննդային արժեքը, համային ու կառուցվածքային հատկությունները։ Աշխատանքը կարող է ներառել տարբեր բաղադրատոմսերի և տեխնոլոգիական ռեժիմների համեմատական գնահատում՝ որոշելով դրանց ազդեցությունը պատրաստի պահածոյի որակի, հյութալիության, համի, հոտի, արտաքին տեսքի և պահպանման կայունության վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև արտադրական գործընթացի արդյունավետության բարձրացումը՝ հումքի կորուստների նվազեցման, տեխնոլոգիական գործողությունների օպտիմալացման և ստացվող արտադրանքի ինքնարժեքի նվազեցման միջոցով։ Ճագարի միսը սննդային արժեքավոր հումք է, և դրա վերամշակման նոր կամ կատարելագործված եղանակների մշակումը կարող է նպաստել սննդամթերքի տեսականու ընդլայնմանը և մսային ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ մսի և մսամթերքի արտադրության ձեռնարկությունների, սննդի տեխնոլոգների և սննդամթերքի որակի ու անվտանգության ոլորտի մասնագետների համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նաև սննդի տեխնոլոգիայի ուսանողների և հետազոտողների համար՝ որպես կենդանական ծագման հումքից պահածոների արտադրության տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման օրինակ։