Воспоминание о незабвенном армянском артисте Петре Иеронимовиче Адамяне : (с портретом)

Литература

Սա կենսագրական-գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է հայ արվեստագետ և մշակութային գործիչ Հրաչ Զարդարյանի կյանքի ուղու, ստեղծագործական գործունեության և գեղարվեստական ժառանգության համակողմանի ներկայացմանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են նրա կենսագրության հիմնական փուլերը, մասնագիտական ձևավորման ընթացքը, ստեղծագործական որոնումները և արվեստում ունեցած ներդրումը։ Վերլուծվում են նրա գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, թեմատիկ նախընտրությունները և ոճական լուծումները՝ ընդգծելով անհատական ձեռագիրը և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նրա ստեղծագործության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա գործունեության տեղին հայ կերպարվեստի զարգացման ընդհանուր գործընթացում, ինչպես նաև նրա ստեղծագործությունների ընկալմանը արվեստաբանական քննադատության մեջ։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ արվեստագիտության և մշակութային պատմության ուսումնասիրությունների համար՝ նպաստելով Հրաչ Զարդարյանի ստեղծագործական ժառանգության ավելի ամբողջական գիտական գնահատմանը։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է հատուկ (օժանդակ) դպրոցի տարրական դասարաններում թվաբանական գործողությունների ուսուցման մեթոդների կատարելագործման և օպտիմալացման ուղիների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են սովորողների կողմից գումարման, հանման, բազմապատկման և բաժանման գործողությունների յուրացման առանձնահատկությունները, թվային պատկերացումների ձևավորման գործընթացը և մաթեմատիկական գիտելիքների ու հմտությունների զարգացմանը խոչընդոտող հնարավոր դժվարությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մանկավարժական պայմանների և մեթոդական մոտեցումների բացահայտմանը, որոնք կարող են նպաստել ուսումնական նյութի առավել մատչելի, հաջորդական և արդյունավետ յուրացմանը՝ հաշվի առնելով սովորողների ճանաչողական հնարավորությունների և անհատական կրթական կարիքների առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել տեսողական, գործնական, խաղային և այլ ուսուցման միջոցների կիրառման արդյունավետությունը, ինչպես նաև ուսումնական առաջադրանքների աստիճանական բարդացման, կրկնության, ամրապնդման և անհատականացման մեթոդները։ Կարևորվում է ուսուցչի կողմից սովորողների առաջադիմության մշտադիտարկումը, սխալների պատճառների բացահայտումը և դրանց հիման վրա ուսուցման մեթոդների համապատասխանեցումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև թվաբանական գործողությունների ուսուցման կապին առօրյա և գործնական իրավիճակների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ձևավորված գիտելիքներն ու հմտությունները կիրառել իրական կյանքի խնդիրներում։ Առաջարկվող մեթոդական մոտեցումների նպատակն է ոչ միայն բարձրացնել թվաբանական գործողությունների յուրացման մակարդակը, այլև զարգացնել սովորողների ինքնուրույնությունը, ուշադրությունը, տրամաբանական մտածողությունը և մաթեմատիկական գործունեության նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հատուկ կրթության ոլորտի մանկավարժներին, տարրական դասարանների ուսուցիչներին, հատուկ մանկավարժներին, կրթության հոգեբաններին, մեթոդիստներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի հարավային շրջաններում տարածված չորային սաղարթավոր նոսրանտառների բուսական աշխարհի, բուսածածկույթի կառուցվածքի և էկոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են չորային կլիմայական պայմաններում ձևավորված նոսրանտառային էկոհամակարգերի ծագումը, տարածման օրինաչափությունները, տեսակային կազմը և դրանց նշանակությունը տարածաշրջանի կենսաբազմազանության պահպանման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծառային, թփային և խոտաբույսային բուսականության փոխհարաբերություններին, բուսական համակեցությունների կառուցվածքին և տարբեր էկոլոգիական պայմաններում դրանց զարգացման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են տարածաշրջանին բնորոշ բուսատեսակների տարածվածությունը, կենսաբանական հատկությունները, էկոլոգիական հարմարվողականությունները և չորադիմացկունության մեխանիզմները։ Դիտարկվում են տեղանքի բարձրության, լանջերի դիրքադրության, հողային պայմանների, տեղումների քանակի և ջերմաստիճանային ռեժիմի ազդեցությունները բուսածածկույթի ձևավորման ու տարածական բաշխման վրա։ Կարևորվում են նոսրանտառների ֆլորիստիկական բազմազանության, բուսական համակեցությունների տեսակային հարստության, էնդեմիկ և հազվագյուտ բույսերի պահպանության հետ կապված հարցերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել դաշտային բուսաբանական ուսումնասիրությունների, ֆլորիստիկական գույքագրման, երկրաբուսաբանական նկարագրությունների և բուսականության դասակարգման մեթոդներ։ Անդրադարձ է կատարվում չորային նոսրանտառների հիմնական բուսական համակեցությունների առանձնացմանը, դրանց տարածման սահմաններին և էկոլոգիական պայմանների հետ ունեցած փոխկապակցվածությանը։ Առանձնացվում են բնական և մարդածին գործոնների՝ անտառահատումների, գերարածեցման, հրդեհների, հողերի էրոզիայի և կլիմայական փոփոխությունների հնարավոր ազդեցությունները բուսականության վիճակի ու վերականգնման գործընթացների վրա։ Կարևորվում են նաև բուսական համակեցությունների բնական վերականգնման, էկոհամակարգերի կայունության, հողապաշտպան նշանակության և կենսաբազմազանության պահպանման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հայաստանի հարավային շրջանների բուսական աշխարհի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը, չորային անտառային էկոհամակարգերի գիտական գնահատմանը և դրանց պահպանության ու արդյունավետ կառավարման միջոցառումների մշակմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ բնության հատուկ պահպանվող տարածքների կառավարման, բուսական ռեսուրսների ուսումնասիրության, էկոլոգիական մշտադիտարկման և բնապահպանական ծրագրերի իրականացման համար։ Այն օգտակար է բուսաբանների, երկրաբուսաբանների, էկոլոգների, անտառագետների, բնապահպանության մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Другие предметы

Նյութը վերաբերում է Հարավային Կովկասում հայ-ադրբեջանական հակամարտության շրջանակում արձանագրված հրադադարի խախտման մասին հաղորդումներին և դրանց շուրջ ձևավորված քաղաքական ու անվտանգային իրավիճակին։ Կենտրոնական թեման Լեռնային Ղարաբաղում հայկական կողմի ներկայացրած պնդումն է, ըստ որի ադրբեջանական կողմը խախտել է գործող հրադադարի պայմանավորվածությունները։ Նման հաղորդումները ներկայացվում են տարածաշրջանում երկարատև հակամարտության, պարբերաբար կրկնվող զինված միջադեպերի և կողմերի միջև փոխադարձ մեղադրանքների ընդհանուր համատեքստում։ Նյութը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես կարող են տեղային ռազմական միջադեպերը վերածվել ավելի լայն քաղաքական և դիվանագիտական քննարկումների առարկայի՝ ազդելով բանակցային գործընթացի, անվտանգության միջավայրի և հասարակական տրամադրությունների վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հրադադարի պահպանման խնդիրը, քանի որ ռազմական գործողությունների դադարեցման վերաբերյալ պայմանավորվածությունների արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն դրանց պաշտոնական ընդունումից, այլև տեղում դրանց կատարման, հնարավոր միջադեպերի արձանագրման և կողմերի միջև հաղորդակցության մեխանիզմներից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հակամարտության տեղեկատվական կողմին, երբ նույն իրադարձության վերաբերյալ կողմերը կարող են ներկայացնել տարբեր կամ միմյանց հակասող մեկնաբանություններ։ Այդ պատճառով նման նյութերի ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր է տարբերակել հաստատված փաստերը, պաշտոնական հայտարարությունները և առանձին կողմերի ներկայացրած պնդումները։ Հարավային Կովկասի անվտանգության ընդհանուր համատեքստում թեման առնչվում է Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերություններին, Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ երկար տարիներ գոյություն ունեցած հակամարտությանը, սահմանային ու ռազմական լարվածությանը և միջազգային միջնորդական նախաձեռնություններին։ Նյութը կարող է նաև օգտագործվել քաղաքական հաղորդակցության և լրատվական դիսկուրսի ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես են զինված միջադեպերի մասին տեղեկությունները ներկայացվում միջազգային լրատվական միջավայրում և ինչպիսի բառապաշար է կիրառվում կողմերի հայտարարությունները փոխանցելիս։ Այն արժեքավոր կարող է լինել ոչ միայն տարածաշրջանի քաղաքական պատմության, այլև հակամարտությունների լուսաբանման, միջազգային հարաբերությունների և անվտանգության ուսումնասիրությունների տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Հարավային Կովկասի հակամարտային միջավայրի որոշակի ժամանակահատվածին վերաբերող տեղեկատվական պատկեր՝ կենտրոնանալով հրադադարի պահպանման խնդրի, կողմերի փոխադարձ հայտարարությունների և դրանց քաղաքական նշանակության վրա։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է «Ավանգարդ» թերթի գործունեությանը Խրուշչովյան «ձնհալի» տարիներին՝ 1956–1964 թվականների համատեքստում, երբ խորհրդային մամուլը որոշ չափով ընդլայնեց իր արտահայտման հնարավորությունները՝ պահպանելով գաղափարական վերահսկողության սահմանները։ Նյութում վերլուծվում են թերթի հրապարակումների թեմատիկ ուղղությունները, խմբագրական քաղաքականության առանձնահատկությունները և այն դերակատարությունը, որը մամուլը ստանձնել էր հասարակական-մշակութային կյանքի լուսաբանման և գաղափարական դաստիարակության գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում «ձնհալի» ժամանակաշրջանի ազդեցությանը լրագրողական լեզվի, թեմաների ընտրության և քննադատական մոտեցումների վրա, երբ որոշակիորեն թույլատրվում էր սոցիալական խնդիրների ավելի բաց քննարկում՝ ներառյալ արտադրական դժվարությունները, մշակութային զարգացումները և երիտասարդության խնդիրները։ Քննարկվում է նաև թերթի դերը տեղական հասարակական կարծիքի ձևավորման, գրական-մշակութային շարժերի լուսաբանման և խորհրդային գաղափարախոսության տարածման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ «Ավանգարդ» թերթի նյութերը կարևոր աղբյուր են տվյալ շրջանի գաղափարական փոփոխությունների և մամուլի սահմանափակ, բայց նկատելի ազատականացման միտումների ուսումնասիրության համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի տեսական հիմքերի, պատմական զարգացման և իրավական ամրագրման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու իրավունքների էության, դրանց դասակարգման, պետության և անհատի փոխհարաբերությունների, իրավունքների պաշտպանության իրավական երաշխիքների և հայկական պետականության տարբեր փուլերում իրավական մտածողության զարգացման վրա։ Մարդու իրավունքները դիտարկվում են որպես իրավական պետության և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման հիմնարար սկզբունքներից մեկը, իսկ մարդու արժանապատվությունը՝ որպես հիմնական իրավունքների ու ազատությունների գաղափարական և իրավական հիմք։ Ուսումնասիրության տեսական հատվածում քննության են առնվում բնական և դրական իրավունքի վերաբերյալ մոտեցումները, մարդու իրավունքների համընդհանուր բնույթը, դրանց անօտարելիության, հավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Կարևորվում է «մարդու իրավունքներ», «քաղաքացու իրավունքներ», «ազատություններ» և «իրավական երաշխիքներ» հասկացությունների հարաբերակցության պարզաբանումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անձնական, քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների առանձնահատկություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ներկայացվում է որպես ամբողջություն, որի տարբեր բաղադրիչների արդյունավետ իրականացումը կախված է ինչպես օրենսդրական կարգավորումից, այնպես էլ համապատասխան պետական և հասարակական ինստիտուտների գործունեությունից։ Պատմական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Հայաստանում մարդու ազատության, արժանապատվության, արդարության և իրավական պաշտպանության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են հայկական իրավական և հասարակական մտքի տարբեր փուլերը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել անհատի իրավական կարգավիճակի, իշխանության սահմանափակման, արդարադատության և հասարակական պարտականությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Հին և միջնադարյան իրավական ավանդույթները կարող են քննության առնվել ոչ թե ժամանակակից մարդու իրավունքների համակարգի ուղղակի համարժեքների, այլ հետագա իրավական մշակույթի ձևավորման պատմական նախադրյալների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև նոր ժամանակաշրջանի հայ հասարակական-քաղաքական և իրավական միտքը, որի շրջանակում աստիճանաբար ավելի մեծ նշանակություն են ստացել անձի ազատության, իրավահավասարության, կրթության, սեփականության, հասարակական մասնակցության և իրավական պաշտպանության խնդիրները։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական պետականության վերականգնման տարբեր փուլերին և մարդու իրավունքների իրավական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Քննության է առնվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ժամանակաշրջանի պետական և իրավական համակարգի ձևավորումը, ինչպես նաև խորհրդային ժամանակաշրջանում իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական ամրագրման ու դրանց իրականացման առանձնահատկությունները։ Խորհրդային իրավական համակարգը վերլուծվում է իր պատմական և ինստիտուցիոնալ միջավայրում՝ տարբերակելով իրավական փաստաթղթերում ամրագրված իրավունքներն ու դրանց գործնական իրականացման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության վերականգնումից հետո մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր համակարգի ձևավորմանը։ Անկախ Հայաստանի իրավական զարգացման պայմաններում մարդու իրավունքների խնդիրը կապվում է ժողովրդավարական պետական համակարգի, սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական պաշտպանության և միջազգային իրավական չափանիշների հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունը և հետագա սահմանադրական փոփոխությունները կարևոր փուլեր են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավական կարգավորման զարգացման մեջ։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում մարդը ճանաչվում է բարձրագույն արժեք, իսկ մարդու անօտարելի արժանապատվությունը՝ նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք։ Հանրային իշխանության համար դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը սահմանվում են որպես պարտականություն։ Քննության են առնվում կյանքի, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, անձնական և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, կրթության, կարծիքի արտահայտման, մտքի, խղճի և կրոնի ազատության, ազատ տեղաշարժի, միավորումների և այլ հիմնական իրավունքների իրավական հիմքերը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշ իրավունքներ կարող են օրենքով սահմանված պայմաններում ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ համատեքստում կարևորվում են օրինականության, որոշակիության, անհրաժեշտության և համաչափության սկզբունքները, որոնք նախատեսված են անհատի իրավունքների նկատմամբ պետական միջամտությունը իրավական սահմաններում պահելու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների դատական պաշտպանության խնդրին։ Իրավունքների իրավական ամրագրումը լիարժեք նշանակություն է ստանում այն դեպքում, երբ անձն ունի դրանց խախտման դեպքում արդյունավետ պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորություն։ Այդ պատճառով քննության են առնվում դատարանների, սահմանադրական արդարադատության և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների գործառույթները։ Դիտարկվում են արդար դատաքննության, արդյունավետ իրավական պաշտպանության, իրավական որոշակիության և օրենքի առջև հավասարության սկզբունքները՝ որպես մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգի կարևոր տարրեր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված պետական ինստիտուցիոնալ համակարգի ձևավորման քայլերը սկսվել են դեռևս 1990-ականներին, իսկ հետագա սահմանադրական զարգացումների արդյունքում Մարդու իրավունքների պաշտպանը ստացել է սահմանադրական կարգավիճակ։ Ուսումնասիրվում է այդ ինստիտուտի նշանակությունը պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության նկատմամբ մարդու իրավունքների պահպանման տեսանկյունից վերահսկողության, խախտված իրավունքների վերականգնմանը նպաստելու և օրենսդրության կատարելագործման հարցերում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներպետական և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունը։ Հայաստանի կողմից մարդու իրավունքներին վերաբերող միջազգային պայմանագրերի ընդունումը և համապատասխան միջազգային համակարգերին մասնակցությունը նպաստել են ազգային իրավական համակարգի զարգացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների վերաբերյալ դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած մարդու իրավունքների միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել միջազգային իրավական զարգացումների հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքները։ Քննության է առնվում իրավական հավասարության նշանակությունը ժողովրդավարական հասարակությունում և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պետությունը պետք է ապահովի իրավունքների արդյունավետ իրականացումը տարբեր խմբերի համար։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել նաև երեխաների, կանանց, հաշմանդամություն ունեցող անձանց, ազգային փոքրամասնությունների և այլ խմբերի իրավունքների պաշտպանության իրավական առանձնահատկությունները՝ մարդու իրավունքների ընդհանուր սկզբունքների շրջանակում։ Կարևորվում է սոցիալական և տնտեսական իրավունքների ուսումնասիրությունը։ Կրթության, աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, առողջության պահպանման և արժանապատիվ կենսապայմանների հետ կապված իրավական խնդիրները դիտարկվում են պետության սոցիալական գործառույթների համատեքստում։ Վերլուծվում է այն հարցը, թե ինչպես են սահմանադրական և օրենսդրական երաշխիքները փոխկապակցվում պետության տնտեսական հնարավորությունների, հանրային քաղաքականության և համապատասխան հաստատությունների գործունեության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրավունքների և պարտականությունների փոխհարաբերության խնդիրը։ Անհատի ազատությունը ժողովրդավարական իրավակարգում դիտարկվում է մյուս անձանց իրավունքների և օրինական շահերի հարգման հետ միասին։ Այդ պատճառով մարդու իրավունքների տեսությունը ներառում է ոչ միայն պետության կողմից անհատի ազատության պաշտպանության, այլև տարբեր իրավունքների միջև հնարավոր հակասությունների հավասարակշռման հարցերը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում իրավական պետության սկզբունքին, քանի որ մարդու իրավունքների իրական պաշտպանությունը պայմանավորված է օրենքի գերակայությամբ, անկախ և արդյունավետ դատական համակարգով, պետական մարմինների հաշվետվողականությամբ և իշխանության կամայական միջամտության սահմանափակմամբ։ Իրավական պետության զարգացումը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում իրավական նորմերը, պետական հաստատությունները և իրավական մշակույթը պետք է փոխադարձաբար լրացնեն միմյանց։ Պատմական և տեսական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ մարդու իրավունքների համակարգը ձևավորվում է ոչ միայն սահմանադրական դրույթների ընդունմամբ, այլև հասարակության իրավական գիտակցության, պետական ինստիտուտների զարգացման, դատական պրակտիկայի և միջազգային իրավական փոխազդեցությունների միջոցով։ Այդ պատճառով առանձնացվում է իրավական կրթության և մարդու իրավունքների մշակույթի նշանակությունը։ Քաղաքացիների կողմից սեփական իրավունքների և դրանց պաշտպանության մեխանիզմների իմացությունը կարող է նպաստել իրավական պաշտպանության միջոցների առավել արդյունավետ կիրառմանը և հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական վերահսկողության ամրապնդմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի զարգացման պատմական և իրավատեսական հիմքերի միասնական ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրել հայկական իրավական ավանդույթը, պետականության տարբեր ժամանակաշրջանների փորձը, սահմանադրական զարգացումները և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության, իրավական պատմության և միջազգային իրավունքի ոլորտների հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։