Բանաստեղծություններ

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է օտար լեզուներով նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված ընթերցողների, ուսանողների, գիտաշխատողների և մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են միջազգային գրականությամբ և տարբեր լեզուներով հրատարակված ժամանակակից աշխատություններով։ Ցանկում ընդգրկված են անգլերեն, ռուսերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն և այլ լեզուներով գիտական, գեղարվեստական, հասարակական-քաղաքական, տեխնիկական և մշակութային բնույթի նոր հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են համաշխարհային գիտության, մշակույթի և հասարակական մտքի զարգացման արդի միտումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել օտարալեզու նոր գրականության մեջ, ծանոթանալ տարբեր երկրների հեղինակների և հետազոտողների աշխատանքներին և ընտրել համապատասխան նյութեր ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նաև նպաստում է միջազգային գիտելիքների տարածմանը և միջմշակութային հաղորդակցության զարգացմանը՝ ապահովելով բազմալեզու գրականության հասանելիություն լայն ընթերցողական շրջանակների համար։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության XXI համագումարի որոշումների և նյութերի գրադարանային պրոպագանդայի կազմակերպման մեթոդական հարցերին։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանների աշխատակիցների համար և նպատակ ունի ներկայացնելու քաղաքական-գաղափարական բնույթի նյութերի տարածման, ընթերցողների հետ աշխատանքի կազմակերպման և համապատասխան գրադարանային միջոցառումների անցկացման եղանակները։ Նյութերում ուշադրություն է դարձվում գրքային և տեղեկատվական ֆոնդերի նպատակային օգտագործմանը, թեմատիկ ցուցահանդեսների, մատենագիտական տեսությունների, ընթերցողական միջոցառումների, զրույցների, դասախոսությունների և այլ ձևերի կազմակերպմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում գրադարանների կողմից քաղաքական ու հասարակական նշանակության հրապարակումների համակարգված ներկայացմանը, դրանց բովանդակության վերաբերյալ ընթերցողների իրազեկմանը և տարբեր տարիքային ու սոցիալական խմբերի հետ համապատասխան աշխատանքային ձևերի ընտրությանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանային գործունեության գաղափարական ուղղվածության, գրադարանների հասարակական գործառույթների և մեթոդական աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքների մասին։ Այն միաժամանակ կարող է դիտարկվել որպես տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և տեղեկատվական քաղաքականության պատմական վկայություն, քանի որ արտացոլում է գրադարանների առջև դրված խնդիրները և դրանց իրականացման համար առաջարկվող մեթոդները։ Նյութերը կարող են օգտակար լինել ոչ միայն գրադարանային աշխատանքի պատմությունն ուսումնասիրողների, այլև խորհրդային շրջանի հասարակական, մշակութային և տեղեկատվական քաղաքականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, գրադարանների մեթոդական բաժինների աշխատակիցներին, պատմաբաններին, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, աղբյուրագետներին և խորհրդային շրջանի գրադարանային գործի ուսումնասիրողներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության կրած աղետների պատճառների և Սասունի ավերածությունների համար պատասխանատվության պատմաքաղաքական ու հասարակական գնահատմանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում XIX դարի վերջի Օսմանյան կայսրության հայաբնակ շրջաններում տիրող քաղաքական, վարչական և սոցիալ-տնտեսական իրավիճակն է, ինչպես նաև այդ պայմանների ազդեցությունը հայ բնակչության անվտանգության և կենսապայմանների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սասունի իրադարձություններին, որոնք կապված էին հարկային ճնշումների, տեղական իշխանությունների և զինված ուժերի գործողությունների, բնակչության ինքնապաշտպանության և դրա հետևանքով ծագած ռազմական բախումների հետ։ Աշխատանքում կարող են քննության առնվել Սասունի բնակչության նկատմամբ կիրառված բռնությունների, բնակավայրերի ավերման, մարդկային կորուստների և տեղահանությունների մասին ժամանակակից վկայությունները, ինչպես նաև դրանց արձագանքը Օսմանյան կայսրության ներսում և եվրոպական տերությունների շրջանում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է պատասխանատվության հարցի ուսումնասիրությունը՝ պետական իշխանությունների, տեղական վարչական մարմինների և ռազմական ուժերի գործողությունների համատեքստում։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել ժամանակաշրջանի փաստագրական աղբյուրներում առկա տեղեկությունները, դրանց հեղինակների դիրքորոշումները և հետագա պատմագրական մեկնաբանությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայկական հարցի միջազգայինացման գործընթացին և Սասունի դեպքերի ազդեցությանը եվրոպական դիվանագիտական օրակարգի վրա։ Սասունի իրադարձությունները հետագայում դարձան Օսմանյան կայսրությունում հայերի վիճակի վերաբերյալ միջազգային քննարկումների կարևոր փաստարկներից մեկը և նպաստեցին բարենորոգումների պահանջների ու հայկական հարցի շուրջ դիվանագիտական ճնշման ուժեղացմանը։ Նյութը կարող է արժեքավոր լինել որպես իր ժամանակաշրջանի քաղաքական ու հասարակական ընկալումներն արտացոլող սկզբնաղբյուր, հատկապես եթե այն ուսումնասիրվում է այլ արխիվային փաստաթղթերի, դիվանագիտական հաղորդագրությունների, մամուլի հրապարակումների և վկայությունների հետ համադրությամբ։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմության, Հայկական հարցի, Օսմանյան կայսրության պատմության, Սասունի պատմության, ցեղասպանագիտության և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Փիլիսոփայություն

Այս գիրքը ներկայացնում է փիլիսոփայության պատմական և սիստեմատիկ դասընթացը՝ ընդգրկելով փիլիսոփայական մտքի զարգացման հիմնական փուլերը և նրա հիմնարար բաժինները։ Պատմական մասում քննարկվում են հին հունական փիլիսոփայությունից մինչև ժամանակակից ուղղություններ ընկած գաղափարական համակարգերը՝ ընդգծելով Պլատոնի, Արիստոտելի, միջնադարյան մտածողների և նոր ժամանակների փիլիսոփաների ներդրումը։ Սիստեմատիկ հատվածում ներկայացվում են փիլիսոփայության հիմնական ոլորտները՝ գոյաբանություն, իմացաբանություն, արժեքաբանություն, տրամաբանություն և էթիկա։ Հեղինակը բացատրում է փիլիսոփայական հիմնական խնդիրները, դրանց ձևակերպումները և տարբեր լուծման մոտեցումները։ Նյութը կառուցված է համակարգված և ուսումնական տրամաբանությամբ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ստանալ ամբողջական պատկերացում փիլիսոփայության թե՛ պատմական զարգացման, թե՛ տեսական կառուցվածքի մասին։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ավետիս Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակի թեմատիկ, գաղափարական և ոճական առանձնահատկությունների քննությանը՝ բացահայտելով նրա տեղն ու նշանակությունը XX դարասկզբի հայ գրականության զարգացման մեջ։ Ահարոնյանի արձակում միահյուսվում են ազգային կյանքի, պատմական ճակատագրի, հասարակական հակասությունների և անհատի հոգեբանական աշխարհի խնդիրները, ինչի շնորհիվ նրա ստեղծագործությունները ձեռք են բերում ինչպես ազգային, այնպես էլ համամարդկային բովանդակություն։ Հեղինակի համար գրականությունը ոչ միայն իրականության պատկերման միջոց է, այլև մարդու հոգևոր աշխարհի, հասարակական հարաբերությունների և պատմական հիշողության ուսումնասիրության ձև։ Ուսումնասիրության կենտրոնում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունը։ Ահարոնյանի հերոսները հաճախ հայտնվում են բարդ սոցիալական և պատմական պայմաններում, որտեղ նրանց անձնական ցանկությունները բախվում են արտաքին իրականության սահմանափակումներին։ Այդ բախումը ձևավորում է նրանց ներքին դրամատիզմը և հնարավորություն տալիս բացահայտելու մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը՝ վախը, հույսը, հավատը, հուսահատությունը, սերը, արժանապատվությունը և պայքարի պատրաստակամությունը։ Հերոսի հոգեբանական վիճակը հաճախ անմիջականորեն կապված է նրա ապրած ժամանակաշրջանի հետ, և անձնական ողբերգությունը վերածվում է ավելի լայն ազգային կամ հասարակական ողբերգության արտահայտության։ Ահարոնյանի արձակի կարևոր թեմաներից է ազգային ինքնագիտակցությունը։ Նրա ստեղծագործություններում հայ մարդու ճակատագիրը հաճախ ներկայացվում է պատմական դժվարությունների և ազգային գոյության սպառնալիքների համատեքստում։ Հայրենիքի, ժողովրդի, ազգային արժանապատվության և ազատության գաղափարները դառնում են բազմաթիվ կերպարների գործողությունների և ընտրությունների հիմքը։ Սակայն ազգային թեմատիկան հեղինակի մոտ չի սահմանափակվում միայն հայրենասիրական գաղափարների արտահայտմամբ․ այն կապվում է անհատի հոգեբանական փորձի, հիշողության, կորստի և ապագայի նկատմամբ ունեցած հույսի հետ։ Այդ պատճառով ազգային և անձնական ճակատագրերը հաճախ ներկայացվում են որպես փոխկապակցված երևույթներ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական իրականության գեղարվեստական արտացոլմանը։ Ահարոնյանի արձակը հաճախ արձագանքում է հայ ժողովրդի պատմական փորձին և ժամանակի հասարակական-քաղաքական իրադարձություններին։ Պատմական միջավայրը նրա ստեղծագործություններում ոչ միայն գործողությունների ֆոն է, այլև կերպարների մտածողությունը ձևավորող ուժ։ Պատմական աղետները, սոցիալական անարդարությունը, բռնությունը և քաղաքական անկայունությունը ներթափանցում են հերոսների առօրյա կյանք և ազդում նրանց հոգևոր աշխարհի վրա։ Հեղինակը պատմական իրադարձությունները ներկայացնում է մարդկային ճակատագրերի միջոցով՝ դրանով իսկ պատմությանը հաղորդելով զգացմունքային և հոգեբանական խորություն։ Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակի առանձնահատկություններից է մարդու ներաշխարհի նկատմամբ մեծ ուշադրությունը։ Նրա հերոսների ապրումները հաճախ մանրամասնորեն բացահայտվում են ներքին խոսքի, հիշողությունների, հոգեբանական դիտարկումների և հուզական իրավիճակների միջոցով։ Ներքին և արտաքին աշխարհների փոխհարաբերությունը ստեղծում է բազմաշերտ կերպարներ, որոնց վարքագիծը հնարավոր չէ բացատրել միայն սոցիալական հանգամանքներով։ Նրանց որոշումների հիմքում հաճախ ընկած են անձնական փորձառություններ, բարոյական համոզմունքներ, վախեր և ներքին հակասություններ։ Կարևոր թեմա է նաև հայրենի հողի և մարդու կապը։ Հայրենիքը Ահարոնյանի արձակում կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես աշխարհագրական տարածք, այլև որպես հիշողության, ինքնության և հոգևոր պատկանելիության խորհրդանիշ։ Հայրենի միջավայրից հեռացումը կամ դրա կորուստը հաճախ առաջացնում է օտարման և հոգևոր դատարկության զգացում, իսկ հայրենիքի հետ կապի պահպանումը դառնում է ինքնության պահպանման կարևոր պայման։ Այս թեման հատկապես նշանակալի է հեղինակի այն ստեղծագործություններում, որտեղ անձնական ճակատագիրը միահյուսվում է ժողովրդի պատմական փորձին։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև Ահարոնյանի լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Նրա արձակին բնորոշ են պատկերավոր նկարագրությունները, հուզական լարվածությունը, բնության և մարդու հոգեվիճակի փոխկապակցված ներկայացումը, երկխոսությունների բնականությունը և կերպարների խոսքի անհատականացումը։ Բնությունը հաճախ հանդես է գալիս որպես հերոսի ներաշխարհի արտացոլող ուժ․ արտաքին միջավայրի փոփոխությունները կարող են ընդգծել կերպարի ուրախությունը, տագնապը, տխրությունը կամ հույսը։ Այսպիսով, նկարագրությունը դառնում է ոչ միայն միջավայրի ստեղծման, այլև հոգեբանական բնութագրման միջոց։ Ահարոնյանի արձակի կարևոր կողմերից է նաև բարոյական խնդիրների նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Նրա կերպարները հաճախ կանգնում են ընտրության առաջ, երբ անհրաժեշտ է որոշել անձնական երջանկության և պարտքի, անվտանգության և պայքարի, անհատական շահի և ընդհանուր նպատակի միջև։ Այդ իրավիճակներում բացահայտվում է մարդու բարոյական նկարագիրը։ Հեղինակը միաժամանակ ցույց է տալիս, որ պատմական ծանր պայմաններում բարոյական ընտրությունը կարող է ունենալ բարձր գին, սակայն հենց այդ ընտրությունն է մարդուն տալիս արժանապատվության և ներքին ամբողջականության զգացում։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ավետիս Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ գրականության մեջ՝ իր մեջ միավորելով ազգային պատմական հիշողությունը, հասարակական խնդիրները, հոգեբանական խորությունը և գեղարվեստական արտահայտչականությունը։ Նրա ստեղծագործություններում հայ մարդու անհատական ճակատագիրը հաճախ դառնում է ժողովրդի պատմական փորձի արտահայտություն, իսկ ազգային թեմաները ձեռք են բերում համամարդկային հնչեղություն։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականությամբ, ազգային գրականության պատմությամբ, XX դարասկզբի արձակով և հոգեբանական կերպարակերտման առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Ահարոնյանի գեղարվեստական ժառանգության և հայ արձակի զարգացման մեջ նրա ունեցած դերի մասին։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ս.Գ. Շահումյանի գաղափարական և քաղաքական գործունեության վերլուծությանը՝ առանձնապես կենտրոնանալով նրա դիրքորոշման վրա ժողովրդի զանգվածների դերի վերաբերյալ պատմության մեջ՝ մարքսիստ-լենինյան տեսության համատեքստում։ Դիտարկվում է Շահումյանի տեսական և հրապարակախոսական գործունեությունը, որտեղ նա պաշտպանում էր այն մոտեցումը, որ պատմական գործընթացների հիմնական շարժիչ ուժը սոցիալական լայն զանգվածներն են, հատկապես աշխատավոր դասակարգը, այլ ոչ թե առանձին անհատները կամ վերնախավերը։ Աշխատանքում վերլուծվում է, թե ինչպես էր նա մեկնաբանում մարքսիստական պատմագիտական սկզբունքները՝ ընդգծելով արտադրական հարաբերությունների, դասակարգային պայքարի և հեղափոխական շարժումների դերը հասարակական զարգացման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա մասնակցությանը հեղափոխական իրադարձություններին և հրապարակային ելույթներին, որտեղ նա փորձում էր տեսական հիմնավորում տալ զանգվածների ինքնակազմակերպման և քաղաքական ակտիվության անհրաժեշտությանը։ Քննարկվում է նաև Շահումյանի գործունեության ազդեցությունը խորհրդային պատմագրության ձևավորման վրա, որտեղ ժողովրդի դերը դիտարկվում էր որպես պատմության հիմնական շարժիչ ուժ՝ համահունչ մարքսիստ-լենինյան մեթոդաբանությանը։ Ընդգծվում է, որ նրա մոտեցումները միաժամանակ ծառայում էին ինչպես գաղափարական, այնպես էլ քաղաքական նպատակների՝ նպաստելով հեղափոխական գաղափարախոսության տարածմանը և զանգվածների քաղաքական ներգրավվածության խթանմանը։